---

Gereformeerd Kerkboek

De Psalmen

Uitgave 1984

---

 

*1

#3

1

  Welzalig wie niet volgt der bozen raad,

  niet op de weg der goddelozen staat,

  wie ook niet zit waar spotters samenscholen,

  maar wandelt op de weg door God bevolen,

  wie 's HEREN wet zijn grote vreugde acht,

  haar dankbaar overpeinst bij dag en nacht.

2

  Hij is gelijk een altijd groene boom,

  die men geplant heeft aan een waterstroom,

  die op zijn tijd zijn rijke vrucht zal dragen,

  geen blad verwelkt in hete zomerdagen.

  De HERE zegent hem met overvloed,

  zijn voorspoed blijkt in alles wat hij doet.

3

  Zo niet de man wiens hart het kwaad bemint,

  hij is als kaf, dat wegwaait op de wind.

  hij houdt geen stand als het gericht zal komen

  en heeft geen plaats temidden van de vromen.

  God kent de weg van wie rechtvaardig is,

  maar bozen komen om in duisternis.

---

*2

#1

1

  Wat drijft de volken, wat bezielt ze toch?

  Wat is de waanzin toch die zij beramen?

  De groten staan gewapend tot de slag,

  de machtigen der wereld spannen samen.

  't Is tegen het gezag van God den HERE

  En tegen zijn gezalfde vorst gericht:

  "Komt", zeggen zij, "laat ons hun banden scheuren,

  tot alle macht in onze handen ligt!"

2

  Die in de hemel is gezeten lacht,

  want Hij is God die eeuwig blijft regeren.

  Hij spot met hen die spotten met zijn macht.

  Hij kent zijn tijd, Hij is de Heer der heren.

  Dan zal Hij spreken uit zijn hoge woning

  en hen verschrikken in zijn grimmigheid:

  "Ik wijdde mijn gezalfde tot een koning

  Op Sions berg, de berg der heiligheid."

3

  Ik roep op aarde 't woord des HEREN uit.

  Hij sprak tot mij: "Zie Ik verwek u heden.

  Gij zijt mijn zoon naar mijn vrij raadsbesluit.

  Vraag Mij: Ik zal u met gezag bekleden.

  Zie, al het volk tot in de verste streken,

  de ganse aarde geef Ik in uw macht.

  Gij zult het aarden vat met ijzer breken,

  ja, het verbrijzlen door uw grote kracht."

4

  O machtigen, o koningen, weest wijs.

  Laat u gezeggen, rechters zonder rede.

  Vreest God den Heer en dient Hem naar zijn eis,

  verheugt u bevend, zoekt bij Hem uw vrede.

  Kust toch de zoon, opdat gij niet te gronde

  gaat op uw weg. Te licht wordt hij getart

  en kan zijn gramschap tegen u ontbranden.

  maar zalig zijn die schuilen aan zijn hart.

---

*3

#1

1

  O HEER, de tegenstand

  komt op van elke kant,

  men staat mij naar het leven.

  Door velen wordt gespot:

  Hij vindt geen hulp bij God,

  die heeft hem nu begeven.

  Maar toch bent U mijn eer,

  U bent mijn schild o HEER.

  U wilt mijn hoofd verheffen.

  Van Sion klinkt zijn stem,

  wanneer ik roep tot Hem.

  Geen onheil zal mij treffen.

2

  Mij van Gods trouw bewust,

  sliep ik geheel gerust,

  tot ik verkwikt ontwaakte.

  De HERE was nabij,

  Hij ondersteunde mij,

  terwijl Hij mij bewaakte.

  Ik zal vol nieuwe moed,

  daar mij zijn hand behoedt,

  tienduizenden niet vrezen.

  Al word ik opgejaagd,

  van elke kant belaagd,

  de HEER zal met mij wezen.

3

  Sta op, verlos mij HEER!

  U hebt uw naam ter eer,

  gesmaad de goddelozen.

  U toont uw grote macht,

  verbrijzelt door uw kracht

  de tanden van de bozen.

  Bij God de HERE, is

  mijn hulp en troost gewis,

  al is mij alles tegen.

  Verlosser, blijf nabij;

  U redt en U maakt vrij.

  Schenk aan uw volk uw zegen!

---

*4

#1

1

  Wil, als ik roep, mij antwoord geven,

  o God van mijn gerechtigheid.

  U, die voor mij, in 't nauw gedreven,

  ruim baan gemaakt hebt in mijn leven,

  toon mij uw trouw, waarop ik pleit.

  Komt, mannen, wilt u toch bezinnen!

  Hoe lang nog wordt mijn eer gesmaad?

  Blijft u de ijdelheid beminnen

  en zult u steeds op leugen zinnen?

  Hoe lang nog duurt uw boos beraad?

2

  Weet dit: de HERE slaat mij gade,

  mijn bidden wordt door Hem gehoord.

  Die mij verkoos in zijn genade,

  wil mij bewaren voor het kwade.

  Hij doet mij hopen op zijn woord.

  Wanneer uw toorn dreigt te ontbranden,

  ziet toe, dat u geen zonde doet.

  Legt, als u rust uw geest aan banden.

  brengt naar de eis uw offeranden,

  vertrouwt op God, want Hij is goed.

3

  Ik hoor hoe velen angstig vragen:

  Wie zal het goede ons doen zien?

  Wil, HERE, ons uw licht doen dagen,

  toon ons uw godlijk welbehagen,

  opdat ik met mijn volk u dien.

  Dat zal mij groter vreugde geven

  dan overvloed van tarw' en wijn.

  Ter ruste kan ik mij begeven,

  in vrede slapen, want mijn leven'

  zal, HEER, bij U geborgen zijn.

---

*5

#1

1

  O HERE, wil mijn woorden horen,

  laat U mijn zuchten niet ontgaan.

  Mijn God, mijn Koning, neem mij aan!

  Mijn roep om hulp ga niet verloren,

  neig toch uw oren.

2

  HEER, zie mij aan, want met mijn klachten

  kom ik tot U bij 't morgenlicht

  en buig mij voor uw aangezicht.

  Ik leg U voor al mijn gedachten,

  blijf U verwachten.

3

  Gij haat het goddeloos begeren.

  Geen drieste dwaas verdraagt het licht,

  als Gij op hem uw ogen richt.

  Gij laat niet in uw huis verkeren,

  wie U onteren.

4

  Gij oordeelt wie niet eerlijk spreken

  en haat het onrecht dat Gij ziet.

  Hij zal vergaan, die bloed vergiet.

  De HERE zal de boze breken,

  zijn misdaad wreken.

5

  Maar ik zal dankbaar binnentreden

  het heiligdom aan U gewijd,

  dank zij Uw goedertierenheid.

  Ik zal met ootmoed mij bekleden

  in mijn gebeden.

6

  HEER, houd in toom wie mij belagen,

  leid mij door uw gerechtigheid.

  Maak mij uw heilsweg vlak en wijd.

  Doe voor mijn ogen op mijn vragen

  verlossing dagen.

7

  Men kan hun geen vertrouwen geven,

  hun keel is als een open graf,

  met vleitaal geven zij zich af.

  Hun woord, door valsheid ingegeven,

  bedreigt mijn leven.

8

  O HEER, verstrik hen in hun netten,

  verstoot hen van uw aangezicht,

  breng hen ten val door uw gericht.

  want zij gaan voort zich te verzetten

  tegen uw wetten.

9

  Wie bij U schuilt zal zich verblijden

  en juichend zullen tot U gaan,

  Wie onder uw bescherming staan.

  Zij zullen U hun liefde wijden,

  Uw naam belijden.

10

  Want Gij, o HERE, blijft ons dragen,

  Gij zijt rechtvaardigen ten schild.

  Gij zegent hen getrouw en mild

  en Gij omgeeft hen al hun dagen

  met welbehagen.

---

*6

#1

1

  O HERE, sla mij gade.

  Denk aan mij in genade.

  Hoe is uw toorn ontbrand!

  Wil mij niet hard kastijden,

  schenk mij uw medelijden.

  Ik vrees uw slaande hand.

2

  Wil, HERE, mij genezen

  en mij genadig wezen.

  Ik ben verschrikt en bang.

  Zie, al mijn leden beven,

  doodsangst verteert mijn leven.

  Ach, HERE, tot hoelang?

3

  Keer weer en red mijn leven.

  HEER, wil mij uitkomst geven,

  Uw trouw is immers groot.

  Wie kan uw naam nog noemen,

  Uw grote daden roemen,

  U loven in de dood?

4

  In lange, bange nachten

  vergaan mijn levenskrachten.

  Mijn kussen is doorweekt.

  Mijn oog, verzwakt van lijden

  door hen die mij bestrijden,

  is dof, zijn glans ontbreekt.

5

  Wijkt, werkers van het kwade!

  De HEER heeft in genade

  mijn jammerklacht verstaan.

  Hij hoorde naar mijn kermen

  en wilde Zich ontfermen.

  Hij neemt mijn bidden aan.

6

  God zal mijn haters weren,

  vol schaamte om doen keren,

  hen treffen door zijn schrik.

  Hij slaat hen met zijn plagen,

  Zijn hand zal hen verjagen

  als in een ogenblik.

---

*7

#1

1

  HERE mijn God, Gij hoedt mijn leven,

  ik heb het in uw hand gegeven,

  breid over mij uw vleugels uit,

  de vijand is belust op buit:

  hij wil mij al een leeuw verslinden.

  Laat, HEER, zijn klauwen mij niet vinden,

  niet slepen naar zijn woest gebied,

  terwijl geen mens mij bijstand biedt.

2

  Wanneer het waar is dat mijn handen

  bevlekt zijn met geweld en schande,

  wanneer ik goed vergeld met kwaad,

  dan treffe mij des vijands haat.

  Ben ik een schenner van de vrede,

  dan mag hij mij in 't stof vertreden.

  Maar, HEER mijn God, ik heb behoed

  de man die dorstte naar mijn bloed.

3

  Sta op, HEER, laat uw toorn ontbranden,

  ontruk mij aan des vijands handen.

  Betoom zijn woede, help uw knecht,

  handhaaf o HEER, het hoogste recht.

  Laat dan de volken U omringen,

  en beven voor uw rechtsgedingen.

  En Gij die aller Koning zijt,

  troon boven hen in heerlijkheid.

4

  God zal der volken rechter wezen.

  Zou ik zijn oordeel moeten vrezen?

  Rechtvaardig sta ik voor 't gericht.

  HEER, breng mijn onschuld aan het licht.

  Stel paal en perk aan die U tarten,

  Gij die doorschouwt der mensen harten.

  Houd uwer knechten werk in stand,

  rechtvaardig God, met eigen hand.

5

  God is mijn schild en mijn betrouwen,

  de reine zal zijn heil aanschouwen.

  Hij richt met goddelijk gezag,

  Hij toont zijn gramschap elke dag.

  Hij wet zijn zwaard en zal het heffen

  om de hardnekkigen te treffen.

  En op de boog der wrake legt

  de HEER de vlammen van zijn recht.

6

  Zij die bevrucht zijn door het kwade

  gaan zwanger aan verkeerde daden,

  bedrog en onrecht baart hun mond.

  Zij tasten in onwaarheid rond.

  Zij zullen in de kuil geraken

  die zij voor andre mensen maken.

  Al hun verderf keert tot hen weer,

  komt op hun eigen hoofd eens neer.

7

  God zal ik loven, de Gerechte,

  Hij zal voor mij het pleit beslechten.

  Nu looft mijn lied in eeuwigheid

  Des HEREN naam en majesteit.

---

*8

#1

1

  HEER, onze Heer, hoe heerlijk en verheven

  hebt Gij uw naam op aarde uitgeschreven -

  machtige God, Gij die uw majesteit

  ten hemel over ons hebt uitgebreid.

2

  Wel doet de hemel hoog uw glorie blinken,

  maar in de mond van kindren doet Gij klinken

  Uw machtig heil, zo maakt G' uw vijand stil

  en doet uw haters buigen voor uw wil.

3

  Aanschouw ik 's nachts het kunstwerk van uw handen,

  de maan, de duizend sterren die daar branden,

  wat is de mens, dat Gij aan hem gedenkt,

  het mensenkind, dat Gij hem aandacht schenkt?

4

  Gij hebt hem bijna goddelijk verheven,

  een kroon van eer en heerlijkheid gegeven,

  Gij doet hem heersen over zee en land,

  ja, al uw werken gaaft Gij in zijn hand.

5

  Al wat er land of water heeft tot woning,

  het moet de mens erkennen als zijn koning:

  vogels en wild en al 't geduldig vee

  en wat er wemelt in de wijde zee.

6

  HEER, onze Heer, hoe heerlijk en verheven

  hebt Gij uw naam op aarde uitgeschreven.

  Heer, onze God, hoe vol van majesteit

  hebt Gij uw naam op aarde uitgebreid.

---

*9

#1

1

  Ik zal met heel mijn hart o HEER,

  In psalmgezang, uw naam ter eer,

  blij al uw wonderen verhalen,

  U, Allerhoogste, dank betalen.

2

  De vijand is, hoe ook geducht,

  gestruikeld en voor u gevlucht,

  teruggedeinsd van voor uw ogen,

  vernietigd door uw alvermogen.

3

  Zo hebt U, HEER, naar heilig recht,

  voor ieders oog mijn zaak beslecht.

  U hebt de rechterstoel bestegen,

  Uw dreigen klonk de volken tegen.

4

  U zegt de volken straffen aan,

  doet goddelozen ondergaan.

  Zo hebt U al hun roem vertreden,

  vergeten zijn hun naam en steden.

5

  De HERE troont in eeuwigheid

  en oordeelt in gerechtigheid

  Hij zal rechtvaardig vonnis spreken,

  als rechter alle onrecht wreken.

6

  Daarom zal Hij in nood en pijn

  een burcht voor de verdrukten zijn.

  Hij zal zich aan hun zijde scharen,

  hun toevlucht wezen in gevaren.

7

  Op U bouwt ieder die U kent,

  die in zijn angst zich tot U wendt,

  want wie U zoeken in hun leven,

  hebt U, o HERE, nooit begeven.

8

  Psalmzingt de HEER, die eeuwig leeft

  en Sion tot zijn woning heeft.

  Laat ook voor aller volken oren

  de grootheid van zijn daden horen!

9

  Want Hij houdt in gedachtenis

  het bloed van wie verslagen is.

  Hij hoort de schreeuw van de ontrechten;

  hun rechtsgeding zal Hij beslechten.

10

  Ontferm U, HEER, zie toch mijn nood,

  red uit de poorten van de dood.

  Dan zal ik blij uw roem verbreiden,

  in Sions poorten U belijden.

11

  God trof de volken met zijn straf,

  hun eigen valkuil werd hun graf,

  hun voeten zijn verward in netten

  die zij in het verborgen zetten.

12

  De HEER heeft zich bekend gemaakt,

  hun recht gehandhaafd en bewaakt.

  De bozen richten zich te gronde;

  dit is Gods antwoord op hun zonde.

13

  God stelt hen in het ongelijk

  en stort hen in het dodenrijk.

  Die strenge straf wordt toegemeten

  aan volkeren die God vergeten.

14

  De armen zijn niet voor altijd

  ten prooi aan de vergetelheid

  Hun hoop gaat niet voorgoed verloren,

  daar zij de HERE toebehoren.

15

  Rechtvaardig God, sta op en richt

  de volken voor uw aangezicht;

  laat uw gerichten op hen dalen

  en laat de mens niet zegepralen.

16

  Jaag angst en schrik de volken aan,

  opdat zij duidelijk verstaan,

  dat mensen, groot in eigen ogen,

  verganklijk zijn en niets vermogen.

---

*10

#1

1

  Waarom, o HEER, blijft U van verre staan?

  Waarom verbergt U zich in tijd van nood?

  Met smart zien de ellendigen het aan,

  hoe trotsen hen vervolgen tot de dood.

  Maak hen beschaamd, o God, uw macht is groot.

  Verijdel hun boosaardig samenspannen.

  Ja, HEER, verstrik hen in hun eigen plannen.

2

  De goddeloze pocht naar hartelust,

  de woekeraar spreekt zegenwensen uit.

  Hij smaadt de HEER, maar is niet verontrust,

  want hij ziet zich verrijkt door al zijn buit.

  Vol eigenwaan komt hij tot dit besluit:

  "Daar is geen God, die rekenschap zal vragen."

  Zijn wegen zijn voorspoedig al zijn dagen.

3

  Hij is zo blind, dat hij geen oordeel ziet.

  Hij raast als hij zich ziet in 't nauw gebracht.

  Zijn boze hart zegt hem: "Ik wankel niet,

  mij treft geen ramp, tot in het verst geslacht."

  Zo snoeft de snoodaard in zijn brute kracht.

  Hij vult zijn mond met onrecht, vloek en leugen

  en hij geniet van 't kwaad met volle teugen.

4

  Hij ligt in hinderlaag, belust op moord.

  Hij wacht en loert totdat hij iemand ziet.

  Door 't struikgewas sluipt hij behoedzaam voort,

  zoals een leeuw, die fel zijn prooi bespiedt.

  Dan springt hij toe, zijn klauwen missen niet,

  De zwakken vallen in zijn sterke poten.

  Zo wordt door hem onschuldig bloed vergoten.

5

  Hij denkt: "God sluit voor mijn gedrag zijn oog,

  ja, Hij vergeet het tot in eeuwigheid."

  Sta op o HEER, hef nu uw hand omhoog,

  bewijs de zwakken uw barmhartigheid.

  Hoe smaadt de lasteraar Gods majesteit

  en durft hij in zijn hart hoogmoedig spreken:

  "God wendt Zich af-Hij zal het nimmer wreken."

6

  Maar u, o HERE, die dit hoort en ziet:

  sla neer in toorn, wie tegen U zich kant.

  U kent al onze zorg en ons verdriet.

  Dat alles legt U in uw vaderhand.

  U doet de wees uw woord van trouw gestand.

  Red de verdrukten, breek de arm der sterken,

  vernietig hen, die enkel onrecht werken.

7

  De HEER is koning tot in eeuwigheid.

  De toeleg van de volken is verstoord.

  Hij heeft met eigen hand zijn land bevrijd.

  De wens der vromen hebt U, HEER, gehoord.

  U sterkt hun hart, uw oor let op hun woord,

  om recht te doen aan armen en aan wezen.

  Nooit zal een sterveling hen nog doen vrezen.

---

*11

#1

1

  De HERE is mijn toevlucht en mijn sterkte.

  Hoe durft u dan te zeggen tegen mij:

  Vlucht als een vogel snel naar uw gebergte,

  ver van het kwaad zult u daar veilig zijn.

  Zie, goddelozen spannen reeds de koorden,

  schikken de pijl en sluipen naderbij,

  om in het donker vromen te vermoorden.

2

  Wat kunnen, als het recht hier wordt vertreden,

  de grondslag van het recht niet meer bestaat,

  rechtvaardigen beginnen hier beneden?

  Wie is voor hen een hulp, een toeverlaat?

  De HERE, in zijn hoog paleis zal tonen

  dat Hem vanaf zijn troon geen ding ontgaat.

  Zijn blik doorgrondt hen die op aarde wonen.

3

  De HERE toetst rechtvaardigen en bozen.

  Hij haat hartgrondig wie geweld bemint.

  Met vuur en zwavel treft Hij goddelozen

  en zendt als straf een schroeiend hete wind.

  Rechtvaardig is de HEER, mijn vast vertrouwen,

  die in gerechtigheid zijn vreugde vindt.

  Oprechten zullen zijn gelaat aanschouwen.

---

*12

#1

1

  Breng redding, HEER, de vroomheid is geweken.

  Geen mens is trouw, elk is een leugenaar.

  Met gladde tong hoort men ze leugens spreken,

  met vleierij bedriegen zij elkaar.

2

  Laat God de lippen van de vleiers treffen,

  de grootspraak doen verstommen van wie zegt:

  "Wie waagt het tegen ons zich te verheffen?

  Ons woord is wet, wij zijn van niemand knecht".

3

  "Nu zal ik opstaan", spreekt de HEER der heren,

  "om wat zij armen hebben aangedaan.

  Ik zal het lot van de verdrukten keren.

  Ik red hen uit. Hun klacht heb ik verstaan".

4

  Gods mond alleen spreekt woorden die niet falen,

  zuivere woorden, onvervalst en klaar,

  als zilver dat de smeltkroes zeven malen

  gelouterd heeft. Al wat God spreekt is waar.

5

  Laat de geweldenaars op aarde woeden.

  Al neemt steeds meer hun valsheid overhand,

  Gij HEER, houdt ons voor immer in uw hoede.

  Gij zijt getrouw, uw woord doet Gij gestand.

---

*13

#1

1

  Hoe lang, o HEER, vergeet Gij mij?

  En tot hoe lang, mijn God, houdt Gij

  Uw aangezicht voor mij verborgen,

  blijf ik nog eenzaam in mijn zorgen?

  Hoe lang gaat Gij aan mij voorbij?

2

  Hoe lang, o HERE, zal mijn hart

  nog zijn vervuld van zorg en smart?

  Zie, vol ellende zijn mijn dagen.

  Hoe lang zal mij mijn vijand plagen,

  die in zijn overmoed mij tart.

3

  HEER, antwoord mij, verlicht mijn oog,

  dat ik niet inslaap in de dood!

  Geef niet mijn vijand stof tot smalen.

  Laat hem niet juichend zegepralen.

  Val ik - zijn vreugde is zeer groot

4

  Toch, HEER, ik zal niet ondergaan,

  op U blijft mijn vertrouwen staan.

  Ik wil van uw verlossing zingen

  en danken voor uw zegeningen:

  Gij, HERE, hebt mij welgedaan

---

*14

#1

1

  De dwaas zegt in zijn hart: Er is geen God.

  De mensen zijn bedreven in het kwade,

  zij plegen niets dan gruwelijke daden;

  niemand doet goed en ieder drijft de spot

  met Gods gebod.

2

  Hoog uit de hemel ziet de HERE neer

  of iemand wijs is, luistert naar zijn spreken.

  Zij allen zijn ontaard en afgeweken,

  er is niet ‚‚n die Hem erkent als Heer,

  nee, niemand meer.

3

  Zal dan dit boos geslacht het nooit verstaan?

  Hoe kunnen zij in kwaad-doen vreugde vinden,

  zij die mijn volk, als at men brood, verslinden?

  De naam des HEREN roepen zij niet aan,

  vol eigenwaan.

4

  Daar overvalt de schrik hen onverwacht,

  want God staat zijn rechtvaardigen terzijde.

  Hun toevlucht is de HEER te allen tijde;

  Hoeveel verdrukking hen dan ook nog wacht,

  Hij is hun kracht.

5

  O HERE, toon uw macht aan Isra‰l!

  Kom toch van Sion uit uw volk bevrijden.

  Wendt U zijn lot, dan zal het zich verblijden:

  dan jubelt Jakob, ja, heel Isra‰l

  prijst uw bestel.

---

*15

#1

1

  HEER, wie mag wonen in uw tent,

  wie op uw heilge berg verkeren?

  Die recht doet en uw wet niet schendt'

  in heel zijn wandel U erkent

  en waarheid in zijn hart wil eren.

2

  Hij die zich wacht voor lasterpraat,

  wiens tong vermijdt bedrog te plegen,

  zijn vrienden niet bedreigt met kwaad,

  zijn naaste niet belaadt met smaad,

  maar hem in liefde is genegen.

3

  Die een nietswaardig mens veracht,

  maar eert hen die de HERE vrezen,

  voor 't breken van de eed zich wacht

  en wat hij zweert ook trouw betracht,

  al zou het tot zijn schade wezen.

4

  Wie mag verkeren in uw tent?

  Hij die geen woekerwinst wil vragen,

  onschuldigen bescherming schenkt,

  om een geschenk het recht niet krenkt.

  Hij zal niet wanklen al zijn dagen.

---

*16

#1

1

  Bewaar mij, HEER, mijn toeverlaat zijt Gij!

  Ik zeg tot U; Gij zijt mijn God mijn Here.

  Ja, buiten U is er geen goed voor mij,

  er is geen ander, die ik wil vereren.

  Mijn blijdschap is uw heilig volk op aarde:

  hen acht ik hoog, hen houd ik steeds in waarde.

2

  Hoe worden zij door smart op smart verteerd

  die om de gunst van andre goden vragen.

  Hun offerdienst, bij hen zo hoog ge‰erd,

  begeer ik niet, ik kan die niet verdragen.

  Hoe zou ik ooit in vreemde goden roemen?

  Mijn lippen zullen zelfs hun naam niet noemen.

3

  Getrouwe HEER, Gij zijt mijn enig goed,

  Gij zijt mijn heil, mijn erfdeel en mijn beker.

  Wat Gij mij toeweest, wordt door U behoed,

  ik weet bij U mijn toekomst eeuwig zeker.

  Het meetsnoer viel voor mij in schone dreven:

  het erfdeel tot bekoring mij gegeven.

4

  Ik prijs de HEER, die mij heeft onderricht'

  mijn hart blijft mij ook 's nachts nog inzicht geven.

  Ik stel de HEER steeds voor mijn aangezicht

  en wankel niet, want Hij beschermt mijn leven.

  Dus zal ik juichend U mijn vreugde tonen,

  ja, zelfs mijn vlees zal immer veilig wonen.

5

  Gij, die mijn ziel van dood en graf bevrijdt,

  behoedt mij als uw gunstgenoot voor 't sterven:

  ik zal, door U op 't levenspad geleid,

  de vreugde van uw aangezicht be‰rven.

  Voor immer zal uw rechterhand bevatten

  een overvloed van kostelijke schatten.

---

*17

#1

1

  Hoor naar een rechte zaak, o HEER,

  sla acht op wat mijn lippen smeken,

  die onbedrieglijk tot U spreken

  en buig U tot mijn bidden neer.

  Kom met uw oordeel van den hoge,

  laat uitgaan van uw aangezicht

  het woord dat mij rechtvaardig richt,

  want al wat recht is, zien uw ogen.

2

  Toetst Gij mijn hart tot in de nacht,

  beproeft Gij mij, niets vindt Gij HERE.

  Wat ik bedenk of mag begeren,

  ik geef op al mijn woorden acht.

  Ik volgde niet de boze paden

  door de geweldenaar bedacht,

  maar heb mij naar uw woord gewacht

  voor al hun goddeloze daden.

3

  Mijn voeten bleven in uw spoor

  en nimmer wankelden mijn schreden.

  Ik roep U aan in mijn gebeden,

  want Gij, o God, geeft mij gehoor.

  Maak wonderbaar uw gunstbewijzen,

  hoor hen die Gij voor tegenstand

  doet schuilen bij uw rechterhand

  en U als hun verlosser prijzen.

4

  Wil mij als appel van uw oog

  voor 't goddeloos geweld bewaren,

  beschaduwd door uw vleugels sparen

  voor hen wier hals nooit voor U boog.

  Zij volgen mij, belust op moorden,

  door doodsgevaar ben ik benard.

  Zij sluiten toe hun vette hart

  en zijn hovaardig in hun woorden.

5

  Wij zijn omringd waar wij ook gaan,

  zij willen ons ter aarde werpen.

  als leeuwen die hun klauwen scherpen,

  begeren zij ons neer te slaan.

  O God, mijn God, wil uitkomst geven!

  gelijk een jonge leeuw bij nacht

  gedoken in een schuilhoek wacht,

  zo loert de vijand op mijn leven.

6

  Sta op, HEER, treed hem tegemoet

  en doe hem bukken, doe hem beven,

  red met uw blinkend zwaard mijn leven

  van hem die goddeloosheid doet.

  Bevrijd mij van de mannen, HERE,

  wier hart bij deze wereld is,

  die spottend met uw erfenis,

  dit leven als hun deel begeren.

7

  Verzadig wie naar weelde smacht

  met wrange vruchten heel zijn leven;

  wil die ook aan zijn zonen geven

  en voed daarmee hun nageslacht.

  Maar ik zal U naar mijn begeren,

  aanschouwen in gerechtigheid.

  Als ik ontwaak word ik verblijd:

  verzadigd met uw beeld, o HERE!

---

*18

#1

1

  Ik heb U lief van ganser harte, HERE.

  Gij immers zult het onheil van mij weren.

  Gij zijt mijn steenrots, mijn bevrijder, Gij,

  Gij zijt een muur, een vestingwal om mij.

  Mijn God, mijn schild, mijn schuilplaats in gevaren,

  mijn rots die mij beschermt en blijft bewaren,

  o hoorn des heils, U loof ik voor altijd,

  ik roep het uit, want gij hebt mij bevrijd.

2

  Met banden van de dood was ik omgeven,

  dood en verderf verstikten mij het leven;

  toen zocht ik in mijn angst Gods aangezicht.

  Hij hoorde mij van waar Hij woont in 't licht.

  Toen werd God toornig en de landen dreunden,

  de bergen daverden, de aarde kreunde.

  Gods adem rookte, zijn verbolgen mond

  ontstak een vuur, dat onverhoeds verslond.

3

  Hij daalde neer in wind en wilde luister,

  rondom zijn voeten woelden storm en duister.

  Hij zweefde op een cherub en Hij vloog

  op vleuglen van de stormwind van omhoog,

  het duister als een mantel omgeslagen,

  door waatren en door wolken voortgedragen.

  Hij zond een hagelstorm en bliksemlicht

  als bodem voor zijn blinkend aangezicht.

4

  Toen deed een donderslag de hemel beven,

  verschrikkelijk heeft God zijn stem verheven.

  Hij schoot zijn pijlen uit de hoge lucht,

  zijn bliksem joeg de vijand op de vlucht.

  Gij deedt het hart der aarde bovenkomen,

  Gij bracht aan 't licht de beddingen der stromen,

  ja, rampen troffen land en stroomgebied,

  't is door uw adem, door uw toorn geschied.

5

  God boog zich neer, zijn hand heeft mij gevonden

  toen mij de waatren aan de lippen stonden.

  Hij redde mij, toen 's vijands overmacht

  mij totterdood in d' engte had gebracht.

  Te kwader ure traden zij mij tegen,

  maar God geleidde mij op goede wegen,

  maakte ruim baan hoezeer ik werd benauwd.

  Hij is het die in liefde mij behoudt.

6

  De HEER heeft mij vergolden naar mijn daden,

  omdat ik nooit geheuld heb met het kwade,

  omdat ik steeds zijn wegen ben gegaan,

  omdat ik naar zijn wetten heb gedaan.

  Al zijn bevelen stonden mij voor ogen,

  zijn wetten die het kwade niet gedogen.

  Ja, ik heb onberisplijk dag en nacht

  mij voor de ongerechtigheid gewacht.

7

  De HEER heeft mij vergolden naar mijn daden,

  mijn reine handen en mijn rechte paden.

  Getrouw zult Gij voor de getrouwe zijn,

  goed voor de goede, voor de reine rein.

  Wie wel doet aan Gods knechten, aan Gods zonen,

  zult Gij als knecht, zult Gij als zoon belonen.

  Maar wie zich afwendt en uw stem niet hoort,

  Gij treedt hem tegen met uw toornig woord.

8

  Gij immers zult het arme volk verhogen,

  en Gij vernedert, HEER, de trotse ogen.

  Gij zijt mijn licht, de lamp die voor mij schijnt,

  waarvoor de dichte duisternis verdwijnt.

  Met U durf ik mij in de strijd te wagen,

  de legerbenden op de vlucht te jagen.

  Met U ga ik door water en door vuur,

  en met mijn God spring ik over een muur.

9

  Alleen Gods weg kan tot het doel geleiden,

  zijn woord is waar en zuiver t' allen tijde.

  Hij is een schild, een schuilplaats in de strijd,

  voor al wie bij hem zoekt naar veiligheid.

  Want wie is God, dan deze onze HERE?

  Wie is de rots die alles kan trotseren?

  Alleen die God die mij met kracht omgordt,

  bij wie mijn levenspad een heilsweg wordt.

10

  Hij maakt mijn voeten licht als die der hinden

  en doet ze op de steilt' een steunpunt vinden.

  Hij is mijn oefenmeester van omhoog,

  door Hem geschoold span ik de koperen boog.

  Omdat Gij mij het schild uws heils wilt reiken,

  zal ik door U gesteund voor niemand wijken.

  Als Gij U tot mij wendt en mij geleidt

  word ik een held geharnast in de strijd.

11

  Uw grote kracht bevleugelde mijn schreden,

  met vaste gang kon ik in 't strijdperk treden.

  De vijand joeg ik rustloos na, totdat

  ik hem vernietigend geslagen had.

  Ik sloeg hen neer, dat zij niet opstaan konden,

  zij vielen voor mijn voeten wijd in 't ronde.

  Zo hebt Gij mij ten strijd gegord met kracht,

  't opstandig volk doen bukken voor mijn macht.

12

  Gij hebt mijn vijand op de vlucht gedreven,

  ik heb verdelgd wie stonden voor mijn leven.

  Zij zochten hulp, geen mens koos hun partij,

  riepen tot God. Die zweeg en streed voor mij.

  Mijn leger joeg de vijand voor zich henen,

  hij werd vermaald als tussen molenstenen.

  Stof in de wind werd ieder die mij haat,

  ik vaag hen weg zoals het slijk der straat.

13

  Gij hebt mij boven burgertwist verheven

  en vreemde volken in mijn hand gegeven.

  Nauwelijks hadden zij van mij gehoord,

  of bevend bogen zij zich voor mijn woord.

  Zij smeekten mij om hen niet te vertreden,

  zij vleiden mij, zij jammerden om vrede.

  Zij kwamen uit hun sterke vestingwal,

  het verste volk zelfs maakt' ik tot vazal.

14

  De HERE leeft en zij alleen geprezen.

  Hij is mijn rots en ik heb niets te vrezen.

  Hij is de God die mij voldoening geeft

  en volken aan mij onderworpen heeft.

  Hij heeft het altijd voor mij opgenomen,

  Hij deed mij aan mijn vijanden ontkomen.

  Van haat en opstand hebt Gij mij bevrijd

  en mij verlost van der tirannen nijd.

15

  Ik loof U, HEER, ik loof uw zegeningen,

  onder de volken zal ik psalmen zingen.

  De HEER heeft mij gered uit elk gevaar.

  Hoe groot, hoe onuitspreeklijk wonderbaar!

  Hij die zijn koning met zijn glorie kroonde,

  zijn grote trouw aan zijn gezalfde toonde,

  zal door de tijden met ons verder gaan,

  met David en zijn huis nu en voortaan.

---

*19

#1

1

  Het ruime firmament

  maakt wijd en zijd bekend

  Gods werk en grote macht.

  De dag meldt aan de dag

  al wat Gods hand vermag;

  de nacht zegt dit de nacht.

  Dit wonderschoon verhaal

  klinkt niet in mensentaal,

  verbreidt zich zonder woorden.

  Toch gaat, naar Gods besluit,

  daarvan een boodschap uit

  tot in de verste oorden.

2

  Aan 's hemels hoog gewelf

  wees eens de Schepper zelf

  de zon een woning aan.

  Zoals een bruidegom

  blij uit zijn kamer komt,

  gaat hij zijn wijde baan.

  Hij jubelt als een held,

  die juichend voorwaarts snelt;

  zo rijst hij elke morgen.

  Hij trekt zijn vaste spoor

  tot aan de einder door:

  zijn gloed laat niets verborgen.

3

  Volkomen is Gods woord.

  't Verkwikt elk die het hoort

  en deze wet begeert,

  daar Gods getuigenis

  hem die nog inzicht mist,

  de ware wijsheid leert.

  Hoort naar het woord van God.

  Volmaakt is zijn gebod,

  betrouwbaar, rein en heilig.

  Zijn woord, dat ons verlicht

  en onze voeten richt,

  geleidt ons vast en veilig.

4

  De dienst van God de HEER

  verheugt het hart steeds meer

  en duurt in eeuwigheid.

  Rechtvaardig is de wet

  die God heeft ingezet

  en die ten leven leidt.

  Zijn woord, dat ons behoudt,

  maakt rijker dan fijn goud,

  is zoeter nog dan honing.

  Wie daarin zich verheugt,

  vindt in dat woord zijn vreugd,

  zijn rijkdom, zijn beloning.

5

  Het woord van uw vermaan

  neem ik gehoorzaam aan;

  het is mijn richtsnoer, HEER.

  Elk die op U vertrouwt,

  zich aan uw wetten houdt,

  zal leven tot uw eer.

  Maar, HEER, wie kent de maat

  van zijn verborgen kwaad,

  wie kan zichzelf doorgronden?

  Verlos en heilig mij,

  o HERE, spreek mij vrij

  van mijn verborgen zonden.

6

  Houd alle overmoed,

  die mij licht struiklen doet,

  toch altijd ver van mij.

  Maak mij ootmoedig, HEER;

  dan leef ik tot uw eer,

  van grove zonden vrij.

  O, laat al wat ik zeg

  en wat ik overleg,

  U welgevallig wezen.

  U, HEER, die mij verblijdt

  en die mijn rotssteen zijt,

  verlosser, hoog geprezen!

---

*20

#1

1

  Moge de HEER u antwoord geven,

  wanneer u wordt benauwd.

  Hij, Jakobs God, bewaar' uw leven,

  zijn naam zij uw behoud.

  Hij tone uit zijn tempelwoning,

  uit Sion zijn ontferming.

  De HERE sterke u, o koning,

  Hij schenke u bescherming.

2

  Als u ten hemel heft uw handen,

  verhore u de HEER.

  Hij zie, wanneer uw offers branden,

  vol vreugde op u neer.

  Hij moge overvloedig schenken

  al wat uw hart zal vragen.

  De plannen die u zult bedenken,

  doe God, de HERE, slagen.

3

  Uw overwinning gaan wij vieren,

  bejubelen uw macht.

  Wij heffen hoog de krijgsbanieren:

  Gods naam heeft grote kracht!

  Hij schenke u zijn rijke zegen,

  Hij doe naar uw begeren.

  Ik weet: God baant voor u de wegen

  en doet u triomferen.

4

  De HEER geeft antwoord uit zijn woning

  aan zijn gezalfde knecht:

  zijn machtig heilswerk redt de koning,

  als Hij de strijd beslecht.

  De trotse mens mag zich beroemen

  op wagens en op paarden -

  maar wij, wij zullen krachtig roemen

  in 's HEREN naam op aarde.

5

  Zij storten neer en zij bezwijken,

  getroffen door Gods hand;

  wij zullen met Gods hulp niet wijken,

  wij staan en houden stand.

  O HERE, wil nu aan de koning

  de overwinning schenken.

  Hij moge horen uit zijn woning,

  ons in zijn trouw gedenken.

---

*21

#1

1

  O HEER, de koning is verblijd.

  Hoe juicht hij om uw sterkte,

  het heil dat U bewerkte.

  Zijn hartewens werd werklijkheid,

  de bede van uw knecht

  hebt U hem niet ontzegd.

2

  U schenkt de vorst wat U belooft

  en treedt hem met uw zegen

  op al zijn paden tegen.

  Uw eigen hand plaatst op zijn hoofd

  als kostbaar eerbetoon

  een gouden koningskroon.

3

  Hij heeft het leven U gevraagd.

  U hebt aan hem gegeven

  een onverganklijk leven.

  U zorgt dat hem een toekomst daagt,

  vol eer en majesteit,

  vol vreugd en heerlijkheid.

4

  U bent het, HEER, die hem verblijdt;

  op U is zijn vertrouwen,

  wie hem ook mag benauwen.

  Want door uw goedertierenheid

  staat hij onwankelbaar,

  zelfs in het grootst gevaar.

5

  Uw rechterhand verschijnt met kracht

  en zal uw haters vinden,

  uw vuur zal hen verslinden.

  Ja, U verdelgt hun nageslacht,

  zodat geen mensenkind

  een spoor van hen nog vindt.

6

  Al wat men tegen U beraamt,

  is slechts een ijdel pogen:

  zij zullen niets vermogen.

  De vijand vlucht geheel beschaamd,

  daar U op zijn gezicht

  uw pijlen hebt gericht.

7

  O HEER, verhef U in uw kracht.

  Wij zullen U dan prijzen,

  U altijd eer bewijzen.

  Bezingen zullen wij uw macht,

  U loven levenslang

  met psalm en lofgezang.

---

*22

#1

1

  Mijn God, mijn God, waarom verlaat Gij mij,

  waarom zijt Gij tot redding niet nabij?

  Hoort Gij dan niet mijn bitter noodgeschrei,

  mijn angstig vragen?

  Mijn God, hoe ik bij dag ook moge klagen,

  Gij antwoordt niet; en ook in lange nachten

  vind ik geen rust, geen antwoord op mijn klachten.

  Hoort Gij dan niet?

2

  Nochtans zijt Gij de Heilige, die troont

  op lofgezangen Isra‰ls. Gij woont

  bij 't volk waarvan Gij U de redder toont

  in zijn benauwen.

  De vaderen, zij bleven U vertrouwen.

  Want in hun nood hebt Gij hen doen ontkomen,

  op hun geroep de dreiging weggenomen.

  Uw hulp was groot.

3

  Ik word vertrapt, ik ben een worm, geen man,

  een smaad voor 't volk dat mij beschimpen kan.

  Al wie mij ziet, spreekt vol verachting van

  mijn godsvertrouwen.

  "Laat hij zijn hoop maar op de HERE bouwen.

  Hij roept tot God, laat die hem dan bevrijden;

  die redt zijn gunsteling wel uit dit lijden",

  zo klinkt hun spot.

4

  Gij hebt, o HERE, door uw grote macht

  mij uit de moederschoot eens voortgebracht.

  Door U ontving ik liefdevol en zacht

  rust bij mijn moeder.

  Ik was bij U, mijn God en mijn behoeder,

  van jongsaf aan reeds veilig en geborgen.

  Gij hebt mij met uw vaderlijke zorgen

  steeds bijgestaan.

5

  Haast U dan nu, o God, en sta mij bij,

  want grote angsten overvallen mij.

  Er is geen helper, HEER, behalve Gij.

  Verlos mijn leven.

  Stieren uit Basan hebben mij omgeven.

  Zij stormen aan, komen van alle zijden.

  Hoe kan ik ooit dit gruwelijke lijden

  alleen doorstaan?

6

  Zij rukken aan met opgesperde mond.

  Zij gaan, als leeuwen brullend, dreigend rond.

  Mijn kracht vloeit weg als water in de grond

  'k Ben moegestreden.

  Ontwricht, uiteengerukt zijn al mijn leden.

  Een felle gloed verteert mijn ingewanden.

  Mijn hart smelt weg als was - 'k heb door dit branden

  geen levensmoed.

7

  Mijn levenskracht is als een scherf verdroogd.

  Mijn tong kleeft in mijn mond, door dorst gekloofd.

  In 't stof des doods, het levenslicht gedoofd,

  doet Gij mij bukken.

  Rondom mij zie ik honden samenrukken.

  Een bende dreigt en dringt met kracht naar voren.

  Zij willen wreed mijn hand en voet doorboren.

  Mijn kracht bezwijkt.

8

  Mijn beendren kan ik tellen ‚‚n voor ‚‚n.

  Vol leedvermaak schaart men zich om mij heen.

  Omtrent mijn kleding komt men overeen

  het lot te werpen.

  Merk op, o God, hoe zij hun wapens scherpen.

  Stoot hen teneer; haast U, kom mij bevrijden.

  Wees mij nabij en red mij uit mijn lijden.

  Ontferm U, HEER.

9

  Geef, HEER, dat ik verlost word uit mijn nood,

  niet door het zwaard van bozen word gedood.

  Stel toch niet aan de wilde honden bloot

  mijn eenzaam leven.

  Gij kunt in mijn ellende uitkomst geven,

  mij uit de macht van leeuwemuil verlossen.

  Bescherm mij voor de horens van de ossen.

  Toon mij uw kracht.

10

  Gij hebt gehoord, geantwoord op uw tijd.

  Geprezen zij uw naam, die ik belijd.

  Te midden van uw volk roep ik verblijd:

  Groot is de HERE!

  U die God vreest, wilt hem eerbiedig eren.

  Laat zang en spel, o Jakobs zaad, Hem prijzen,

  Het kroost van Isra‰l Hem dank bewijzen:

  God deed ons wel.

11

  Gij hebt U tot uw knecht gewend, o HEER,

  toen hij in zijn ellende lag terneer.

  U was nabij wanneer hij altijd weer

  vertrouwend wachtte.

  U wilde nooit uw knecht in nood verachten.

  Gij hebt voor hem uw aanschijn niet verborgen,

  maar hem geantwoord, toen hij in zijn zorgen

  verhief zijn stem.

12

  Ik breng met heel de broederkring U eer.

  En wat ik U beloofde, telkens weer,

  betaal ik straks ten overstaan, o HEER,

  van wie U vrezen.

  Dan zullen armen rijk verzadigd wezen.

  Wie God belijdt, zal aan de dis Hem prijzen.

  Uw hart spring' op van vreugd bij al de spijzen,

  voor u bereid.

13

  Dan wordt erkend de grootheid van de HEER.

  De hele aarde keert dan tot Hem weer.

  En alle volken knielen voor Hem neer

  met eerbewijzen.

  Zij zullen God als Heer der volken prijzen.

  Gods koninkrijk zal dan in glans verschijnen.

  Uit alle volken brengen Hem de zijnen

  hun huldeblijk.

14

  Dan knielen alle rijken voor de HEER.

  Wie daalt in 't stof buigt zich ook voor Hem neer

  en wie zichzelf in leven toch niet meer

  heeft kunnen houden.

  Het nakroost dient Hem, daar zij Hem vertrouwden.

  Hun nageslacht zal men zijn trouw vermelden,

  die nog geboren worden 't werk vertellen

  dat Hij volbracht.

---

*23

#1

1

  De HERE wil mijn trouwe herder wezen,

  geen ding ontbreekt mij, ik heb niets te vrezen.

  Hij schenkt mij rust in frisse groene weiden,

  aan stromen waar zijn hand mij heen zal leiden.

  Hij sterkt mijn ziel, verkwikt mij met zijn zegen,

  leidt om zijn naam mij op de rechte wegen.

2

  Zelfs in een dal vol dreigende gevaren

  vrees ik geen kwaad, want U zult mij bewaren.

  U staat mij bij in liefdevol ontfermen,

  uw stok en staf vertroosten en beschermen.

  Een rijke dis zult U mij toebereiden

  voor 't oog van wie mij haten en bestrijden.

3

  U zalft mijn hoofd, U doet mijn blijdschap groeien

  en van uw heil mijn beker overvloeien.

  Uw rijke gunst, mij in uw trouw gegeven,

  verlicht mijn gang, omringt mij heel mijn leven,

  zodat ik in het heilig huis des HEREN

  mijn leven lang vol vreugde blijf verkeren.

---

*24

#1

1

  De aarde is, met al wat leeft,

  met al wat zij aan schatten heeft,

  het wettig eigendom des HEREN.

  Want door het machtwoord van zijn mond

  heeft Hij de aarde hecht gegrond,

  haar vastgezet op zee en meren.

2

  Wie klimt de berg des HEREN op?

  wie mag op die gewijde top

  het heiligdom van God betreden?

  De mens die rein van hart en hand,

  de leugen uit zijn leven bant

  en geen bedrog pleegt in zijn eden.

3

  De HERE heeft hem heil bereid,

  Hij schenkt aan hem gerechtigheid,

  zijn zegen doet Hij hem ontvangen.

  Dit is 't geslacht dat naar Hem vraagt,

  't is Jakobs volk dat God behaagt.

  Uw aanschijn zoekt het met verlangen.

4

  Omhoog, o poorten, nu omhoog!

  Maak hoog en wijd uw oude boog,

  de Vorst der eer wil binnenrijden.

  Wie is die Vorst, zo groot in eer?

  Die sterke Koning is de HEER,

  de HEER, geweldig in het strijden.

5

  Omhoog, o poorten, nu omhoog!

  Maak hoog en wijd uw oude boog,

  want zie, Hij komt, de Vorst der ere.

  Wie is die Vorst, zo groot in kracht?

  Het hoofd van 's hemels legermacht!

  Hij is die Vorst, de Vorst der ere.

---

*25

#1

1

  'k Hef mijn ziel in vast vertrouwen

  tot U op, Gij zijt mijn God.

  Red mij van wie mij benauwen,

  nu de vijand mij bespot.

  Nooit maakt Hij beschaamd, o HEER,

  wie gelovig U verwachten,

  maar beschaamd staan keer op keer

  die U trouweloos verachten.

2

  HEER, wijs mij toch zelf de wegen

  waar mijn voeten veilig gaan;

  Maak mijn hart er toe genegen,

  die blijmoedig in te slaan.

  God mijns heils, naar wie ik smacht,

  wil mij in uw waarheid lijden,

  leer mij, daar ik dag en nacht

  U gelovig blijf verbeiden.

3

  Denk aan mij in uw ontferming,

  HEER, waarop ik biddend pleit,

  want uw trouw en uw bescherming

  schenkt U reeds van eeuwigheid.

  O, gedenk de zonden niet,

  in mijn jeugd door mij bedreven.

  Wilt U, die mijn schulden ziet,

  in uw goedheid mij vergeven.

4

  God is goed en hoog te prijzen,

  trouw en recht is zijn beleid.

  Zondaars wil Hij onderwijzen

  in de weg der zaligheid.

  Wie ootmoedig luistren wil,

  zal de rechte paden leren,

  hij, die nederig en stil

  wandelt in de weg des HEREN.

5

  Louter goedheid zijn Gods paden

  voor wie leeft naar zijn verbond,

  daaraan trouw blijft en zijn daden

  slechts op Gods geboden grondt.

  Zie mij schuldig voor U staan,

  HEER, vergeef mijn overtreden,

  neem mij om uws naams wil aan,

  groot zijn uw barmhartigheden.

6

  Wie heeft lust de HEER te vrezen

  als het hoogst en eeuwig goed?

  God zal zelf zin leidsman wezen,

  leren hoe hij wandlen moet.

  Hij mag uit des HEREN hand

  voorspoed op zijn weg verwachten.

  Het door God beloofde land

  erven ook zijn nageslachten.

7

  Gods vertrouwlijk' omgang vinden

  zielen waar zijn vrees in woont,

  daar de HEER aan zijn beminden

  zijn verbondsgeheimen toont.

  Ik houd, ook in tegenspoed,

  steeds het oog op God geslagen,

  want ik weet dat Hij mijn voet

  redt uit alle hinderlagen.

8

  Zie op mij in gunst van boven,

  wees mij toch genadig, HEER.

  'k Heb geen kracht om U te loven,

  want ellende drukt mij neer.

  Zie mijn eenzaamheid en smart:

  duizend zorgen, duizend doden

  kwellen mijn onrustig hart;

  voer mij uit mijn angst en noden.

9

  Sla op mijn ellende d' ogen,

  zie mijn moeite, mijn verdriet

  en vergeef, uit mededogen,

  al mijn schuld, gedenk die niet.

  Gun mijn vijand niet mijn val,

  HEER, wil mij toch niet verlaten.

  Zie hoe groot is zijn getal,

  hoe boosaardig is zijn haten.

10

  Red mijn ziel, wil mij bewaren,

  maak mij niet beschaamd, o HEER.

  Bij U schuil ik in gevaren,

  zie op mij beschermend neer.

  Vroomheid en oprechtheid zij

  mijn geleid' in mijn ellende.

  Maak uw Isra‰l weer vrij,

  wil uw volk verlossing zenden!

---

*26

#1

1

  O, HERE, doe mij recht!

  In onschuld leeft uw knecht,

  mijn wandel is naar uw gebod.

  Ik blijf op U vertrouwen,

  op U, mijn rotssteen, bouwen;

  ik wankel niet, o HEER, mijn God.

2

  O, HERE, toets mijn weg,

  beproef mijn overleg.

  Ik leg mijn leven voor U neer.

  Uw trouw en mededogen

  houd ik mij steeds voor ogen.

  Ik wandel in Uw waarheid, HEER.

3

  HEER, nooit heb ik geleefd

  met volk dat zich begeeft

  tot leugen en lichtzinnigheid.

  Ik haat het doen der bozen,

  de kring der goddelozen,

  't gezelschap dat tot kwaad verleidt.

4

  Mijn handen was ik rein,

  als ik voor U verschijn

  en zingend om uw altaar schrijd.

  Ik zal uw wondren noemen,

  met liefde zal ik roemen

  de woonplaats van uw heerlijkheid.

5

  Laat, HEER, mij niet vergaan

  met hen die U weerstaan,

  wier hand bezoedeld is met bloed.

  Zij willen voor geschenken

  het recht der armen krenken

  en rijk zijn door gestolen goed.

6

  Maar ik, HEER, ben uw knecht,

  mijn wandel is oprecht.

  Wees mij genadig, red mij, HEER.

  Ik ga op effen wegen,

  U prijs ik om uw zegen

  in uw gemeente, U ter eer.

---

*27

#1

1

  God is mijn licht, mijn heil: wie zou ik vrezen?

  Hij is de HEER, die hulp verschaft in nood,

  mijn vaste burcht, ik hoef niet bang te wezen.

  Hij is 't die mij beveiligt voor de dood.

  Toen bozen mij belaagden in hun haat,

  bijna verslonden met hun leugenmond,

  was God het zelf die mij terzijde stond.

  Zij struikelden en vielen metterdaad.

2

  Al zou mij ook een legermacht omringen,

  ik vrees niet, maar verlaat mij op de HEER.

  Al willen zij mij door de strijd bedwingen,

  ik steun op God en leg mij rustig neer.

  Sterk blijft mijn hart in nood en krijgsgevaar,

  want God is met mij, Hij verlaat mij niet.

  Hij is het die het krijgsperk overziet.

  Zijn sterke arm helpt altijd wonderbaar.

3

  E‚n ding blijf ik steeds van de HERE vragen,

  ‚‚n enkel ding, dat heel mijn hart begeert:

  om in zijn tempel al mijn levensdagen

  bij Hem te zijn, te wonen bij mijn HEER.

  Daar in zijn huis, waar alles spreekt van Hem,

  wil ik aanschouwen 's HEREN heerlijkheid,

  zijn schone dienst, verricht in heiligheid.

  Ik wil aandachtig luistren naar zijn stem.

4

  Want bij de HERE ben ik welgeborgen:

  Hij voert mij in de schuilplaats van zijn tent.

  Daar ben ik veilig, Hij zal voor mij zorgen,

  draagt mij naar hoogten die geen vijand kent.

  Ik breng de HERE offers tot zijn eer.

  Hij heeft mijn vijand van zijn macht beroofd.

  In zegepraal verheft zich nu mijn hoofd.

  Daarom zing ik een loflied voor de HEER.

5

  Hoor mij o God en antwoord uit genade,

  op uw bevel zoek ik uw aangezicht.

  Verberg U niet in toorn, maar sla mij gade,

  U bent mijn heil, mijn levenskracht, mijn licht.

  Al zijn van mij in tegenspoed en strijd

  mijn vader en mijn moeder weggegaan,

  toch keert U Zich niet af, maar neemt mij aan.

  U zorgt voor mij in mijn verlatenheid.

6

  HEER, wil mij onderwijzen in uw wegen,

  wees mij een gids, die veilig mij geleidt.

  Mijn tegenstanders zien dan dat uw zegen

  mij hier een effen levenspad bereidt.

  Wees mij nabij, behoed mij in gevaar.

  Zie, hoe mijn vijand steeds op boosheid zint.

  Gedoog niet dat de leugen overwint,

  geef mij niet prijs aan de geweldenaar.

7

  Zo ik niet had geloofd dat in dit leven

  mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,

  mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed gebleven?

  Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.

  Maar door Gods trouw keert mijn vertrouwen weer;

  in zwakheid wordt des HEREN kracht volbracht.

  Betoon u sterk, houd moed, geloof en wacht.

  Wacht dan, ja wacht, verlaat u op de HEER!

---

*28

#1

1

  Ik roep tot U, mijn rots, mijn HERE!

  Blijf U niet zwijgend van mij keren,

  ik word een dode met de doden,

  als Gij U doof houdt voor mijn noden.

  Ik hef mijn hand naar waar Gij zijt,

  verborgen in uw heiligheid.

2

  Stoot mij niet van U met de bozen,

  tref mij niet met de goddelozen,

  die heimlijk, met een mond vol vrede,

  de plannen van hun boosheid smeden.

  Doe hen naar hunner handen daad,

  vergeld ze naar hun eigen kwaad!

3

  Omdat zij op het werk des HEREN

  niet letten, noch zijn daden eren,

  zal Hij bespotten, wat zij spreken,

  en wat zij bouwen zal Hij breken,

  dat het tot stof wordt in de wind

  en niemand meer hun standplaats vindt.

4

  Geloofd zij God, die naar mijn woorden,

  mijn smeken en mijn klagen hoorde.

  Hij is mijn schild en mijn betrouwen,

  een bolwerk voor wie op Hem bouwen!

  Nu juicht mijn hart, nu juicht mijn stem

  en met mijn loflied prijs ik Hem.

5

  Hij is een kracht voor al de zijnen!

  Hij zal hun tot een hulp verschijnen

  en zijn gezalfde tot een zegen!

  Verlos uw erfdeel allerwegen!

  Uw eigendom, o Here, weid

  en draag het tot in eeuwigheid!

---

*29

#1

1

  Hemelingen, buigt u neer,

  geeft de HERE kracht en eer,

  geeft de HERE heerlijkheid,

  looft zijn naam en majesteit.

  Looft Hem om zijn grote daden,

  dient Hem in uw feestgewaden.

  Komt u voor de HERE buigen,

  hulde aan uw God betuigen.

2

  Machtig is des HEREN stem,

  wateren weerkaatsen hem.

  Door de God der heerlijkheid

  klinkt de donder wereldwijd.

  Boven het geweld der meren

  klinkt de sterke stem des HEREN,

  want des HEREN stem is krachtig,

  vol van luister, groots en machtig.

3

  Hoort zijn stem, die bomen velt,

  ceders breekt met zijn geweld.

  Als een kalf danst Libanon,

  als een woudos de Sirjon.

  's HEREN stem splijt zware stammen

  bliksem doet het hout ontvlammen.

  De woestijnen doet Hij dreunen,

  Kades' wildernissen kreunen.

4

  Door de kracht van 's HEREN woord

  brengen hinden jongen voort.

  't Woud wordt van zijn schors ontdaan,

  niets kan Gods geweld weerstaan.

  Maar in zijn verheven woning

  zal een ieder aan de Koning

  lof en heerlijkheid bewijzen

  en Hem om zijn grootheid prijzen.

5

  God, de HERE, troont voorgoed

  op de grote watervloed.

  Hij is Koning voor altijd,

  ja, Hij heerst in eeuwigheid.

  Want de HERE is almachtig,

  maakt zijn volk zijn gunst deelachtig.

  Hij schenkt kracht en op hun bede

  zegent Hij zijn volk met vrede.

---

*30

#1

1

  Ik zal U loven, trouwe HEER,

  ik kreeg van U het leven weer.

  U was het, die mij uitkomst bood,

  mij optrok uit mijn diepe nood.

  Mijn vijand kon zich niet verblijden,

  geen vreugde scheppen in mijn lijden.

2

  Mijn God, U hebt mij op mijn klacht

  genezen en mijn leed verzacht.

  U hebt mij aan de dood ontrukt,

  'k Ga onder smart niet meer gebukt.

  U hebt het leven mij gegeven

  en mij aan dood en graf ontheven.

3

  Psalmzingt, wie 's HEREN gunst geniet.

  Zijn naam zij heilig in uw lied.

  Maakt korte tijd zijn toorn u bang,

  zijn liefde duurt uw leven lang.

  De avond daalt met angst en klachten,

  de ochtend zal met vreugd u wachten.

4

  Ik dacht, door overmoed misleid:

  Ik wankel niet in eeuwigheid.

  Uw gunst, o HEER, die mij bewaakt,

  had zelf mijn berg rotsvast gemaakt.

  Toen hebt Gij uw gelaat verborgen:

  ik werd vervuld van schrik en zorgen.

5

  Ik riep tot U met heel mijn hart:

  Ontferm U, HEER, gedenk mijn smart.

  Wat zou de winst zijn van mijn dood,

  als boven mij het graf zich sloot?

  Kan ooit het stof uw grootheid prijzen,

  zal dat uw trouw soms eer bewijzen?

6

  Hoor, HERE, let op mijn gebed,

  wees mij een helper die mij redt.

  Ik zoek uw aangezicht, o HEER

  Schenk mij uw trouw en liefde weer.

  Toon mij uw gunst en wees weldadig,

  kom mij te hulp en wees genadig.

7

  U hebt mijn rouwklacht en geschrei

  veranderd in een blijde rei.

  Mijn rouwkleed hebt U weggedaan,

  een vreugdekleed deed U mij aan.

  Zo klinkt, o HEER, mijn psalm naar boven.

  Mijn God U zal ik altijd loven.

---

*31

#1

1

  Bij U, o HEER, zoek ik bescherming.

  Beschaam mijn hoop dan niet,

  als U mijn noden ziet.

  Hoor mijn gebed en toon ontferming.

  Wil uitkomst mij bereiden,

  mij naar uw recht bevrijden.

2

  Wees mij een schuilplaats in gevaren,

  een toevlucht in mijn leed,

  waar ik mij veilig weet.

  U zult mij leiden en bewaren,

  behoeder van mijn leven,

  mijn steenrots, hoog verheven.

3

  HEER, U maakt los de sterke banden

  en trekt mij uit het net,

  verborgen uitgezet.

  Mijn geest beveel ik in uw handen.

  U, HERE, wilt uit lijden

  mij door uw trouw bevrijden.

4

  De afgodsdienaars zal ik haten.

  Mijn toevlucht is de HEER,

  die ik met blijdschap eer.

  U hebt mij nooit, o God, verlaten.

  U zag al mijn ellende,

  toen niemand mij meer kende.

5

  U hebt geweten van mijn zuchten.

  U hebt mijn ziel gespaard,

  mij wonderlijk bewaard.

  Nu ik de vijand mocht ontvluchten,

  zult U mij verder leiden,

  U, die mijn voet bevrijdde.

6

  Wees mij genadig in gevaren,

  daar ik van angst en pijn

  benauwd ben en verkwijn.

  In smart vervliegen al mijn jaren.

  Mijn schuld doet mij bezwijken,

  ik voel mijn krachten wijken.

7

  Ik word gesmaad door wie mij haten.

  Ik ben, waar ik mij wend,

  een schrik voor wie mij kent.

  Ik word gemeden op de straten,

  voor dood verklaard, vergeten,

  als scherven weggesmeten.

8

  Ik hoor hoe velen samenspannen.

  Zij sluiten zich aaneen,

  staan dreigend om mij heen.

  Mijn dood is 't oogmerk van hun plannen.

  Maar ik blijf op u bouwen,

  op U, mijn God vertrouwen.

9

  'k Weet in uw vaderhand mijn tijden.

  Red mij uit 's vijands hand

  en breek zijn tegenstand.

  Laat uw gelaat mij weer verblijden.

  Wil mij verlossing geven.

  Uw trouw doet mij herleven.

10

  Beschaam mij niet na al mijn smeken.

  breng bozen door uw straf

  tot zwijgen in het graf.

  Beschaam wie leugenachtig spreken,

  wie vromen trots bestrijden,

  bespotten in hun lijden.

11

  Hoe groot is 't goed dat U wilt geven

  aan elk die U bemint,

  bij U zijn toevlucht vindt.

  Dit goed bewerkt U in het leven

  van hen die U verhogen

  voor aller mensen ogen.

12

  U wilt voor hen een schuilplaats wezen,

  verbergt hen in het licht

  nabij uw aangezicht,

  waar zij geen kwaad van bozen vrezen,

  een hut waarin zij 't woelen

  van twist en strijd niet voelen.

13

  Geloofd zij God, die zijn genade

  mij wonderlijk bewees

  in dodelijke vrees.

  Ik dacht: U slaat mij niet meer gade.

  Maar U liet op mijn smeken

  Uw bijstand niet ontbreken.

14

  Bemint de HEER, Gods gunstgenoten,

  Hem, die getrouwen hoedt,

  maar trotsen bukken doet.

  Weest sterk, Hij zal u niet verstoten.

  Want Hij geeft nieuwe krachten

  aan wie de HEER verwachten.

---

*32

#1

1

  Welzalig hij wiens zonde is vergeven,

  die van de straf genadig is ontheven,

  wiens overtreding, die hem had bevlekt,

  voor 't heilig oog des HEREN is bedekt.

  De HERE rekent hem niet toe zijn zonden,

  de ongerechtigheid in hem gevonden.

  Welzalig hij die zo bevrijd van schuld,

  geen onoprechtheid in zijn geest meer duldt.

2

  Zolang ik zweeg verteerden al mijn krachten,

  ik klaagde luid, niets kon mijn pijn verzachten.

  Want dag en nacht lag zwaar op mij Gods hand,

  mijn merg verdroogde als in zomerbrand.

  Maar ik bekende U oprecht mijn zonden,

  verborg geen kwaad dat in mij werd gevonden.

  En toen ik dit beleed voor uw gezicht,

  sprak U mij vrij van schuld in uw gericht.

3

  Laat tot U komen elk van uw beminden

  ten tijde, HERE, dat U Zich laat vinden.

  Ook als een vloedgolf hem dreigt neer te slaan,

  hoe hoog ze komt, zij raakt hem zelfs niet aan.

  U bent voor mij een schuilplaats in gevaren

  en voor benauwdheid zult U mij bewaren.

  U hebt met jubelzangen mij omringd,

  nu al uw volk van uw verlossing zingt.

4

  Hoor naar mijn raad, ik zal u inzicht geven

  en onderrichten in de weg ten leven.

  Ik leer u op de rechte paden gaan,

  terwijl mijn ogen u steeds gadeslaan.

  Wil in uw trots niet langer tegenstreven,

  zoals een paard, door koppigheid gedreven,

  of als een muildier in zijn onverstand:

  met toom en bit bedwingt hem 's mensen hand.

5

  Laat toch geen dwang voor u ooit nodig wezen,

  wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen.

  Maar wie op Hem vertrouwt en schuld belijdt,

  omringt Hij met zijn goedertierenheid.

  Verheugt u in de HERE, alle vromen,

  u mag tot God met grote vreugde komen.

  Rechtvaardigen, weest in de HEER verblijd

  en zingt Hem lof in alle eeuwigheid!

---

*33

#1

1

  Zingt vrolijk, looft de naam des HEREN,

  rechtvaardigen, brengt God uw dank.

  Het past oprechten Hem te eren

  met een nieuw lied en citerklank.

  Laten stem en snaren

  tot die lof zich paren.

  Looft Hem, prijst de HEER.

  Psalmzing, jubelt allen,

  laat bazuinen schallen,

  juichend tot Gods eer.

2

  Het woord des HEREN is waarachtig.

  God is getrouw in wat Hij doet.

  Zijn recht is rein, zijn oordeel krachtig.

  Het eist oprechtheid van gemoed.

  Ieder moet Hem eren,

  want de gunst des HEREN

  is alom verspreid.

  Overal aanschouwen

  zij die op Hem bouwen,

  zijn goedgunstigheid.

3

  God sprak en op zijn woord ontstonden

  de hemelen en al hun heer.

  Hij heeft de watervloed gebonden,

  legt die in voorraadkamers neer.

  Wie op aarde leven

  moeten voor Hem beven.

  Hij spreekt, zie, het staat.

  Hij gebiedt en 't is er.

  Niets is er gewisser

  dan des HEREN raad.

4

  Al wat de volken ook bedenken,

  de HEER verbreekt hun aller raad.

  Maar niemand kan Gods raad ooit krenken,

  die over alle tijden gaat.

  Zalig wie Hem eren,

  't volk voor wie de HERE

  God der goden is;

  't volk dat Hij tevoren

  voor Zich heeft verkoren

  als zijn erfenis.

5

  De grote schepper aller dingen

  beziet vanuit het hemels licht

  de gang van alle stervelingen,

  niets is bedekt voor zijn gezicht.

  Hij vorm alle harten,

  kent hun vreugd en smarten,

  weet hoe mensen zijn.

  Hij doorgrondt hun daden,

  weet wat zij beraden,

  kent hen, groot en klein.

6

  Geen koning kan zichzelf bevrijden

  door legermacht of door geweld.

  Geen paard, hoe sterk ook bij het strijden,

  geeft overwinning aan een held.

  Maar het oog des HEREN

  ziet hen die Hem eren,

  't volk dat Hem verwacht.

  Allen die Hem vrezen,

  zal Hij altijd wezen

  tot een steun en kracht.

7

  Zijn sterke arm beschermt de vromen,

  God redt hun zielen van de dood.

  Hij zal hen nimmer om doen komen,

  zelfs niet in tijd van hongersnood.

  In de grootste smarten

  blijven onze harten

  In de HEER gerust.

  "k zal Hem nooit vergeten,

  Hem mijn helper heten,

  al mijn hoop en lust.

8

  Laat ons des HEREN lof ontvouwen.

  In Hem verblijdt zich ons gemoed,

  omdat wij op zijn naam vertrouwen,

  die naam, zo heilig, groot en goed.

  Zend o grote Koning,

  uit uw hemelwoning

  uw genade neer.

  Wij, die U belijden,

  ons in U verblijden,

  hopen op U, HEER.

---

*34

#1

1

  Ik zing voor God, de HEER.

  Hem prijs ik al mijn levenstijd.

  In Hem, wie ik mijn loflied wijd,

  is al mijn roem en eer.

  Hoor blij mijn zingen aan,

  u, die ootmoedig bent in nood.

  Kom, maak met mij de HERE groot

  en prijs zijn grote naam.

2

  Hem zocht ik in gebed,

  Hij heeft geantwoord op mijn klacht.

  Uit al wat mij verschrikking bracht

  heeft mij de HEER gered.

  Zij slaan op Hem het oog,

  de vreugde straalt van hun gelaat.

  Wie in benauwdheid tot Hem gaat

  verlost Hij van omhoog.

3

  Des HEREN Engel schaart

  zich als een grote legermacht

  rondom hem die Gods wil betracht:

  zo is hij wŠl bewaard.

  Proeft allen en aanschouwt

  de goedheid van Gods vaderhart.

  Gezegend wie in nood en smart

  alleen op Hem vertrouwt.

4

  Vrees God, de HEER, die leeft,

  u die aan Hem bent toegewijd.

  Want wie Hem vreest ontvangt altijd

  al wat hij nodig heeft.

  Een jonge leeuw vol moed'

  lijdt wel ontbering telkens weer'

  maar wie 't verwacht van God de HEER

  mist nimmer enig goed.

5

  Hoort, kinderen, mijn woord,

  dat u des HEREN vreze leert:

  als u het goede deel begeert

  en 't leven u bekoort,

  houd dan, hoe het ook ga,

  uw tong in toom, pleegt geen verraad.

  Maar doe het goede, haat het kwaad

  en jaagt de vrede na.

6

  God neemt oprechten aan,

  toont hun zijn vriendelijk gelaat.

  Maar wie zich toelegt op het kwaad

  doet Hij voorgoed vergaan.

  Zie, elk die in gebed

  Hem aanroept, pleitend op zijn woord,

  wordt zeker door de HEER verhoord

  en uit zijn nood gered.

7

  De HERE God geneest

  hen die gebroken zijn van hart

  en Hij verlost van zorg en smart

  hun diep verslagen geest.

  Veel rampspoed, zorg en strijd

  ontmoet de vrome keer op keer,

  maar altijd redt hem God, de HEER,

  die veilig hem geleidt.

8

  Gods kind kan veilig gaan.

  wordt voor verbrijzeling behoed,

  terwijl de goddeloze boet

  voor wat hij heeft gedaan.

  Verlossing is bereid

  voor hem die op de HEER vertrouwt,

  zodat hij straks zijn God aanschouwt,

  van schuld en straf bevrijd.

---

*35

#13

1

  Twist met mijn twisters, HERE God.

  Stel mijn bestrijders tot een spot.

  Grijp naar uw schild om mij te dekken,

  wil mij aan hun geweld onttrekken.

  O God, bied sterke tegenstand,

  neem speer en strijdbijl in uw hand,

  versla de vijand, spreek tot mij:

  Ik zorg voor u, ik maak u vrij.

2

  Beschaam hen in hun trotse waan,

  die mij steeds naar het leven staan.

  Geef, dat zij, achterwaarts gedreven,

  Straks schaamrood staan. HEER, doe hen beven.

  Laat, wie op boze listen zint,

  als kaf verstuiven door de wind.

  Ontbied daartoe uw Engel, HEER,

  en stoot door Hem de vijand neer.

3

  Maak dat zijn weg door duisternis

  en gladheid onbegaanbaar is,

  dat hij uw grote toorn moet duchten,

  wanneer uw Engel hem doet vluchten.

  Want zie hoe hij mij steeds belaagt

  en zonder oorzaak op mij jaagt.

  Zie hoe hij mij een val bereidt

  en voor mijn voet zijn netten spreidt.

4

  Snel moge hij ten onder gaan.

  Wil, HERE, onverhoeds hem slaan.

  Verwar hem in zijn eigen netten,

  die hij in het verborgen zette.

  Dan klimt tot U mijn jubelzang

  en loof ik U mijn leven lang.

  De HERE heeft mijn ziel bevrijd,

  Hij heeft mij grote vreugd bereid.

5

  Heel mijn gebeente geeft U eer.

  Wie is aan U gelijk, o HEER?

  U, die de zwakken wilt ontrukken

  aan wie hen harteloos verdrukken.

  U hebt de armen trouw bewaard

  voor wie hen dreigden met het zwaard.

  Valse getuigen vragen wreed

  naar zaken waar ik niet van weet.

6

  Zij die belust zijn op mijn bloed

  vergelden mij slechts kwaad voor goed.

  Zij kwamen al mijn vreugde doven

  door mij van kindren te beroven.

  Maar werden zij bezocht met leed,

  dan was een rouwgewaad mijn kleed.

  Ik bad en vastte dag aan dag

  wanneer ik hen in moeite zag.

7

  Ik heb om hen mijn kleed gescheurd

  als ‚‚n die om zijn broeder treurt,

  die om zijn moeder rouw moet dragen,

  zo was ik door hun leed verslagen.

  Maar toen ik neerviel, lachten zij,

  zij dromden samen tegen mij.

  Ik werd belasterd en geplaagd,

  door onbekenden wreed belaagd.

8

  Luid klinkt de goddeloze spot

  van hen die opstaan tegen God.

  Zij knarsen tegen mij hun tanden

  en wrijven zich al in de handen.

  Hoe lang ziet U mijn lijden aan,

  blijft U, o HEER, terzijde staan?

  Als leeuwen gaan zij fel tekeer.

  Breek toch hun macht, verlos mij, HEER.

9

  Ik zal met grote dankbaarheid

  in aller tegenwoordigheid

  Uw naam en grote daden prijzen,

  met heel uw volk uw lof doen rijzen.

  Maar zie hoe mij mijn vijand tart.

  Laat hem niet juichen om mijn smart.

  Laat hem niet in zijn trotse waan

  vol haat op mij de ogen slaan.

10

  Zij spreken van de vrede niet,

  maar zijn slechts uit op mijn verdriet.

  En tegen stillen in den lande

  beramen zij bedrog en schande.

  Zij roepen honend tegen mij

  hun woorden vol van spotternij.

  Zij zien met grote vreugde aan

  wat zij mij hebben aangedaan.

11

  U ziet toch ook dit alles, HEER.

  Houd U niet ver en zwijg niet meer.

  Ontwaak, mijn God, schenk mij bescherming

  en voer mijn rechtszaak, toon ontferming.

  Richt mij naar uw gerechtigheid.

  Verschijn, HEER, in uw majesteit.

  Verhinder dat de vijand lacht.

  Merk op mijn leed en hoor mijn klacht.

12

  Dat zij niet zeggen in hun waan:

  Nu is aan onze wens voldaan.

  Laat dit nooit klinken uit hun monden:

  Wij hebben hem dan toch verslonden.

  Trek hun het kleed der schande aan

  om al de smaad, mij aangedaan.

  Dan kan mijn trotse weerpartij

  ook niet meer pralen tegen mij.

13

  Laat vromen juichen, trouwe HEER,

  geef, dat zij zingen U ter eer,

  die mijn rechtvaardiging verlangen.

  Dan klinken blij hun lofgezangen:

  Groot is de HERE, onze God.

  Hij schenkt zijn knecht een heilrijk lot.

  Dan looft mijn tong de hele dag

  uw recht, o HEER, met diep ontzag.

---

*36

#1

1

  De zonde spreekt haar vleiend woord,

  waarnaar de boze gaarne hoort,

  want hij wil God niet vrezen.

  't Is enkel kwaad wat hij beoogt.

  Hij denkt dat God het wel gedoogt

  en niet vertoornd zal wezen.

  Zijn mond is vol gemeen bedrog,

  ook 's nachts beraamt hij 't onheil nog,

  hij weigert goed te handlen.

  De zonde lokt hem al maar voort;

  dit is de weg die hem bekoort:

  hij wil in 't kwade wandlen.

2

  Uw goedheid, HEER, is hemelhoog,

  uw trouw reikt tot de wolkenboog,

  uw recht is hoog verheven.

  Uw oordeel is onpeilbaar diep,

  U, HERE God, die alles schiep,

  houdt mens en dier in leven.

  Groot is uw goedheid, trouwe God!

  Ja, mensenkindren vluchten tot

  de schaduw van uw vleuglen.

  Wie bij U woont, HEER, heeft het goed.

  U laaft hem met uw overvloed:

  een stroom van louter vreugden.

3

  Bij U, HEER, is de levensbron,

  Uw licht doet, klaarder dan de zon,

  ons 't ware licht aanschouwen.

  Bestendig uw gerechtigheid,

  uw gunst en goedertierenheid,

  voor wie op U vertrouwen.

  Bewaar mij voor de trotse voet,

  verhinder dat ik vluchten moet

  voor goddeloze handen.

  Maar zie, de bozen storten neer

  en opstaan kunnen zij niet meer:

  zij sterven in hun schande.

---

*37

#1

1

  Wees niet jaloers op hen die onrecht plegen,

  vreugd in het kwaad bedrijven duurt maar kort.

  Zie niet afgunstig naar verboden wegen,

  want zondaars zijn als gras dat weer verdort.

  Zij zijn als kruid dat bloeit door frisse regen,

  maar dan verwelkt en snel vernietigd wordt.

2

  Blijf aan de HEER uw wegen toevertrouwen,

  verheug u in uw God, bewoon het land,

  wees Hem getrouw, Hij zal uw toekomst bouwen.

  Doe steeds wat goed is, want zijn trouw houdt stand!

  Al wat uw hart begeert, zult u aanschouwen,

  Hij zorgt voor u en leidt u door zijn hand.

3

  Zie op de HEER als onrecht u doet lijden,

  uw vrijspraak komt te voorschijn als het licht!

  Hun doet God recht die stil zijn hulp verbeiden.

  Houd moed en zwijg voor 's HEREN aangezicht.

  Wie kwaad beramen moet u niet benijden:

  met al hun voorspoed wacht hun het gericht.

4

  Doe weg uw toorn, houd op met grimmig vragen,

  wees niet afgunstig, dat sticht louter kwaad.

  Want bozen worden door God neergelagen,

  Het land be‰rft wie zich op Hem verlaat.

  De goddeloze heeft nog weinig dagen:

  zijn plaats is weg, want hij heeft God gehaat.

5

  Wie met zachtmoedigheid verdrukking dragen,

  zien uit naar vrede en be‰rven 't land.

  Het plan der goddelozen zal niet slagen,

  hoe ook die vijand haat en knarsetandt.

  God lacht om hen: Hij ziet zijn dag reeds dagen,

  die dag van oordeel als zijn toorn ontbrandt.

6

  De bozen trekken 't scherpe zwaard ten strijde,

  hun harde ogen zijn belust op bloed.

  Hun boog staat strak om 't leven af te snijden

  van wie oprecht is en het goede doet.

  De boog breekt stuk, het zwaard dringt in hun zijde,

  zij sterven zelf in blinde overmoed.

7

  Hoe schraal het deel is van wie naar God vragen,

  't is beter dan der bozen overvloed.

  Al zijn er velen die Gods volk belagen,

  geen overmacht die het bezwijken doet!

  Rechtvaardigen zal God gedurig dragen,

  de arm der bozen breekt Hij eens voorgoed.

8

  De HERE kent de dagen van de vromen,

  hun erfdeel blijft in eeuwigheid bestaan.

  Nooit zal de HEER hun iets tekort doen komen,

  in hongersnood hen niet beschaamd doen staan.

  Gods vijand zal niet aan 't gericht ontkomen:

  eens zal hij als de pracht van 't veld vergaan.

9

  De boze leent en wacht zich niet voor stelen,

  maar de oprechte geeft bij nood en klacht.

  Gezegenden zullen het land verdelen,

  maar wie vervloekt zijn, worden omgebracht.

  De man die wandelt naar al Gods bevelen,

  komt tot zijn doel, de HERE staalt zijn kracht.

10

  De HERE grijpt de hand van wie Hem eren,

  nooit geeft Hij prijs de vromen in hun nood.

  Mijn leven lang zag ik hen niets ontberen,

  geen van hun kinderen zocht ooit naar brood.

  Een vrome schenkt aan wie zijn hulp begeren.

  De zegen door zijn nageslacht is groot.

11

  Wijk van het kwaad en houd de goede wegen,

  dan woont u blijvend op uw grondgebied.

  Uw God bemint het recht en schenkt zijn zegen,

  zijn trouw verlaat zijn gunstgenoten niet.

  Hij hoedt zijn volk al is de nood gestegen,

  het nageslacht der bozen gaat teniet.

12

  Aan vromen is beloofd een duurzaam leven.

  Hun huis blijft staan, zij erven heel het land.

  Hun woorden zijn door wijsheid ingegeven,

  hun tong spreekt recht bij twist en onverstand.

  De wet van God staat in hun hart geschreven.

  Hun gang is vast, zij houden altijd stand.

13

  De boze jaagt de vrome in zijn woede

  ten dode toe, maar God voorkomt dit kwaad.

  Staat hij terecht, God zal zijn knecht behoeden.

  Bewaar de weg waarop Hij met u gaat.

  Wacht op de HEER, Hij zal zich tot u spoeden,

  verheugd ziet u de vijand weggevaagd.

14

  Een boze zag ik eens tot aanzien komen,

  snel werd hij groot, geweldig in zijn kracht.

  Zijn machtswaan had een hoge vlucht genomen:

  een woekerplant met weelderige pracht.

  Toen ik hem zocht, was hij al weggenomen,

  spoorloos verdwenen met zijn nageslacht.

15

  Let op de vrome, zie naar de oprechte,

  merk op hoe hij door God gezegend is.

  De man van vrede heeft bij al Gods knechten

  zijn nageslacht als rijke erfenis.

  De HEER verdelgt de schenders van zijn rechten,

  het einde van hun nakroost komt gewis.

16

  De HERE helpt wie Hem eerbiedig vrezen,

  zij worden in de nood door Hem gered.

  De HERE zal hen tot beschermer wezen,

  geen goddeloze vangt hen in zijn net.

  Hun wonden worden door Gods heil genezen

  en Hij is hun een schuilplaats in 't gebed.

---

*38

#1

1

  Blijf mij niet in toorn kastijden,

  zie mijn lijden,

  straf mij niet in gramschap, HEER.

  U hebt pijlen, die mij wonden,

  neergezonden

  en uw hand drukt mij terneer.

2

  Heel mijn lichaam is gebroken

  en ontstoken

  door uw zware toorn, o HEER.

  Al mijn zonden, die als golven

  mij bedolven,

  drukken door hun last mij neer.

3

  Ik ben overdekt met wonden

  door mijn zonden,

  door mijn dwaas en boos gedrag.

  Ik ga zeer terneergebogen

  voor uw ogen,

  diep in rouw de hele dag.

4

  Want mijn lenden zijn ontstoken,

  en gebroken

  zijn mijn leden door mijn smart.

  Hoor mij, uitgeput door slagen,

  schreeuwend klagen

  om het bonzen van mijn hart.

5

  Heer, mijn hart ligt voor U open:

  al mijn hopen,

  mijn verlangen en mijn leed.

  Voor uw oog zijn al mijn zorgen

  niet verborgen,

  daar U alles ziet en weet.

6

  Heer, mijn hart dreigt te bezwijken,

  krachten wijken,

  in mijn ogen dooft het licht.

  Weg zijn al mijn trouwe vrinden,

  mijn beminden

  blijven ver uit mijn gezicht.

7

  Vijandschap heeft mij omgeven,

  op mijn leven

  loert men heel de dag, o HEER.

  Maar ik sluit mijn mond en oren,

  wil niets horen,

  spreek geen woorden van verweer.

8

  U, mijn God, blijf ik verwachten

  in mijn klachten,

  daar uw antwoord komen zal.

  Laat geen vijand zich verblijden

  om mijn lijden,

  niemand juichen om mijn val.

9

  Want mijn voet dreigt uit te glijden

  door het lijden

  dat mij steeds voor ogen staat.

  Ik belijd mijn schuld en zonden,

  die mij schonden,

  zeer bekommerd om mijn kwaad.

10

  Wie mij haten zijn voorspoedig,

  overmoedig,

  groot in aantal, sterk in macht.

  Hen die kwaad voor goed vergelden,

  hoor ik schelden,

  daar ik, HEER, uw wet betracht.

11

  Wil mij, HERE, niet begeven,

  red mijn leven,

  blijf toch niet van verre staan.

  Haast U, kom mij uit mijn lijden

  snel bevrijden,

  Heer, mijn heil, ik roep U aan.

---

*39

#1

1

  Ik dacht: ik zal de rechte wegen gaan,

  niet zondigen met enig woord,

  ik leg mijn mond een sterke muilband aan,

  zolang Gods vijand mij nog hoort.

  Zo zweeg ik stil, verstomd in al mijn smart,

  maar zonder stilheid in mijn hart.

2

  Mijn smart nam toe, zij brandde fel in mij

  en vlamde hoog als laaiend vuur,

  zodat ik eindlijk spreken moest en zei:

  Maak mij bekend mijn levensduur.

  Geef, HEER, dat ik de maat der dagen ken

  leer mij hoe sterfelijk ik ben.

3

  Een handbreed zijn mijn dagen hier gesteld

  door U, die leeft in eeuwigheid.

  Ik zie mijn leven dat ten einde snelt,

  voor U als enkel ijdelheid.

  Het mensenkind, al is hij arm of rijk,

  is slechts een ademtocht gelijk.

4

  Zie, als een schaduw gaat een mens daarheen,

  zijn leven is een ademtocht.

  Hij slaaft en slooft en hij vergaart bijeen,

  maar wat hij ook bezitten mocht,

  hij moet het afstaan, hij verliest het al

  en weet niet wie het erven zal.

5

  O HEER, wat is het, dat ik nog verwacht?

  Ik hoop op U alleen, mijn God.

  Red mij van al mijn zonden door uw macht,

  maak mij voor dwazen niet ten spot.

  Ik doe mijn mond niet open, want ik weet:

  U was het zelf, HEER, die het deed.

6

  Wend toch, o God, uw plagen van mij af:

  te zwaar is mij uw hand, die slaat.

  Zie hoe, als U de mens kastijdt met straf,

  zijn schoonheid als door mot vergaat.

  Het mensenkind, al is hij arm of rijk,

  is slechts een ademtocht gelijk.

7

  Hoor mijn gebed, mijn hulpgeroep, o HEER.

  Zwijg niet bij al mijn luid geween,

  daar ik bij U als vreemdeling verkeer,

  zoals mijn vaderen voorheen.

  Geef mij weer blijdschap, wend uw toorn toch af,

  voordat ik heenga naar het graf.

---

*40

#1

1

  Met heel mijn hart heb ik de HEER verwacht,

  Hij heeft gehoord naar mijn gebed,

  mij uit de modderpoel gered,

  mijn voet weer op een vaste grond gebracht.

  Hij heeft mij doen herleven,

  mij in de mond gegeven

  een nieuw lied tot zijn eer.

  Laat ieder die het zag

  stil zijn van diep ontzag

  en hopen op de HEER.

2

  Zalig de man die op den HEER vertrouwt,

  geen acht slaat op de eigenwaan

  van die hun eigen wegen gaan,

  maar die de leugen uit zijn leven houdt.

  Mijn God, ik wil U roemen

  en al uw daden noemen,

  niets is aan U gelijk.

  Wil ik ze tellen, HEER,

  ik zie er telkens meer,

  't gaat boven mijn bereik.

3

  Het is geen offervuur wat U behaagt,

  Gij wilt, Heer, dat ik naar U hoor

  en zelf ontsluit Gij mij het oor:

  Gij hebt alleen gehoorzaamheid gevraagd.

  Mijn God, ik draag uw wetten,

  om op uw wil te letten,

  gedurig bij mij om.

  Het boek schrijft over mij.

  Gij hoordet hoe ik zei;

  "O Here, zie, ik kom!"

4

  Ik breng de blijde boodschap van uw recht

  aan al wie U zijn toegedaan,

  dat zij uw wonderen verstaan

  in 't woord dat Gij mij op de lippen legt.

  Ik spreek, dat woord met klaarheid,

  opdat uw trouw en waarheid

  door elk begrepen wordt.

  HEER, ik weerhoud mij niet,

  maar loof U in mijn lied

  met een blijmoedig hart.

5

  O HEER, onthoud mij uw ontferming niet

  en laat uw goedertierenheid

  mij toch bewaren in de tijd

  dat ik word overstelpt door mijn verdriet.

  Mijn ongerechtigheden

  laten mij niet met vrede,

  mijn moed wordt mij ontroofd.

  Mijn zonden slaan mij neer.

  Mijn God, ik tel er meer

  dan haren op mijn hoofd.

6

  O HEER, 't behage U mij bij te staan.

  Gij die altijd mijn helper waart,

  drijf mijn belagers achterwaarts

  en doe hen met beschaamde kaken staan.

  Laat nu die mij belachten,

  bedreigden en verachtten,

  en loerden op mijn eind,

  voor U verschrikken, God,

  bespotlijk in hun spot

  en stom van schaamte zijn.

7

  Laat wie uw heil beminnen hier en nu

  in U verheugd zijn, U ter eer

  uitroepen: groot is onze HEER!

  laat wie U zoeken jubelen in U!

  Al leef ik in ellende,

  de Here zal het wenden,

  de Heer ziet naar mij om.

  Gij die mijn helper zijt,

  mijn God die mij bevrijdt,

  o toef niet langer, kom!

---

*41

#5

1

  Heil hem die den geringe helpt in nood,

  hem helpt in nood de HEER.

  De HEER bewaart zijn leven voor de dood,

  herstelt hem in zijn eer.

  Wat deert hem of zijn vijand hem bespot,

  als Gij de redder zijt?

  De HEER is hem een groot en helpend God

  op 't bed der bitterheid.

2

  Ik zei: Genees mij, HEER, door uw gena.

  Ik zondigde voor U.

  Maar maak dat deze valsaard van mij ga,

  van wiens bezoek ik gruw.

  "Sterft hij niet haast, en gaat zijn naam voorbij?"

  Zo denkt hij in zijn hart,

  en veinst wel aan mijn sponde medelij,

  maar hoont mij op de markt.

3

  Zij fluistren saam, de horde die mij haat:

  "Hij ligt, hij ligt voorgoed!

  Op hem is uitgestort onzalig kwaad,

  hij heeft de dood in 't bloed!"

  De vriend zelfs, die ik spijsde met mijn brood,

  de gunstling van mijn ziel,

  heult reeds met hen die loeren op mijn dood,

  hief tegen mij de hiel.

4

  Maar Gij, HEER, richt mij op, dat ik het weet

  hoe Gij mij gunstig zijt,

  dat het vergolden wordt als om mijn leed

  mijn vijand zich verblijdt.

  Hebt Gij mij ook niet voortijds opgericht

  om mijn eenvoudigheid?

  O HEER, Gij stelt mij voor uw aangezicht

  tot in all' eeuwigheid.

5

  Looft nu den HEER, zingt Isrels God verblijd,

  prijs Hem voor zijn gena

  van eeuwigheid tot in all' eeuwigheid!

  Ja, waarlijk, amen, ja!

---

*42

#1

1

  Heer, een hert in dorre streken

  smacht niet sterker naar 't genot

  van de koele waterbeken

  dan mijn ziel naar U, o God.

  Ja, ik dorst naar God, die leeft,

  God, die gunst en liefde geeft.

  Wanneer zal ik met de zijnen

  voor Gods aangezicht verschijnen?

2

  Tranen heb ik bij mijn klagen

  tot mijn voedsel dag en nacht

  daar men honend mij durft vragen:

  waar is God, door u verwacht?

  Hieraan denk ik in mijn smart,

  hoe ik vroeger, blij van hart,

  voor de stoet uit naar Gods woning

  opging tot mijn God en koning.

3

  O mijn ziel, zozeer verslagen,

  waarom bent u zo ontrust?

  Hoop op God, uw heil zal dagen,

  vind weer in zijn lof uw lust.

  Ook al treft u smaad en spot,

  uw verlosser is uw God.

  Hoop op Hem en zie naar boven,

  want ik zal mijn God nog loven.

4

  'k Denk aan U, terneergebogen,

  bij de bronnen der Jordaan;

  ik heb Hermons top voor ogen,

  roep U ver van Sion aan.

  Watervloed roept watervloed,

  kolkt en bruist mij tegemoet,

  al uw tomeloze golven

  hebben mij geheel bedolven.

5

  Maar de HEER zal uitkomst geven,

  die bij dag zijn gunst gebiedt.

  Dit vertrouwen doet mij leven,

  dat vermeld ik in mijn lied.

  Daarom zing ik zelfs bij nacht,

  want bij Hem verstilt mijn klacht.

  'k Zal de God mijns levens prijzen,

  biddend Hem mijn dank bewijzen.

6

  Ik wil God, mijn steenrots, vragen:

  waarom, Heer, vergeet U mij?

  Moet ik nog het rouwkleed dragen

  door des vijands dwinglandij?

  Heel de dag hoont mij hun woord:

-doodsteek, die mijn hart doorboort-

  waar is God, uw vast vertrouwen,

  blijft u nu nog op Hem bouwen?

7

  O mijn ziel, zozeer verslagen,

  waarom bent u zo ontrust?

  Hoop op God, uw heil zal dagen,

  vind weer in zijn lof uw lust.

  Ook al treft u smaad en spot,

  uw verlosser is uw God.

  Hoop op Hem, en zie naar boven'

  ik zal God, mijn God weer loven!

---

*43

#1

1

  O God, kom mijn geding beslechten,

  verlos mij van wie U versmaadt,

  Boosdoeners willen met mij rechten,

  die niet aan trouw en waarheid hechten.

  Doe mij ontkomen aan hun haat,

  o HEER, mijn toeverlaat.

2

  Zijt Gij dan niet mijn burcht gebleven,

  de sterke vesting van mijn hart?

  Waarom hebt Gij dan nu mijn leven

  aan mijn belagers prijsgegeven?

  Waarom ga ik gebukt van smart,

  gekleed in somber zwart?

3

  O Here God, kom mij bevrijden,

  zend mij uw waarheid en uw licht

  die naar uw heilge berg mij leiden,

  waar Gij mij woning wilt bereiden.

  Geef dat ik door U opgericht

  kom voor uw aangezicht.

4

  Dan ga ik op tot uw altaren,

  tot U, o bron van zaligheid.

  Dan mag mijn ziel uw heil ervaren

  en dankbaar ruisen alle snaren

  voor U die al mijn vreugde zijt

  en eindloos mij verblijdt.

5

  Mijn ziel, hoe zijt gij zo verslagen,

  mijn hart, wat kwelt gij u zozeer?

  Vertrouw op 's Heren welbehagen.

  Hij doet weldra de morgen dagen.

  ja, ik zal zingen tot zijn eer:

  mijn redder is de Heer.

---

*44

#1

1

  Wij hoorden, Heer, met eigen oren

  wat U gedaan hebt lang tevoren:

  U gaf ons voorgeslacht dit land,

  U zelf hebt het daarin geplant.

  Geen eigen zwaard, geen eigen kracht

  deed hen de volkeren verjagen.

  Het was uw rechterhand, uw macht:

  U had in hen een welbehagen.

2

  U, Here God, U bent mijn Koning:

  maak Jakob vrij vanuit uw woning.

  Met U slaan wij de vijand neer,

  wij strijden in uw naam, o Heer.

  Geen boog of zwaard heeft ons bevrijd,

  wij zijn gered door uw vermogen.

  Wij roemen in de Heer altijd,

  wij zullen steeds uw naam verhogen.

3

  Maar toch hebt U ons nu verstoten,

  met hoon en schande overgoten:

  U trok niet met de legers uit,

  als slachtvee gaf U ons ten buit.

  U dreef als ballingen ons voort,

  verkocht ons aan de heidenvolken.

  U kreeg daar slechts een spotprijs voor,

  die onze waarde moest vertolken!

4

  Wij zijn een smaad voor onze buren

  en moeten spot en hoon verduren.

  Zij schudden over ons het hoofd,

  ons volk is van zijn eer beroofd.

  Het schaamrood dekt mijn aangezicht,

  mijn schande staat mij steeds voor ogen.

  Ik word door hen van kwaad beticht

  die niets dan haat en wraak beogen.

5

  Wij moesten al dit leed ervaren,

  maar bleven uw verbond bewaren.

  Geen ontrouw heeft ons hart bekoord,

  wij gingen in uw wegen voort.

  Toch hebt U ons dit aangedaan:

  U voerde ons naar woeste streken,

  verbrijzelde ons broos bestaan,

  niets kon de duisternis doorbreken.

6

  Zie, hadden wij in onze noden

  de hand gestrekt naar vreemde goden,

  dan had de Here, die ons keurt,

  die afval van zijn volk bespeurd.

  Voorwaar, om U, die ons verstoot,

  ontmoeten wij niets dan verachting,

  wij worden om uw naam gedood,

  wij zijn als schapen voor de slachting.

7

  Waak op! Waarom toch slaapt U, Here?

  Ontwaak, o God! Wil wederkeren.

  Waarom verbergt U het gelaat,

  zodat ons leed uw oog ontgaat?

  Wij zijn in stof terneergedrukt;

  sla ons in uw ontferming gade.

  Naar lijf en ziel gaan wij gebukt.

  Sta op, verlos ons uit genade.

---

*45

#1

1

  Hoe is mijn hart vervuld van blijde dingen:

  ik ga mijn lied nu voor de koning zingen.

  Hoor hoe mijn tong aan hem mijn loflied wijdt,

  zoals de pen van een die vaardig schrijft.

  Hoe schoon bent u, o koning, hoog te loven,

  U gaat in pracht elk mensenkind te boven.

  Wat van uw lippen komt, is lieflijkheid.

  God zegent u dan ook in eeuwigheid.

2

  Gord   n uw zwaard, o held, en wees voorspoedig,

  rijd dapper uit, vol luister, sterk en moedig.

  Groot is uw roem als u het pleit beslecht,

  wanneer u strijdt voor waarheid, trouw en recht.

  Uw scherpe pijl zal alle volken treffen,

  die in de strijd zich tegen u verheffen.

  Uw troon, o God, staat vast in eeuwigheid,

  uw scepter heerst in recht en majesteit.

3

  U kiest voor recht en haat de goddelozen.

  Dus heeft o God, uw God u uitgekozen,

  met vreugdeolie is uw hoofd gewijd,

  om Hem een vorst te zijn in eeuwigheid.

  Muziek weerklinkt door de ivoren deuren,

  de specerijen doen uw kleding geuren.

  Prinsessen hebt u door uw gunst bekoord,

  uw bruid getooid met goud uit Ofirs oord.

4

  O dochter, hoor, en zie naar hem, uw koning,

  vergeet uw volk, uw ouderlijke woning.

  Nu schept uw vorst behagen in zijn bruid,

  zijn hele hart gaat naar uw schoonheid uit.

  Hij is uw heer; buig voor hem heel uw leven.

  Het rijkste volk zal u geschenken geven.

  Zelfs Tyrus zendt u schatten van zijn kunst,

  om aan uw hof te dingen naar uw gunst.

5

  Zie nu de bruid, de koningsdochter, stralen,

  in bruidsgewaad, met goud doorweven, pralen.

  Kunstig borduursel geeft haar grote pracht,

  zo wordt zij plechtig tot de vorst gebracht.

  Zie, hoe haar jeugdvriendinnen haar geleiden,

  terwijl gezang en jubel haar verblijden.

  Zij schrijden naar het koninklijk paleis

  met vreugde en uitbundig eerbewijs.

6

  Daar waar voorheen uw vaders mochten tronen,

  zal eenmaal staan de zetel van uw zonen.

  Zij worden eens door u met eigen hand

  tot vorsten aangesteld in heel het land.

  Ik wil uw naam vermelden al mijn dagen,

  men zal van u geslachten lang gewagen.

  Ja, ieder volk bezingt, in u verblijd,

  uw grote naam, uw lof in eeuwigheid.

---

*46

#1

1

  God is een toevlucht en een sterkte,

  die in benauwdheid hulp bewerkte.

  Wij vrezen voor geen enkel kwaad,

  omdat de HEER ons niet verlaat.

  Al zou de hele aarde wijken,

  het bergland in de zee bezwijken,

  laat bruisen heel de watervloed,

  die alle bergen beven doet.

2

  Een brede stroom verheugt Gods woning,

  de stad van d' allerhoogste Koning.

  Zij wankelt niet, want God woont daar,

  bij 't morgenlicht bevrijdt Hij haar.

  De volken hadden zich verheven,

  God sprak - Hij deed de aarde beven.

  Een vaste burcht voor Isra‰l

  is Jakobs God - Immanu‰l!

3

  Komt en aanschouwt Gods grote werken,

  de HERE overwint de sterken.

  Hij richt alom verwoesting aan

  en doet de vijand ondergaan.

  Want al zijn lansen, al zijn bogen

  vernietigt Hij voor aller ogen.

  Staakt uw verzet en geeft Mij eer,

  Ik ben de hoogverheven Heer.

4

  De HEER, de God der legerscharen,

  is met ons, redt ons uit gevaren.

  Een vaste burcht voor Isra‰l

  is Jakobs God - Immanu‰l!

---

*47

#1

1

  Juicht, o volken, juicht,

  handklapt en betuigt

  onze God uw vreugd,

  weest in Hem verheugd,

  jubelt voor de HEER,

  buigt u voor Hem neer.

  Ieder vreest zijn kracht,

  elk zijn koningsmacht.

  's HEREN majesteit

  en zijn heerlijkheid

  zijn op heel de aard

  wijd en zijd vermaard.

2

  Onder onze macht

  heeft de HEER gebracht

  volken overal,

  naties zonder tal.

  Zo gaf God hun land

  Jakob tot een pand.

  't Is de roem en trots

  van de kindren Gods.

  Onvervreemdbaar is

  deze erfenis,

  die zijn liefd' ons schenkt,

  daar Hij ons gedenkt.

3

  God vaart voor het oog

  met gejuich omhoog.

  Blij bazuingeluid

  roept zijn grootheid uit,

  heel het wereldrond

  zingt met hart en mond.

  Psalmzingt Gode, zingt!

  Hoort, zijn lof weerklinkt.

  Volken, geeft de Heer,

  onze koning eer,

  looft zijn majesteit,

  weest in Hem verblijd.

4

  God voert zijn bewind

  waar men volken vindt.

  Aller eerbetoon

  stijgt tot voor zijn troon.

  Vorsten komen saam,

  vrezen 's Heren naam.

  Zie, zij zijn geacht

  Abrahams geslacht;

  schilden van het land

  zijn zij in Gods hand.

  God alleen is Heer,

  geeft Hem eeuwig eer.

---

*48

#4

1

  De HEER is groot en hoogge‰erd

  op Sions berg, waar Hij regeert,

  Zijn stad, zo schoon en hooggelegen,

  geeft heel de aarde vreugd en zegen.

  Koninklijk ligt Gods domein

  Sion, aan de noorderzij.

  Wie in haar paleizen wonen,

  zal God zich een burcht betonen,

  aan zijn volk zich openbaren

  als een toevlucht in gevaren.

2

  De vorsten trekken samen op,

  ten strijde tegen Sions top.

  Zodra zij deze vesting zagen,

  stond heel hun legermacht verslagen.

  Voor een bolwerk, zo geducht,

  sloeg de vijand op de vlucht.

  Door ontzetting werden allen

  als door wee‰n overvallen.

  God doet Tarsis' schepen breken,

  als de stomwind op komt steken.

3

  Wat ons van Sion was bericht,

  wordt nu bevestigd door 't gezicht:

  de HEER, de God der legerscharen,

  blijft zelf zijn stad getrouw bewaren.

  In uw tempel, dag en nacht,

  wordt door ons uw gunst herdacht.

  Eeuwig zij uw naam geprezen;

  heel de wereld moet U vrezen.

  Want uw rechterhand is machtig,

  handhaaft recht en waarheid krachtig.

4

  Wees, Sion, om Gods recht verheugd,

  juicht, Sions dochters, vol van vreugd.

  Gaat rondom Sion, telt haar muren,

  haar torens, die de tijd verduren,

  geeft op haar paleizen acht,

  meldt het aan het nageslacht:

  deze God is onze koning,

  zie, zo heerlijk is zijn woning.

  Tot de dood zal Hij ons leiden,

  eeuwig zal Hij ons verblijden.

---

*49

#1

1

  Gij volken, overal ter wereld, hoort!

  Komt, stervelingen, luistert naar mijn woord,

  of u nu rijk bent en in weelde baadt,

  dan wel gering en niet in aanzien staat.

  't Is enkel wijsheid wat mijn mond onthult,

  van louter inzicht is mijn hart vervuld.

  Ik zal mijn oor naar wijze spreuken keren,

  u mijn geheim met zang en citer leren.

2

  Wat zou ik vrezen in een kwade tijd,

  als mij omringt de ongerechtigheid

  van rijken die vertrouwen op hun geld

  en sterk op eer en aanzien zijn gesteld.

  Geen mens redt ooit een broeder van de dood,

  geen losprijs die aan God voldoening bood.

  Er is niet ‚‚n die altijd voort zal leven,

  als ware hij van dood en graf ontheven.

3

  Want zie, hoe zelfs de wijze sterven moet.

  De dwazen zwelgen wel in overvloed,

  maar zij vergaan, 't graf blijft hun niet bespaard,

  hun rijkdom is voor anderen vergaard.

  Zij denken: onze huizen houden stand,

  naar onze namen noemen wij ons land.

  De mens, hoe trots en praalziek in zijn leven,

  hij eindigt als het stomme vee zijn leven.

4

  Zo gaat het elk die op zichzelf vertrouwt,

  zijn eigen woord voor diepe wijsheid houdt.

  Het is de dood die hen als schapen weidt

  en als een kudde naar de groeve leidt.

  Terwijl hun glans, hun glorie snel vergaat,

  komt voor oprechten straks de dageraad

  waarin zij over bozen triomferen,

  die dan ontheemd tot stof en as verteren.

5

  Maar God zal mij ontrukken aan de dood,

  Hij koopt mij los en redt mij uit die nood.

  Hij is het die ten leven mij geleidt

  en die mij opneemt in zijn heerlijkheid.

  Vrees niet wanneer een man zichzelf verrijkt

  en in zijn huis met eer en aanzien prijkt.

  Het is vergeefs, geen rijkdom kan hem baten:

  al zijn bezit - hij moet het achterlaten.

6

  Al prijst hij zich in zelfgenoegzaamheid,

  al vindt hij steun bij ieder die hem vleit,

  die om zijn grote weelde in hem roemt,

  er komt een tijd dat men zijn naam niet noemt.

  Een graf is 't erfgoed van zijn voorgeslacht,

  de plaats waar hun geen daglicht ooit meer wacht.

  De mens, hoe dwaas en praalziek in zijn streven,

  hij eindigt als het stomme vee zijn leven.

---

*50

#1

1

  De HEER die leeft, de God der goden spreekt,

  van waar de zon rijst als de dag aanbreekt,

  tot waar zij, als de nacht komt, ondergaat,

  roept Hij de aarde op, want Hij houdt raad.

  Uit Sion, hoog in heerlijkheid verheven,

  verschijnt de HEER, door blinkend licht omgeven.

2

  Door een verterend vuur voorafgegaan,

  omgeven door een wervlende orkaan,

  komt onze God, geweldig schrijdt Hij voort.

  En Hij verheft zijn stem om 't verste oord

  in hemel en op aarde te doen horen

  dat Hij zal richten wie Hij heeft verkoren.

3

  Verzamelt hen tot wie mijn gunst zich neigt,

  wier offer als een heilig teken stijgt,

  als zij 't verbond bezeeglen met hun Heer.

  De hemel roemt Gods recht en geeft Hem eer

  nu Hij als rechter zetelt en de zijnen

  dagvaardt om voor zijn vierschaar te verschijnen.

4

  Zo spreekt de Heer en opent zijn geding:

  Hoor nu, mijn volk, naar mijn beschuldiging,

  Isra‰l, luister wat mijn aanklacht zegt,

  Ik ben uw God, voor Mij staat gij terecht.

  Ik vel geen oordeel om uw offeranden,

  daar steeds uw altaarvuren voor Mij branden.

5

  Meent Gij dat Ik de stieren uit uw stal,

  de bokken uit uw kooien nemen zal?

  Het wild dat in het woud zijn schuilplaats heeft,

  dat zwerft en vrij op duizend bergen leeft,

  de vogels in de lucht, Ik ken ze alle,

  Ik kan ze nemen naar mijn welgevallen.

6

  Ik die als herder 't wild gedierte weid,

  behoef de spijzen niet die gij bereidt.

  Indien Ik honger had, Ik zei 't u niet,

  de hele wereld is mijn grondgebied.

  Meent gij dat stier en bok als offergaven,

  dat vlees en bloed Mij voeden en Mij laven?

7

  Offer God lof, bied Hem uw dankbaarheid,

  voldoe aan uw geloften, Hem gewijd.

  Dan zult gij, als het onheil u omringt,

  wanneer de angst u in de engte dringt,

  Mij roepen en Ik zal het al doen keren.

  Ik geef u ruimte en gij zult Mij eren.

8

  Maar tot de goddeloze mens spreekt God;

  Mijn rechten klinken in uw mond als spot.

  Gij spreekt van mijn verbond, maar haat de wet,

  verwerpt mijn woord, als het u grenzen zet.

  Gij houdt het met ontuchtigen en dieven

  en leeft naar eigen lusten en believen.

9

  Al wat uw lippen spreken is onwaar,

  uw tong rijgt enkel leugens aan elkaar.

  Gij zit met andren nauwelijks tezaam,

  of gij werpt smetten op uw broeders naam.

  Wanneer Ik zweeg, dan zoudt gij, goddelozen,

  nog denken: God heeft mijn partij gekozen.

10

  't Is daarom dat Ik u de waarheid zeg,

  de vinger bij uw boze daden leg.

  Ik breng ze een voor een u onder 't oog.

  Bedenk dat Ik de zonde niet gedoog.

  Gij die uw God vergeet, geen hulp kan baten,

  als Ik mijn toorn de vrije loop zal laten.

11

  Zo spreekt de Heer: al wie in dankbaarheid

  aan Mij het offer van zijn leven wijdt,

  houdt Mij in eer en heeft mijn wil verstaan.

  Hij baant de weg, waarlangs mijn heil kan gaan.

  Hij zal het zien, hij zal het zelf ervaren;

  Ik zal mijn vrede aan hem openbaren.

---

*51

#1

1

  Ontferm U God, ontferm U, hoor mijn klacht,

  ik roep tot U, vergeef, vergeef mijn zonden.

  Herstel mijn hart, zie, hoe het is geschonden.

  Door eigen schuld verzink ik in de nacht.

  Wees mij nabij naar uw barmhartigheid,

  reinig mij door uw diepe mededogen.

  Om al mijn kwaad kwelt zich mijn hart en schreit,

  mijn zonden staan mij dagelijks voor ogen.

2

  Want tegen U, want tegen U alleen

  heb ik gezondigd. Red mij van het kwade.

  In diep berouw belijd ik U mijn daden,

  hoor naar de donkre stem van mijn geween.

  Ik heb gedaan wat kwaad was in uw oog,

  ja, ik erken, ik ben uw gunst niet waardig.

  Gij zetelt in gerechtigheid omhoog,

  uw woord is waar, uw vonnis is rechtvaardig.

3

  Ik ben, o Heer, in ongerechtigheid

  geboren en in zware schuld gebonden.

  Ontvangen heeft mijn moeder mij in zonde,

  zie op mij neer in uw barmhartigheid.

  Gij wilt toch dat ik rein ben binnenin,

  dat ik in trouw en recht voor U zal leven.

  Opdat ik waarlijk zuiver ben van zin,

  hebt Gij uw wijsheid in mijn hart gegeven.

4

  Voltrek de reiniging en raak mij aan

  met bloed en hysop, dan ben ik genezen.

  Was mij geheel, en uit de nacht herrezen

  zal ik dan sneeuwwit voor uw ogen staan.

  Gun aan mijn oog een lichte ochtendstond,

  doe aan mijn oor uw blijde boodschap horen,

  dan juicht mijn hart, hoezeer door U gewond.

  Doe weg mijn kwaad, wis uit de laatste sporen.

5

  Schep in mij, God, een hart dat leeft in 't licht,

  geef mij een vaste geest, die diep van binnen

  zonder onzekerheid U blijft beminnen,

  verwerp mij niet van voor uw aangezicht.

  Ontneem mij niet uw heilge Geest, o God,

  laat in uw heil mijn hart zich nu verblijden,

  en richt geheel mijn wil op uw gebod,

  dan zal ik zondaars op uw wegen leiden.

6

  Red mij van bloedschuld, God die mij bevrijdt,

  leg op mijn tong de lof van uw genade.

  Open mijn lippen, Heer, ik prijs uw daden

  voor heel uw volk met liedren wijd en zijd.

  Niet aan het altaar wordt mijn schuld geboet,

  geen offerdier, hoe gaaf ook, kan die dragen,

  het offer van een diep gewond gemoed

  en een gebroken hart zal U behagen.

7

  Doe Sion wel naar uw barmhartigheid

  en laat haar tinnen in het zonlicht blinken,

  doe op haar pleinen weer de liedren klinken

  als eens in de welaangename tijd.

  Dan hebt Gij lust aan offers, recht gebracht,

  met kleinvee stroomt men toe en jonge stieren.

  Jeruzalem, ik zie een nieuw geslacht

  opnieuw het feest van uw bevrijding vieren.

---

*52

#1

1

  Waarom beroemt u zich op 't kwade,

  brutale dwingeland?

  De hele dag duurt Gods genade,

  mijn heil ligt in Gods hand.

  Uw tong, die als een scheermes snijdt,

  zaait slechts verderf en nijd.

2

  Het kwaad verkiest u boven 't goede,

  u hangt de leugen aan.

  Bedriegen wordt u nimmer moede,

  u laat in haat zich gaan.

  Maar God straft uw vermetelheid,

  verbreekt u voor altijd.

3

  God zal u uit dit leven rukken,

  u sleuren uit uw tent.

  Hij zal u voor zijn wraak doen bukken,

  tot u ontworteld bent.

  Dan ligt u daar, door God geveld,

  voorbij is uw geweld.

4

  Rechtvaardigen zullen 't aanschouwen

  met huivering en spot:

  ziedaar de man die zijn vertrouwen

  niet stellen wou op God.

  Hij bouwde op zijn geld en macht,

  wat hem dit onheil bracht.

5

  Maar in Gods huis zal ik verkeren,

  een groene boom gelijk.

  Gods goedheid zal ik nooit ontberen,

  zijn gunst alleen maakt rijk.

  Ik bouw op zijn barmhartigheid,

  vertrouw op Hem altijd.

6

  Mijn God, U zal ik altijd prijzen,

  omdat U 't hebt volbracht,

  uw naam, die goed is eer bewijzen,

  uw naam, die ik verwacht

  en in de tegenwoordigheid

  van heel uw volk belijd.

---

*53

#1

1

  De dwaas zegt bij zichzelf in overmoed:

  Er is geen God. - 't Is onrecht wat zij plegen,

  zij wandelen op gruwelijke wegen.

  Nee, er is niemand die nog enig goed

  bedenkt of doet.

2

  God ziet vanuit de hoge hemel neer:

  zal bij de mensen ‚‚n verstandig blijken,

  ‚‚n die God zoekt en niet van Hem zal wijken?

  Allen zijn afgeweken van de Heer,

  geen dient Hem meer.

3

  Hoe heeft het onverstand hen in zijn macht!

  Hoe kunnen zij in kwaad doen vreugde vinden,

  zij die mijn volk, als at men brood, verslinden?

  Geen roept tot God, niet ‚‚n die van Gods kracht

  nog hulp verwacht.

4

  Heel onverwacht verschrikt hen Gods gericht,

  want God verstrooit hen die u thans verdrukken.

  U zelf beschaamt hen, doet hen voor U bukken,

  want God verwerpt hen van zijn aangezicht

  en dooft hun licht.

5

  Dat toch uit Sion redding werd bereid!

  Als God het lot voor Isra‰l doet keren,

  dan zal, al juichend, Jakob Hem vereren,

  heel Isra‰l Hem loven, zeer verblijd,

  door Hem bevrijd.

---

*54

#1

1

  O God, verlos mij door uw naam,

  verschaf mij recht door uw vermogen,

  hoor mijn gebed uit mededogen,

  verhoor mij, Heer, ik roep U aan.

  Want vreemden strijden tegen mij,

  zij hebben zich vol haat verheven,

  geweldenaars staan mij naar 't leven,

  zij zien aan God geheel voorbij.

2

  Zie, mij helpt God, op wie ik bouw.

  De Here zal mij zeker schragen

  en Hij vergeldt wie mij belagen.

  O God, verdelg hen in uw trouw.

  Ik zal U met een blij gemoed

  vrijwillig offers brengen, HERE,

  met lof en dank uw naam vereren,

  uw naam, o HEER, want hij is goed.

3

  Mijn redder is de trouwe HEER,

  Hij heeft de dreiging weggenomen.

  Ik ben mijn vijanden ontkomen,

  met vreugde zie ik op hen neer.

---

*55

#1

1

  O God, neem mijn gebed ter ore,

  wil naar mijn bange smeking horen,

  sla acht op mij, wil antwoord geven.

  Bang zwerf ik rond, door hoon gewond.

  De vijand scheldt en pleegt geweld.

  In toorn belagen zij mijn leven.

2

  Mijn hart krimpt, Heer, in doodsangst samen,

  omdat de bozen kwaad beramen.

  Ik word bestookt van alle zijden,

  mijn vrees is groot in al mijn nood,

  elk ogenblik beef ik van schrik,

  mij overstelpen angst en lijden.

3

  Kon iemand mij maar vleugels geven,

  dan vloog ik heen, 'k verborg mijn leven.

  Ik vluchtte weg om rust te vinden,

  liet de woestijn mijn woonplaats zijn,

  de wildernis waar 't veilig is,

  een wijkplaats tegen storm en winden.

4

  Verwar hun spraak, verdeel hen, Here,

  laat niet de stad door hen regeren.

  Geweld en twist zijn op haar muren,

  op plein en straat heerst enkel kwaad,

  bedriegerij voert heerschappij,

  verdrukking moet zij steeds verduren.

5

  Was het een vijand die mij smaadde,

  van hem verdroeg ik wel het kwade,

  maar 't is mijn vriend, die ik vertrouwde.

  Wij prezen saam Gods grote naam

  bij 't feestgedruis in 's Heren huis.

  Het is de man op wie ik bouwde.

6

  Laat dood en oordeel hen verdelgen,

  het rijk der doden hen verzwelgen.

  Sla wie zich boven mij verheffen.

  Want in hun huis is boosheid thuis,

  Hun hart is slecht, aan 't kwaad gehecht.

  Moge de vloek hen levend treffen.

7

  Ik roep mijn God aan al mijn dagen,

  Hij luistert naar mij in mijn klagen.

  Want Hij verlost en geeft mij vrede.

  Van zware strijd word ik bevrijd.

  Hij geeft mij kracht, zodat de macht

  van velen mij niet zal vertreden.

8

  God troont van oudsher, Hij doet allen

  die onbekeerlijk zijn, eens vallen.

  De boze breekt al zijn verbonden,

  tot kwaad gereed schendt hij zijn eed,

  zijn hart zoekt strijd, zijn tong misleidt

  en is een zwaard om te verwonden.

9

  Werpt op de HERE al uw zorgen:

  uw leven is bij Hem geborgen.

  Hij zal de zijnen staande houden.

  Hij die u schraagt, uw leven draagt,

  laat nimmer toe, wat men ook doe,

  dat wie Hem vrezen wanklen zouden.

10

  Maar, God, uw oordeel zal hen treffen

  die zich op hun bedrog verheffen.

  Geen levensavond zal aanschouwen

  wie bloed vergiet, geen mens ontziet,

  want U vergeldt al hun geweld.

  Ik echter zal op U vertrouwen.

---

*56

#1

1

  Ontferm U, God, zij maken op mij jacht.

  Bestrijders jagen op mij dag en nacht,

  vertrappen mij met heel hun overmacht.

  Zie hoe zij mij benauwen.

  In 't bangste uur blijf ik toch op U bouwen.

  Ik vrees hen niet, want God is mijn betrouwen.

  Ik zal op Hem, wiens woord ik prijs, vertrouwen.

  Wat baat dan mensenkracht?

2

  De hele dag verdraait men wat ik zeg.

  Zij spannen saam in duister overleg,

  bespieden zelfs mijn schreden op de weg,

  zij loeren op mijn leven.

  Zult U, o God, aan hen ontkoming geven?

  Stort in uw toorn terneer wie U weerstreven,

  de volkeren die zoveel kwaad bedreven,

  stoot hen voor altijd weg.

3

  Mijn ballingschap hebt U te boek gesteld,

  laat in uw kruik mijn tranen zijn geteld.

  Mijn vijand wordt, wanneer ik roep geveld.

  Mijn God zal met mij wezen.

  Ik loof mijn God, hoe is zijn roem gerezen.

  Het woord des HEREN wordt door mij geprezen.

  'k Vertrouw op God, ik zal geen mensen vrezen.

  Wat doet mij hun geweld?

4

  Ik heb, o God, geloften u gewijd.

  Ik breng het offer van mijn dankbaarheid

  en prijs U om uw goedertierenheid,

  uw hand kwam mij bevrijden.

  Ik zal in 't licht uws aanschijns mij verblijden,

  zodat ik U mijn leven kan gaan wijden,

  daar U mijn voet bewaarde tegen glijden,

  naar 't licht mij hebt geleid.

---

*57

#6

1

  Wees mij genadig, Heer, wees mij nabij,

  want bij U schuil ik, sta mij toch terzij,

  alleen bij U weet ik mijn ziel geborgen.

  In uwer vleuglen schaduw berg ik mij,

  tot d' onheilsnacht wijkt voor de nieuwe morgen.

2

  Ik roep tot God, de heerser van 't heelal,

  de HERE, die 't voor mij voleinden zal;

  Hij zal zijn redding zenden, mij bevrijden

  van allen die bedacht zijn op mijn val.

  Zijn waarheid en zijn trouw staan mij terzijde.

3

  Te midden van de leeuwen lig ik neer.

  Geweldenaars gaan tegen mij tekeer,

  vuurspuwend en met tongen scherp als zwaarden.

  Verhef U boven alle heemlen, Heer,

  uw heerlijkheid zij over heel de aarde.

4

  Zij hebben mij een valstrik uitgezet,

  maar God bevrijdt mijn voeten uit het net.

  Zij hebben mij arglistig met hun allen

  een kuil gegraven, maar ik ben gered

  en zij zijn reddeloos erin gevallen.

5

  In U, Heer, heeft mijn hart zijn zekerheid,

  U wil ik loven, die mij hebt bevrijd.

  Ziel, maak u op, den Here groot te maken,

  gij harp en lier, toon dat gij vrolijk zijt,

  doe met uw lied het morgenlicht ontwaken.

6

  Ik breng, o Heer, voor heel de wereld eer

  aan U, van wien ik zingend profeteer.

  Uw gunst en trouw zijn hemelhoog verheven.

  Verhef U boven alle heemlen, Heer,

  uw heerlijkheid zij over alle leven!

---

*58

#5

1

  U die in hoogheid bent gezeten,

  spreekt u wel recht naar ambt en plicht?

  Bent u rechtvaardig als u richt?

  Veeleer wilt u van recht niet weten,

  omdat uw weegschaal overhelt

  naar willekeur en naar geweld.

2

  Zij zijn ontrouw, zo reeds geboren,

  ja leugenaars, hun leven lang.

  Venijnig zijn ze als een slang,

  die naar het fluitspel niet wil horen,

  niet luistert naar wie hem bezweert,

  naar geen belezer, hoe volleerd.

3

  O God, verbrijzel hun de tanden,

  breek bij dit leeuwenbrood ze uit.

  Stort, HERE, hen als water uit.

  En nemen zij hun hoog in handen,

  laat dan hun pijlen, vol venijn,

  geknakt of afgebroken zijn.

4

  Laat hen gelijk een slak verdwijnen,

  die kruipend wegsmelt op zijn baan.

  Doe als een misdracht hen vergaan,

  die nooit het zonlicht heeft zien schijnen,

  als dorens, uit het vuur gewaaid,

  nog eer een vlam is opgelaaid.

5

  Verblijden zal zich de oprechte:

  de dag van wraak breekt zeker aan.

  Hij zal dan met zijn voeten staan

  in 't bloed van wie de rechtsgang schenden.

  Ja, zo beloont de HEER zijn knecht,

  ja, zo doet God op aarde recht.

---

*59

#7

1

  Kom, Heer, mij uit de hand bevrijden

  van die mij haten en bestrijden;

  red Gij mij, treed voor mij in 't veld,

  ontruk mij aan hun ruw geweld.

  Verlos mij van die kwaad bedrijven

  en die met bloed hun sporen schrijven.

  Zij zijn met al hun brute kracht

  alleen op mijn verderf bedacht.

2

  Wat heb ik tegen hen misdreven,

  dat zij belust zijn op mijn leven?

  Ik heb hun nimmer kwaad gedaan,

  en nochtans vallen zij mij aan.

  Te hulp, ontwaak, HEER der heerscharen!

  Doe toch uw oordeel nedervaren!

  Gij God van Isra‰l, sla ze, sla

  wie 't recht verraadt, heb geen gena!

3

  Als honden die hun prooi begeren

  hoort men ze 's avonds wederkeren

  en huilend gaan de stadsmuur rond.

  O God, venijn is in hun mond,

  scherp als een zwaard is wat zij zeggen.

  Sla acht op wat zij overleggen;

  "Wie zou ons horen!" - maar Gij spot

  met die vermeetlen, HEER mijn God.

4

  Ja, U mag ik mijn sterkte noemen,

  mijn vaste burcht, U wil ik roemen!

  Treed met uw heil mij tegemoet,

  Gij, die het kwaad hen boeten doet.

  Doe niet terstond die trotsen sterven,

  maar laat ze dolen, laat ze zwerven,

  opdat mijn volk het niet vergeet,

  maar van uw trouw, uw oordeel weet.

5

  O God mijn schild, richt ze te gronde,

  want in hun mond is enkel zonde,

  zij brengen niets dan leugen voort;

  verstrik hen in hun eigen woord.

  Verdoe ze in hun hoogmoed, HERE,

  laat hen uw heilge toorn verteren,

  opdat zij weten: Jakobs God

  heeft alles onder zijn gebod.

6

  Als honden die hun prooi begeren

  hoort men ze 's avonds wederkeren

  en grommend gaan de stadsmuur rond;

  niet een van hen, die voedsel vond.

  Maar ik bezing uw grote daden,

  prijs elke morgen uw genade,

  want Gij zijt in benauwenis

  de burcht die mijn vertrouwen is.

7

  Ja, U mag ik mijn sterkte noemen,

  mijn vaste burcht, U wil ik roemen!

  O God, wiens goedertierenheid

  zich over mij heeft uitgebreid.

---

*60

#5

1

  O God, hoe hebt U ons bedroefd,

  in toorn verstoten en beproefd.

  Herstel ons en genees het land,

  dat beeft en wankelt door uw hand.

  Heel al zijn scheuren, trouwe God,

  U zelf zond ons dit harde lot

  door ons de beker vol te schenken

  en tot bedwelming ons te drenken.

2

  Aan hen die U zijn toegewijd,

  gaf U een teken in de strijd:

  zich op te stellen in het veld,

  gewapend tegen het geweld.

  Uw rechterhand zij met ons, HEER,

  geeft ons de overwinning weer.

  Bevrijd het volk door U verkoren,

  geef antwoord, Heer, wil ons verhoren.

3

  God heeft beloofd in 't heiligdom,

  dat ik straks juichend wederkom,

  wanneer ik Sichem delen zal,

  het meetsnoer trek door Sukkots dal.

  Heel Gilead behoort aan mij,

  Manasse kent mijn heerschappij,

  als helm zal Efra‹m mij dekken,

  tot scepter zal mij Juda strekken.

4

  Het land van Moab, diep veracht,

  breng ik, met Edom, in mijn macht.

  In heel het Filistijns gebied

  klinkt luid mijn overwinningslied.

  Wie leidt m' in Edoms sterke stad?

  U, Heer, die ons verstoten had.

  Zult U niet zelf ons leger leiden?

  Zult U, o God, voor ons niet strijden?

5

  Heer, bied ons hulp, geeft door uw hand

  ons redding van de tegenstand.

  Bewaar ons in de zware strijd,

  want mensenhulp is ijdelheid.

  De Heer geeft door zijn grote macht

  tot kloeke daden ons de kracht.

  Hij zelf zal ons de zege geven,

  de vijand wordt door Hem verdreven.

---

*61

#6

1

  Wil, o God, mijn smeking horen,

  neig uw oren

  en sla acht op mijn gebed.

  In verafgelegen streken,

  haast bezweken,

  roep ik tot U, Heer, die redt.

2

  Laat mijn voet een rots betreden,

  leid mijn schreden,

  als mijn kleine kracht bezwijkt.

  Wees mijn schuilplaats en mijn toren,

  als tevoren,

  waar geen vijand mij bereikt.

3

  Laat mij op mijn biddend vragen

  al mijn dagen

  wonen in uw tent, o Heer.

  Waar uw vleugels, vol ontfermen,

  mij beschermen,

  wil ik schuilen immermeer.

4

  Want, o God, U hebt tevoren

  willen horen

  mijn geloften U gedaan.

  U zult hun het erfdeel geven

  die hun leven

  wijden aan uw grote naam.

5

  Blijf, o God, de koning sparen

  tal van jaren,

  doe hem tronen voor uw oog.

  Zend als wachters aan zijn zijden,

  die hem leiden,

  trouw en goedheid van omhoog.

6

  Dan doe ik U eer ontvangen

  in gezangen

  aan uw grote naam gewijd.

  'k Zal geloften U betalen

  vele malen

  tot uw lof in eeuwigheid.

---

*62

#6

1

  Voorwaar, ik keer mij stil tot God.

  Hij is mijn heil, mijn vaste rots.

  Een schuilplaats wil Hij voor mij wezen.

  Alleen hij Hem is hulp in nood.

  Hij is mijn burcht, zijn macht is groot,

  ik wankel niet, ik zal niet vrezen.

2

  Hoe lang nog stormt u op mij aan

  om als een muur mij stuk te slaan,

  een wand, die helt en dreigt te breken?

  Mijn val is doel van hun beraad.

  Zij vloeken in hun hart, vol haat,

  ook als hun lippen mogen spreken.

3

  Wees stil, mijn ziel, keer u tot God.

  Voorwaar, Hij is mijn vaste rots,

  van Hem blijf ik mijn heil verwachten.

  Alleen bij Hem is hulp in nood,

  Hij is mijn burcht, zijn macht is groot,

  ik wankel niet, Hij schenkt mij krachten.

4

  In God is al mijn heil, mijn eer,

  mijn sterke rots is God, de Heer,

  mijn schuilplaats is Hij in het lijden.

  Vertrouw op Hem, o volk, in smart.

  Stort voor Hem uit geheel uw hart.

  God is een toevlucht t' allen tijde.

5

  Voorwaar, de mensen, arm of rijk,

  zijn aan een ademtocht gelijk,

  als God hen in zijn schaal gaat wegen.

  Stel geen vertrouwen op geweld,

  op groot bezit aan goed of geld.

  Op roof en onrecht rust geen zegen.

6

  God sprak tot mij dit ene woord,

  ik heb het meer dan eens gehoord:

  van God is alle macht en sterkte.

  Bij U is goedertierenheid,

  want, Heer, in uw gerechtigheid

  vergeldt U elk naar wat hij werkte.

---

*63

#4

1

  O God, mijn God, ik zoek uw hand,

  ik dorst naar U, blijf op U wachten.

  Zie hoe mijn ziel en lichaam smachten

  naar U in droog en dorstig land.

  Zo sloeg ik steeds op U mijn ogen,

  als ik uw heilig huis bezocht,

  uw heerlijkheid aanschouwen mocht

  en vreugde vond in uw vermogen.

2

  Uw liefde is het hoogste goed

  dat U, o God, mij het gegeven,

  uw trouw is beter dan het leven,

  U bent het die mij juichen doet.

  Ik wil U prijzen al mijn dagen,

  waartoe uw goedheid mij bewoog,

  mijn handen hef ik naar omhoog,

  om heel mijn hart U op te dragen.

3

  Dit is de spijze die mij voedt,

  dat ik U prijs ik in stille nachten

  en overleg in mijn gedachten,

  hoe U mij altijd hebt behoed.

  U wilt mij met uw vleugels dekken.

  Dan juicht mijn ziel, uw naam ter eer,

  zij hangt geheel U aan, o Heer.

  Geen mens kan uit uw hand mij trekken.

4

  Wie mij bedreigen met geweld,

  het dodenrijk verslindt hun leven.

  Men zal aan 't zwaard hen overgeven:

  aas voor de jakhals in het veld.

  Maar in de Heer zal zich verheugen

  de vorst, die door Gods gunst regeert.

  Verheugd is elk die bij Hem zweert;

  te gronde gaat het rijk der leugen.

---

*64

#6

1

  Behoed mij, Heer, hoor naar mijn klagen!

  De vijand trekt mij tegemoet.

  Al wat er woelt en onrecht doet

  is tegen mij, legt mij zijn lagen.

  Doe redding dagen!

2

  Hun tong is als een scherpe degen,

  hun woord is als een pijl gepunt

  op mijn onschuldig hart gemunt.

  Zij zijn in hinderlaag gelegen

  langs al mijn wegen.

3

  Zij zeggen: "Laat ons strikken spannen,

  geen ziet ze, geen die ons verraadt!"

  Zij zijn voortdurend uit op kwaad

  en pochen op hun slinkse plannen

  mij t' overmannen.

4

  Wie zal hun listig hart doorgronden?

  - Daar treedt de Heer hun tegemoet.

  Hoe zijn zij in hun overmoed

  door zijn geduchte pijl gevonden!

  Zie toch hun wonden!

5

  Het vlijmscherp wapen dat zij smeedden,

  hun tong, het werktuig van hun macht,

  heeft nu henzelf ten val gebracht.

  God sloeg hen, zij zijn zonder vrede-

  door elk gemeden.

6

  Lof zij den HEER! Laat elk Hem vrezen

  en spreken van zijn grote daad.

  Oprechten mogen vroeg en laat

  schuilen bij Hem en vrolijk wezen.

  God zij geprezen.

---

*65

#6

1

  De lofzang klinkt uit Sions zalen

  tot U met stil ontzag.

  Daar zal men U, o God, betalen

  geloften dag aan dag.

  U hoort hen die uw heil verwachten,

  o Hoorder van 't gebed.

  Zo naderen al de geslachten

  tot U, die 't leven redt.

2

  Een stroom van ongerechtigheden

  had d' overhand op mij,

  maar U verzoent ons overtreden

  en maakt van schuld ons vrij.

  Welzalig die U hebt verkoren

  om in uw heilig hof

  te wonen om uw heil te horen,

  te zingen tot uw lof.

3

  Daar worden wij door U verzadigd

  met heil voor ons bereid.

  U antwoordt ons met grote daden

  in uw gerechtigheid.

  God van ons heil, o vast vertrouwen

  van ieder volk en land,

  de verste volkeren aanschouwen

  de werken van uw hand.

4

  U die de bergen op de aarde

  gegrond hebt door uw macht

  en die de woeste zee bedaarde,

  U bent bekleed met kracht.

  U stilt het luid rumoer der volken,

  uw wondren vrezen zij.

  Van morgenrood tot avondwolken

  looft elk uw heerschappij.

5

  Het land bezoekt U met uw zegen

  en schenkt het overvloed.

  U drenkt het met een milde regen,

  die 't zaad ontkiemen doet.

  Uw beek, vol water, vult de voren,

  U laaft het akkerland.

  Zo rust uw zegen op het koren,

  de gave van uw hand.

6

  U kroont het jaar, Heer, met uw zegen,

  de steppe druipt van vet.

  De heuvels juichen allerwegen,

  waar U uw voet ook zet.

  Met vee bekleedt U al de weiden,

  met graan tooit zich het dal,

  hun lied weerklinkt van alle zijden,

  hun jubel overal.

---

*66

#7

1

  Breek, aarde, uit in jubelzangen,

  Gods glorierijke naam ter eer.

  Laat van alom Hem lof ontvangen.

  Geducht zijn uwe daden, Heer.

  Uw tegenstanders, diep gebogen,

  aanvaarden veinzend uw beleid.

  Heel d' aarde moet uw naam verhogen,

  psalmzingen uwe majesteit.

2

  Komt, ziet nu de geduchte werken

  die God aan mensen heeft gedaan;

  Hij stelde aan de waatren perken,

  droogvoets zijn zij erdoor gegaan.

  Laat zich ons hart in Hem verblijden:

  God houdt de volken in het oog.

  Zijn rijk is over alle tijden.

  Gij trotsen, draagt het hart niet hoog.

3

  Doe onze God uw loflied horen,

  gij volken, zingt alom op aard,

  looft Hem door wie wij zijn herboren,

  die ons voor wanklen heeft bewaard.

  Gij toetst ons, Gij beproeft ons leven,

  zoals men erts tot zilver smelt.

  Gij die ons, aan het vuur ontheven,

  gelouterd voor uw ogen stelt.

4

  Gij bracht ons in des vijands netten.

  Hij heeft het tuig ons aangelegd

  om in het zadel zich te zetten,

  en als een rijdier ons geknecht.

  Hij heeft ons in het vuur gedreven

  en door de wateren gejaagd.

  Toen hebt Gij 't leven ons hergeven

  en alles wat ons hart behaagt.

5

  Ik kom met gaven in mijn handen.

  Zie, tot uw tempel treedt uw knecht

  en brengt U, Heer, de offeranden,

  U in benauwdheid toegezegd.

  Brandoffers wil ik U bereiden

  en zoete geuren op doen gaan.

  Ik wil U heel mijn leven wijden:

  aanvaard het, neem mijn offer aan.

6

  Gij die God vreest, ik zal u spreken

  van al wat aan mij is geschied.

  Nauw richtte ik tot Hem mijn smeken,

  of in mijn hart was reeds een lied.

  Zou God mij hebben willen horen,

  wanneer ik onrecht had beraamd?

  Maar Hij nam mijn gebed ter ore,

  Hij heeft mijn bidden niet beschaamd.

7

  De naam des Heren zij geprezen!

  Hij, die getrouw is en nabij,

  heeft mijn gebed niet afgewezen.

  De Heer is goed geweest voor mij.

---

*67

#3

1

  De Here God zij ons genadig

  en tone ons zijn aangezicht.

  Zijn zegen schenke Hij weldadig,

  Hij doe ons wandlen in zijn licht,

  opdat allerwegen

  volken zien de zegen

  van uw heil, uw woord.

  Ja, in alle landen,

  aan de verste stranden,

  worde het gehoord.

2

  Dat alle volken U belijden,

  U loven, Heer, met hart en mond,

  dat alle landen zich verblijden,

  laat juichen heel het wereldrond.

  Volken zult U richten,

  U gaat vrede stichten

  door gerechtigheid.

  Volken aller landen

  worden door uw handen

  tot uw heil geleid.

3

  Dat alle volken, Heer, U prijzen,

  uw naam bezingen in hun lied.

  U wilt uw goedheid ons bewijzen,

  nu ons het land zijn vruchten biedt.

  God schenkt allerwegen

  ons zijn rijke zegen.

  Hij, die alles geeft,

  Hij zij hoog geprezen,

  Hem moet ieder vrezen

  die op aarde leeft.

---

*68

#13

1

  De Heer staat op in majesteit,

  Hij doet zijn haters wijd en zijd

  al sidderende vluchten.

  Zij zijn verbijsterd door het licht

  van 's Heren heilig aangezicht,

  dat zij in doodsangst duchten.

  De bozen, Heer, hoe machtig ook,

  verwaaien snel als flarden rook,

  door storm uiteengedreven.

  Uw toorn, o God, doet van omhoog,

  als was versmelten voor uw oog,

  al wie U durft weerstreven.

2

  't Rechtvaardig volk, in God verheugd,

  verblijdt zich en het juicht van vreugd:

  het heeft zijn wens verkregen.

  Het treedt te voorschijn in het licht,

  komt juichend voor Gods aangezicht

  en dankt Hem voor zijn zegen.

  Heft Gode blijde psalmen aan,

  laat 's Heren volk nu tot Hem gaan,

  laat al wat leeft Hem eren.

  Komt, zingt en speelt, in Hem verblijd,

  looft Hem, vervuld van dankbaarheid,

  looft Hem, zijn naam is HERE.

3

  De weg moet worden toebereid

  voor Hem die door de velden rijdt,

  de Here, hoog geprezen,

  de rechter, die verdrukkers straft,

  aan weduwen haar recht verschaft,

  een vader is voor wezen.

  God geeft wie eenzaam is een thuis,

  Hij voert gevangenen naar huis,

  zijn heil wil Hij hun tonen,

  maar Hij doet al wie Hem verlaat

  en Hem halsstarrig wederstaat,

  in dorre streken wonen.

4

  Heer, toen U uittrok voor uw volk,

  als gids hun voorging in een wolk,

  kwam heel het land tot leven.

  De heemlen dropen voor de Heer,

  de God van Isra‰l kwam neer,

  de Sina‹ ging beven.

  Daar heeft uw eigen volk gewoond,

  U hebt dat volk uw gunst betoond,

  U deed het niet versmachten.

  Want was uw erfdeel uitgeput,

  het werd door U gelaafd, beschut,

  U gaf het nieuwe krachten.

5

  Geweldig klonk des Heren woord,

  een grote schare droeg het voort:

  de vijand is verslagen.

  De vorsten vluchtten voor Hem uit,

  de vrouwen deelden rijke buit:

  God heeft zijn hulp doen dagen.

  Zit u nog bij de kudde neer?

  De vrede schittert als weleer,

  als vleugelpronk van duiven.

  De sneeuw bedekte Salmons top,

  toen U de koningen, o God,

  verschrikt uiteen deed stuiven.

6

  O Basans bergen, hemelhoog,

  uw toppen moeten ieders oog

  wel door hun trotsheid treffen.

  Waarom ziet u afgunstig neer

  op Sions berg, die Zich de Heer

  tot woonplaats wil verheffen?

  God zelf heeft deze berg begeerd,

  Hij wil daar eeuwig zijn ge‰erd

  als sterke vorst en koning.

  Toen God zijn volk had uitgeleid,

  koos Hij voor zich in eeuwigheid

  de Sion tot zijn woning.

7

  God zendt zijn machtig leger neer,

  tienduizend wagens, duizend keer,

  omringd door englenscharen.

  Van Sina‹ is God, de HEER,

  als overwinnaar, groot in eer,

  naar Sion opgevaren.

  U steeg omhoog naar 't heiligdom,

  bracht krijgsgevangnen van alom

  in uw triomftocht mede.

  U nam hun aller schatting aan

  en bent uw woning ingegaan,

  de tempel van uw vrede.

8

  Geloofd zij God met diep ontzag,

  Hij overlaadt ons dag aan dag

  met al zijn gunstbewijzen.

  Die God is onze zaligheid,

  wie zou die hoogste Majesteit

  dan niet met eerbied prijzen?

  Die God is ons een God van heil:

  Hij schenkt uit goedheid zonder peil,

  ons eeuwig zalig leven.

  Hij kan en wil en zal in nood,

  zelfs bij het naadren van de dood,

  volkomen uitkomst geven.

9

  De Heer verdelgt wie Hem weerstaat,

  Hij klieft het hoofd van wie Hem haat

  en tegen Hem blijft strijden.

  De Heer sprak: Ik breng Sion weer,

  het keert terug, dit is mijn eer,

  Ik zal mijn volk bevrijden.

  Ik neem dit volk uit Basan mee,

  zelfs uit de diepten van de zee

  zal Ik mijn volk verheffen.

  Zij zullen met hun voeten staan

  in 't bloed van wie Ik zal verslaan

  en met mijn wraak zal treffen.

10

  Zij zien, o God, uw stoet vol vreugd,

  men zingt en meisjes slaan verheugd

  voor U de tamboerijnen.

  Zij juichen allen: Kom en zing.

  Looft God in uw vergadering,

  de levensbron der zijnen.

  Daar komt de stam van Benjamin,

  als jongste van het groot gezin,

  hij gaat aan 't hoofd der scharen;

  dan Juda's stam, die aanzien won,

  ginds Naftali en Zebulon,

  met zang en spel van snaren.

11

  O Isra‰l, u dankt uw macht

  alleen als God, die u gedacht;

  blijf Hem dan ook gedenken.

  Heer, toon uw kracht, houd ons in stand,

  dan brengen U van elke kant

  de koningen geschenken.

  Zij stromen samen van alom,

  want, Here, naar uw heiligdom

  gaat uit hun sterk verlangen

  Ter wille van uw tempel, Heer,

  brengt U Jeruzalem tot eer,

  daar zult U lof ontvangen.

12

  Bedreig 't gedierte in het riet,

  de stierenmacht, die niets ontziet,

  de heersers met hun benden.

  Dit volk dat slechts uit eigenbaat,

  vol roofzucht in de oorlog gaat,

  brengt over ons ellende.

  Verstrooi elk volk, belust op strijd,

  dwing het tot onderworpenheid

  door ramp en nederlagen,

  totdat de oude dwingeland,

  Egypte, met het Morenland,

  aan U om vrede vragen.

13

  O koninkrijken, zingt Gods lof.

  Eert Hem, die in het hemelhof

  de wereld blijft besturen.

  Hoort, daar weerklinkt met macht zijn stem.

  Geeft Gode sterkte, buigt voor Hem,

  Gods rijk zal eeuwig duren.

  Geducht is God, want Hij regeert,

  Hij wordt Isra‰l ge‰erd,

  niet gaat zijn roem te boven.

  Van deze God komt alle macht,

  zijn volk verleent Hij moed en kracht.

  Laat elk zijn goedheid loven.

---

*69

#11

1

  O God, verlos mij, red mij uit mijn nood,

  nu 't water tot de lippen is gekomen.

  Ik zak in 't slijk, zink weg in diepe stromen,

  ik voel geen grond, de vloed is mij te groot.

  Mijn keel is hees van roepen in mijn leed,

  ik ben vermoeid, mijn ogen zijn bezweken

  van 't uitzien naar mijn God, die alles weet.

  Heer, antwoord mij op mijn aanhoudend smeken.

2

  Ontelbaar als de haren van mijn hoofd

  zijn allen die mij zonder oorzaak haten.

  Groot is hun macht, geen onschuld kan mij baten,

  men eist terug wat ik niet heb geroofd.

  Zie toch hoezeer zij mij naar 't leven staan.

  O God, U kent mijn dwaasheid en mijn zonden.

  Wat ik misdeed, het kwaad door mij begaan,

  U weet het, Heer: ik heb uw wet geschonden.

3

  Beschaam om mij het stil vertrouwen niet

  van hen die U verwachten in gevaren.

  Hoe zou mijn val, o Heer der legerscharen,

  hun alle hoop ontnemen in verdriet!

  Ik ben gesmaad, om Uwentwil onteerd,

  mijn broeders vreemd, gemeden door verwanten.

  De ijver voor uw huis heeft mij verteerd,

  ik word om U bespot van alle kanten.

4

  Ik heb geweend en elke dag gevast,

  maar werd temeer met spot en hoon beladen.

  Ging ik in rouw, 't gaf nieuwe stof tot smaden.

  Het is voor mij een al te zware last.

  Ik werd hun tot een spreekwoord, waar ik ga.

  'k Word in de poort door spotters druk besproken.

  Het dronken volk jouwt onbeschaamd mij na,

  hun spotlied klinkt op straat onafgebroken.

5

  Maar mijn gebed stijgt op tot U, o HEER.

  Er is bij U een tijd van welbehagen.

  Doe naar uw trouw mij spoedig redding dagen.

  Verhoor, o God, toon uw ontferming weer.

  Red mij uit 't slijk, doe mij niet ondergaan.

  Wil het geweld van al mijn haters stuiten,

  laat in de vloed mijn leven niet vergaan

  en niet de afgrond boven mij zich sluiten.

6

  Geef antwoord, HEER, uw gunst is immers groot.

  Wend U tot mij in grondeloos meedogen.

  Ik ben uw knecht, verberg toch niet uw ogen.

  Het is mij bang, geef antwoord in mijn nood.

  Wees in mijn angst, o God, mij toch nabij,

  snel mij te hulp en kom mijn ziel bevrijden.

  Wreed keren zich mijn haters tegen mij.

  U kent mijn smaad, U weet wie mij bestrijden.

7

  Ik werd gesmaad, die schande brak mijn hart.

  Vergeefs wacht ik een teken van ontferming.

  Ik ben verzwakt, vind bij geen mens bescherming,

  geen enkel spoor van troost in al mijn smart.

  Wel heeft men gif tot spijs mij aangereikt,

  smachtend van dorst kreeg ik azijn te drinken.

  Geef dat hun dis voor hen een valstrik blijkt,

  die hen voorgoed in het verderf doet zinken.

8

  Verduister, Heer, hun ogen waar zij gaan,

  doe in uw toorn hen wanklen en bezwijken,

  uw strafgericht moet elk van hen bereiken.

  Ja, laat hun kamp voorgoed verlaten staan,

  omdat zij mij vervolgen, hard en wreed,

  nu ik door U geplaagd ben en geslagen.

  Het is hun lust de droefheid en het leed

  van wie door U gewond zijn, uit te dragen.

9

  Laat schuld aan al hun schuld zijn toegedaan,

  ja, laat hun kwaad tot aan de hemel stijgen,

  zodat zij geen rechtvaardiging verkrijgen.

  Laat niet hun naam in 't boek des levens staan,

  het boek, dat slechts rechtvaardigen vermeldt.

  Wil in mijn smart, o God, mij bijstand zenden.

  Alleen op U is al mijn hoop gesteld,

  uw heil zal mij verhogen uit ellende.

10

  Ik zal Gods naam bezingen in een lied,

  met lofgezang Hem eren al mijn dagen.

  Ik weet dat dit Hem veel meer zal behagen

  dan rund of stier die ik ten offer bied.

  U allen die naar God ootmoedig vraagt,

  zult dan uw hoop met vreugde zien herleven.

  De HEER verhoort wie Hem zijn noden klaagt;

  noot zal Hij zijn gevangenen begeven.

11

  Looft, hemel, zee en aarde, looft de Heer,

  die Sion zal verlossen en bevrijden.

  Dan zal in Hem heel Juda zich verblijden,

  want Hij herbouwt zijn oude steden weer.

  Daar zal Gods volk weer wonen in zijn land,

  hun nageslacht zal dat ook eenmaal erven.

  Al wie Gods naam bemint, zal uit zijn hand

  een veilig huis voor altijd daar verwerven.

---

*70

#2

1

  Haast U om mij te redden, God!

  O HEER, doe uw verlossing dagen.

  Maak hen beschaamd die mij belagen.

  Drijf met de spotters zelf de spot.

  Verlos, o Heer, mij uit de handen

  van wie mij naar het leven staan.

  Doe Gij het lachen hun vergaan,

  dan vluchten zij voor eigen schande.

2

  Laat die U zoeken in hun nood

  verheugd een vrolijk lied beginnen.

  Laat allen die uw heil beminnen

  voortdurend zingen: God is groot!

  Maar ik ben arm, zie mijn ellende.

  Haast U tot mij, bevrijd mij, HEER!

  Gij zijt mijn hulp, toef niet te zeer,

  maar spoed U om mijn lot te wenden.

---

*71

#14

1

  Bij U, o HEER, berg ik mijn leven.

  Beschaam in mijn verdriet

  mijn vast vertrouwen niet,

  want U alleen kunt uitkomst geven.

  Kom mij door recht bevrijden,

  verhoor mij in mijn lijden

2

  wees mij een rots tot mijn bescherming,

  zodat ik altijd weer

  bij U kan schuilen, HEER.

  Want U, mijn God, U bent mijn vesting,

  U zult in al mijn vrezen

  mijn rots en redder wezen.

3

  Bevrijd mij van de goddelozen,

  o God, red door uw kracht

  mij uit der bozen macht.

  Verlos mij van die trouwelozen.

  Zie, hoe ik vol vertrouwen

  op U mijn hoop blijf bouwen.

4

  Want U bent mijn verwachting, HERE.

  Vanaf de moederschoot

  bent U mijn steun in nood.

  U geldt mijn lof, U zal ik eren,

  U die mijn hele leven

  mijn helper bent gebleven.

5

  Een wonder was ik in elks ogen,

  daar U mij hebt gespaard,

  beveiligd en bewaard.

  Nu wil U, mijn God, verhogen,

  uw luister steeds bezingen

  om al uw zegeningen.

6

  Wil aan het einde van mijn dagen

  mij niet verwerpen, Heer.

  Mijn kracht vergaat steeds meer.

  Reeds zeggen zij die mij belagen:

  als toe, hem zal niets baten,

  hij is door God verlaten.

7

  Haast U, mijn God, kom mij toch helpen.

  Houd U niet ver van mij,

  maar stel U aan mijn zij.

  Kom hen met schande overstelpen,

  die op mijn leven jagen,

  met onheil mij belagen.

8

  Ik hoop op U en zal U loven,

  uw recht van dag tot dag

  vermelden met ontzag.

  Uw heil gaat elk begrip te boven.

  Ik kan die grote schatten

  niet tellen of bevatten.

9

  Uw grote daden zal ik prijzen.

  HEER, uw gerechtigheid

  verkondig ik altijd.

  U wilde mij steeds onderwijzen.

  Van jongsaf mocht ik leren

  uw wonderen te eren.

10

  Blijf in mijn laatste levensjaren

  mij steunen als voorheen.

  Heer, laat mij niet alleen.

  Ik meld, als U mij nog wilt sparen,

  aan komende geslachten

  uw werk, uw grote krachten.

11

  Ten hemel reikt voor ieders ogen,

  Heer, uw gerechtigheid

  en grote majesteit.

  Hoe machtig bent U in vermogen!

  Wie kan U evenaren,

  uw wonderen verklaren?

12

  U die mij rampen deed ervaren,

  schenkt mij het leven weer.

  Maak U nu op, o Heer,

  wil mij voor verder onheil sparen,

  mij troosten en mij geven

  dat ik in eer mag leven.

13

  Ik zal aan U mijn psalmen wijden,

  o God van Isra‰l,

  bij harp- en citerspel.

  Mijn mond zal juichend U belijden,

  mijn ziel zal blij bezingen

  uw trouw en zegeningen.

14

  Mijn tong zal heel de dag gewagen

  van uw gerechtigheid,

  waarin ik mij verblijd.

  Want U beschaamt wie mij belagen.

  De vijand is verdreven.

  U prijs ik heel mijn leven.

---

*72

#10

1

  O God, wil aan de koning schenken

  uw recht en wijs beleid,

  wil hem, de koningszoon, bedenken

  met uw gerechtigheid.

  Laat hij uw volk besturen, Here,

  rechtvaardig, wijs en zacht,

  en uw ellendigen regeren,

  hun recht doen op hun klacht.

2

  Dan zullen bergen vrede dragen

  en heuvels heilig recht.

  Voor heel het volk zal hij doen dagen

  het heil, hun toegezegd.

  Ellendigen zal hij bevrijden

  van onrecht dat hen drukt

  en armen redden uit hun lijden,

  vertreden wie verdrukt.

3

  Dan zal men u, o koning, vrezen

  tot in het nageslacht,

  zolang er zon of maan zal wezen,

  u eren om uw macht.

  Hij zal hun zijn als milde regen

  die neerdaalt op het gras,

  als buien die met rijke zegen

  verkwikken het gewas.

4

  Oprechten zullen alom groeien,

  daar 't onrecht dan verdwijnt.

  Ook zal de vrede volop bloeien,

  totdat geen maan meer schijnt.

  Van zee tot zee zal regeren,

  zover men volken vindt.

  Men zal van oost tot west hem eren

  en prijzen zijn bewind.

5

  't Woestijnvolk buigt voor hem in vreze,

  zijn vijand likt het stof.

  Ook Tarsis zal schatplichtig wezen

  met gaven voor zijn hof.

  Uit Saba en uit Seba komen

  de vorsten met hun kunst,

  zij hebben schatting meegenomen

  en smeken om zijn gunst.

6

  Ja, elke koning zal zich buigen

  en knielen voor hem neer.

  Elke volk zal tot zijn macht getuigen,

  hem dienen tot zijn eer.

  Want deze vorst hoort naar de armen

  die roepen in hun nood.

  Hij helpt verdrukten vol erbarmen

  en redt hen van de dood.

7

  Hij zal zich over elk ontfermen

  die zonder helper is.

  Hij zal geringen trouw beschermen,

  hun redding is gewis.

  Hij zal hen van geweld bevrijden,

  al gaat het nog zo hoog,

  hun bloed, hun tranen en hun lijden

  zijn kostbaar in zijn oog.

8

  "De koning moge eeuwig leven!"

  bidt elk met diep ontzag.

  Men zal hem goud van Saba geven,

  hem prijzen heel de dag.

  Het land zij vol van golvend koren,

  gekoesterd door de zon,

  dat zijn geruis alom laat horen

  als op de Libanon.

9

  De stedelingen zullen groeien

  zoals het groene kruid.

  Des konings naam zal altijd bloeien

  de eeuwen in en uit.

  Dan zal, na zoveel gunstbewijzen,

  't gezegend heidendom

  de roem van deze koning prijzen,

  die Davids troon beklom.

10

  De HERE God zij lof bewezen

  door alle tijden heen.

  Die HEER, in Isra‰l geprezen,

  doet wondren, Hij alleen.

  Zijn naam moet eeuwig lof ontvangen,

  aan Hem alleen de eer.

  De aarde juiche met haar zangen:

  Ja, amen! Looft de HEER!

---

*73

#11

1

  Ja, God is goed voor Isra‰l,

  voor elk die leeft naar zijn bevel,

  die rein van hart de Heer blijft vrezen,

  hoe donker ook zijn weg mag wezen.

  Maar ach, hoe goed ik dit ook weet,

  zo zwaar te dragen was mijn leed,

  dat ik welhaast gewankeld had

  en bijna uitgleed op mijn pad.

2

  Met afgunst werd mijn hart vervuld,

  ik had geen rust meer of geduld,

  toen ik de hoogmoed zag de bozen,

  de voorspoed van de goddelozen.

  Voor moeiten worden zij behoed,

  gaaf is hun lichaam, weldoorvoed.

  Zij worden voor het leed bewaard,

  dat anderen niet blijft bespaard.

3

  Zo wordt de trots hun halssieraad

  en het geweld hun pronkgewaad.

  De hoogmoed puilt hun uit de ogen,

  daar zij op hun verbeelding bogen.

  Hun mond brengt kwaad en onrecht voort

  en uit de hoogte klinkt hun woord.

  Zij spreken smalen tegen God

  door heel de wereld klinkt hun spot.

4

  Met veel bedrog en listigheid

  wordt heel het volk voor hen misleid.

  Het drinkt hun laster en hun leugen.

  als water in met volle teugen.

  Zij zeggen: Hoe zou God het zien,

  de Allerhoogste ons doorzien?

  ZO gaan zij zorgeloos hun gang,

  hun rijkdom groeit hun leven lang.

5

  Vergeefs hield ik mijn hart steeds rein

  in al mijn tegenspoed en pijn.

  Wat zal ik op mijn woorden passen,

  in onschuld nog mijn handen wassen?

  De hele dag word ik geplaagd

  en elke morgen opgejaagd.

  Ja, nooit gaat er een dag voorbij,

  op straffen achtervolgen mij.

6

  Maar als ik ook zo spreken zou,

  dan was ik aan Gods volk ontrouw.

  Ik zou Gods kinderen verraden,

  met grote schuld mijzelf beladen.

  Ik heb dit raadsel overdacht,

  't ging boven mijn verstand en macht,

  totdat ik in Gods woning kwam,

  waar Hij die moeite van mij nam.

7

  Toen gaf ik op het einde acht

  van heel dit goddeloos geslacht.

  U zelf plaatst hen op gladde wegen

  en komt hen met verschrikking tegen.

  Zij zijn tot puin ineengestort,

  zodat hun roem ontzetting wordt.

  Als U ontwaakt, verdwijnen zij,

  hun beeld gaat als een droom voorbij.

8

  Verbitterd was ik in mijn hart,

  ik werd opstandig in mijn smart.

  Geprikkeld door de vele slagen

  was ik vol wrevel in mijn klagen.

  Ik was een dwaas, een onverstand,

  liet mij niet leiden door uw hand,

  gedroeg mij als een dier bij U,

  maar ik erken mijn dwaasheid nu.

9

  Voortdurend zal ik bij U zijn

  in al mijn noden, angst en pijn,

  U al mijn liefde waardig schatten,

  U die mijn rechterhand omvatte.

  O God, die nimmer mij verlaat,

  U zult mij leiden door uw raad.

  En dan, hiertoe door U bereid,

  neemt U mij op in heerlijkheid.

10

  Wie heb ik in de hemel hoog

  behalve U? Wat zou mij oog

  op aarde naast U ooit begeren?

  U kan ik immers nooit ontberen!

  Bezwijkt mij vlees en hart in nood,

  U blijft mijn rots, zelfs tot de dood.

  Niets is er wat mij van u scheidt,

  mijn erfdeel tot in eeuwigheid.

11

  Wie ver van U geweken is,

  komt eenmaal om in duisternis.

  Hun zal in 't oordeel niets meer baten,

  die trouweloos uw dienst verlaten.

  Maar dit is mijn gelukkig lot:

  te mogen schuilen bij mijn God.

  Ik bouw op Hem geheel en al,

  de HEER, wiens werk ik roemen zal.

---

*74

#14

1

  Waarom, o God, verstoot U voor altijd

  en brandt uw toorn zo fel in uw mishagen?

  Waarom geeft U ons zoveel leed te dragen?

  Gedenk uw volk, de schapen die U weidt.

2

  Gedenk toch uw gemeente als weleer,

  door U verlost en daarna vast bevestigd

  op Sion, waar uw woning was gevestigd.

  Kent U, o God, uw erfdeel dan niet meer?

3

  Treed nader, Heer, zie de verwoesting aan,

  de vijand heeft uw huis in puin geslagen.

  Zijn brallend leed weerklonk er vele dagen.

  Hij mocht daar bij zijn zegevaandel staan.

4

  Als kreupelhout, versplinterd door de bijl,

  zo werd door hen het lofwerk der panelen

  verbrijzeld met hun hamers en houwelen.

  Zo werd ontwijd de woning van uw heil.

5

  Zij staken, Heer, uw heiligdom in brand,

  om tot de grond uw naam zo te ontwijden.

  Zij spraken af: laat ons dit volk kastijden.

  Door vuur verging elke godshuis in het land.

6

  Wij zien bij ons uw tekenen niet meer.

  Niet ‚‚n profeet is ons tot troost gebleven.

  Zijn wij dan aan de vijand prijsgegeven?

  Hoe lang zal hij uw naam nog honen, HEER?

7

  Waarom houdt U, o Heer, terug uw hand,

  uw rechterhand, die altijd heil bewerkte?

  Strek hem toch uit! Bent U niet onze sterkte!

  Verdelg de vijand, drijf hem uit het land.

8

  En toch is God vanouds mijn God en Heer,

  mijn Koning die verlossing bracht op aarde

  en overal zijn werken openbaarde,

  die Isra‰l verloste telkens weer.

9

  U hebt de zee gekliefd, Heer, door uw kracht,

  ook Leviatans koppen daar gespleten,

  de draken in de zee uiteengereten

  en die als aas naar de woestijn gebracht.

10

  Uw almacht deed ontspringen beek en bron

  en sterke stromen deed U toch verdrogen.

  Ook dag en nacht bestaan door uw vermogen,

  U schiep de hemellichten en de zon.

11

  U die eertijds de grens van zee en land

  bepaald hebt in vrijmachtig welbehagen,

  U schiep de zomer- en de winterdagen,

  de jaargetijden houdt U, Heer, in stand.

12

  Gedenk dit, Heer, de vijand smaadt uw eer.

  Geeft aan het roofdier toch uw volk niet over,

  uw tortelduif niet aan de brute rover.

  Wil de verdrukten niet vergeten, HEER.

13

  Aanschouw, o Heer, aanschouw toch uw verbond.

  Het land is vol geweld in donkre holen.

  Houdt U voor de verdrukte niet verscholen,

  leg hem opnieuw een lofzang in de mond.

14

  Sta op, o God, beslecht uw eigen zaak.

  Gedenk de smaad van wie U dwaas bestrijden

  en het getier dat klinkt van alle zijden.

  Vergeet het niet! Sta op, o God, ontwaak!

---

*75

#6

1

  U alleen, U loven wij, ja, wij loven U, o Heer.

  Wij verkondigen uw eer, want uw naam is ons nabij.

  Daarom roemt het hele land

  al de wondren van uw hand.

2

  Ik bepaald mijn eigen tijd en Ik oordeel volgens recht

  Is geen fundament meer hecht, mist de wereld vastigheid?

  Ik heb naar mijn hoge wet

  haar pilaren vastgezet.

3

  Tot de trotsen klinkt mijn woord: weest in hoogmoed niet verblind.

  En tot hem die 't kwaad bemint: ga niet in uw dwaasheid voort.

  Heft uw hoorn niet trots omhoog,

  spreekt niet geheven hoofd.

4

  Oost noch west verleent u macht, ook geen bergland of woestijn,

  want God zelf zal rechter zijn. Waar u ook uw hulp verwacht,

  wat uw trotsheid ook beoogt:

  Hij vernedert, Hij verhoogt.

5

  God, de HEER, houdt in zijn hand een kelk vol gemengde wijn.

  Goddelozen, groot en klein, drinken, ondanks tegenstand,

  deze drank, naar Gods besluit,

  tot de laatste droesem uit.

6

  Dit vermeld ik in mijn lied, ik zing Jakobs God ter eer.

  Trotse hoornen zal ik neer en ik doe hun macht teniet.

  Wie zijn heil van God verwacht,

  ziet zijn hoorn verhoogd in kracht.

---

*76

#4

1

  Heel Juda kent Gods naam en eer,

  groot is in Isra‰l de Heer.

  In Salem, waar Hij woning vond,

  heeft Hij zijn Sionsburcht gegrond.

  Daar heeft Hij zelf, in toorn ontstoken,

  de kracht van boog en zwaard verbroken.

2

  U kwam in schittering van licht

  de bergen af tot het gericht.

  De trotse vijand werd verdoofd,

  de sterken zijn van kracht beroofd.

  O Jakobs God, uw dreigend wapen

  deed paard en ruiter heel diep slapen.

3

  Wie houdt er voor uw ogen stand,

  als uw gedachte toorn ontbrandt?

  Als U het hemels vonnis velt,

  zwijgt heel de aarde, diep ontsteld.

  Maar wie ootmoedig voor U leven,

  zal uw gericht verlossing geven.

4

  De vijand looft uw majesteit,

  want U bedwingt zijn grimmigheid.

  Doet dan geloften aan de HEER,

  brengt gaven, geeft Hem allen eer.

  Hij, die in toorn geen vorsten spaarde,

  Hij is geducht op heel de aarde.

---

*77

#6

1

  Roepend om gehoor te vinden,

  om bij God gehoor te vinden,

  roep en smeek ik onverpoosd,

  maar mijn ziel blijft ongetroost.

  Nu de druk mij overmande,

  hef ik tot de Heer mijn handen,

  maar 't gedenken is mij pijn,

  nu ik zonder God moet zijn.

2

  's Nachts doet Gij mijn ogen staren.

  Denkend aan het spel der snaren,

  aan de dagen van weleer,

  vindt mijn hart geen woorden meer.

  En ik vraag aan mijn gedachten;

  laat de Heer voor immer smachten?

  Neemt Hij hen die smekend staan

  niet meer in genade aan?

3

  Zou de Heer zijn volk verstoten?

  Heeft de toorn zijn hart gesloten?

  Is zijn gunst voorgoed voorbij?

  Blijft niet wat Hij eenmaal zei?

  Kan God zijn gena vergeten?

  Heb ik steeds vergeefs geweten,

  dat des Allerhoogsten kracht

  stand houdt tot het laatst geslacht?

4

  God, op wat Gij eens verrichtte,

  wil ik mijn betrouwen stichten.

  Wat Gij eens gedaan hebt is

  steeds in mijn gedachtenis.

  Heel de wereld zag uw sterkte,

  zag de wondren die Gij werkte,

  toen Gij, groot in heiligheid,

  Jakobs volk hebt uitgeleid.

5

  Toen Gij door het diepst der zee ging,

  zag U d' afgrond aan met beving.

  Wolken goten water uit.

  Luchten dreunden van geluid.

  Toen uw felle bliksemschichten

  huiverend uw weg verlichtten,

  en uw donder om U ging,

  lag heel d' aard in siddering.

6

  God, uw pad was door de golven.

  Waatren hebben het bedolven

  en uw voetspoor uitgewist;

  geen die nog uw treden gist.

  Maar Gij gaaft een goed geleide

  aan het volk dat Gij bevrijdde;

  Mozes' en A„rons hand

  voerde 't in een veilig land.

---

*78

#20

1

  Mijn volk, hoor toe en neem mijn leer ter ore.

  Versta het woord, o volk door God verkoren,

  dat onze vaderen ons deden horen,

  't geheimenis, verkondigd lang tevoren.

  De grote daden die de Heer volbracht,

  vertellen Wij nu aan het nageslacht.

2

  God heeft zijn wet aan Isra‰l gegeven,

  voor Jakobs zaad een ordening ten leven.

  Die hebben zij hun kindren voorgeschreven.

  Dan zullen die, in 's HEREN dienst bedreven,

  van kind tot kind vertrouwen op hun God,

  gedachtig aan zijn werk en hoog gebod.

3

  Ons staat het beeld der vaderen voor ogen,

  weerbarstig en tot ontrouw snel bewogen.

  Toen Efra‹m ten strijde was getogen,

  keerde hij om, kon op zijn kracht niet bogen.

  Hij dwaalde af en brak met Gods verbond,

  vergat Gods weg en wonderwerk terstond.

4

  God deed zijn wonderen in vroeger tijden.

  Het volk zag Hem in Soans velden strijden.

  Hij kwam hun door de zee een weg bereiden,

  door de woestijn bleef Hij hen veilig leiden.

  Zij trokken voort en God gaf hun als wacht

  een wolk bij dag, een vurig licht bij nacht.

5

  Zijn machtig woord deed in de dorre streken

  een stroom van water uit de rotsen breken.

  Toch bleven zij de hoge God weerspreken,

  verzochten Hem en vroegen om een teken:

  kan Hij die uit de roten water bracht,

  ons brood en vlees verschaffen door zijn macht?

6

  Maar op dit woord is God in toorn ontstoken,

  een brandend vuur heeft Jakobs kwaad gewroken.

  Want aan vertrouwen had het hun ontbroken,

  en zij verwierpen wat God had gesproken.

  Toen daalde van de hemel op Gods wenk

  het manna neer als dagelijks geschenk.

7

  Zij hebben uit de hemel brood gekregen,

  dat englenbrood zond God hun als een regen.

  Hij deed uit oost en zuid de wind opsteken,

  waarmee de vogels kwamen neergestreken.

  Zij daalden zelfs rondom Gods woning neer:

  in heel het kamp leed niemand honger meer.

8

  Nog stilden zij hun vleselijk begeren,

  toen God in toorn Zich tegen moest keren.

  Hij zond een plaag, die velen zou verteren,

  toch hebben zij daar niet van willen leren.

  God deed de tijd die hun nog resten zou,

  voorbijgaan in verschrikking, angst en rouw.

9

  Trof hen zijn straf - zij gingen naar Hem vragen,

  zij zochten God, bekeerd door zware plagen.

  Zij noemden Hem hun rots sinds vroeger dagen,

  de hoogste God, hun redder op hun klagen.

  Maar zij beleden Hem slechts met de mond,

  hun hart was ver van God en zijn verbond.

10

  God heeft de schuld barmhartig hun vergeven,

  het kwaad verzoend, dat door hen was bedreven,

  zijn toorn gestild, waardoor Hij hen deed beven.

  En Hij gedacht: hoe kort slechts is hun leven.

  Wie kent de maat van hun weerspannig zijn,

  het grieven van hun God in de woestijn?

11

  Zij gingen voort de Heilige te smaden,

  verzochten Hem, vergaten al zijn daden,

  vergaten ook hoe zij Hem eens aanbaden,

  toen plagen de Egyptenaren schaadden.

  God sloeg het land. Toen werd rivier en bron

  tot bloed, zodat geen mens meer drinken kon.

12

  Ook liet Hij hen door vliegen hevig steken

  en kikkers deed Hij komen uit de beken.

  De sprinkhaan kwam, vernielde hele streken,

  de wijnstok is door hagelstorm bezweken.

  De moerbeiboom brak af door dit geweld,

  het vee kwam om, door noodweer neergeveld.

13

  Door pest deed God Egyptenaren sterven;

  Hij zond zijn englen om hun te verderven.

  Hun oudste zonen, zij die zouden erven,

  zij moesten door Gods straf het leven derven,

  zij werden neergeveld door 's HEREN hand,

  tot schrik en rouw in heel Egypteland.

14

  God kwam zijn volk uit slavendienst bevrijden.

  Door de woestijn ging Hij zijn kudde leiden.

  De legermacht die tegen hen kwam strijden:

  de zee verzwolg het paard en zijn berijder.

  God leidde hen naar zijn gewijde grond

  en bracht hen bij de berg van zijn verbond.

15

  Hij heeft veel volken voor hen uitgedreven,

  om hun gebied aan Isra‰l te geven.

  Toch ging het volk niet naar Gods wetten leven,

  maar bleef de Allerhoogste steeds weerstreven.

  Afkerig zijn zij, als een boog die faalt,

  hun vaderen gevolgd en afgedwaald.

16

  Door beeldendienst en ergerlijke zonden

  werd God getergd, zijn hoge eer geschonden.

  Het volk waaraan de Heer Zich had verbonden,

  werd nu versmaad en door zijn toorn verslonden.

  Zijn woning, die te Silo was gesticht,

  verliet Hij als bewijs van zijn gericht.

17

  Hij gaf zijn ark de vijand zelfs in handen,

  dit sieraad gaf Hij prijs aan heidenlanden,

  zijn volk aan vuur en zwaard, aan diepe schande,

  zijn priesters en zijn jeugd aan dood en banden.

  Geen bruidslied werd meer in het huis gehoord,

  zo grote smart bracht zelfs geen klaagzang voort.

18

  Toen stond God op, zoals een held na 't slapen

  ontnuchterd is en omziet naar zijn wapen,

  om smadelijk de vijand weg te rapen.

  die zoveel kwaad en onheil had geschapen.

  Niet Efra‹m, niet Jozef was Gods eer,

  maar Juda's stam en land verkoos de Heer.

19

  Slechts Sions berg, bemind sinds vroeger dagen,

  mocht nu de woning van de Here dragen;

  daar heeft Hij haar gesticht naar zijn behagen,

  zo vast als Hij de aarde wilde schragen.

  God stelde David daar tot koning aan

  om Isra‰l, zijn erfdeel, voor te gaan.

20

  Geen beter deel kan God zijn volk bereiden:

  Hij gaf zijn knecht, die Isra‰l mocht leiden.

  Als knaap was hij gewend het vee te weiden,

  als man geroepen voor zijn volk te strijden.

  Oprecht van hart heeft David hen gehoed.

  Gods kudde leidde hij bekwaam en goed.

---

*79

#5

1

  O God, nu zijn de heidenen gekomen,

  zij hebben heel hun erfdeel ingenomen,

  uw heilig huis ontwijd en afgebroken,

  Jeruzalem, uw stad, in brand gestoken.

  Uw knechten zijn geveld, gevallen door geweld,

  tot voedsel voor de gieren.

  Zijn liggen wijd en zijd rondom uw stad verspreid,

  een prooi voor wilde dieren.

2

  Hoe vloeide 't bloed van zoveel duizendtallen.

  En niemand groef een rustplaats voor die allen.

  Wij zijn een smaad voor wie rondom ons wonen,

  die kunnen ons nu ongehinderd honen.

  Hoe lang nog duurt de spot? Hoe lang uw toorn, o God?

  Tref met uw straf de zonden

  van 't volk dat U niet eert, dat Jakob heeft verteerd

  en heel zijn land geschonden.

3

  Gedenk niet meer het kwaad van voorgeslachten.

  Zie, hoe Wij uw barmhartigheid verwachten.

  God van ons heil, Wij zijn verzwakt door lijden.

  Het geldt uw eer, kom spoedig ons bevrijden.

  Verzoen het grote kwaad dat ons voor ogen staat,

  laat U door ons verbidden.

  Het geldt uw naam, o God, wanneer de heiden spot:

  Is God niet in hun midden?

4

  Wil voor ons oog nog onze zaak beslechten

  en wreek het bloed van uw verslagen knechten.

  O Here, hoor gevangenen die zuchten,

  red wie tot U in doodsgevaren vluchten.

  Die smaad, U aangedaan, het kwaad dat werd begaan,

  vergeld het zevenvuldig.

  Aan U de wraak, o Heer! Hoe schonden zijn uw eer.

  Houd hen toch niet onschuldig.

5

  Dan zullen Wij, de schapen van uw weide,

  in eeuwigheid uw roem, uw eer verbreiden.

  Geslachten lang klinkt dan het lied naar boven

  van hen die blij uw naam en grootheid loven.

---

*80

#10

1

  O herder, die uw volk wilt leiden,

  als schapen Isra‰l wilt weiden,

  die Jozef als uw kudde hoedt,

  verhoor ons, HERE, wees ons goed.

  Gij, die uw troon op cherubs sticht,

  verschijn ons in uw blinkend licht.

2

  Kom Efra‹m uw sterkte tonen,

  doe Benjamin weer veilig wonen.

  Bevrijd Manasse, wend ons lot,

  komt tot ons met uw heil, o God.

  Verlos ons, toon ons 't lieflijk licht

  van uw vertroostend aangezicht.

3

  O HERE, God der legerscharen,

  komt nooit uw gramschap tot bedaren?

  Hoor, hoe uw volk U smeekt in nood.

  Gij, die hen voedt met tranenbrood,

  Gij schenkt hun steeds een overvloed

  van tranen, die Gij drinken doet.

4

  Door allen die rondom ons wonen,

  laat Gij ons ongehinderd honen.

  Zie, hoe de vijand ons bespot.

  Herstel ons door uw macht, o God.

  Verlos ons, toon ons 't lieflijk licht

  van uw vertroostend aangezicht.

5

  Gedenk hoe Gij in vroeger jaren

  voor ons geen volk hebt willen sparen.

  Uw wijnstok uit Egypteland

  hebt Gij in dit gebied geplant,

  de bodem voor hem toebereid,

  hem daar doen groeien rijk en wijd.

6

  Hij dekte bergen met zijn ranken,

  gaf koele schaduw aan hun flanken.

  Zijn twijgen klommen voor uw oog

  zelfs boven ceders naar omhoog,

  Zijn takken reikten tot het strand,

  zijn scheuten tot het stromenland.

7

  Waarom hebt Gij zijn muur doorbroken,

  is hij van veiligheid verstoken?

  Nu plukt men vrij zijn rijpe vrucht.

  De ever teistert hem geducht.

  Hij kwijnt, geschonden door geweld

  van wat zich roert in woud en veld.

8

  Keer weer, o God der legerscharen.

  Aanschouw wat ons is wedervaren.

  Herstel uw wijnstok door uw hand,

  de stek die Gij eens hebt geplant.

  Gedenk de zoon die Gij bemint

  en grootbracht als uw eigen kind.

9

  Uw wijnstok werd door vuur geschonden,

  als onkruid door de vlam verslonden.

  Uw volk vergaat voor uw gericht

  bij 't dreigen van uw aangezicht.

  Bescherm de man die Gij bemint

  en grootbracht als uw eigen kind.

10

  Doe ons uw kracht ten leven blijken,

  dan zullen Wij van U niet wijken.

  Dan wordt uw naam door ons ge‰erd,

  o HEER, die alle ding regeert.

  Verlos ons, toon ons 't lieflijk licht

  van uw vertroostend aangezicht.

---

*81

#12

1

  Jubelt voor de Heer,

  juicht in uw gezangen.

  Jakobs God zij eer.

  Hij heeft alle macht

  Hij is onze kracht,

  Hij moet lof ontvangen.

2

  Zingt bij harp en luit,

  slaat de tamboerijnen.

  Bij bazuingeluid

  breekt de feestdag aan.

  Laat bij volle maan

  heel het volk verschijnen.

3

  God heeft Isra‰l

  dit gebod gegeven.

  't Werd op zijn bevel,

  toen Egypteland

  beefde voor zijn hand,

  Jozef voorgeschreven.

4

  Hoort des HEREN woord

  door Hemzelf gesproken:

  Ik heb u verhoord,

  van uw last bevrijd.

  't Juk der dienstbaarheid

  is door Mij verbroken.

5

  Ik heb in uw strijd

  u mijn hulp gegeven.

  Uit de donkerheid

  sprak Ik van gena.

  Maar bij Meriba

  toetste ik uw leven.

6

  Hoor, o Isra‰l,

  leef naar mijn geboden.

  Dit is mijn bevel:

  geef geen afgod eer,

  buig u nimmer neer

  voor de vreemde goden.

7

  Eer dan Mij alleen,

  'k ben uw God, de HERE.

  Ik die u voorheen

  veilig door mijn hand,

  uit Egypteland

  leidde, mij ter ere.

8

  Open maar uw mond,

  bid tot Mij vrijmoedig,

  pleit op mijn verbond:

  al wat u ontbreekt

  schenk Ik, als u 't smeekt,

  mild en overvloedig

9

  Maar mijn volk heeft niet

  naar Mij willen horen.

  Toen het Mij verliet,

  liet Ik hen begaan

  in hun eigen waan

  op verkeerde sporen.

10

  Ach, mocht Isra‰l

  toch mijn wegen leren.

  Waarlijk, Ik zou snel

  door mijn sterke hand

  's vijands tegenstand

  triomferend keren.

11

  Haters van de HEER

  zouden Hem dan vrezen,

  bogen veinzend neer

  voor zijn aangezicht.

  Aan Gods strafgericht

  zou geen einde wezen.

12

  Ik zou u tot spijs

  welig graan doen groeien

  en als klaar bewijs

  van de goedheid Gods

  honing uit de rots

  als een beek doen vloeien.

---

*82

#3

1

  God staat in 't midden van de goden,

  zij horen niet naar zijn geboden.

  Hij daagt de rechters voor 't gerecht,

  het oordeel wordt hun aangezegd.

  Hoe lang nog zult u onrecht plegen?

  Wordt ook bij u geen recht verkregen?

  Verafschuwt u een rechtspraak niet

  die goddelozen gunsten biedt?

2

  Beschermt de wezen en geringen,

  weest eerlijk in hun rechtsgedingen.

  Bevrijdt uit goddeloze hand

  verdrukte armen in uw land.

  Het onverstand bestuurt hun daden,

  zij dwalen rond op duistre paden.

  Zo wankelt heel het fundament

  der aarde, die geen recht meer kent.

3

  Ik gaf u wel de naam van goden

  - de Allerhoogste noemt u zonen -

  maar als een vorst, hoe sterk en groot,

  komt u ten val, vindt u de dood.

  Sta op, o God! Zend uw gerichten

  naar wie op aarde onheil stichten.

  Want volk bij volk is toch alom

  van U alleen het eigendom.

---

*83

#6

1

  Houd U niet stil, zwijg niet, o God.

  Aanschouw niet werkeloos ons lot.

  De vijand tiert, hij wil ons treffen.

  Zie, hoe uw haters zich verheffen,

  met valse list uw volk verraden

  en uw beschermelingen smaden.

2

  Zij zeggen: Sla dat volk toch neer,

  gun Isra‰l geen leven meer,

  die naam zelfs moet vergeten worden.

  Verzameld zijn hun wrede horden,

  eenparig in verbond getreden

  om tegen U hun plan te smeden.

3

  Bij Edom sluit zich Moab aan,

  daar Hagars kindren bijgestaan

  met Ammon en de Filistijnen.

  Uit Tyrus komt ook hulp verschijnen.

  Lots zonen en hun bondgenoten

  zien Assur zelfs hun macht vergroten.

4

  Sla hen, zoals Midjan weleer,

  als Sisera en Jabin neer,

  wier mannen bij de Kison lagen,

  in Endors veld geheel verslagen.

  Doe hen die thans uw land verderven,

  als Zebach en Salmuna sterven.

5

  Mijn God, verjaag hen door uw straf,

  zoals de wind speelt met het kaf.

  Gelijk een vuur, bij storm ontstoken,

  het woud verteert, de berg doet roken,

  wil z¢, o HERE, zeer verbolgen,

  hen met uw wervelwind vervolgen.

6

  Bedek met schaamrood hun gelaat.

  Maak dat hun macht te gronde gaat.

  Verschrik hen zo, dat zij U eren

  en weten dat uw naam is: HERE,

  zoals U zelf Zich openbaarde:

  de allerhoogste Heer der aarde.

---

*84

#6

1

  Hoe lieflijk is uw huis, o HEER!

  O God, U weet hoe ik begeer

  bij U te wonen in uw hoven.

  U weet hoe heimwee mij bevangt,

  omdat geheel mijn hart verlangt

  U in uw heiligdom te loven.

  'k Ga jubelend God tegemoet,

  die leeft en mij ook leven doet.

2

  Zelfs vindt de mus een huis, o HEER,

  de zwaluw legt haar jongen neer

  bij uw altaren in uw woning.

  Laat mij bij U zo thuis zijn, HEER.

  Want daar is vrede; ik begeer

  bij U te zijn, mijn God en Koning!

  Welzalig wie daar wonen mag,

  hij zingt uw lof van dag tot dag.

3

  Welzalig hij die al zijn kracht

  en hulp alleen van U verwacht,

  zijn hart kent de gebaande wegen.

  Een dal, geblakerd door de zon,

  ontsluit voor hen zelfs bron op bron

  en op hen daalt een milde regen.

  Zij worden door hun overvloed

  gesterkt met nieuwe levensmoed.

4

  Van kracht tot kracht gaan zij steeds voort,

  het oog gericht naar Sions oord.

  Daar zullen zij voor God verschijnen.

  O, HEER der legerscharen, let

  op mijn ootmoedig smeekgebed,

  laat mij niet op de weg verkwijnen!

  O HERE, neig tot mij uw oor,

  o Jakobs God, geef mij gehoor.

5

  O God, ons schild, wil met ons gaan,

  Zie uw gezalfde gunstig aan.

  Wij reizen naar uw stad, o Koning.

  E‚n dag is in uw huis mij meer

  dan duizend zonder U, o HEER.

  Ik wil nog liever bij uw woning

  alleen maar aan de drempel staan

  dan bij de bozen binnengaan.

6

  Want God, de HEER, is goed en mild

  en voor zijn volk een zon en schild.

  Eer en genade zal Hij geven.

  U zult het goede niet, o HEER,

  onthouden hun die tot uw eer

  steeds in oprechtheid voor U leven.

  Welzalig, HEER, wie op U bouwt,

  en zich geheel U toevertrouwt.

---

*85

#4

1

  Gij waart goedgunstig voor uw land, o HEER,

  in Jakobs harde lot bracht Gij een keer.

  De schuld uws volks wilt Gij niet gadeslaan.

  Gij hebt hun zonden uit uw boek gedaan.

  Gij die de vlammen van uw toorn bezweert,

  Gij hebt U van uw gramschap afgekeerd.

  God van ons heil, herstel ons, neem ons aan

  en doe uw toorn niet over ons bestaan.

2

  Of blijft uw wrevel tegen ons gericht,

  verbergt Gij steeds uw godlijk aangezicht?

  Voert Gij uw volk dan nooit tot leven weer

  opdat het zich in U verblijde, HEER?

  Toon ons uw heil en goedertierenheid;

  ik ben o God tot luisteren bereid.

  Gij zijt het die uw volk van vrede spreekt,

  tenzij het dwaas is en de trouw verbreekt.

3

  Bij wie Hem vrezen is zijn heil geplant.

  Zijn heerlijkheid zal wonen in dit land,

  het heilig land waar goedheid trouw ontmoet,

  het recht de vrede met een kus begroet;

  de trouw die uit de aarde opwaarts schiet,

  het recht dat uit de hemel nederziet.

  De velden deelt Hij van zijn overvloed,

  de Here die ons zegent met zijn goed.

4

  Waar Hij ook gaat, de vrede gaat Hem voor,

  liefde en trouw ontspruiten in zijn spoor.

  Gerechtigheid is voor zijn aangezicht,

  zij bloeit alom waar Hij zijn voetstap richt.

---

*86

#7

1

  Hoor mij, HEER, wil antwoord zenden,

  Zie mijn bittere ellende.

  Hoed mijn leven, U gewijd,

  stel uw knecht in veiligheid.

  Heer mijn God, wees mij genadig,

  want ik roep tot U gestadig.

  Stel mij in het blijde licht,

  want ik zoek uw aangezicht.

2

  Ja tot U hef ik mijn leven,

  Gij zijt mild om te vergeven,

  rijk in goedertierenheid

  voor een hart dat tot U schreit.

  HEER, neem mijn gebed ter ore,

  wil mijn luide smeken horen.

  In het bitterste getij

  roep ik en Gij antwoordt mij.

3

  Allen die als goden blonken

  zijn bij U in 't niet gezonken.

  Niets kan bij uw werk bestaan.

  Heel de wereld roept U aan.

  Alle volken komen samen,

  die Gij schept en roept bij name,

  buigen voor uw zetel neer,

  brengen uwen naam de eer.

4

  Leer mij naar uw wil te handlen,

  laat mij in uw waarheid wandlen.

  Voeg geheel mijn hart tezaam

  tot de vrees van uwen naam.

  HEER mijn God, ik zal U loven,

  heffen 't ganse hart naar boven.

  Ja, uw naam en majesteit

  loof ik tot in eeuwigheid.

5

  Gij zijt groot en zeer verheven,

  Gij doet wondren aan ons leven.

  Gij zijt God, ja Gij alleen,

  goedertieren om ons heen.

  Heer, Gij hebt mij aangenomen,

  mij weer tot het licht doen komen

  uit de diepten van de dood.

  Ja, uw goedheid is zeer groot.

6

  Zie, o God, de trotse bende

  die mijn leven tracht te schenden,

  die in mateloos geweld

  U zich niet voor ogen stelt.

  Kome, Heer, mij uw genade,

  uw barmhartigheid te stade.

  Trouw zijt Gij in wat Gij doet,

  Gij zijt onvoorstelbaar goed.

7

  Laat mij leven voor uw ogen,

  sterk uw knecht door uw vermogen.

  Maak Gijzelf voor hem vrij baan,

  die U dient van jongs af aan.

  Toon uw hulp mij door een teken,

  dat mijn vijanden verbleken,

  als zij zien dat Gij het zijt,

  die mij troost en mij bevrijdt.

---

*87

#5

1

  Jeruzalem, de Godsstad hier beneden,

  heeft Hij gesticht op bergen, Hem gewijd.

  De HEER, die zich in Sions heil verblijdt,

  bemint haar meer dan ‚‚n van Jakobs steden.

2

  Men zegt van u voortreffelijke dingen,

  o schone stad van Sions God en Heer.

  Egypt' en Babel meld Ik tot mijn eer

  als volken, die mij kennen en bezingen.

3

  De Filistijnen, Tyri‰rs en Moren

  zijn binnen u, o Godsstad, voortgebracht.

  Van Sion zal het blijde nageslacht

  een zeggen: elk van hen is daar geboren.

4

  De HEER zal haar bevestigen en schragen

  en op zijn rol waar Hij de volken schrijft,

  hen tellen als in Isrel ingelijfd.

  en doen de naam van Sions kindren dragen.

5

  Dan wordt de lof van 's HEREN naam bezongen,

  dan zullen daar de volken juichend staan,

  de reien dansend de cimbalen slaan:

  Zie, al mijn bronnen zijn in u ontsprongen.

---

*88

#8

1

  HEER, die mijn heil, mijn helper zijt,

  des daags roep ik om mededogen,

  des nachts leg ik mij voor uw ogen.

  Hoor naar mijn stem die tot U schreit.

  Laat mijn gebed voor U verschijnen

  en niet in duisternis verdwijnen.

2

  Want alles keert zich tegen mij.

  Ik zwerf al door de vale streken,

  waar 't leven bijna is geweken.

  Men zegt: "Het is met hem voorbij,

  weldra zal hij ten grave dalen".

  Ik ben een man wiens krachten falen.

3

  Men legt mijn lichaam aanstonds af

  bij de verslagenen, bij allen

  die aan de dood zijn toegevallen

  en naamloos liggen in het graf.

  Voor U, o HEER, zijn zij verleden.

  Zij zijn van uw hand afgesneden.

4

  Gij werpt mij in de afgrond neer,

  in duisternis, in barre vloeden.

  Gij geeft mij over aan het woeden

  van alle elementen, HEER.

  Uw grimmigheid heeft mij bedolven.

  Ik word verbrijzeld door uw golven.

5

  Walging bevangt al wie mij kent.

  Mijn vrienden hebben mij begeven.

  Gij hebt mij in het nauw gedreven,

  uw aangezicht van mij gewend.

  Ik roep U steeds, mijn ogen branden.

  Ik strek tot U mijn beide handen.

6

  Doet Gij aan doden wondren, HEER?

  Staan schimmen op om U te prijzen?

  Vermeldt het graf uw gunstbewijzen?

  Geeft het uw wonderwerken weer?

  Herkent men in dat eindloos duister

  uw trouw, gerechtigheid en luister?

7

  Maar ik, mijn God, ik roep U aan.

  Mijn bede zoekt U iedre morgen.

  Waarom houdt Gij U, HEER, verborgen

  en stoot Gij mij bij U vandaan?

  Van jongs af metterdood geslagen

  moet ik gekweld uw gramschap dragen.

8

  Uw toorngloed overweldigt mij,

  uw schrikgerichten doen mij beven,

  als water staan zij mij naar 't leven.

  Mijn vrienden gaan aan mij voorbij,

  Gij doet mij al hun troost ontberen

  en met de duisternis verkeren.

---

*89

#18

1

  Ik zal zo lang ik leef bezingen in mijn lied

  des HEREN milde gunst, het werk aan ons geschied.

  Mijn mond verkondigt, HEER, aan komende geslachten

  hoe Gij uw trouw betoont aan hen die U verwachten.

  Uw goedertierenheid rijst op en gaat zich welven,

  een altijd veilig huis, vast als de hemel zelve.

2

  Mijn uitverkoren knecht, zo spreekt des HEREN mond,

  is David die Mij dient, hem gaf Ik mijn verbond,

  aan hem en aan zijn huis heb Ik mijn eed gezworen,

  voorgoed zal uw geslacht de heerschappij behoren.

  Uw kinderen zal Ik de eeuwen door geleiden,

  Ik schraag uw troon en rijk tot aan het eind der tijden.

3

  Uw macht bezingen, HEER, de engelen in koor.

  Het loflied van uw trouw weerklinkt de hemel door.

  Geen enkel schepsel, HEER, hoe hoog in 't licht gezeten,

  hoe bovenaards in glans, kan met uw macht zich meten.

  Ja Gij zijt zo geducht, dat al de hemelingen

  in eerbied en ontzag uw grote troon omringen.

4

  Wie is van al wat leeft, o God, aan U gelijk?

  Met trouw zijt Gij omgord, grootmachtig is uw rijk.

  De overmoed der zee, haar trots kunt Gij vertreden,

  de golven en de wind brengt uw bevel tot vrede.

  Wat ooit aan vijandschap de kop heeft opgestoken

  is door uw sterke arm geslagen en gebroken.

5

  Hemel en aarde, HEER, 't is alles uw domein,

  o grond van al wat is, wat was en ooit zal zijn.

  Gij die de schepper zijt van 't noorden en het zuiden,

  de Tabor roemt uw naam, de Hermon jubelt luide.

  De wereld is van U, de wind en de getijden,

  al wat Gij hebt gemaakt, zal zich in U verblijden.

6

  Wij loven, HEER, de macht van uw verheven hand,

  uw uitgestrekte arm houdt al uw werk in stand.

  Gij hebt uw troon gegrond op recht en waarheid beide

  als pijlers van uw heil, onwrikbaar door de tijden,

  en als herauten gaan U voor op al uw schreden

  uw goedheid en uw trouw, O Vorst van onze vrede.

7

  Hoe zalig is het volk dat U de lofzang zingt,

  dat uitbreekt in gejuich als de bazuin weerklinkt.

  Uw lichtend aangezicht zal altijd hen geleiden.

  Zij zullen in uw naam zich dag aan dag verblijden,

  zij gaan in vrede voort, zij wandlen voor uw ogen,

  want uw rechtvaardigheid zal hen voorgoed verhogen.

8

  Gij, HERE, die de glans van onze sterkte zijt,

  geeft luister aan uw volk, en hoge heerlijkheid.

  Uw welgevallen doet ons grote dingen wagen

  en met geheven hoofd de kroon der ere dragen.

  Gij Heilge Isra‰ls, Gij zelf hebt ons ten leven

  een koning naar uw wil, een schild van heil gegeven.

9

  Oudtijds hebt Gij, o HEER, uw hoge plan ontvouwd,

  aan mensen naar uw hart uw woorden toevertrouwd;

  Met hulp heb Ik omkleed, met heil heb Ik omgeven

  de koninklijke held, uit al het volk verheven,

  David mijn trouwe knecht, dien Ik heb uitverkoren,

  dien Ik met olie zalf, hem zal het rijk behoren.

10

  Mijn hand is hem tot steun, mijn rechter arm zijn kracht.

  Geen vijand valt hem aan, Ik weer der bozen macht.

  Ik breek de tegenstand van allen die hem haten,

  mijn goedertierenheid zal nimmer hem verlaten.

  Mijn naam die hij belijdt, doet hem tot aanzien komen,

  zijn hand rust op de zee, zijn kracht beheerst de stromen.

11

  Hij prijst mijn hoge gunst met namen menigvoud;

  Mijn Vader en mijn God, o rots van mijn behoud.

  Ik antwoord hem: Mijn zoon, de vorsten zullen beven,

  mijn eerstgeboren zoon, voor u, zo hoog verheven.

  Voor altijd rust op hem mijn trouw, mijn welbehagen,

  Ik houd het vast verbond, Ik zal zijn zetel schragen.

12

  Ik heb zijn nageslacht het leven toegekend.

  Zijn troon staat even vast als 't glanzend firmament.

  Indien zijn zonen ooit mijn heilig recht ontwijden,

  niet wandlen naar mijn wil, dan zal Ik hen kastijden.

  En toch zal Davids huis mijn liefd' en trouw ervaren,

  Ik houd Mij aan mijn woord, zal mijn verbond bewaren.

13

  Wat Ik gezworen heb aan David, dat houdt stand,

  mijn eigen heiligheid is daarvan onderpand.

  Ik ben de waarheid zelf, zou Ik bedrieglijk zweren?

  Zijn koninklijk geslacht leeft voort en zal regeren.

  Zijn zetel wankelt niet tot aan het eind der tijden,

  zo lang als zon en maan de hemelen doorschrijden.

14

  En toch, en toch hebt Gij verstoten en versmaad

  den koning die Gij zelf gezalfd hebt naar uw raad,

  toch toornt Gij op uw knecht, hij is van U verstoken,

  zijn kroon ligt in het stof, zijn sterkte is gebroken

  Geen wal, geen toren weert de plunderende bende.

  Het nabuurvolk bespot zijn bittere ellende.

15

  Gij geeft zijn vijand vreugd, hij neemt de overhand.

  Gij wendt des konings zwaard, zijn leger houdt geen stand.

  Gij dooft zijn glans die eens zo stralend had geschenen,

  zijn troon is neergestort, zijn heerlijkheid verdwenen.

  Gij hebt zijn jeugd verkort, hem overdekt met schande.

  Ja wat Gij hebt gebouwd, breekt Gij met eigen handen.

16

  Hoelang, hoelang nog, HEER? Verbergt Gij U altijd?

  Hoelang nog laait het vuur van uw verbolgenheid?

  Zie hoe vergankelijk, hoe nietig is het leven

  dat Gij het mensenkind, uw schepsel, hebt gegeven.

  Wie op de aarde zal de bittre dood niet proeven,

  en welke sterveling ontkomt er aan de groeve?

17

  O laat ons, Here God, niet vallen uit uw hand.

  Doe ook voor ons geslacht uw oude woord gestand.

  Waar is uw gunst, o God, het heil van lang geleden,

  aan Davids huis verpand met goddelijke eden?

  Erbarm U over ons, wil onze smaad gedenken,

  de hoon waarmee ons thans de grote volken krenken.

18

  Uw vijanden, o HEER, uw vijanden rondom,

  hoe honen zij uw knecht, o God van David, kom!

  Het spoor is uitgewist van uw gezalfde koning.

  Herstel in heerlijkheid het land van melk en honing.

  Laat Davids zoon de spot der heidenen beschamen.

  Geloofd zij God de HEER voor eeuwig. Amen, amen.

---

*90

#8

1

  Gij zijt geweest, o Heer, en Gij zult wezen

  de zekerheid van allen die U vrezen.

  Geslachten gaan, geslachten zullen komen:

  Wij zijn in uw ontferming opgenomen.

  Wij mogen bouwen op de vaste grond

  van uw beloften en van uw verbond.

2

  Nog eer de bergen uit de baaierd stegen,

  de aarde en de zee gestalte kregen,

  nog eer uw scheppend woord aan alle leven

  een wereld om te wonen heeft gegeven,

  God, zijt Gij God, dezelfde die Gij zijt,

  van eeuwigheid en tot in eeuwigheid.

3

  O Here God, Gij wendt het mensenleven

  om het weer aan het stof terug te geven.

  Gij zegt: Keer weder, mensenkind, keer weder.

  Want duizend jaren, Gij ziet op ze neder

  als op een nachtwaak, zij zijn in uw oog

  gelijk de dag van gistren die vervloog.

4

  Gij overspoelt de stervling met uw stromen.

  De jaren snellen ons voorbij als dromen.

  Wij zijn als gras, fris in het ochtendgloren,

  des avonds dor en alle glans verloren.

  Uw toorn, rechtvaardig God, doet ons vergaan.

  Uw gramschap overweldigt ons bestaan.

5

  Heer, onze daden en hun loze gronden

  zijn voor uw aanschijn niets dan schuld en zonde.

  Al wat wij heimlijk in ons hart omdragen

  doorlicht uw heiligheid- en wij versagen,

  want uw gerechte toorn verslindt de tijd,

  zodat ons leven als een zucht verglijdt.

6

  Zeventig, tachtig jaren mensenleven,

  is dat, o Heer, om hoog van op te geven?

  't Is moeite en verdriet. Och mocht het wezen

  dat wij U kenden naar Gij zijt te vrezen.

  Leer Gij ons zo te leven, dag voor dag,

  dat in ons hart de wijsheid wonen mag.

7

  Wend U tot ons, keer tot ons weder, HERE,

  hoe lang nog zult Gij uw gelaat afkeren?

  Schenk ons het morgenrood van uw genade,

  dan prijzen wij voortaan uw grote daden.

  Vergun uw volk, na jarenlange druk,

  nu vele jaren zorgeloos geluk.

8

  Laat, Heer, uw volk uw daden zien en leven

  en laat uw glans hun kinderen omgeven.

  Zie op ons neer met vriendelijke ogen.

  O God, bescherm ons in ons onvermogen.

  Bevestig wat de hand heeft opgevat,

  het werk van onze hand, bevestig dat.

---

*91

#8

1

  Hij die op Gods bescherming wacht,

  vindt bij de hoogste Koning

  een schuilplaats waar hij overnacht,

  beschaduwd door Gods woning.

  Ik noem de HEER, op wie ik bouw,

  mijn toevlucht en mijn sterkte,

  mijn God, op wie ik vast vertrouw,

  Hij die mijn heil bewerkte.

2

  Want God is het die u behoedt

  voor 's vogelvangers netten.

  Zelfs als de pest rondom u woedt,

  zal zij u niet besmetten.

  De Heer zal door zijn grote macht

  u met zijn vleugels dekken.

  Zijn trouw zal u bij dag en nacht

  tot schild en pantser strekken.

3

  Verschrikking van de donkre nacht

  behoeft u niet te duchten.

  En voor de pijl van overdag

  zult u niet angstig vluchten.

  Vrees niet de pest, de zwarte dood,

  die rondwaart als het nacht is.

  Vrees geen verderf, als fel en groot

  de zon in al haar kracht is.

4

  Al vallen duizend aan uw zij

  en nogmaals duizendtallen,

  u blijft van ramp en onheil vrij,

  't zal u niet overvallen.

  U ziet slechts de vergelding aan,

  het loon der goddelozen.

  Want U, HEER, doet mij veilig gaan,

  U hoedt mij voor de bozen.

5

  God hebt u tot uw burcht gesteld,

  de allerhoogste Koning.

  Geen onheil treft u, geen geweld

  dringt binnen in uw woning.

  Want God beveelt zijn englenwacht

  te waken op uw wegen.

  Zij vergezelt u dag en nacht

  en houdt het onheil tegen.

6

  Zo zullen wachters van de HEER

  u op de handen dragen.

  Aan stenen stoot u zich niet meer,

  daar engelen u schragen.

  Op leeuw en adder trapt uw voet,

  zo zeker zijn uw schreden.

  U wordt steeds op uw weg behoed,

  zult leeuw en slang vertreden.

7

  Daar hij Mij liefheeft, spreekt de HEER,

  zal Ik zijn pad beschermen.

  Ik zal hem bijstaan en steeds weer

  Mij over hem ontfermen.

  Daar hij mijn naam kent, mijn gebod,

  zal Ik hem zelf bevrijden.

  Ik ben voor hem de trouwe God,

  Ik red hem uit zijn lijden.

8

  Roept hij Mij aan, Ik antwoord hem,

  Ik zal zijn helper wezen.

  Is hij beangst, Ik hoor zijn stem,

  dus hoeft hij niet te vrezen.

  Ja, ik verleng zijn levenstijd,

  want hij blijft op Mij bouwen.

  Mijn heil, mijn goedertierenheid

  zal Ik hem doen aanschouwen.

---

*92

#8

1

  't Is goed de HEER te loven,

  zijn dag zij Hem gewijd.

  O hoogste majesteit,

  mijn psalm stijgt op naar boven.

  Uw goedheid zij geprezen

  vroeg in de morgenstond,

  des nachts bezingt mijn mond

  uw trouw aan mij bewezen.

2

  Zingt vrolijk bij de klanken

  van citer, harp en luit.

  Laat blij uw stemgeluid

  Hem voor zijn goedheid danken.

  Want door uw daden, HERE,

  hebt Gij mij zeer verheugd.

  Verwonderd en met vreugd

  zal ik uw werken eren.

3

  Hoe diep zijn uw gedachten!

  Een dwaas kan niet verstaan

  dat eens ten onder gaan

  wie uw gebod verachten

  Hoe weelderig zij leven,

  als onkruid op het land,

  verdelgen zal uw hand

  al wie uw wil weerstreven.

4

  Maar, HERE, hoog verheven,

  Gij troont in eeuwigheid.

  Voor uw gerechtigheid

  moet elke vijand beven.

  Want zie, al wie U haten,

  doet Gij te gronde gaan,

  uw gramschap zal hen slaan,

  verstrooid hen achterlaten.

5

  Hoe groot zijn, HEER, uw daden!

  Mijn hoorn van grote kracht

  geeft Gij de overmacht

  op wie uw wetten smaden.

  Met olie, vers gegoten,

  zorgvuldig toebereid,

  mag ik vol dankbaarheid

  geheel zijn overgoten.

6

  Mijn oog zal hen aanschouwen

  die loeren op geweld,

  maar door U neergeveld,

  mijn hart nooit meer benauwen.

  Op al wie mij belagen,

  zie ik tevreden neer.

  Ik vrees hun haat niet meer.

  Slechts hoort mijn oor hun klagen.

7

  De vromen zullen bloeien

  als palmen in de zon,

  zoals op Libanon

  de cederbomen groeien.

  Zij heffen zich naar boven,

  gekoesterd door Gods hand,

  in 's HEREN huis geplant

  tot sieraad in zijn hoven.

8

  Ook in hun grijze dagen

  zijn zij nog jeugdig fris.

  God, die waarachtig is,

  doet hen veel vruchten dragen.

  Lang zullen zij getuigen

  van de getrouwheid Gods.

  De HERE is mijn rots,

  Hij zal het recht nooit buigen.

---

*93

#3

1

  De HEER regeert, bekleed met majesteit,

  omgord met kracht en grote heerlijkheid.

  De wereld staat, bevestigd door zijn hand.

  Van eeuwigheid zijt Gij, uw troon houdt stand.

2

  Een woest geweld klinkt op van stroom en vloed,

  een luid gedruis dat alles beven doet.

  Hoog boven zee en golven, hoe vol kracht,

  troont onze HEER, onwankelbaar in macht.

3

  Getrouw en waar is uw getuigenis,

  het woord dat door U zelf gesproken is.

  De heiligheid is voor uw huis, o HEER,

  de eeuwen door tot sieraad en tot eer.

---

*94

#11

1

  Verschijn in lichtglans, God der wrake!

  Verhef U, dat uw toorn ontwake

  over de rotsen en hun waan!

  Wraak over hen die U weerstaan!

  Gij Rechter, die de wereld richt,

  toon hun uw toornend aangezicht.

2

  Hoe lang nog zullen, HEER, de bozen,

  hoe lang nog zullen goddelozen

  zich vrolijk maken hier op aard?

  Hoor toch, zij voeren onvervaard

  het hoogste woord, zij pochen luid,

  zij slaan de grootste laster uit.

3

  Zie, HEER, hoe zij uw volk verdrukken,

  uw erfdeel haast aan U ontrukken.

  Zij slaan aan vreemden in uw land,

  aan wees en weduwe de hand.

  "God ziet het niet", zo klinkt hun spot,

  "Hij merkt het toch niet, Jakobs God".

4

  Wordt eindlijk wijs! Wanneer, o dwazen,

  staakt gij dit redeloze razen?

  Wat denkt ge toch; zou Hij die 't oor

  geplant heeft, missen het gehoor?

  Zou Hij, die 't oog schiep, zelf misschien

  een blinde zijn, niet kunnen zien?

5

  Wie zal toch inzicht u verschaffen;

  God, die zijn wet gaf, zou niet straffen?

  God, die de mens zijn wegen leert,

  zou dulden dat men Hem niet eert?

  Hij kent het hart, Hij weet hoe klein

  en ijdel 's mensen plannen zijn.

6

  Gezegend is de mens, o HERE,

  dien Gij kastijdt, dien Gij wilt leren.

  Bij U is hem het heil gewis,

  wanneer de onheilsdag daar is.

  Maar ieder die uw weg veracht

  valt in de kuil, - hem wordt het nacht.

7

  De HERE zal zijn volk doen leven,

  Hij zal zijn erfdeel nooit begeven.

  De rechtspraak zal in heel het land

  weer in de waarheid zijn geplant,

  en ieder die de waarheid eert,

  bemint het recht dat God ons leert.

8

  Wie treedt voor mij de boze tegen,

  wie wederstaat die onrecht plegen,

  wie is mijn burcht, wie is mijn schild?

  Als Gij, HEER, mij niet helpen wilt,

  dan daal ik in de stilte af,

  diep in de kilte van het graf.

9

  Maar stortte ik soms bijna neder,

  dan steunde Gij mij sterk en teder;

  ik viel niet, want Gij hieldt mij vast.

  Als in mijn hart de twijfel wast,

  dan zijt Gij, HEER, mij zeer nabij

  en met uw troost verkwikt Gij mij.

10

  Kan in de schaduw van uw zetel

  de stoel van hem staan, die vermetel

  kwelt wie naar uwe wetten leeft,

  onrecht voor 't hoogste recht uitgeeft,

  als hij onschuldig lijden doet,

  beschuldigend onschuldig bloed?

11

  Maar God is mij een sterke veste,

  Hij wendt het onrecht mij ten beste;

  't komt op hun eigen hoofden neer.

  Hij is mijn sterke tegenweer.

  Ja, onze God en toeverlaat

  verdelgt hen in hun eigen kwaad.

---

*95

#5

1

  Komt, laat ons juichen voor de HEER,

  een lofzang zingen, Hem ter eer,

  met snarenspel Hem blij begroeten.

  Wij prijzen Hem die redding biedt,

  de rots van heil, in psalm en lied.

  Wij willen juichend Hem ontmoeten.

2

  De HEER is groot, een God vol kracht,

  een Vorst is majesteit en macht

  ver boven elke god verheven.

  De diepste plaats is in zijn hand,

  van Hem zijn bergen, zee en land,

  Hij heeft ze hun bestaan gegeven.

3

  Komt, knielen wij voor God, die leeft,

  voor Hem, die ons geschapen heeft:

  Hij wil ons als zijn kudde weiden.

  Och, hoort toch heden naar zijn stem,

  u bent zijn schapen, volgt dan Hem:

  zijn hand slechts kan u veilig leiden.

4

  Verhardt uw hart niet, zegt de HEER,

  zoals uw vaders Mij weleer

  bij Meriba en Massa tergden.

  Al wisten zijn wat Ik vermocht,

  toch werd Ik daar door hen verzocht,

  toen zij een wonder van Mij vergden.

5

  Ja, veertig jaar heeft dit geslacht

  Mij niets dan ergernis gebracht.

  Dus heb Ik in mijn toorn gezworen:

  Omdat dit volk mijn weg niet kent,

  maar dwalend zich heeft afgewend,

  zal nooit mijn rust hun toebehoren.

---

*96

#8

1

  Zingt een nieuw lied voor God de HERE.

  Zing, aarde, zing zijn naam ter ere.

  Zingt voor de HEER met diep ontzag,

  boodschapt zijn heil van dag tot dag,

  opdat elk volk die lofzang lere.

2

  Leer ieder volk zijn glorie prijzen,

  leer al de naties eer bewijzen

  aan Hem die wonderen volbracht.

  Groot is de HEER, geducht in kracht.

  Laat dan voor Hem uw lofzang rijzen.

3

  Afgoden zijn der volken goden,

  die weten niet van onze noden.

  De HERE schiep de hemel wijd.

  En waar Hij troont in majesteit,

  daar wordt Hem lof en eer geboden.

4

  Geeft aan de HERE, gij geslachten,

  geeft sterkte, heerlijkheid en krachten,

  geeft Hem de glorie van zijn naam

  Komt in zijn huis met offers saam.

  Geeft eer de HERE, alle machten.

5

  Buigt, buigt u neer voor God de HERE

  in heilge feestdos, Hem ter ere.

  Beef, aarde, voor zijn aangezicht.

  De HERE, die de volken richt,

  is koning, Hem moet ieder eren.

6

  Vertelt de volkeren op aarde:

  de HERE is het die aanvaardde

  het koningschap, de oppermacht.

  Vast staat de wereld door de kracht,

  waarin Hijzelf zich openbaarde.

7

  Naar recht zal Hij de volken leiden

  Dat aard' en hemel zich verblijden.

  Juicht, velden, juicht, en ook de zee

  met wat daarin is, juiche mee.

  Verheugt u, bossen, akkers, weiden.

8

  Het juiche al voor God de HERE,

  want Hij die alles zal regeren,

  komt richten in gerechtigheid.

  Hij komt in trouw en majesteit,

  om ieder volk zijn recht te leren.

---

*97

#5

1

  De HEER alleen regeert,

  als Koning hoog ge‰erd tot aan de verste stranden.

  Verheugt u alle landen.

  Hij hult zijn majesteit in wolk en donkerheid.

  Zijn troon staat vast en hecht, gegrond op heilig recht

  en op gerechtigheid.

2

  Een vuur gaat voor Hem uit,

  een vlam die niemand stuit, verzengt aan alle zijden

  ben die zijn macht bestrijden.

  De aarde, fel verlicht, beeft voor zijn bliksemschicht.

  Voor 't heilig aanschijn Gods versmelten berg en rots,

  als Hij de wereld richt.

3

  De hemel wijd en zijd

  meldt Gods gerechtigheid, blijft die alom vertolken.

  Zijn luister zien de volken.

  Aanbidt alleen de HEER, geeft aan geen beelden eer:

  geen afgod houdt ooit stand, geen werk van mensenhand.

  Buigt u dan voor Hem neer.

4

  Uw oordeel, lang verwacht,

  dat Sion vreugde bracht, deed Juda's dochters juichen

  en U haar dank betuigen.

  Van U is 't koninkrijk. Geen God is U gelijk.

  U, HERE, die regeert, wordt door uw volk ge‰erd

  met menig huldeblijk.

5

  U, die de HEER bemint,

  bij Hem bescherming vindt, als goddelozen woeden,

  wilt voor het kwaad u hoeden.

  't Is God die vreugde spreidt voor wie zijn naam belijdt.

  U, die oprecht gelooft, nooit wordt uw licht gedoofd.

  Weest in de HEER verblijd.

---

*98

#4

1

  Zingt nu een nieuw lied voor de HERE,

  want Hij heeft wonderen gedaan!

  Zijn rechterhand, vol roem en ere,

  zijn arm bracht Hem de zege aan,

  Prijst onze God, Hij openbaarde

  zijn heil en zijn gerechtigheid

  voor alle volkeren op aarde.

  Hoe blonk zijn hoge majesteit!

2

  God heeft gedacht aan zijn genade,

  aan Isra‰l zijn trouw getoond.

  De verste landen slaan het gade,

  hoe Hij zijn volk met heil bekroont.

  Kom met een lofzang voor de HERE,

  juich, aarde, juich van louter vreugd!

  Zing psalmen, onze God ter ere,

  breek uit in jubel, wees verheugd!

3

  Laat voor de HEER uw psalmen horen,

  brengt met de harp Hem lof en dank.

  Laat klinken bij uw tempelkoren

  trompetgeschal, bazuingeklank!

  Juicht voor de Koning, onze HERE.

  Komt, zee‰n, zingt uw machtig lied!

  Zingt, landen, volken, wilt Hem eren,

  prijst onze God wiens heil u ziet.

4

  Laat al de stromen vrolijk zingen,

  de handen klappen voor de HEER,

  de bergen uitgelaten springen,

  en juichen onze God ter eer.

  Want, zie, Hij komt de aarde richten;

  verwacht Hem, volken, weest bereid.

  Hij komt een nieuwe wereld stichten

  op recht en op gerechtigheid.

---

*99

#8

1

  God is Koning, Hij

  sticht zijn heerschappij.

  Volken, hoort zijn stem.

  Buigt u, beeft voor Hem,

  die met macht gekroond

  op de cherubs troont.

  Aarde, word bewogen,

  beef voor zijn vermogen.

2

  God, die recht gebood,

  is in Sion groot;

  van zijn troon belacht

  Hij der volken macht.

  Hoog en zeer geducht,

  heilig en doorlucht

  is uw naam, o Here;

  laten zij die eren!

3

  Niet op bruut geweld

  hebt G' uw macht gesteld.

  Gij o Koning, zegt;

  Ik bemin het recht.

  Onder uw beleid

  heerst gerechtigheid;

  uw verbond heeft leven

  aan uw volk gegeven.

4

  Maakt Hem altezaam

  groot, verheft zijn naam.

  Buigt u voor Hem neer,

  knielt voor Isrels Heer.

  Aan zijn voeten reik

  Hem uw huldeblijk.

  Heilig, hoog in ere

  is de Heer der heren.

5

  Mozes trad in 't licht

  voor zijn aangezicht

  met A„ron saam, -

  priesters in Gods naam.

  Ook verhief tot Hem

  Samuel zijn stem.

  Waar Hij werd aanbeden

  schonk de HEER zijn vrede.

6

  In een dicht wolk

  sprak Hij tot zijn volk.

  Wat Hij metterdaad

  openbaarde, staat

  in hun hart gegrift

  als zijn heilig schrift.

  't Woord, door God gegeven,

  is voor hen het leven.

7

  HERE onze God,

  bitter was hun lot.

  Gij hebt hen verhoord,

  ja Gij gaaft uw woord.

  Uw vergiffenis

  was voor hen gewis.

  Gij zijt vol genade,

  ook al wreekt Gij 't kwade.

8

  Maakt Hem nu tezaam

  groot, verheft zijn naam.

  Buigt u voor Hem neer,

  Hij is onze Heer,

  die met macht gekroond

  op de Sion troont.

  Houdt Hem hoog in ere!

  Heilig is de HERE.

---

*100

#4

1

  Juicht, alle volken, prijst de HEER!

  Dient God met vreugde, geeft Hem eer.

  Komt, jubelt voor zijn aangezicht

  en wandelt vrolijk in zijn licht.

2

  De HEER is God, erkent zijn macht,

  Hij schiep ons door zijn grote kracht.

  Wij zijn van Hem in eeuwigheid,

  zijn volk, de schapen die Hij weidt.

3

  Gaat zingend door zijn tempelpoort,

  zet in zijn voorhof 't zingen voort,

  zingt daar zijn grote naam ter eer,

  zingt tot zijn glorie, looft de HEER!

4

  Want goedertieren is de HEER,

  zijn goedheid eindigt nimmermeer,

  zijn trouw en waarheid houden kracht

  tot in het laatste nageslacht.

---

*101

#6

1

  Ik wil, HEER, in mijn lied de zegeningen

  van goedheid en gerechtigheid bezingen.

  Aan U, HEER, wijd ik nu en levenslang

  mijn psalmgezang.

2

  Ik let op reine harten, rechte daden,

  HEER, wanneer komt Gij tot mij in genade?

  Dan leef ik met de mijnen voor altijd

  in zuiverheid.

3

  Onrecht en schande, afval van den HERE,

  ik haat het, ja ik zal het van mij weren.

  Ik wil niet kennen wie zijn boze hart

  in 't kwaad verwart.

4

  Verdelgen zal ik uit het land de kwaden,

  die heimelijk hun naasten durven smaden,

  in wier verharde hart de trots gebiedt,

  ik duld hen niet.

5

  Al wie zich rein van hart en handen tonen,

  zullen mij dienen, mogen bij mij wonen,

  terwijl ik toornig de bedriegers wijs

  uit mijn paleis.

6

  Geen goddelozen zijn voor mij verborgen.

  Ik zetel ten gerichte elke morgen.

  Ik delg de bozen uit, dat Sion zij

  van onrecht vrij.

---

*102

#13

1

  HEER, hoor mijn gebed, laat blijken

  dat mijn klachten U bereiken.

  Hul U niet in duisternis

  nu 't mij bang te moede is.

  Luister, luister naar mijn klagen,

  want ik roep U alle dagen.

  Hoor mij, HEER, wil antwoord geven,

  help mij haastig, red mijn leven.

2

  Zie mijn leven, HEER, verkwijnen

  en als ijle rook verdwijnen.

  Wat een felle vuurhaard was

  smeult en sterft, wordt koude as.

  Zie als gras, in 't felle gloeien

  van de zon, mijn hart verschroeien.

  Uitgeteerd, alleen gelaten,

  klaag ik, vast ik, niets kan baten.

3

  Als een vogel, die in steppen

  zich wanhopig voort moet reppen,

  als een witte pelikaan,

  ver van alle hulp vandaan,

  als een uil in 't puin verborgen,

  wacht ik angstig op de morgen.

  Eenzaam moet mijn hart hier waken

  als een vogel op de daken.

4

  Hoor mijn vijanden mij smaden,

  mij met spot en hoon beladen.

  Daaglijks schenden zij mijn naam,

  maken hem tot vloek en blaam.

  As is 't brood dat ik moet eten,

  tranen drink ik. 'k Ben vergeten

  en verlaten alle dagen,

  daar uw hand mij heeft geslagen.

5

  Ja, uw hand vernielt mijn leven,

  heeft mij in de lucht geheven,

  neergesmeten met geweld.

  Ach, mijn dagen zijn geteld.

  'k Zie ze als een schaduw lengen,

  met het duister zich vermengen.

  Zoals gras in hete steppen

  voel 'k mijn levenskracht verleppen.

6

  Gij, HEER, troont te allen tijde,

  steeds zal men uw naam belijden

  van geslachte tot geslacht.

  Gij zult opstaan in uw kracht.

  Gij zult ons verlossing schenken,

  Sion eindelijk gedenken.

  Tijd is 't voor uw grote daden,

  eindlijk tijd voor uw genade.

7

  Slaan w' op Sions puin de ogen,

  o, hoe is ons hart bewogen,

  hunkert het naar het herstel

  op uw goddelijk bevel,

  opdat alle volken spreken;

  "God is niet van hen geweken,

  God heeft Sion doen herbouwen,

  doet zijn glorie haar aanschouwen".

8

  Ja, God wendt zich tot het klagen

  van wie Hem om bijstand vragen,

  heeft hun bidden niet veracht.

  Zegt het aan het nageslacht.

  Laat het worden opgeschreven,

  zodat zij, die later leven,

  lezen van zijn gunstbewijzen

  en de eeuwen door Hem prijzen.

9

  Uit den hemel hoog verheven

  ziet Hij neer op 't aardse leven.

  Uit Zijn heiligdom omhoog

  slaat Hij op zijn knechten 't oog.

  Hij zal komen, de Geduchte;

  hun die in de kerkers zuchten,

  met de dood voor ogen leven,

  Hij zal hun de vrijheid geven.

10

  Ja, de HEER komt ter bevrijding,

  opdat Sion blij de tijding

  van zijn grote daden meldt

  en Jeruzalem vertelt,

  hoe verlosten huiswaarts keren

  roemend in de naam des HEREN.

  Alle volken, alle rijken

  brengen Hem hun huldeblijken.

11

  Argeloos ging ik mijn wegen.

  Plotseling kwam God mij tegen,

  greep mij aan en brak mijn kracht.

  Nu richt ik tot Hem mijn klacht;

  laat niet midden in het leven

  mij de duisternis omgeven,

  Gij, die eeuwen telt als uren,

  laat mij een geslacht lang duren.

12

  In de aanvang van de tijden

  hebt Gij aard' en hemel beide

  opgeroepen door uw woord.

  Zij vergaan, maar Gij leeft voort.

  Al uw werken lijden schade,

  Gij verwisselt z' als gewaden,

  Gij, de Koning der getijden,

  legt ze achteloos ter zijde.

13

  Gij, dezelfde, gistren, heden,

  zult de toekomst tegentreden,

  zult dezelfde zijn altijd,

  eindeloos in majesteit.

  Zo zult Gij uw trouw betonen,

  ja, uw volk zal veilig wonen.

  En de komende geslachten

  zal altoos uw vrede wachten.

---

*103

#9

1

  Zegen, mijn ziel, de grote naam des HEREN,

  laat al wat binnen in mij is Hem eren,

  vergeet niet hoe zijn liefde u heeft geleid,

  gedenk zijn goedheid, die u wil vergeven,

  die u geneest, die uit het graf uw leven

  verlost en kroont met goedertierenheid.

2

  Loof Hem, die zo met gaven u verzadigt,

  dat uw bestaan, met glorie begenadigd,

  gelijk een arend nieuw bevleugeld wordt.

  Het volk in druk heeft van Hem recht verkregen,

  Hij heeft aan Mozes eens getoond zijn wegen,

  op Isra‰l zijn zegen uitgestort.

3

  Hij is een God van liefde en genade,

  barmhartigheid en goedheid zijn de daden

  van Hem die niet voor altijd met ons twist,

  die ons niet doet naar alles wat wij deden,

  ons niet naar onze ongerechtigheden

  vergeldt, maar onze schuld heeft uitgewist.

4

  Zo hoog en wijd de hemel staat gerezen

  boven de aarde, is voor wie Hem vrezen

  zijn liefde en zijn goedertierenheid.

  Zo ver verwijderd 't westen is van 't oosten,

  zo ver doet Hij van hen die Hij wil troosten

  de zonden weg, ja Hij heeft ons bevrijd.

5

  Zoals een vader liefdevol zijn armen

  slaat om zijn kind, omringt ons met erbarmen

  God onze Vader, want wij zijn van Hem.

  Hij die ons zelf uit aarde heeft genomen,

  Hij weet, dat wij, uit stof aan 't licht gekomen,

  slechts leven op de adem van zijn stem.

6

  De mens is aan het sterven prijs gegeven,

  gelijk het gras kortstondig is zijn leven,

  en als een bloem die naar de zon zich keert,

  maar die ten prooi valt aan de barre winden,

  en knakt en sterft, en is niet meer te vinden.

  Ja zelfs haar eigen plaats kent haar niet meer.

7

  Maar 's HEREN gunst zal over die Hem vrezen

  in eeuwigheid altoos dezelfde wezen,

  en zijn gerechtigheid de eeuwen door.

  Zijn heil omsluit de komende geslachten;

  zo volgen zij die zijn verbond betrachten,

  van zijn barmhartigheid het lichtend spoor.

8

  Hij heeft de hemel tot zijn troon verheven,

  Hij heerst als koning over al het leven.

  Looft engelen, zijn hoge majesteit,

  krachtige helden, die aan alle oorden

  als boden meldt zijn goddelijke woorden,

  Hem zij uw dienst, Hem zij uw lied gewijd.

9

  Laat heel het machtig koninkrijk des HEREN

  zijn grote naam, zijn grote daden eren.

  Komt allen tot de lof des HEREN saam.

  Lof zij den HEER in hemel en op aarde,

  die aan zijn volk zijn liefde openbaarde,

  en zegen gij, mijn ziel, zijn grote naam.

---

*104

#10

1

  Mijn ziel, verheerlijk God om zijne macht.

  Bekleed is Hij met majesteit en pracht,

  het licht heeft Hij als mantel omgeslagen,

  Hij maakt de wolken tot zijn zegewagen.

  Hij die de hemel uitspant als een tent,

  Hij bouwt zijn zalen in het firmament.

  Op vleugels van de wind schrijdt Hij verheven,

  storm zendt Hij uit, door vuur wordt Hij omgeven.

2

  Gij grondvest het heelal, houdt het in stand,

  onwrikbaar staat het bouwwerk van uw hand.

  Gij deedt de vloed over de aarde golven

  en hoge bergen werden diep bedolven.

  Uw donder joeg het water op de vlucht,

  het dal viel droog, de rots rees in de lucht.

  De afgrond moest zich op uw woord betomen,

  uw vloed zal d' aarde nooit meer overstromen.

3

  Uw bronnen zenden beken in het dal,

  zij storten neer als steile waterval,

  verbreden zich tot rustige rivieren.

  Van alle kant verzaamlen zich de dieren.

  Zij komen langzaam nader uit het bos,

  woudezels stappen op het zachte mos

  het water tegemoet om er te drinken.

  Vogels doen overal hun lied weerklinken.

4

  Gij drenkt de bergen uit het hoge zwerk,

  de vruchtbaarheid der aarde is uw werk.

  De dieren grazen in de malse weiden,

  de sikkel gaat de rijpe halmen snijden.

  De wijn verheugt het hart, en voedzaam brood

  geeft Gij genoeg voor aller mensen nood.

  Zie op de Libanon Gods cederbomen,

  zij staan verzadigd door zijn regenstromen.

5

  Daar nestlen vogels in de hoge kruin,

  bewonen eibers een cypressentuin.

  De steenbok klautert op de hoge toppen,

  in holen kan de klipdas zich verstoppen.

  Gij deelt de tijd in naar de stand der maan

  en doet de zon, nog dralend, ondergaan.

  Dan worden in het bos de dieren wakker,

  rumoerig breken zij zich door de takken.

6

  En in het duister klinkt een hese schreeuw,

  zijn voedsel zoekend brult de jonge leeuw.

  Aan God den Here zelf vraagt hij om spijze.

  De dag breekt aan, de morgenzon gaat rijzen;

  het wordt weer stil, loom en verzadigd keert

  hij naar zijn hol, waar niets zijn sluimer deert.

  De mens treedt in het licht en gaat zijn plichten

  getrouw tot aan de avond toe verrichten.

7

  O HEER, hoe groot moet dan uw wijsheid zijn,

  Gij hebt het al gemaakt, van groot tot klein.

  Vol is de aarde van uw wonderwerken.

  Daar is de zee, hoe wijd stelt Gij haar perken.

  Hoe wemelt zij van dieren zonder tal.

  De schepen varen aan van overal.

  En in de schoot der zee leggen uw handen

  de leviathan spelende aan banden.

8

  Al wat er in uw grote schepping leeft

  wacht, HEER, op U, tot Gij hun voedsel geeft.

  Ontsluit G' uw hand, zij zamelen de gaven

  waarmee Gij hen wilt spijzigen en laven.

  Verbergt Gij uw gezicht, hen dreigt de dood,

  stof worden zij weer in der aarde schoot.

  Maar d' adem van uw Geest brengt hen tot leven;

  het aardrijk wordt een nieuwe bloei gegeven.

9

  De ere Gods zij tot in eeuwigheid.

  De schepping blinke van zijn majesteit.

  Ja, alles wat Hij opriep en doet leven

  moge Hem ongestoorde vreugde geven.

  Aanbiddelijk in grootheid is de HEER,

  ziet Hij alleen maar op de aarde neer,

  dan beeft zij, en de grote bergen roken

  als Hij zijn hand naar hen heeft uitgestoken.

10

  Ik zal den HEER lofzingen levenslang,

  zolang ik ben wijd ik Hem mijn gezang.

  Behage Hem het lied dat ik Hem wijdde,

  dan zal ik steeds mij in den HEER verblijden.

  De aarde wordt van alle zondaars rein,

  de goddelozen zullen niet meer zijn.

  Loof, halleluja, loof, mijn ziel, den HERE,

  alles in allen zal Hij triomferen.

---

*105

#21

1

  Looft, looft verheugd de HEER der heren,

  aanbidt zijn naam en wilt Hem eren.

  Laat alle volken nu verstaan

  de wondren, die Hij heeft gedaan.

  En spreekt met eerbied en ontzag

  van al zijn werken dag aan dag.

2

  Zingt, zingt de HEER uw vreugdezangen

  laat onze God uw lof ontvangen

  Beroemt u in zijn heilge naam

  Laat wie Hem zoeken nu tezaam

  hun hart verheffen tot zijn eer

  en zich verblijden in de HEER.

3

  Vraagt naar de HEER en naar zijn sterkte

  naar Hem die al uw heil bewerkte.

  Zoekt dagelijks zijn aangezicht,

  gedenkt al wat Hij heeft verricht.

  Slaat acht op 't oordeel van zijn mond

  en vreest Hem, volk van Gods verbond.

4

  O volk, uit Abraham gesproten

  dat zoveel gunsten heeft genoten

  o Jakobs kindren, die de HEER

  heeft uitverkoren, meldt zijn eer

  De HEER is onze God; zijn mond

  spreekt recht op heel het wereldrond

5

  God zal zijn waarheid nimmer krenken,

  maar eeuwig zijn verbond gedenken.

  Wat Hij beloofd heeft, blijft van kracht

  tot in het duizendste geslacht

  't Verbond met Abraham, zijn vrind,

  bevestigd Hij van kind tot kind.

6

  Wat God aan Abraham deed horen

  heeft Hij aan Isa„k gezworen

  aan Jakob tot een wet gesteld,

  als een verbond dat eeuwig geldt:

  'k heb Kana„n u toegedacht

  als erfdeel voor uw nageslacht.

7

  Zij trokken als een kleine schare,

  toen zij nog vreemdelingen waren,

  van volk tot volk door vreemd gebied.

  God duldde hun verdrukking niet.

  Zelfs koningen zei Hij dit aan:

  Laat mijn profeten veilig gaan.

8

  Toen God de honger zond op aarde

  geen mens voor broodgebrek bewaarde

  had Hij in zijn voorzienigheid

  voor Isra‰l reeds brood bereid

  want Jozef was in slavernij.

  Zo bracht God redding naderbij.

9

  In boeien had men hem geslagen

  hij moest een zware keten dragen

  Dit duurde voort tot op de dag

  dat hij zijn woord geschieden zag.

  Wat eens de HEER hem had onthuld,

  werd op het onverwachtst vervuld.

10

  De koning toch liet hem bevrijden

  en maakt' een einde aan zijn lijden.

  Hij gaf geheel Egypteland

  en ook zijn huis in Jozefs hand.

  Hij bond de voeten, hoog van staat,

  met al de oudsten aan diens raad.

11

  Toen kwamen Jakob en zijn zonen

  als vreemdling in Egypte wonen.

  Zijn werden talrijk, kregen macht,

  maar God verhardde Chams geslacht.

  Hun gunst van vroeger werd tot haat.

  Zij deden toen Gods knechten kwaad.

12

  God deed zijn woord door Mozes horen

  A„ron werd naast hem verkoren.

  Zijn voerden naar Gods hoog besluit

  zijn tekenen en wondren uit.

  Zo straften zij Egypteland

  met vele plagen uit Gods hand.

13

  God heeft de duisternis gezonden,

  toen vorst en volk zijn wil weerstonden

  Het licht verdween op het bevel

  van Hem, de God van Isra‰l.

  Hij maakte van het water bloed,

  de vissen stierven in die vloed.

14

  God liet uit beken en uit stromen

  een menigte van kikkers komen.

  Tot in 't paleis drong deze plaag,

  zij kwelde 't volk van hoog tot laag.

  God sprak - en steekvlieg en muskiet

  doorzwermden Farao's gebied.

15

  Gods hagel kwam in plaats van regen,

  maar Farao ging eigen wegen.

  Een laaiend vuur joeg door het land,

  dat werd geteisterd door die brand.

  God zond als straf dit zware weer,

  sloeg vijgeboom en wijnstok neer.

16

  God sprak - daar kwam met oostenwinden

  een sprinkhaanzwerm hun oogst verslinden

  Toen zond God van de hemel af

  zijn engel met de zwaarste straf:

  Hij doodde in de laatste nacht

  de eerstelingen van hun kracht.

17

  Het was God zelf die hen bevrijdde.

  Zij trokken uit, daar Hij hen leidde.

  Hij voerde hen met rijke buit,

  een schat aan goud en zilver uit.

  Egypte zag met vreugd hen gaan,

  door schrik voor Gods gericht ontdaan.

18

  God zond een wolk om hen te dekken

  en aan de hitte te onttrekken.

  Hij gaf een vuurzuil voor zijn macht

  om hen te leiden in de nacht.

  Zij vroegen vlees - en God, de HEER,

  zond kwakkels rond hun tenten neer.

19

  God gaf op wonderbare wijze

  brood uit de hemel hun tot spijze

  Hij spleet de rots door Mozes' hand:

  het water stroomde door het zand.

  God dacht aan Abraham, zijn knecht,

  aan 't heilig woord hem toegezegd.

20

  Heel Isra‰l trok uit in vreugde,

  een volk dat zich in God verheugde,

  een juichend volk, door God bevrijd,

  een volk vervuld van dankbaarheid.

  Het erfde uit Gods eigen hand

  de schatten van het heidenland.

21

  Die gunst heeft God zijn volk bewezen,

  opdat het altijd Hem zou vrezen,

  zijn wet betrachten en voortaan

  standvastig op zijn wegen gaan

  en zingen zou: Aan God de eer.

  Looft, halleluja, looft de HEER.

---

*106

#22

1

  Looft nu den HEER, want Hij is goed,

  die met zijn liefde ons ontmoet.

  Zijn trouw houdt stand te allen tijde.

  Wie prijst zijn daden woord voor woord?

  Wie kan zijn heerlijkheid belijden?

  Wie looft Hem zodat elk het hoort?

2

  Gelukkig zijn die Hij geleidt,

  die leven in gerechtigheid.

  Gedenk mij naar uw welbehagen.

  Dat ik met heel mijn volk U dien,

  met hen van voorspoed mag gewagen,

  de zegen van uw erfdeel zien.

3

  HEER, wij zijn zondig, wij zijn boos,

  als onze vaadren goddeloos,

  die in Egypte U verachtten,

  en voor uw wondren doof en blind,

  U bij de Schelfzee niet gedachten,

  uw gunsten sloegen in de wind.

4

  Maar Hij heeft nochtans hen bevrijd.

  Hij toonde hun zijn majesteit,

  om zo zijn naam te doen verhogen.

  Zijn dreigen dreef de zee uiteen,

  en Isra‰l ging op het droge

  als door een vlakke steppe heen.

5

  Hij hielp hen uit des vijands hand,

  Hij brak de haat, de tegenstand,

  ontketende 't geweld der golven,

  en heeft Egypte's machtig heer

  tot aan de laatste man bedolven.

  toen zongen zij zijn lof, zijn eer.

6

  Hoe snel vergaten zij den HEER,

  hoorden naar zijn bevel niet meer.

  Begeerte had hun hart bevangen.

  Zij tartten God in de woestijn.

  Hij gaf hun toornig hun verlangen,

  opdat het hun tot straf zou zijn.

7

  Zij wilden naadren tot hun Heer,

  zij eisten dat A„rons eer,

  dat Mozes' ambt hun toe zou vallen.

  De aarde spleet, het vuur verslond.

  Dathan, Abiram, ja zij allen

  verzwolgen zijn zij in de grond.

8

  Zij hebben niet op God vertrouwd.

  Zij maakten zich een kalf van goud,

  een afgodsbeeld dat zij aanbaden.

  Zij hebben voor een grazend beest

  hun eer geruild, en God verraden

  die steeds hun helper was geweest.

9

  Hun helper, die vergaten zij,

  die in Egypte hun nabij

  geweest was in het huis der slaven,

  hen door de Schelfzee had geleid.

  Zij offerden een dier hun gaven,

  alsof een kalf hen had bevrijd.

10

  Toen sprak de HEER, in toorn ontbrand;

  Ik roei hen uit met eigen hand.

  Ontsteld trad Mozes tussen beide.

  Hij smeekte; Spaar dit zondig volk

  en blijf genadig ons geleiden,

  ga, HEER, ons voor in vuur en wolk.

11

  Het heerlijk land dat God hun wees,

  versmaadden zij, verlamd door vrees.

  Zij hokten in hun tenten samen,

  zij die in ongeloof hun lot

  aldus in eigen handen namen,

  niet hoorden naar den HEER, hun God.

12

  Toen straft', aan 't eind van zijn geduld,

  de HEER hun mateloze schuld.

  Hij hief zijn hand om te verderven.

  Hij zwoer hun dood in de woestijn,

  en dat hun kindren zouden zwerven

  en balling in den vreemde zijn.

13

  Zij hebben roekeloos hun lot

  verbonden aan een vreemde god,

  waarbij zij dodenoffers aten.

  Hij, door hun hoon getergd, besloot

  het onheil op hen los te laten.

  Hij sloeg hen met verderf en dood.

14

  Te rechter tijd hield Pinehas,

  die Gods getrouwe priester was,

  een strafgericht in naam des HEREN.

  Hij heeft Gods toorn tot rust gebracht.

  Hem zal men als rechtvaardig eren,

  hem en zijn hele nageslacht.

15

  Zij liepen Mozes achterna

  met bittre klacht bij Meriba.

  Om water was het hun begonnen.

  En hij, in driftig ongeduld,

  sprak woorden, dwaas en onbezonnen.

  Zo werd hij schuldig door hun schuld.

16

  Zij hebben Gods bevel veracht,

  de heidenen niet omgebracht,

  zij stonden voor hun invloed open.

  Door eigen schuld is Isra‰l

  toen blindlings in de val gelopen

  van het verdwaasd afgodisch spel.

17

  Zij hadden voor 't gewaande heil

  hun zonen en hun dochters veil,

  die moesten voor hun goden sterven;

  zij deinsden niet terug om snood

  het land met bloedschuld te verderven

  en te ontwijden door hun dood.

18

  Hoe dikwijls heeft, met schuld bedekt,

  dit volk des HEREN toorn verwekt.

  Hoe dikwijls moest Hij hen kastijden.

  Hij gaf hen in des vijands macht,

  maar telkens kwam Hij hen bevrijden,

  daar Hij aan zijn verbond gedacht.

19

  Zij tartten steeds weer Gods geduld.

  Zij zonken weg in eigen schuld.

  Hun haters sloegen diepe wonden.

  Zij werden eeuwenlang gekweld

  en in de ballingschap gezonden,

  ten prooi aan wreedheid en geweld.

20

  Zij klaagden eindlijk God hun nood,

  die in zijn liefde wondergroot

  hen aanzag, met hun lot bewogen.

  Hij maakte, trouw aan zijn verbond,

  dat Isra‰l zelfs in 's vijands ogen

  in 't vreemde land genade vond.

21

  Verlos ons, HERE, onze God,

  verhef uw aanschijn, wend ons lot,

  verzamel ons uit alle streken,

  opdat wij eenmaal allen saam

  van de vervulling mogen spreken,

  lof brengen aan uw heilge naam.

22

  Geprezen zij de HEER die leeft,

  die Isra‰l verkoren heeft.

  Hij brengt straks heel zijn volk tezamen.

  Gezegend zij zijn trouw beleid.

  Zegge al het volk nu: Amen, amen.

  Loof hem in alle eeuwigheid.

---

*107

#13

1

  Looft, looft de HEER gestadig

  om zijn goedgunstigheid.

  De HERE is genadig

  tot in der eeuwigheid.

  Wie Hij heeft thuisgebracht

  uit alle hemelstreken,

  verlost uit vreemde macht

  die mogen thans zo spreken.

2

  Zij dwaalden door woestijnen

  en leden hongersnood

  De dorst deed hen verkwijnen,

  geen stad die uitkomst bood.

  Maar toen zij, bang van hart

  hun nood de HERE schreiden

  verdreef Hij angst en smart

  en redde hen uit lijden.

3

  Hij deed hen veilig treden

  op effen, ruime baan.

  Hij deed hen vaste steden

  als woonplaats binnengaan.

  Loof nu de HEER verblijd

  om 't wonder van zijn gaven,

  die brood in nood bereidt,

  de dorstigen wil laven.

4

  Zij die Gods woord verachtten,

  des Allerhoogsten raad,

  moesten in boeien smachten

  en vonden nergens baat.

  Maar toen zij, bang van hart,

  hun nood de HERE schreiden,

  verdreef Hij angst en smart

  en redde hen uit lijden.

5

  Hij wilde hen geleiden

  uit donkerheid en dood,

  van banden hen bevrijden

  en redden uit de nood.

  Looft nu de HEER verblijd

  om 't wonder van zijn gaven,

  die bronzen deuren splijt,

  verbreekt de ijzren staven.

6

  Zij die door grote zonden

  gepijnigd tot de dood,

  Gods straffen ondervonden,

  zijn gruwden zelfs van brood.

  Maar toen zij, bang van hart

  hun nood de HERE schreiden

  verdreef Hij angst en smart

  en redde hen uit lijden.

7

  Zij hebben ondervonden

  hoe God genezing gaf.

  Hij heeft zijn woord gezonden,

  dat redde van het graf.

  Looft om zijn gunst de HEER,

  die wonderen bewerkte.

  Brengt offers tot zijn eer

  bejubelt blij zijn sterkte.

8

  Er waren handelaren

  op schepen, rijk bevracht.

  De HEER deed hun ervaren

  zijn wonderwerk, zijn macht.

  God sprak - en op zijn woord

  verhieven zich orkanen.

  Hij joeg de golven voort

  en striemde oceanen.

9

  Zijn rezen tot de wolken.

  Weg was hun wijs beleid.

  Zij zonken in de kolken,

  hun scheen de dood bereid.

  Maar toen zij, bang van hart,

  hun nood de HERE schreiden,

  verdreef Hij angst en smart

  en redde hen uit lijden.

10

  God deed de winden keren,

  de golven werden stil.

  Zij kregen hun begeren:

  een thuiskomst naar Gods wil.

  Looft nu de HEER verblijd

  om al zijn wonderdaden.

  Vereert Hem toegewijd,

  daar waar het volk vergadert.

11

  Van beken en van stromen

  maakt Hij een dorstig land.

  De bron waaruit zij komen,

  wordt een woestijn van zand.

  Het vruchtbaar akkerland

  maakt Hij tot zilte gronden.

  Zo slaat Hij met zijn hand

  de mensen om hun zonden.

12

  God maakt zelfs woestenijen

  tot goed bewoonbaar land,

  waar mens en vee gedijen

  en waar men zaait en plant.

  De HEER, die zegen geeft,

  vervult het land met kindren.

  Hij, die de macht ook heeft,

  zijn gaven te vermindren.

13

  God zal de groten treffen,

  zodat hen elk veracht,

  nooddruftigen verheffen,

  doen groeien hun geslacht.

  Zie hoe het onrecht zwijgt.

  Wie wijs is, zal God prijzen,

  omdat hij inzicht krijgt

  in 's HEREN gunstbewijzen.

---

*108

#4

1

  Mijn hart is, Heer, in U gerust.

  Uw lof te zingen is mijn lust.

  Maakt, harp en luit, den Here groot.

  Mijn lied begroet het morgenrood.

  Ik breng mijn lof, o HEER, U toe

  onder de volken en ik doe

  in ieder land mijn psalm weerklinken,

  daar 'k hemelhoog uw trouw zie blinken.

2

  Ja, hoger dan het hemels blauw

  is, HEER, uw goedheid en uw trouw.

  Verhef U, dat uw aangezicht

  de hemel met zijn glans verlicht.

  Op aarde blink' uw heerlijkheid.

  Gord uw geliefden tot de strijd.

  Ten zege zij uw hand geheven,

  hoor mij, o Heer, wil antwoord geven.

3

  Maar wat? Mijn God heeft reeds gehoord.

  In 't heiligdom weerklonk zijn woord.

  Ik juich, ik zal de vijand slaan

  aan beide oevers der Jordaan.

  Dan, mij erkennend als hun heer,

  werpt zich het Noorden voor mij neer

  en 't Zuiden hoort naar mijn bevelen.

  Heel 't land zal 'k meten en verdelen.

4

  Wie voert mij met een vaste hand

  tot in het hart van 's vijands land?

  O God, die ons verstoten had,

  trek met ons uit, wijs ons het pad,

  want mensenhulp is ijdelheid.

  Nu God ons bijstaat in de strijd

  is elke heldendaad te wagen.

  De vijand wordt door Hem verslagen.

---

*109

#14

1

  God die ik loof te allen tijde,

  zwijg niet, kom haastig tussenbeide.

  De haat verheft zich allerwege,

  om leugens is geen mens verlegen.

  De goddeloze roert de mond,

  staat mij naar 't leven zonder grond.

2

  Ik heb mijn liefde hun gegeven,

  geheel mijn hart, geheel mijn leven,

  hoewel zij met verraad mij lonen.

  Ik bid voor allen die mij honen,

  ik zegen ieder die mij haat,

  maar zij vergelden goed met kwaad.

3

  "Laat onrechtvaardigen hem richten,

  laat goddelozen hem betichten

  en laat hem schuldig zijn bevonden.

  Worde zijn smeekgebed tot zonde,

  worde zijn leven ras verteerd,

  een ander met zijn ambt ge‰erd.

4

  Verwees zijn kroost, verweeuw zijn gade,

  laat op genade of ongenade

  zijn kindren bedelen en dolen

  en opgejaagd zijn uit hun holen.

  Worde al wat hij had vergaard

  geplunderd en verbeurd verklaard.

5

  Laat niemand hem meer liefde schenken,

  niemand zijn kinderen gedenken,

  ja, laat zijn kroost ten grave dalen,

  niemand hun namen meer herhalen,

  dat zijn geslacht geen wortel schiet,

  als onkruid dat is uitgewied.

6

  De schuld der vroegere geslachten

  blijve voorgoed in Gods gedachten.

  Ja, laat de zonde van zijn ouders

  als last neerkomen op zijn schouders.

  Tot zijn geslacht niet meer bestaat

  wreke God eindeloos hun kwaad.

7

  Hij kende deernis noch erbarmen,

  vervolgde tot de dood de armen.

  Laat hem zegen en vloek beseffen.

  Vloek had hij lief, dat vloek hem treffe.

  De zegening verfoeide hij,

  zegening ga aan hem voorbij.

8

  Vloek heeft hij als een kleed gedragen,

  laat vloek nu zijn gebeente knagen,

  laat vloek zijn lichaam overdekken,

  laat vloek zijn vlees en bloed doortrekken".

  Zo loont de HEER wie mij weerstaat

  met leugentaal en lasterpraat.

9

  O trouwe HEER, die hebt gegeven

  de kennis van uw naam ten leven,

  zij nu voor mij die naam het teken

  dat Gij tot mij in gunst wilt spreken

  en rijk in goedertierenheid

  naar uw beloften mij bevrijdt.

10

  Ik ben ellendig boven mate,

  mijn hart wil zich niet troosten laten.

  In 't licht dat bijna is verdwenen

  ga ik gelijk een schaduw henen.

  Als een insect dat men vertreedt,

  zo lig ik neder in mijnleed.

11

  Mijn knie‰n kunnen mij niet dragen.

  Ik heb van vasten en van klagen

  al mijn gedaant' en vorm verloren.

  Ik hoor een spotlach in mijn oren

  en die mij aanzien schudden 't hoofd.

  Ik ben van heerlijkheid beroofd.

12

  Help mij, o HEER, naar uw meedogen,

  verlos mij door uw groot vermogen.

  Wil naar uw goedertierenheden

  nu voor uw knecht in 't strijdperk treden.

  Zodat al wie het gadeslaan

  weten dat Gij het hebt gedaan.

13

  Geef voor hun vloek, o HEER, mij zegen,

  treed alwie zich verheffen tegen

  en laat uw dienaar zich verblijden

  wanneer hun plannen schipbreuk lijden.

  Hul in de mantel van de smaad

  al wie mij naar het leven staat.

14

  Ik zal met luider stem den HERE

  in 't midden der gemeente eren,

  want Hij staat aan de rechterzijde

  van allen die verdrukking lijden.

  wanneer de boze hen beticht,

  is Hij hun voorspraak in 't gericht.

---

*110

#6

1

  Zo heeft de HERE tot mijn Heer gesproken:

  Zit aan mijn rechterhand en neem uw recht,

  totdat Ik elke vijand heb gebroken

  en als een voetbank voor u neergelegd.

2

  De HERE wil u met zijn macht bekleden,

  van Sion uit strekt Hij uw koningsstaf:

  voet met gezag, door vijanden bestreden,

  de heerschappij die God, de HEER, u gaf.

3

  Uw volk is zeer gewillig om te strijden.

  Zijn treden aan in heilig feestgewaad.

  Ook zal uw jeugd zich aan uw glorie wijden

  als frisse dauw in vroege dageraad.

4

  De HERE heeft u deze eed gezworen -

  en het berouwt HEM niet in eeuwigheid:

  Z¢ als Ik Melchisedek had verkoren,

  wil Ik dat gij voor eeuwig priester zijt.

5

  De HEER, die op uw wegen u bewaarde,

  is in de strijd steeds aan uw rechterhand,

  Zijn arm verplettert koningen der aarde,

  wanneer zijn dag komt en zijn toorn ontbrandt.

6

  Hij zal het kwaad der heidenvolken wreken,

  hij roeit hen uit, vertrapt hen met zijn voet.

  Terwijl hij voortgaat, drinkt hij uit de beken

  en heft het hoofd, de zege tegemoet!

---

*111

#6

1

  Looft, halleluja, looft de HEER.

  Ik breng met heel mijn hart Hem eer,

  met allen die oprecht Hem zoeken.

  Groot zijn Gods werken en zeer goed.

  Wie vreugde schept in wat Hij doet,

  moet ze nauwkeurig onderzoeken.

2

  Des HEREN doen is majesteit

  en eeuwig zijn gerechtigheid.

  Barmhartig is Hij, vol genade.

  Hij gaf een klaar getuigenis

  en stichtte een gedachtenis

  voor zijn geduchte wonderdaden.

3

  De HEER heeft wie Hem vreest, gevoed.

  Hij die barmhartig is en goed,

  blijft eeuwig zijn verbond gedenken.

  Zijn grote kracht heeft Hij getoond:

  het land, door heidenen bewoond,

  gaf Hij zijn volk eens ten geschenke.

4

  Gods werk is waarheid en vol recht;

  en alles wat Hij heeft gezegd,

  is ons een licht op onze wegen.

  Hij doet zijn vaste woord gestand.

  dat tijd en eeuwigheid omspant.

  Hij is getrouw is vloek en zegen.

5

  De HERE heeft zijn volk gered

  en het geheiligd door zijn wet,

  voor eeuwig zijn verbond gesloten.

  Zijn naam is groot in heiligheid

  en zeer geducht, vol heerlijkheid.

  Hij is nabij zijn gunstgenoten.

6

  't Begin van ware wijsheid is

  - zo leert ons Gods getuigenis -

  de HERE als uw God te vrezen.

  Wie hiernaar leeft, hij heeft verstand,

  hij dient zijn God met hart en hand.

  Voor eeuwig wordt Gods naam geprezen.

---

*112

#5

1

  God zij geloofd en hoog geprezen.

  Welzalig die de HERE vrezen.

  Wie in zijn hart Gods wet bewaarde,

  zijn nageslacht is groot op aarde.

  Wie vrolijk voortgaat op Gods wegen,

  be‰rft een overvloed van zegen.

2

  Zijn goede naam wordt nooit te schande,

  zijn recht is veilig in Gods handen.

  Zelfs in de nacht ziet hij het dagen,

  een glans van liefd' en welbehagen.

  Gods waarheid zal voor al de zijnen

  als zonlicht in het duister schijnen.

3

  Wel hem, die geeft te allen tijde,

  die zich door liefd' en recht laat leiden.

  Hij is standvastig, wankelt nimmer,

  zijn goede trouw bestaat voor immer.

  Voor kwaad gerucht zal hij niet vrezen,

  de HEER zal steeds zijn schuilplaats wezen.

4

  Standvastig blijft hij bij zijn plannen,

  nooit zal de vrees hem overmannen.

  Hij slaat met vreugd de vijand gade,

  geen haat, geen boosheid kan hem schaden.

  Mild is zijn hart en vol erbarmen

  schenkt hij zijn gaven aan de armen.

5

  Zijn recht houdt stand, niets kan hem deren,

  zijn goede naam is hoog in ere,

  terwijl de vijand van het goede

  vergaat van machteloze woede,

  want al zijn boosheid is gebreideld

  en al zijn plannen zijn verijdeld.

---

*113

#3

1

  Prijst, halleluja, prijst den HEER,

  gij 's HEREN knechten, immermeer

  moet 's HEREN naam gezegend wezen.

  Van waar de zon in 't Oosten straalt,

  tot waar z' in 't Westen nederdaalt,

  zij 's HEREN grote naam geprezen.

2

  Ver boven aller volken trots

  blinkt hemelhoog de glorie Gods.

  Wie is als Hij, de HEER der heren?

  Hij onze God, die troont zo hoog,

  slaat op het diepste diep zijn oog.

  Hemel en aarde moet Hem eren.

3

  Wie onderligt in stof en slijk,

  maakt God aan edelen gelijk.

  Hij geeft een vrouw haar diepst verlangen.

  Hij zegent die onvruchtbaar scheen,

  met bloei van kindren om haar heen.

  Prijst Hem, den HEER, met lofgezangen.

---

*114

#4

1

  Toen Isra‰l uit Egypteland ging,

  Jakob zijn vrijheid vol vreugde ontving,

  zij `t vreemde land ontkwamen,

  werd Juda aan de Here toegewijd,

  werden tot rijk van Gods volkomenheid

  al Isrels stammen samen.

2

  Dit zag de zee en zij vluchtte ontdaan,

  achterwaarts wendde zich toen de Jordaan

  daar God zijn macht deed gelden.

  Als rammen sprongen bergen, vast gegrond,

  plotseling op, de heuvels in het rond

  als lammeren in de velden.

3

  Waarom, o zee, liet gij vluchtend ruim baan?

  Wat overkwam toch uw waatren, Jordaan?

  dat zij zich eensklaps scheidden?

  Gij trotse bergen, heuvels vast gegrond,

  waarom sprongt gij als rammen in het rond,

  als lammeren in de weide?

4

  Beef dan, gij aarde, voor Isrels Heer,

  krimp voor zijn aanschijn en buig u terneer,

  laat u door God bedwingen

  die water wellen deed uit de woestijn

  en uit de harde steenrots een fontein

  van lafenis ontspringen.

---

*115

#8

1

  Niet ons, o HEER, maar uw naam geef de eer,

  om al uw goedertierenheid, o HEER,

  om al uw trouw en zegen.

  Waarom toch zouden heidenen met spot

  minachtend vragen: Waar is nu hun God?

  Hij is hun toch genegen?

2

  Hij, onze God, bewoond het hemels licht.

  Daar heeft Hijzelf zijn hoge toorn gesticht.

  Hij doet naar zijn behagen.

  Hun goden zijn van zilver en van goud,

  slechts mensenwerk, zodat wie op hen bouwt,

  vergeefs om hulp zou vragen.

3

  Hun afgod heeft een mond, die nimmer spreekt.

  Hij heeft wel ogen, maar het zien ontbreekt,

  een neus, maar kan niet ruiken.

  Hij heeft wel oren, maar kan niets verstaan,

  wel voeten, maar hij kan er niet mee gaan,

  gaan hand kan hij gebruiken.

4

  Geen zwak geluid zelfs komt er uit zijn keel.

  Zij die hem maken, krijgen als hun deel

  aan hem gelijk te wezen.

  Daarom zal ieder die op hem vertrouwt

  en heel zijn toekomst op een afgod bouwt,

  zijn einde moeten vrezen.

5

  Maar Isra‰l, vertrouw gij op de HEER.

  Hij is hun hulp, hun schild en al hun eer.

  Hij zal zijn volk gedenken.

  A„rons huis, vertrouw op God, de HEER,

  Hij is hun hulp, hun schild en al hun eer.

  Hij zal zijn zegen schenken.

6

  Vertrouw op God, gij die de HERE vreest,

  want Hij is steeds hun hulp en schild geweest.

  heel Isra‰l ten zegen.

  A„rons huis zal rijk gezegend zijn.

  Waar men Hem vreest, ontvangen groot en klein

  die zegen op hun wegen.

7

  De HERE zal u en uw nageslacht

  vermeerderen in aantal en in macht.

  Gezegend zij uw leven.

  De HERE, die de hemel en de aard'

  geschapen heeft en die sindsdien bewaart,

  zal u zijn zegen geven.

8

  De hemel is de hemel van de HEER.

  De aarde heeft Hij tot zijn lof en eer

  de mensen eens gegeven.

  In 't stille graf brengt niemand Hem nog eer.

  Maar wij, wij zullen prijzen onze HEER

  van nu aan heel ons leven.

---

*116

#10

1

  God heb ik lief, want die getrouwe HEER

  hoort naar mijn stem, mijn smekingen, mijn klagen.

  Hij neigt zijn oor, 'k roep tot Hem al mijn dagen.

  HIJ schenkt mij hulp, Hij redt mij keer op keer.

2

  Ik werd omkneld door banden van de door,

  ik was benauwd, verzwakt in al mijn leden.

  Maar in mijn angst heb ik tot God gebeden:

  Ach, HERE, hoor en red mij uit de nood.

3

  Ik prijs mijn God in zijn rechtvaardigheid.

  Zijn liefde heeft genadig mij gedragen.

  Wie weerloos zijn en om ontferming vragen,

  bewaart de HEER in zijn barmhartigheid.

4

  Ik lag terneer, mijn kracht was haast vergaan.

  Maar God verloste mij uit bitter lijden.

  Kom tot uw rust, mijn ziel, wil u verblijden,

  omdat de HERE u heeft welgedaan.

5

  Gij, HERE, hebt mij voor de dood behoed,

  mijn pad beschut, mijn tranen willen drogen.

  Ik wandel nu in blijdschap voor uw ogen,

  zet in het land der levenden mijn voet.

6

  Ik heb geloofd, ook in mijn diepe smart,

  zelfs toen ik sprak: In angst vergaat mijn leven,

  aan niemand kan ik ooit vertrouwen geven,

  de leugen woont in ieder mensenhart.

7

  Goed en getrouw, weldadig is de HEER.

  Hoe zal ik al zijn gaven Hem vergelden?

  'k Zal bij de kelk van heil zijn naam vermelden,

  ik roep Hem aan en geef Hem lof en eer.

8

  De HEER is trouw, Hij hoedt zijn gunstgenoot.

  Bij al zijn volk betaal ik mijn geloften.

  Hij schenkt ons heil, vervult al zijn beloften.

  In 's HEREN oog is kostbaar onze dood.

9

  Uw dienstmaagd heeft haar zoon tot U geleid,

  ik ben u knecht, ik breng U offeranden.

  Gij hebt, o HEER, ontbonden al mijn banden.

  Ik zing mijn lied, uw grote naam gewijd.

10

  Ik zal met vreugd in 't huis des HEREN gaan,

  ik zal mijn God naar mijn geloften danken.

  Jeruzalem, hoor naar die blijde klanken

  en hef met mij de lof des HEREN aan!

---

*117

#1

1

  Looft, alle volken, looft den HEER,

  roemt, alle naties, roemt zijn eer.

  Want over ons is groot en wijd

  zijn gunst en goedertierenheid,

  voor eeuwig blijft zijn trouw bestaan.

  Heft met ons Halleluja aan!

---

*118

#10

1

  Laat ieder 's HEREN goedheid prijzen,

  zijn liefde duurt in eeuwigheid.

  Laat, Isra‰l, uw lofzang rijzen;

  Zijn liefde duurt in eeuwigheid.

  Dit zij het lied der priesterkoren;

  Zijn liefde duurt in eeuwigheid.

  Gij, die den HEER vreest, laat het horen;

  Zijn liefde duurt in eeuwigheid.

2

  Ik werd benauwd van alle zijden

  en riep den HEER ootmoedig aan.

  De HEER verhoorde en bevrijdde,

  Hij deed mij in de ruimte staan.

  De HEER is met mij, 'k zal niet vrezen.

  Geen sterveling verschrikt mij meer.

  De HEER wil mij tot helper wezen;

  ik zie op al mijn haters neer.

3

  't Is beter bij den HEER te schuilen

  dan dat men bouwt op man en macht.

  't Is beter bij den HEER te schuilen

  dan dat men hulp van vorsten wacht.

  Toen ik mij wenden kon nog keren,

  omsloten door der volken ring,

  doorbrak ik in de naam des HEREN

  de knellende omsingeling.

4

  Zij zwermden om mij heen als bijen,

  zij waren dreigend om mij heen.

  In Gods naam brak ik door hun rijen,

  als strovuur sloeg ik hen uiteen.

  O vijand, die met felle stoten

  mij bijna hebt ten val gebracht,

  de HEER had tot mijn heil besloten,

  Hij redde mij, Hij schonk mij kracht.

5

  De HEER is mij tot hulp en sterkte,

  Hij is mijn lied, mijn psalmgezang.

  Hij is het, die mijn heil bewerkte.

  Ik loof den HEER mijn leven lang.

  Hoort in hun kamp Gods knechten zingen

  nu Hij de zege heeft gebracht;

  Gods rechterhand doet grote dingen,

  Gods rechterhand heeft grote kracht!

6

  Des HEREN hand is hoog verheven,

  des HEREN rechterhand is sterk.

  Ik zal niet sterven, ik zal leven

  en zingen van des HEREN werk.

  De HEER heeft mij wel zwaar geslagen,

  maar niet verlaten in mijn nood,

  en zijn genadig welbehagen

  gaf mij niet over aan de dood.

7

  Ontsluit, ontsluit nu voor mijn schreden

  de poorten der gerechtigheid.

  Laat mij de voorhof binnentreden

  en loven 's HEREN majesteit.

  Dit is de poort, de poort des HEREN,

  Gods knechten zullen binnengaan.

  God van mijn heil, U wil ik eren,

  nu ik uw antwoord heb verstaan.

8

  De steen, dien door de tempelbouwers

  verachtlijk was een plaats ontzegd,

  werd tot verbazing der beschouwers

  ten hoeksteen door God zelf gelegd.

  Dit werk is door Gods alvermogen,

  door 's HEREN hand alleen geschied.

  Het is een wonder in onz' ogen.

  Wij zien het, maar doorgronden 't niet.

9

  Dit is de dag, die God deed rijzen,

  juicht nu met ons en weest verblijd.

  O God, geef thans uw gunstbewijzen,

  geef thans het heil door ons verbeid.

  Gezegend zij de grote koning

  die tot ons komt in 's HEREN naam.

  Wij zeegnen u uit 's HEREN woning,

  wij zegenen u al tezaam.

10

  De HEER is God, zijn gunst verheugde

  ons oog en hart met vrolijk licht.

  Nu worde 't offer onzer vreugde

  op zijn altaren aangericht.

  Gij zijt mijn God, U zal ik prijzen,

  o God, U roemen wijd en zijd.

  Laat aller lof ten hemel rijzen;

  Gods liefde duurt in eeuwigheid.

---

*119

#66

1

  Welzalig wie de rechte wegen gaan,

  wie in de regels van Gods wijsheid treden.

  Zalig wie zijn getuigenis verstaan,

  van ganser harte zoeken naar zijn vrede.

  Geen onrecht en geen dwaling lokt hen aan.

  De weg der zondaars wordt door hen gemeden.

2

  Gij hebt ons hart uw orde opgelegd,

  opdat wij die met ijver onderhouden.

  Ach, ging ik toch de wegen van uw recht,

  dan stond ik niet beschaamd, als ik vertrouwde

  op wat Gij in uw liefde tot mij zegt,

  als ik de schoonheid van uw wet aanschouwde.

3

  U dank ik, HEER, in opgetogenheid.

  Mijn hart verheugt zich over uw bevelen,

  U wil ik, die de allerhoogste zijt,

  in alles volgen, niets voor U verhelen.

  Verlaat mij niet, ik ben U toegewijd,

  verlaat mij niet, laat in uw gunst mij delen.

4

  Waarmee bewaart de jeugd haar bloem, haar eer,

  hoe vindt de mens reeds vroeg de rechte paden?

  Hij houdt zijn leven onbesmet, wanneer

  hij zich door God en zijn gebod laat raden.

  Ik zoek U met mijn ganse hart, o HEER,

  leid mij niet af ter zijde en ten kwade.

5

  Diep in mijn hart berg ik uw heilig woord,

  opdat geen zonde daar kan binnendringen.

  Geprezen zijt Gij, HEER, aan ieder oord.

  Leid mij in 't licht van uw verordeningen.

  Dan zal ik zo dat iedereen het hoort

  het hoge recht van uw verbond bezingen.

6

  O God, ik ben van harte zeer verblijd

  over de weg van uw getuigenissen.

  In uw bevelen ligt mijn zaligheid,

  ik zal mij van uw wegen vergewissen.

  Ik loof U, die mijn grootste rijkdom zijt,

  laat mij, o HEER, geen van uw woorden missen.

7

  Zegen uw knecht die Gij uw wil gebiedt.

  Ontvouw de wet die Gij ons openbaarde.

  Open mijn oog, zodat het helder ziet,

  dat ik de wondren van uw wet ontware.

  O HEER, verberg mij uw geboden niet;

  ik ben een gast en vreemdeling op aarde.

8

  Mijn ziel wordt van verlangen hier verteerd

  om U te dienen op de rechte wijze.

  Maar wie zich overmoedig van U keert,

  wie weigert om uw grote naam te prijzen,

  die wordt door U, zoals uw woord ons leert,

  met vloek bedreigd. Gij zult hem van U wijzen.

9

  Neem van mij weg de schande en de smaad,

  want ik bewaar steeds uw getuigenissen;

  al smeden vorsten met elkander kwaad

  tegen uw knecht, ik wil uw wet niet missen.

  Zij is mijn lust, ik luister naar uw raad,

  zij ondersteunt mij in het ongewisse.

10

  Ik lig terneer, gekluisterd aan het stof,

  maak mij dan, HERE, naar uw woord weer levend!

  Mijn wegen heb ik U verhaald, Godlof,

  Gij hebt geantwoord en mij raad gegeven.

  Leer mij dan in het licht van het geloof

  uw wondren zien, naar uw bevelen leven.

11

  Luister hoezeer mijn ziel van kommer schreit

  en richt mij op en leid mij op uw wegen,

  doe toch de weg der leugen weg van mij,

  toon mij uw wet, uw wil, uw zorg, uw zegen,

  want ik verkies als koers waarachtigheid

  en overdenk uw woorden wel terdege.

12

  Ik klem mij vast aan uw getuigenis.

  O HEER, laat niet vergeefs mij op U hopen!

  Gij zijt mijn licht, mijn dag bij duisternis,

  Gij doet uw woorden voor mijn ogen open,

  verruimt mijn hart en maakt mijn reis gewis.

  Ik zal de weg van uw geboden lopen.

13

  Geef mij een hart dat U met vreugde groet,

  geef mij verstand - daar zal ik wel bij varen -,

  dat ik niet haak naar zilver, goud en goed,

  niet gretig schatten om mij heen vergare.

  Als Gij de weg der wet mij weten doet,

  dan zal ik die ten einde toe bewaren.

14

  Bewaar mijn oog, dat niet de valse schijn,

  dat niet de lege vreugd mijn hart bewege.

  Slechts in uw spoor kan leven leven zijn.

  Vestig mijn aandacht op de rechte wegen.

  Doe uw beloften onverwrikbaar zijn,

  immers uw knecht is tot uw dienst genegen.

15

  Doe van mij weg de schande en de smaad,

  want Gij hebt uw geboden mij gegeven

  dat ik zou onderkennen goed en kwaad

  door uw gerechtigheid die staat geschreven.

  Vreugde der Wet! God is mijn toeverlaat.

  Alleen bij uw bevelen zal ik leven.

16

  Stort over mij uw goedertierenheid,

  uw heil, naar uw belofte mij gebleken,

  opdat ik waar men smaadt en mij bestrijdt,

  mijn zaak bepleite en in vrijheid spreke.

  Gij weet dat ik uw ordening verbeid,

  neem van uw knecht niet weg uw taal en teken.

17

  Neem van mijn mond het woord der waarheid niet.

  Gij moet uw wil en wet mij openbaren.

  Mijn hart gaat uit naar wat Gij mij gebiedt,

  altoos en immer zal ik dat bewaren.

  Gij maakt ruim baan voor wie uw wet ontziet.

  Ik volg uw licht, daar zal ik wel bij varen.

18

  Ook zal ik zonder schaamte en vrijuit

  voor koningen en allen die regeren

  spreken van uw onwankelbaar besluit,

  roemen de wijze lering van den HERE.

  Ik strek mijn hand naar uw geboden uit,

  die heb ik lief en die zal ik begeren.

19

  Gedenk aan 't woord gesproken tot uw knecht,

  waarop Gij mij verwachting hebt gegeven.

  Dit is mijn troost in druk mij toegelegd,

  trots mijn ellende doet Gij mij herleven.

  Wat ook de overmoed der spotters zegt,

  nooit zal ik wijken van uw rechte wegen.

20

  Wanneer ik denk aan uw aloude woord

  word ik getroost, zo zal ik mij verpozen;

  maar wie er niet meer naar uw regels hoort,

  al de verdwaalden, al de goddelozen, -

  o HEER, ik ben bedroefd, ik ben verstoord

  over een wereld liggend in het boze.

21

  De wet, o HEER, die Gij aan mij beveelt,

  is als een lied mij, als een spel van snaren,

  dat in den vreemde troostend mij omspeelt.

  Ik loof uw naam in nacht en in gevaren.

  Uw trouw hebt Gij, o HEER, mij toebedeeld,

  omdat ik uw geboden blijf bewaren.

22

  De HEER is al mijn deel. Ik ben uw knecht

  en ik zal houden wat er staat geschreven.

  van harte zoek ik 't heil mij toegezegd,

  uw goede gunst die mij geleidt ten leven.

  Genade, HEER, Gij die mijn pleit beslecht,

  Gij die mij uw belofte hebt gegeven.

23

  Ik ga uw weg, ik haast en aarzel niet,

  ofschoon des bozen strikken mij omringen.

  Ik doe getrouw al wat Gij mij gebiedt.

  Te middernacht nog zal ik tot U zingen,

  dan sta ik op, dan wijd ik U mijn lied

  om uw rechtvaardige verordeningen.

24

  Aan wie U dient heb ik mijn hart verpand,

  ik ben een vriend van allen die U vrezen.

  Uw goedertierenheid vervult het land,

  ja, heel de aarde zal getuige wezen

  van de geduchte daden van uw hand.

  Laat mij uw trouw in alle dingen lezen.

25

  Want Gij hebt aan uw knecht zo wel gedaan,

  o Gij die groot zijt boven alle goden.

  Leer mij dan onderkennen en verstaan

  wat Gij geboden hebt en niet geboden;

  ik ben in voorspoed eigen weg gegaan,

  maar nu, ik weet, ik heb U steeds van node!

26

  HEER, Gij zijt goed, in heel uw wezen goed,

  en goed voor al uw kindren zijn uw daden.

  Wat mij aangaat, mij heeft de overmoed

  beticht van leugens en met smaad beladen,

  maar Gij zijt goed in alles wat Gij doet,

  van ganser harte ga ik op uw paden.

27

  Koud is hun hart, halsstarrig hun gemoed,

  maar ik vind in uw wet mijn zielsverrukken.

  Beter versta ik; wat Gij doet is goed,

  niet tevergeefs liet Gij mij, HEER, verdrukken.

  Mij is uw wet volmaakter overvloed

  dan duizend goud- en duizend zilverstukken.

28

  Uw hand, HEER, heeft mijn leven toebereid,

  geef mij verstand, dat ik uw wijsheid lere;

  zij die U vrezen zijn oprecht verblijd

  dat ik mijn hoop stel op uw woord, o HERE;

  ik weet, uw oordeel is gerechtigheid,

  trouw is de staf waarmee Gij zult regeren.

29

  Laat mij tot troost uw trouw en goedheid zijn

  en laat uw knecht naar uw belofte vragen!

  Laat uw ontferming overvloedig zijn,

  uw wet mijn lieve lust en mijn behagen,

  maar maak beschaamd wie overmoedig zijn,

  omdat zij mij verdrukken en belagen.

30

  Ik overpeins de diepten van uw wet,

  laat hen tot mij zich wenden die U vrezen!

  In alles wat uw geest heeft ingezet

  moge mijn hart ‚‚n en ondeelbaar wezen!

  Dan zal ik onbesmeurd en onbesmet

  uw naam in heel mijn leven laten lezen.

31

  Uw woord is ‚‚n en al gerechtigheid,

  mijn ziel blijft U onwankelbaar verwachten!

  Tranen heb ik gestort van bitterheid,

  ik blijf altoos naar uw vertroosting smachten.

  Och HEER, mijn ogen heb ik uitgeschreid,

  en toch, uw wet is niet uit mijn gedachten.

32

  Hoe vele dagen gunt Gij aan uw knecht?

  Ja wat zal het getal zijn van zijn dagen?

  Wanneer spreekt Gij over mijn haters recht,

  die mij belagen uit hun hinderlagen;

  waarheid en trouw is alles wat Gij zegt,

  maar zij: hoe zij met leugens op mij jagen!

33

  Bijna tot niets ben ik teruggebracht,

  toch heb ik uw bevelen niet vergeten.

  Richt mij weer op en geef mij nieuwe kracht,

  uw goedheid, HEER, is immers ongemeten,

  opdat ik uw geboden trouw betracht,

  aan allen uw getuigenis doe weten.

34

  In eeuwigheid bestaat uw woord, uw kracht.

  Hoog in de hemel is uw naam verheven.

  Uw trouw is van geslachte tot geslacht,

  al wat er leeft, ontvangt van U het leven.

  Gij hebt de hele wereld voortgebracht

  en voor altijd een vaste plaats gegeven.

35

  Zij blijven naar uw ordinantie staan,

  hemel en aarde, want zij zijn uw knechten!

  Ik was allang in al mijn druk vergaan

  als ik mijn hart niet aan uw wetten hechtte.

  o HEER, uw woord, uw woord, daar denk ik aan,

  ik leef slechts door uw wetten en uw rechten.

36

  Ik ben de uwe, HEER, uw bondgenoot,

  verlos mij toch, ik leef naar uw besluiten.

  De goddelozen haken naar mijn dood,

  maar uw verbondstrouw zal hun opzet stuiten.

  Aan alles komt een eind, hoe schoon, hoe groot,

  maar, HEER, uw wet gaat elke grens te buiten.

37

  Hoe lief heb ik uw wet, ik denk eraan

  de ganse dag en zal mij daaraan houden.

  Zo word ik wijzer dan die mij weerstaan.

  Omdat ik op uw woorden steeds vertrouwde,

  doe ik mijn leraars zelfs verwonderd staan

  en overtref ik de beroemdste ouden.

38

  Ik heb mijn voet van 't kwade pad geweerd

  opdat ik gaan zou in uw goede wegen.

  Ik wijk niet af van wat uw woord mij leert,

  want zo alleen kom ik uw aanschijn tegen,

  Gij hebt U in uw trouw tot mij gekeerd.

  Gij zijt mijn ziel, mijn zaligheid, mijn zegen.

39

  Hoe aangenaam is 't woord van uw verbond,

  hoe lieflijk klinkt uw wet in onze oren,

  Ja, zij is mij als honing in de mond,

  inzicht ontvang ik, door naar haar te horen.

  Ik zoek uw recht, en haat uit 's harten grond

  het pad van hen die zich in 't kwaad verloren.

40

  Uw woord is als een lamp, een helder licht,

  een schijnsel op mijn pad, een eeuwig baken

  dat in de duisternis mijn schreden richt.

  Ik zwoer en ik begeer het waar te maken,

  dat ik zal wandlen voor uw aangezicht,

  dat ik uw recht zal roepen van de daken.

41

  Neem mijn geloften aan. O HEER, verklaar

  genadig mij de lering van uw wetten.

  Geef leven door uw woord in doodsgevaar.

  Ik ben bedreigd. De vijand spant zijn netten,

  maar door uw gunst zal ik onwankelbaar

  in alle nood op uw bevelen letten.

42

  Wat Gij beloofd hebt, is in eeuwigheid

  mij tot een deel en erfenis gegeven

  waarin mijn ziel zich dag aan dag verblijdt.

  Uw wet, o HEER, staat in mijn hart geschreven,

  uw wil doen is mijn lust te allen tijd,

  U te beminnen is geheel mijn leven.

43

  Mijn lust is, slechts te willen wat Gij wilt.

  Ik haat die U met dubbel hart beminnen.

  Gij zijt voor mij een schuilplaats en een schild,

  want in uw woord doet Gij mij overwinnen.

  Bozen, laat af, dat ik in God verstild

  mij dag aan dag op zijn gebod bezinne.

44

  HEER, ondersteun mij, geef mij vaste grond,

  laat uw beloften heel mijn leven schragen.

  Beschaam mij niet, ik hoop op uw verbond,

  bevestig mij, dat mij verlossing dage.

  Als Gij mij steunt, zal ik te allen stond

  de vreugde van uw wet in 't harte dragen.

45

  Uw banvloek treft wie niet uw woord bewaart,

  zijn leugentaal keert ledig tot hem weder.

  Maar ik heb lief al wat Gij openbaart.

  Gij zuivert d' aard, verdelgt de overtreder.

  Wanneer uw oordeel door de wereld vaart

  buig ik, o HEER, mij huivrend voor U neder.

46

  Gerechtigheid en recht heb ik gedaan,

  geef mij niet over aan wie mij verdrukken.

  Zij klagen mij op valse gronden aan,

  buigen het recht om mij te laten bukken.

  Wees Gij mijn borg en doe mijn recht bestaan,

  spreek Gij uw woord en breek hun trots aan stukken.

47

  Hoe zie ik uit, HEER, naar uw heilig recht,

  hoe staat uw woord van trouw mij steeds voor ogen.

  Leer mij doorgronden wat Gij hebt gezegd,

  wees Gij om mij genadiglijk bewogen.

  Verleen mij inzicht, dat ik als uw knecht

  uw wil versta, uw wijsheid kennen moge.

48

  Verhef uw hand, o HEER, zie, het is tijd,

  zij hebben trouweloos uw wet geschonden.

  Maar ik heb in de wereld wijd en zijd

  geen groter schat dan uw gebod gevonden.

  Wat Gij gebiedt, is mijn gerechtigheid.

  Ik haat en mijd de wegen van de zonde.

49

  Hoe wonderbaar is uw getuigenis.

  Ik zal het altijd in mijn hart bewaren.

  Wanneer uw heilig woord geopend is

  zal 't als een licht het duister op doen klaren.

  Gij maakt verdwaalden van hun doel gewis,

  uw kennis maakt onkundigen ervaren.

50

  Ik hunker en ik hijg naar uw gebod.

  Wend U tot mij, verleen mij uw genade.

  Zo pleit ik op mijn recht als knecht van God.

  Leid mij naar uw verbond op vaste paden.

  Wend van mij druk en onrecht, keer mijn lot,

  dan richt uw woord van dag tot dag mijn daden.

51

  Toon aan uw knecht uw lichtend aangezicht,

  wijs mij de weg van uw verordeningen.

  Al mijn gedachten zijn op U gericht.

  Ik voel de tranen naar mijn ogen dringen,

  wanneer ik zie hoe men uw wet ontwricht

  en niet meer gaat waar onze vaadren gingen.

52

  HEER, uw bestel staat als een vast gebouw

  waarin Gij woont, rechtvaardig en waarachtig.

  Gij maakt in uw onwankelbare trouw

  uw volk steeds uw getuigenis deelachtig.

  Mijn drift verteert mij, als ik hen aanschouw

  die traag van hart zijn en U niet indachtig.

53

  Uw woord is louter en volkomen rein.

  Uw dienaar houdt het steeds in hoge ere.

  Al word ik ook veracht, al ben ik klein,

  met uw beloften blijf ik stil verkeren.

  HEER, uw gerechtigheid zal eeuwig zijn,

  uw wet is waar, uw recht zal triomferen.

54

  Wanneer mij nood, wanneer mij onheil treft,

  zal uw getuigenis mij blijdschap geven,

  is het uw trouwe wet die mij verheft.

  - O eeuwig recht, o woord voorgoed geschreven!-

  O geef mij dat mijn hart dit goed beseft,

  opdat ik voor uw aangezicht mag leven.

55

  Ik roep van ganser harte, antwoord mij,

  dat ik mij van uw trouw mag vergewissen.

  Ik roep met luider stemme, sta mij bij;

  uw bijstand kan ik, trouwe HEER, niet missen.

  Verlos mij van de vijand, maak mij vrij,

  dan onderhoud ik uw getuigenissen.

56

  Nog voor het morgengrauwen roep ik luid;

  HEER, kom te hulp, ik blijf uw woord verwachten.

  Naar uw beloften zien mijn ogen uit

  des avonds laat en in de lange nachten.

  Wanneer Gij uw genadig oor ontsluit

  word ik weer levend na mijn bange klachten.

57

  Ik zie de tuchtelozen om mij heen,

  die van uw recht en wet zijn afgeweken.

  Maar Gij zijt nader, HEER, dan het gemeen

  dat U verlaat, want Gij zijt trouw gebleken.

  Van oudsher weet ik dat uw woord alleen

  ons is gegeven tot een eeuwig teken.

58

  Verlos mij, zie op mijn ellende neer,

  want van uw wetten zal ik nimmer wijken.

  Voer Gij het pleit en wees mijn tegenweer,

  laat uw beloften aan mijn leven blijken.

  De dwazen blijven verre van uw leer

  en zijn onwillig naar uw heil te reiken.

59

  O HERE, uw barmhartigheid is groot.

  Laat uw bevelen mij tot leven wekken.

  Talrijk zijn mijn vervolgers, zie mijn nood,

  maar ik blijf steeds mijn handen naar U strekken.

  Want uw geboden zijn mijn daaglijks brood,

  ik haat ze die zich aan uw woord onttrekken.

60

  Zie hoe ik uw vermaningen bemin;

  wil mij goedgunstig tot het leven leiden.

  Ik heb uw waarheid lief met ziel en zin,

  uw woord dat goed en kwaad leert onderscheiden.

  Uw woord, o HEER, houdt alle waarheid in,

  uw heilig woord is recht voor alle tijden.

61

  Zie hoe mijn vijand mij naar 't leven staat,

  hoe vorsten mij vervolgen zonder reden.

  Mijn vreugd is dat mijn woord U niet verlaat,

  mijn hart vindt daarin overvloed van vrede.

  Ik die de leugen en het onrecht haat,

  heb steeds de liefde voor uw wet beleden.

62

  Zevenmaal daags zeg ik uw goedheid dank,

  rechtvaardig is uw wet en mij ten zegen.

  Dit geeft mijn loflied innigheid en klank.

  Zij die uw wet beminnen, gaan uw wegen.

  Zij wandlen voort in vrede, vrij en frank,

  geen struikelblok, geen onheil houdt hen tegen.

63

  Ik die uw wil naar uw geboden doe,

  hoop op het heil dat Gij mij hebt beschoren.

  Mijn hele leven leef ik naar U toe,

  het zijn uw wetten die mijn hart bekoren.

  Gij kent mijn weg, o HEER, ik word niet moe

  om van uw trouw te spreken en te horen.

64

  Een smekeling, zo kom ik tot uw troon;

  leg met uw woord beslag op mijn gedachten

  opdat ik in het licht der waarheid woon.

  Laat niet vergeefs mij op uw bijstand wachten.

  Leer mij uw wet, die goed is, waar en schoon,

  dan loof ik U bij dagen en bij nachten.

65

  Al uw geboden zijn gerechtigheid.

  Ik prijs uw woord met juichende gezangen.

  Uw rechterhand geleide mij altijd;

  naar uw geboden richt ik al mijn gangen.

  Het is uw wet, waarin ik mij verblijd,

  het is uw heil, waarnaar ik blijf verlangen.

66

  Geef leven aan mijn ziel, wees Gij mijn lied,

  geef dat ik eeuwig U mag toebehoren.

  Onthoud mij uw getuigenissen niet.

  Ik was een schaap en had de weg verloren.

  Zoek, HEER, uw knecht. Ik hoor wat Gij gebiedt.

  Gij hebt mij immers tot uw dienst verkoren.

---

*120

#2

1

  Ik riep tot God in bange dagen.

  De HEER gaf antwoord op mijn klagen.

  Red, HERE, mij van leugenmonden,

  van hen die trouw en waarheid schonden.

  Hoe zal de HEER de laster wreken

  van u die leugentaal blijft spreken?

  Door pijlen, scherper dan uw mond,

  door vuur dat meer dan laster wondt.

2

  Wee mij, die nergens rust kan vinden,

  die wonen moet bij kwaadgezinden.

  Ik mis in Mesech alle vrede,

  uit Kedars tenten klinkt mijn bede.

  Te lang woon ik, geheel verlaten,

  bij mensen die de vrede haten.

  En hoe ik ook voor vrede pleit,

  zij zijn alleen maar uit op strijd.

---

*121

#4

1

  Ik sla mijn ogen op en zie

  de hoge bergen aan, waar komt mijn hulp vandaan?

  Mijn hulp is van mijn HERE, die

  dit alles heeft geschapen. Mijn herder zal niet slapen.

2

  Uw wankle voeten zet Hij vast,

  als gij geen uitkomst ziet: uw wachter sluimert niet!

  Zijn oog wordt door geen slaap verrast,

  Hij wil, als steeds voor dezen, Isrels wachter wezen.

3

  De HEER brengt al uw heil tot stand,

  des daags en in de nacht houdt Hij voor u de wacht.

  uw schaduw aan uw rechterhand;

  de zon zal U niet schaden,

  de maan doet niets ten kwade.

4

  De HEER zal u steeds gadeslaan,

  Hij maakt het kwade goed, Hij is het die u hoedt.

  Hij zal uw komen en uw gaan,

  wat u mag wedervaren, in eeuwigheid bewaren.

---

*122

#3

1

  Ik was verheugd, toen men mij zei:

  Laat ons naar 't huis de HEREN gaan,

  om voor God aangezicht te staan.

  Kom ga, met ons en doe als wij.

  Jeruzalem, dat ik bemin,

  nu treden wij uw poorten in.

  Daar staan, o Godsstad, onze voeten.

  Jeruzalem is hecht gebouwd,

  wel saamgevoegd, wie haar aanschouwt

  zal haar als stad van vrede groeten.

2

  De stammen, naar Gods naam genoemd,

  gaan daarheen op, naar zijn bevel.

  Een voorschrift is voor Isra‰l,

  dat elk des HEREN naam daar roemt.

  Jeruzalem, dat ik bemin,

  nu treden wij uw poorten in.

  Uw vrede moge ons geleiden.

  Want ook de zetels van het recht

  van 't huis van David, 's HEREN knecht,

  staan daar om onrecht te bestrijden.

3

  Vraagt vrede voor Jeruzalem.

  Dat wie u liefheeft en bemint,

  binnen uw muren vrede vindt.

  Rust zij er in uw burcht voor hem.

  Jeruzalem, dat ik bemin,

  nu treden wij uw poorten in.

  Gods vrede moge u bezoeken:

  om vriend en broeder spreek ik nu.

  Om 's HEREN tempel binnen u

  wil ik het goede voor u zoeken.

---

*123

#2

1

  Tot U, die zetelt in de hemel hoog,

  hef ik vol hoop mijn oog.

  Zoals een knecht let op zijns heren wenken

  of hij zijn gunst wil schenken,

  zoals het oog der dienstmaagd vol vertrouwen

  rust op de hand der vrouwe,

  zo zien wij op tot God, den HEER, tot Hij

  ons weer genadig zij.

2

  Wees ons nabij, wees ons nabij, ons lot

  stelt ons voor elk ten spot.

  Ons hart walgt van de hoogmoed der gerusten,

  de trots der zelfbewusten.

  Wij zijn reeds lang verzadigd van verachting

  en hebben geen verwachting,

  tenzij van U: o HEER, neem weg de smaad,

  verlos ons van dit kwaad.

---

*124

#3

1

  Heel Isra‰l getuige, blij van geest:

  indien de HEER niet met ons was geweest,

  indien de HEER ons niet had bijgestaan,

  toen 't woeden van de vijand werd gevreesd,

  dan waren wij verslonden en vergaan.

2

  Een watervloed had iedereen ontzield.

  Een wilde stroom, die niemand tegenhield,

  had ons bedekt als God niet had gered.

  Wij waren door hun tanden dan vernield.

  Geloofd zij God, de hoorder van 't gebed.

3

  Wij zijn ontsnapt als vogels aan het net,

  de strik door vogelvangers uitgezet.

  De strik brak los, zo zijn wij vrij geraakt.

  In 's HEREN naam is onze hulp, Hij redt,

  de HEER, die aard' en hemel heeft gemaakt.

---

*125

#4

1

  Wie op den HERE God vertrouwen

  staan als de Sion vast.

  Hoe hoog het onheil wast,

  zij wanklen niet die op Hem bouwen.

  Zij zullen als de berg des Heren

  de tijd trotseren.

2

  Hoog is Jeruzalem omgeven

  door bergen sterk en steil, -

  een stad van vrede en heil.

  Zo is de HERE heel hun leven

  rondom hen die zijn woord bewaarden,

  zijn volk op aarde.

3

  De scepter van den goddeloze

  rust niet voorgoed op 't land

  waar Hij hen heeft geplant,

  opdat zij niet de hand naar 't boze

  uitstrekken en hun hart afkeren

  van Hem, den HERE.

4

  Wie op de dwaalweg zet zijn voeten

  en wie in eigenwaan

  kwaad doet, zal 't kwaad vergaan.

  Maar laat wie goed doet goed ontmoeten,

  wie vraagt naar U, HEER, richt zijn schreden!

  Schenk Isra‰l vrede!

---

*126

#3

1

  Toen God ons weer naar Sion bracht

  uit ballingschap en lijdensnacht,

  toen was het ons als droomden wij,

  wij lachten weer, wij waren vrij.

  Verlost van heimwee en verlangen,

  zong heel ons volk zijn jubelzangen.

  Toen hieven zelfs de heidnen aan:

  De HEER heeft hun iets groots gedaan.

2

  De HEER heeft ons iets groots gedaan.

  Hij liet zijn volk in vrijheid gaan.

  Het kende toen geen droefheid meer,

  God schonk aan ons de vreugde weer.

  Heer, breng terug wie achterbleven,

  wend U ons lot, doet ons herleven,

  zoals in 't Zuiderland een vloed

  de droge beek weer stromen doet.

3

  WIE moeizaam hier met tranen zaait,

  zal juichen als hij eenmaal maait.

  Dan telt hij smart en moeite niet,

  zijn klacht wordt tot een jubellied.

  Wel gaat hij wenend langs de akker,

  maar God roept het gezaaide wakker.

  Dan keert de maaier blij naar huis,

  hij brengt zijn gouden schoven thuis.

---

*127

#4

1

  Wanneer de HEER het huis niet bouwt,

  is, alle metselwerk ten spijt,

  de opbouw niets dan ijdelheid.

  Wanneer de HEER de wacht niet houdt,

  geen wachter, die de vijand keert,

  geen stadsmuur die zijn aanval weert.

2

  Voor dag en dauw reeds op te staan

  en op te zijn tot 's avonds laat,

  hard werken voor slechts weinig baat

  en schamel brood, 't is niets dan waan.

  Hij geeft het immers wie Hij mint,

  als in de slaap, als aan een kind.

3

  Zie, kindren zijn een gave Gods,

  waarmee de moeder wordt beloond,

  waarmee de vader wordt gekroond.

  Als scherpe pijlen waar, vol trots,

  een weerbaar man zich op verheugt,

  zo zijn de zonen van de jeugd.

4

  Gelukkig hij die in de strijd

  zijn koker vol met pijlen draagt.

  Gelukkig hij, die wordt geschraagd

  door zonen, tot zijn hulp bereid.

  Al pocht de vijand in de poort,

  vrijmoedig staat hij hem te woord.

---

*128

#3

1

  Welzalig zullen wezen wie in Gods wegen gaan.

  Al wie de HERE vrezen, geeft Hij een rijk bestaan.

  Met vreugde zult u eten de opbrengst van uw land.

  U zult gezegend heten, de HERE vult uw hand.

2

  Zie, hoe uw vrouw mag bloeien, een wijnstok, groen en fris.

  En als olijven groeien uw zonen rond uw dis.

  Zo zal de HERE geven de man die voor Hem buigt,

  een rijk gezegend leven, dat van zijn gunst getuigt.

3

  Gods zegen moog' u hoeden uit Sion, stad van Hem,

  opdat u ziet het goede van zijn Jeruzalem.

  U ziet ook op uw bede uw nageslacht met vreugd.

  God geve toch de vrede, die Isra‰l verheugt.

---

*129

#4

1

  Zij hebben immer van mijn jeugd af aan,

  zo zegge Isra‰l, zij hebben immer,

  reeds van mijn vroegste jeugd, mij leed gedaan,

  maar overweldigd hebben zij mij nimmer.

2

  Zij trokken op mijn rug met harde nijd

  hun lange voren, ploegden diepe wonden.

  Maar God, die recht doet, Hij heeft mij bevrijd,

  verbrak de boeien, waarmee zij mij bonden.

3

  Laat schaamrood vluchten al wie Sion haat,

  laat hen gelijk het gras zijn op de daken,

  dat dort, voor iemand er de hand aan slaat,

  dat in de oogst geen maaier aan zal raken.

4

  Haters van Sion, zo zij dan uw lot,

  dat die voorbijgaan u niet zullen eren,

  niet "vrede" zeggen, niet: "U zeegne God".

  "Wij zegenen u in de naam des HEREN!"

---

*130

#4

1

  Uit diepten van ellende roep ik tot U, o HEER,

  tot U die hulp kunt zenden, ik buig mij voor U neer.

  Heer, neig tot mij uw oren en wil mijn klacht verstaan,

  wil mijn gebed verhoren, ontferm U, zie mij aan.

2

  Als U ons overtreden, o HEER, blijft gadeslaan,

  de ongerechtigheden - Heer, wie zal dan bestaan?

  Maar nee, daar is vergeving bij U altijd geweest,

  opdat U in ons leven eerbiedig wordt gevreesd.

3

  Ik blijf de HEER verwachten en hopen op zijn woord.

  Ik wacht in al mijn klachten op Hem, tot Hij mij hoort.

  Mijn ziel, vervuld van zorgen, wacht sterker op de Heer,

  dan wachters op de morgen - de morgen, o wanneer!

4

  Hoopt op de HEER, gij vromen. Is Isra‰l in nood,

  er zal verlossing komen, Gods goedheid is zeer groot.

  Hij hoort naar uw gebeden, blijft Isra‰l nabij.

  Van ongerechtigheden maakt Hij zijn volk weer vrij.

---

*131

#3

1

  O HEER, er is geen trots in mij,

  ik houd mijn hart van hoogmoed vrij,

  ik zoek niet met een waanwijs oog

  naar wat te groot is en te hoog.

2

  Heb ik mijn ziel niet naar uw wil

  gevoegd in vrede, mild en stil,

  zoals het pas gespeende kind

  troost in zijn moeders armen vindt?

3

  Gespeend en toch getroost, zo laat

  mijn ziel zich leiden door Gods raad.

  Hoop, Isra‰l, op God den HEER,

  rust bij Hem nu en immermeer.

---

*132

#10

1

  O HEER, gedenk aan Davids leed,

  aan al de moeite die hij deed.

  Houd in gedachtenis de eed,

  gezworen bij uw grote naam.

  U, Jakobs Sterke, riep hij aan:

2

  Ik keer niet in mijn woning weer,

  geen slaap gun ik mijn ogen meer,

  tot ik een plaats vind voor de HEER,

  een woning, door mij toegedacht

  aan Jakobs Sterke, groot in macht.

3

  In Efrata werd ons verteld

  waar men de ark had opgesteld.

  Wij vonden haar in Ja„rs veld.

  Laat ons Gods woning binnengaan

  en biddend voor zijn voetbank staan.

4

  Sta op, o HERE, in uw macht.

  Uw ark, de zetel van uw kracht,

  zij in uw huis tot rust gebracht.

  Bekleed met recht uw priesters, HEER,

  laat vromen juichen tot uw eer.

5

  Als U, o HERE, voor U ziet

  uw knecht, die U eens zalven liet,

  verwerp hem dan om David niet.

  U hebt gezworen Davids zoon

  te zetten op de koningstroon.

6

  Van Davids zonen sprak de HEER:

  Bewaren zij mijn woord en leer,

  blijft mijn verbond bij heb in eer,

  dan zal van hen altijd een zoon

  gezeten zijn op Davids troon.

7

  Want God heeft Sion hoog vereerd,

  ter woning heeft Hij haar begeerd.

  Eens sprak Hij, die het al regeert:

  Hier woon ik tot in eeuwigheid,

  dit is mijn rustplaats voor altijd.

8

  Hier duld ik nood noch tegenspoed,

  hier worden armen rijk gevoed,

  mijn zegen schenkt hier overvloed,

  waar priesters staan, met heil bekleed,

  bij 't volk dat juichend voor Mij treedt.

9

  Daar zal Ik David door mijn kracht

  een hoorn van redding, eer en macht

  doen rijzen uit zijn nageslacht.

  Ik heb mijn knecht een lamp bereid,

  zijn licht zal stralen voor altijd.

10

  Ik doe al wie mijn knecht weerstaan

  bekleed met schaamte ondergaan.

  Maar Davids troon zal veilig staan

  en blinken zal de koningskroon

  op 't hoofd van zijn gezalfde zoon.

---

*133

#3

1

  Komt, ziet, hoe goed, hoe lieflijk is 't als zonen

  van Isrels huis als broeders samenwonen,

  in vrede bij elkander zijn.

  Het is als olie, kostelijk en fijn,

  die naar Gods heilig voorschrift is bereid,

  waarmee de priester wordt gewijd.

2

  Als olie die A„rons hoofd besproeide

  en langs zijn baard en mantel nedervloeide,

  is hun eendrachtig samenzijn.

  Het is als Hermons dauw zo fris en rein,

  een dauw, die door het vroege licht bestraald,

  op Sions bergen nederdaalt.

3

  Op Sions berg gebiedt de HEER de zegen,

  daar wordt genaad' en vrede rijk verkregen,

  het leven tot in eeuwigheid.

---

*134

#3

1

  Komt allen, dienaars van de HEER,

  zegent zijn naam en geeft Hem eer,

  U die in 't huis de HEREN staat

  en in de nacht Hem dienen gaat.

2

  Heft nu uw handen naar omhoog,

  richt op het heiligdom uw oog.

  Brengt uit des HEREN tempelhof

  aan Hem uw dank, uw lied en lof.

3

  Uit Sion dale op u neer

  de zegen van uw God, de HEER,

  die hemel, aarde, al wat leeft,

  zijn naam ter eer geschapen heeft.

---

*135

#12

1

  Looft de HERE, prijst zijn naam,

  knechten van de hoge God,

  u die tot zijn dienst bekwaam,

  alles doet naar zijn gebod

  en uw ambt bekleedt met eer

  in het huis van onze HEER.

2

  Looft Gods goedheid in uw zang.

  Lieflijk klinkt zijn naam alom.

  Jakob immers is reeds lang

  zijn bijzonder eigendom.

  Hij verkoos zich Isra‰l

  naar zijn eigen hoog bestel.

3

  Ja, ik weet: groot is de HEER,

  die geen God naast Zich verdraagt.

  Hem alleen komt toe de eer.

  En Hij doet wat Hem behaagt.

  Aard' en hemel zijn van Hem,

  zee en land bedwingt zijn stem.

4

  't Is de HEER, die groot in macht

  verten in de nevels hult,

  die bij regen onverwacht

  heel de lucht me bliksem vult.

  Stormen komen op zijn woord

  uit zijn voorraadkamers voort.

5

  God sloeg in Egypteland

  alle eerstgeboornen neer.

  Machtig was zijn slaande hand:

  mens en dier bezocht de HEER.

  Farao noch onderdaan

  kon die straf van God ontgaan.

6

  God sloeg volken door zijn kracht,

  sterke vorsten trof de HEER.

  Sichon zwichtte voor zijn macht,

  Og van Basan sloeg Hij neer.

  Ieder rijk in Kana„n

  werd geslagen met de ban.

7

  Al dit vruchtbaar grondgebied

  erfde Isra‰l geheel.

  God, die hen daar wonen liet,

  gat het aan zijn volk ten deel,

  tot bezit, eeuw in, eeuw uit,

  naar zijn goddelijk besluit.

8

  HEER, uw naam die heerlijk is

  zal in eeuwigheid bestaan.

  Nooit zal uw gedachtenis

  bij het nageslacht vergaan.

  Want Hij doet zijn volk naar recht,

  schenkt ontferming aan zijn knecht.

9

  Beelden, door een mens gemaakt,

  kunnen nimmer goden zijn:

  is hun mond soms welbespraakt,

  is hun horen meer dan schijn?

  Maakt men ooit een god van goud,

  die een mensenkind behoudt?

10

  Afgodsbeelden, dood en kil,

  staren in een blind verschiet.

  Zij zijn onbezield en stil

  en hun oren horen niet.

  Wie een beeld maakt tot zijn god,

  deel met hem hetzelfde lot.

11

  Isra‰l, loof God, de HEER.

  Prijs, A„rons huis, uw God.

  Huis van Levi, geef Hem eer;

  u die leeft naar zijn gebod,

  looft Hem om zijn majesteit,

  prijst de HEER in eeuwigheid.

12

  Sion, zing met blijde stem

  voor uw HEER, die eeuwig leeft.

  Loof Hem, die Jeruzalem

  door zijn woning luister geeft.

  Halleluja. Wees verblijd,

  prijs de HEER in eeuwigheid.

---

*136

#21

1

  Looft de HEER, want Hij is goed,

  looft Hem met een blij gemoed,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

2

  Geeft de God der goden eer,

  looft nu aller heren Heer,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

3

  God alleen heeft in zijn kracht

  wonderen tot stand gebracht

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

4

  Die de hemel met verstand

  spande door zijn scheppershand,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

5

  Die de aarde vast en hecht

  op de waatren heeft gelegd,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

6

  Die de grote lichten schiep,

  zon en maan tot aanzijn riep,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

7

  God gaf aan de zon gezag

  om te heersen overdag,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

8

  Maan en sterren schonk Hij macht

  om te straffen in de nacht,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

9

  Hij sloeg in Egypteland

  eerstgeboornen met zijn hand,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

10

  Die met macht en majesteit

  Isra‰l heeft uitgeleid,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

11

  Die opnieuw een wonder deed

  en de zee in twee‰n sneed,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

12

  Die een pad heeft toebereid,

  door de zee zijn volk geleid,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

13

  Hij die Faro's legermacht

  in de zee heeft omgebracht,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

14

  Die zijn volk met sterke hand

  voerde door het woeste land,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

15

  Die de koningen verjoeg,

  vorsten, groot in macht, versloeg,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

16

  Og en Sichon, sterk en groot,

  zijn door 's HEREN arm gedood,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

17

  DIE hun landen trof met straf,

  aan zijn volk ten erfdeel gaf,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

18

  Die aan ons, zozeer veracht,

  in zijn liefde heeft gedacht,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

19

  Die ons volk, hoe ook verdrukt,

  aan de vijand heeft ontrukt,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

20

  Die aan alles wat er leeft

  door zijn almacht voedsel geeft,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

21

  Brengt de God des hemels eer,

  prijst zijn grootheid, looft de Heer,

  want zijn goedertierenheid

  zal bestaan in eeuwigheid.

---

*137

#4

1

  Aan Babels stromen zaten wij gevangen.

  Daar weenden wij van weemoed en verlangen.

  Hoe trok ons hart naar huis, wij treurden om

  Jeruzalem, des Heren heiligdom.

  O dagen van weleer, o heilge stede,

  wie ver van Sion leeft, is zonder vrede.

2

  Droef zaten wij aan Babylons rivieren

  en hingen aan de wilgen onze lieren.

  De overwinnaar sprak: "Kom, speelt en zingt

  een vrolijk lied van Sion, dat het klinkt!"

  Die ons verdrukte sprak van spel en zangen, -

  wij lieten zwijgend onze lieren hangen.

3

  Hoe zouden wij als droeve bannelingen

  op vreemde grond het lied des HEREN zingen? -

  Indien ik u vergeet, Jeruzalem,

  begeve mij mijn rechterhand, mijn stem.

  Ja, laat mijn tong voor zang noch spraak meer deugen,

  zo gij niet zijt mijn opperste verheugen.

4

  Gedenk, o HEER, de volken die ten tijde

  van Sions val met wrede wellust zeiden:

  "Breek af, breek af, de fundamenten bloot!"

  Gij dochter Babels, toegewijd ter dood,

  heil onze wreker, heil hem die, o trotse,

  uw kindren zal verbrijzlen aan de rotsen.

---

*138

#4

1

  Ik zal met heel mijn hart uw eer

  bezingen, HEER, U dank bewijzen.

  Al staan de goden om mij heen,

  HEER, U alleen, U blijf ik prijzen.

  Ik buig mij naar uw tempel neer,

  uw naam en eer zal ik verhogen

  Uw trouw en goedertierenheid

  zal ik verblijd met psalmen loven.

2

  Want U hebt om uw grote naam

  gestand gedaan wat stond geschreven.

  U hebt mijn ziel op haar gebed

  verhoord, gered, haar kracht gegeven.

  De koningen der aarde, HEER,

  gaan U hun eer en lof bewijzen,

  en om de waarheid van uw woord,

  door hen gehoord, uw grootheid prijzen

3

  Zij breken in gejubel uit

  en roemen luid des HEREN wegen,

  want groot is 's HEREN heerlijkheid

  zijn majesteit, zijn trouw en zegen.

  Hij slaat, al troont Hij nog zo hoog,

  op hen het oog, die needrig knielen,

  maar uit de verte ziet Hij aan

  de dwaze waan van trotse zielen.

4

  Als ik, omringd door tegenspoed,

  bezwijken moet, schenkt U mij leven.

  Hoe ook de toorn mijns vijands brandt,

  uw rechterhand zal redding geven.

  De HERE is getrouw en sterk,

  Hij zal zijn werk voor mij voleinden.

  Verlaat niet wat uw hand begon,

  o levensbron, wil bijstand zenden.

---

*139

#11

1

  HEER, U doorgrondt mij van omhoog,

  mijn hart ligt open voor uw oog.

  U kent mijn zitten en mijn gaan,

  mijn denken zelfs kunt U verstaan.

  Waar ik ook ben, U komt mij tegen,

  U bent vertrouwd met al mijn wegen.

2

  Mijn mond spreekt nog geen enkel woord,

  of U hebt alles reeds gehoord.

  Omgeeft mij niet aan elke kant

  op heel mijn pad uw sterke hand?

  Mijn kennis is te klein bevonden,

  ik kan dit alles niet doorgronden.

3

  Waar zou ik ooit uw Geest ontgaan?

  waar zou U mij niet gadeslaan?

  Steeg ik ten hemel, U bent daar,

  uw oog wordt mij terstond gewaar.

  Zou ik in 't rijk der doden dalen,

  zelfs daar zou U mij achterhalen.

4

  Al vloog ik heen van uw gelaat

  op vleugels van de dageraad

  tot aan het uiterste der zee,

  uw hand ging zelfs daar met mij mee,

  uw rechterhand zou mij bereiken.

  Waar zou uw Geest ooit van mij wijken?

5

  Indien ik bij mijzelf al zie:

  "De zwarte nacht bedekke mij, "

  dan was het duister als een licht,

  dat mij omgeeft voor uw gezicht.

  Niets houdt de nacht voor U verborgen:

  U ziet hem lichtend als de morgen.

6

  Ik loof het wonderbaar beleid

  waarmee U mij hebt toebereid

  Mijn hart en nieten zijn uw werk,

  ja, alles van mij draagt uw merk.

  U hebt het leven mij gegeven,

  mij in de moederschoot geweven.

7

  Uw eigen hand heeft mij gebouwd

  daar waar geen mens het ooit aanschouwt.

  Uw oog nam mijn gebeente waar,

  mijn aanvang was U openbaar.

  Zelfs had U reeds voor ik ging leven,

  mijn dagen in uw boek geschreven.

8

  Hoe rijk zijn uw gedachten, Heer!

  Het overweldigt mij steeds weer:

  nog meer dan zand in de woestijn,

  z¢ machtig moet hun aantal zijn.

  Wanneer ik, HERE, zal ontwaken,

  mag ik nog uw nabijheid smaken.

9

  Wanneer, o God, wordt door uw macht

  de goddeloze omgebracht?

  Ik duld in mijn omgeving niet

  wie U onteert en bloed vergiet.

  Doe over hen uw toorn ontwaken

  die, Heer, uw naam tot leugen maken.

10

  Zou ik niet haten wie U haat,

  verlaten wie uw weg verlaat?

  Met afschuw zien mijn ogen aan

  wie tegen U zijn opgestaan.

  Slechts vijandschap kan ik hun geven,

  volkomen haat, zolang zij leven.

11

  Doorgrond mij, ken mijn hart, o Heer.

  Zijn mijn gedachten tot uw eer?

  Zie of mijn wegen heilig zijn,

  mijn paden recht, mijn daden rein.

  En doe mij toch met vaste schreden

  de weg van eeuwig heil betreden.

---

*140

#10

1

  HEER, red mij van de boze mensen.

  gevreesd om hun ontaard gedrag,

  die in hun hart het kwade wensen

  en strijd verwekken heel de dag.

2

  Hun tong is scherp als die van slangen

  hun lippen zijn vol boos venijn.

  Zij volgen listen al mijn gangen

  terwijl hun woorden giftig zijn

3

  Behoed mij voor de goddelozen

  o HEER, voor mannen van geweld.

  Langs al mijn paden zijn door bozen

  verborgen strikken opgesteld.

4

  U bent mijn God, zo wil ik spreken.

  Ik smeek U dat U Zich ontfermt.

  U bent voor mij het schild gebleken

  dat in de strijd mijn hoofd beschermt.

5

  HEER, mijn verlosser, al mijn sterkte

  vergun de goddeloze niet,

  die zoveel onheil reeds bewerkte,

  dat hij zijn plannen slagen ziet.

6

  Vergeld aan hen die mij omringen

  hun boze taal en onheil, HEER.

  En al het kwaad dat zijn begingen,

  daal' op hun eigen hoofden neer.

7

  Werp, HERE, vuur neer op hen allen.

  Laat kolen gloeien op hun hoofd.

  Doe hen voorgoed in diepten vallen,

  waarin de vlam niet wordt gedoofd.

8

  Wil, HEER, het land van hem bevrijden

  die laster spreekt en leugen dicht.

  Doe de geweldenaar zelf lijden

  door al het onheil dat hij sticht.

9

  Ik weet dat in 't geding der armen

  de HERE zelf het pleit beslecht.

  Hij doet in liefdevol erbarmen

  de zaak van de verdrukten recht.

10

  Oprechten zullen dan belijden

  uw naam, die groot is in 't gericht,

  rechtvaardigen zich zeer verblijden

  en wonen voor uw aangezicht.

---

*141

#9

1

  U, HEER, roep ik, U geldt mijn smeken,

  snel mij te hulp en hoor mij aan,

  U roep ik, wil mij gadeslaan,

  laat mij uw bijstand niet ontbreken.

2

  Laat, HEER, mijn gebed en mijn handen

  geheven zijn, tot U gericht

  als reukwerk voor uw aangezicht,

  als offers die des avonds branden.

3

  Doe mij, HEER, te rechter tijd zwijgen,

  laat mij niet spreken zonder grond,

  bewaak de deuren van mijn mond,

  laat niet mijn hart tot kwaad zich neigen.

4

  Laat, o HEER mijn hart zich niet hechten

  aan 't laag bedrijf van boos gespuis,

  laat mij niet eten in hun huis

  van hun verleidlijke gerechten.

5

  Slaat men mij in trouw aan de HERE,

  als olie op mijn hoofd zal 't zijn,

  een liefdedaad, een zoete pijn

  waarvan ik mij niet af zal keren.

6

  Onder 't lijden zal ik nog bidden.

  Gestrenge rechters, hard als steen,

  Gij oordeelt hen. Ik spreek alleen

  lieflijke woorden in hun midden.

7

  Evenals men bij 't openbreken

  der aarde 't puin terzijde gooit,

  ligt ons gebeente wijd verstrooid

  tussen de graven te verbleken.

8

  Zo aan dood en graf prijsgegeven

  hef ik tot U mijn smachtend oog,

  ik schuil bij U: trek mij omhoog,

  verzamel weer mijn vege leven.

9

  Hoed mij voor de strik die zij spanden,

  de val door bozen opgezet.

  Laat zelf hen vallen in hun net

  en mij ontkomen aan hun handen.

---

*142

#6

1

  Tot God, de HERE, roep ik luid,

  mijn klachten stort ik voor Hem uit.

  Ik smeek de HEER met luide stem,

  mijn noden leg ik neer voor Hem.

2

  Terwijl mijn geest in mij versmacht,

  kent U mijn pad en hoort mijn klacht.

  Een strik heeft men voor mij gezet,

  men wil mij vangen in een net.

3

  Waarheen ik zie of mij ook wend,

  geen sterveling die mij nog kent.

  Geen mens die naar mij omziet, HEER,

  ik vind geen enkle toevlucht meer.

4

  Ik roep in nood tot U, o HEER.

  U bent mijn schuilplaats, altijd weer.

  In 't land der levenden bent U

  mijn erfdeel, HEER; verhoor mij nu.

5

  Sla, HERE, op mijn smeken acht,

  ik ben verzwakt, ik heb geen kracht

  Maak mij van mijn vervolgers vrij

  want zij zijn veel te sterk voor mij.

6

  Leid mij uit mijn gevangenis,

  dan prijs 'k uw naam, die heilig is.

  't Rechtvaardig volk zal om staan

  en juichen: God heeft welgedaan.

---

*143

#10

1

  O HERE, hoor naar mijn gebeden,

  zie mij als smeekling tot U treden,

  verhoor mij, God, die trouw betoont,

  die ieder richt naar recht en reden,

  die boven ons als koning troont.

2

  Ik nader U, het hoofd gebogen.

  Gij kunt, o HEER, geen kwaad gedogen,

  ga met uw knecht niet in 't gericht,

  doe hem niet weg van voor uw ogen;

  wie is rechtvaardig in uw licht?

3

  De vijand staat mij naar het leven,

  heeft tegen mij de hiel geheven.

  O God, ik ben in nood en pijn.

  Wil niet mijn leven overgeven

  aan 't donker waar de doden zijn.

4

  Verward, o HEER, zijn mijn gedachten.

  Ik ben aan 't einde van mijn krachten

  en alle moed ontzonk mijn hart.

  Als Gij niet luistert naar mijn klachten,

  dan is het duister dicht en zwart.

5

  Ik denk, o HEER, aan vroeger dagen,

  toen Gij de vijand hebt geslagen.

  hoe waart Gij toen uw volk nabij.

  Gij hebt het door de dood gedragen

  en door uw hand werd Isra‰l vrij.

6

  Ik strek naar U mijn beide handen.

  Maak in mijn nood mij niet te schande

  voor 't oog van wie mijn ziel benart.

  Als dorstig land, het zonverbrande,

  zo smacht naar U, o HEER, mijn hart.

7

  Snel mij te hulp, wil mij verhoren.

  Doe mij uw aangezicht weer gloren

  voordat ik reddeloos bezwijk,

  voordat ik word als wie verloren

  afdaalden in het dodenrijk.

8

  Laat 's morgens uw genade dagen,

  voor ogen die het donker zagen.

  Ik bouw op U en anders geen.

  Wijs mij de weg van uw behagen,

  mijn ziel wacht het van U alleen.

9

  Gij zijt mijn God, sta mij ter zijde,

  mijn toevlucht als zij mij bestrijden.

  Leer mij uw wil, reik mij uw hand.

  Uw goede Geest zij mijn geleide;

  voer mij in een ge‰ffend land.

10

  HEER, om uws naams wil, laat mij leven!

  Wil in uw trouw mij niet begeven.

  Verdelg hem die mij lagen legt,

  weersta hen die mij wederstreven,

  want, HEER mijn God, ik ben uw knecht.

---

*144

#6

1

  Gezegend zij de HEER, die t' allen tijde

  mijn toevlucht is, mijn hand leert hoe te strijden,

  die voor 't gevecht mijn vingers vaardig maakt!

  Hij is mijn burcht, die van de bergen waakt.

  Gezegend Hij, de redder van mijn leven,

  schild dat mij dekt, mijn vesting hoogverheven.

  Gezegend zij de HEER, die mij behoedt

  en die de volken brengt onder mijn voet.

2

  Wat is de mens, o HEER? hoe hebt Gij reden

  aan mensenkindren aandacht te besteden,

  voor hen te zorgen, vriendelijk en mild?

  Wat is de mens, dat Gij hem kennen wilt?

  Een damp die uit de bodem komt gerezen

  en voor de zon verdwijnt, zo is zijn wezen;

  zo vluchtig als zijn adem is zijn tijd,

  zijn leven als een schaduw die verglijdt.

3

  Daal neder, dat de heemlen openrijten!

  Beroer de bergen, dat zij rokend splijten!

  Slinger de pijlen van uw bliksem neer,

  verstrooi de groten door uw gramschap, HEER!

  Reik mij uw hand, o HERE hoogverheven,

  ontworstel aan de wateren mijn leven,

  ontruk mij aan de vreemden en hun nijd,

  wier hand mij treft, terwijl hun mond mij vleit.

4

  Een schoon nieuw lied wil in mijn ziel ontspringen,

  ik zal de snaren van mijn harp doen zingen.

  O God, die vorsten in de vrijheid zet,

  David, uw knecht, hebt van het zwaard gered,

  Grootmachtige, die bergen kunt verzetten,

  de watervloed het kolken kunt beletten,

  ontruk mij aan de vreemden en hun nijd,

  wier hand mij treft, terwijl hun mond mij vleit.

5

  Maak onze zonen, Heer, als jonge loten,

  als bomen in hun jeugd hoog opgeschoten,

  laat onze dochters ranke zuilen zijn

  van een paleis dat blinkt in zonneschijn.

  Geef dat op onze pleinen niemand klage,

  behoed de kudden, doe de rundren dragen,

  verduizendvoudig 't vee, in veld en wei,

  vul onze schuur- maak ons van zorgen vrij.

6

  Gelukkig is het volk dat t' allen tijde

  staat maken mag, o HEER, op uw geleide.

  Gelukkig 't volk, waaraan Gij welvaart geeft,

  het volk dat U, o God, tot Koning heeft!

---

*145

#5

1

  Mijn God en Koning, alle vorsten Heer,

  ik zing verheugd uw heilge naam ter eer.

  Uw naam zo groot en vol van majesteit

  zal ik verheffen tot in eeuwigheid.

  Van dag tot dag zal ik U eer bewijzen.

  De HEER is groot en Hij is zeer te prijzen.

  Zijn grootheid gaat het scherpst verstand te boven.

  Laat elk geslacht zijn werk met almacht loven.

2

  Ik zal, o HEER, die mijn Koning noem,

  verkondigen uw majesteit en roem,

  uw wonderdaden die U hebt volbracht,

  de luister van uw heerlijkheid en macht.

  Met juichend hart zal ieder uw vermogen,

  uw goedheid en gerechtigheid verhogen.

  Ik zal mijn stem met aller lofzang paren

  en overal uw grootheid openbaren.

3

  Genadig is de HEER in wat Hij doet,

  lankmoedig en voor heel zijn schepping goed.

  Uw werken prijzen, HEER, uw majesteit,

  uw gunstgenoten uw barmhartigheid.

  Uw volk zal, HEER, uw grootheid altijd loven.

  Niets gaat uw heerlijk koningschap te boven.

  Uw koningschap zal alle eeuwen duren,

  uw heerschappij het nageslacht besturen.

4

  De HEER is sterk, onwankelbaar in macht.

  Hij schraagt wie valt, verleent de zwakken kracht.

  Wie onder leed en moeiten gaan gebukt,

  richt Hij weer op, hoe zwaar de last ook drukt.

  Zij zien op U, HEER, aller ogen wachten,

  U sterkt door spijs te rechter tijd hun krachten.

  U doet uw hand wijd open op hun vragen,

  verzadigt al wat leeft met welbehagen.

5

  Rechtvaardig is de HEER in zijn beleid,

  zijn werk toont steeds zijn goedertierenheid.

  Al wie tot Hem in waarheid roept, hoort Hij,

  ja, Hij verlost, is in hun nood nabij.

  De HEER bewaart hen die Hem trouw verwachten,

  maar Hij verdelgt al wie zijn wet verachten.

  Mijn mond zal spreken van de lof des HEREN.

  Laat al wat leeft zijn naam voor eeuwig eren!

----

*146

#8

1

  Ik wil zingen al mijn dagen:

  Halleluja, prijs de HEER.

  Psalm en lied, Hem opgedragen,

  zal ik wijden aan zijn eer.

  Juich, mijn ziel, in God verblijd,

  heel uw aardse levenstijd.

2

  Wil toch niet op mensen bouwen,

  hoe voornaam ook en geacht.

  Want beschaamd wordt uw vertrouwen,

  als uw heil van hen verwacht.

  Als hun stervensuur zal slaan,

  zal hun plan met hen vergaan.

3

  Zal hij dit in dit leven

  Jakobs God tot helper heeft,

  hij die door de nood gedreven,

  zich tot Hem om troost begeeft,

  die zijn hoop in 't moeilijkst lot

  vestigt op de HEER, zijn God.

4

  't Is de HEER, die alle dingen

  door zijn woord heeft voortgebracht.

  Eeuwig blijft zijn trouw omringen

  ieder die zijn hulp verwacht.

  Hemel, aarde, zee en land

  blijven door Gods macht in stand.

5

  't Is de HEER, die aan de armen

  recht verschaft in druk en nood,

  die uit liefderijk erbarmen

  hongerigen voedt met brood,

  die gevangnen vrijheid schenkt

  en aan hun ellende denkt.

6

  't Is de HEER, wiens mededogen

  blinden schenkt het lieflijk licht

  wie door leed is neergebogen

  wordt door Hem weer opgericht.

  't Is de HERE, die bemint

  elk die Hij oprecht bevindt.

7

  't Is de HEER, die vreemdelingen

  met een wakend oog beschouwt,

  die in alle rechtsgedingen

  wees en weduwe behoudt.

  Maar de bozen dwalen om,

  want God maakt hun wegen krom.

8

  't Is de HEER van alle heren

  Sions Koning, groot in macht,

  die voor eeuwig zal regeren

  tot het laatste nageslacht.

  Sion, zing uw God ter eer.

  Halleluja, loof de HEER.

---

*147

#7

1

  Lof zij den HEER, goed is het leven

  als 's Heren lof wordt aangeheven.

  Lieflijk en recht te allen tijde

  is 't onze God ons lied te wijden.

  Hij bouwt de stad, door Hem verkoren,

  het volk in ballingschap verloren

  brengt Hij er samen, heelt hun wonden,

  hoezeer hun harten zijn geschonden.

2

  Hij telt het leger van de sterren,

  Hij roept bij name hen van verre.

  Groot is de Here, groot in krachten,

  er is geen grens aan zijn gedachten.

  Die zich ootmoedig aan Hem geven,

  schenkt Hij een overvloed van leven.

  Maar Hij vernedert goddelozen,

  die trots hun eigen weg verkozen.

3

  Zingt, zingt om beurt om Hem te danken,

  ontlok de lier de schoonste klanken

  voor onze God, Hem die in luister

  de hemel dekt met wolkenduister,

  de aarde drenkt met milde regen,

  het gras doet spruiten allerwegen,

  de dieren zegent met zijn gaven

  en hoort de roep der jonge raven.

4

  Voor God is alle kracht van paarden

  en macht van mensen zonder waarde.

  Het snoeven van wie wapens dragen

  is niet naar 's HEREN welbehagen.

  Zijn welbehagen zal slechts wezen

  met allen die Hem needrig vrezen,

  die met hun harten voor Hem open

  op zijn genade en liefde hopen.

5

  Jeruzalem, gewijde woning,

  prijs Sion, prijs den HEER uw Koning.

  Als u een vijand aan wil randen

  sluit Hij de poort met eigen handen.

  Hij doet uw kindren veilig wonen,

  vervult met heldenmoed uw zonen.

  Uw daaglijks brood geeft Hij u heden.

  Ja, altijd schenkt Hij u zijn vrede.

6

  De aarde hoort Gods heilig spreken.

  Zijn woord snelt voort door alle streken.

  De Heer spreidt sneeuw als wollen vachten,

  strooit rijp als as in winternachten.

  Hagel zendt Hij in barre vlagen.

  Wie kan zijn bittre kou verdragen?

  Hij spreekt: de zuidenwinden komen;

  dan smelt het ijs: de waatren stromen.

7

  De HEER heeft Jakob uitverkoren

  om naar zijn heilig woord te horen.

  Aan Isra‰l heeft Hij ten leven

  zijn rechten en zijn wet gegeven.

  Zo deed Hij aan geen andre volken.

  Laat ons des HEREN lof vertolken.

  De kracht, de heerlijkheid, de ere

  zijn Hem, die eeuwig zal regeren.

---

*148

#5

1

  Looft, halleluja, looft de HEER,

  hoog in de hemel van zijn eer.

  Looft Hem, die in de hoge troont,

  gij engelen, die bij Hem woont.

  Looft Hem, des HEREN legermachten,

  gij die Hem dienst met al uw krachten.

  Gij zon en maan, looft nu de HEER,

  gij sterrenlichten, geeft Hem eer.

2

  Geef, hoogste hemel, lof en prijs

  aan God, de HEER, in zijn paleis.

  Looft Hem, gij wateren, zo hoog

  verzameld boven 's hemels boog.

  Dat zij de naam en grootheid eren

  van God, die schiep en blijft regeren.

  Zijn hoog bevel bracht hen tot stand,

  hun plaats en baan zijn in zijn hand.

3

  Looft op de aarde dan de HEER.

  Geeft, monsters van de zee, Hem eer.

  Gij sneeuw en hagel, damp en gloed,

  gij storm, die zijn bevelen doet.

  Juicht, heuvels, bergen met uw stromen.

  Juicht, alle vrucht- en cederbomen.

  Gij wilde dieren en het vee.

  en al wat kruipt en vliegt, juicht mee.

4

  Looft God, gij vorsten overal,

  looft, volken, Hem die heersen zal.

  Gij koningen, bekleed met mach,

  Gij richters die het recht betracht.

  Looft, jonge mannen, looft de HERE,

  looft, jonge vrouwen, brengt Hem ere.

  Looft Hem, gij ouden met de jeugd,

  weest samen in de HEER verheugd.

5

  Looft, halleluja, looft te zaam

  des HEREN hoogverheven naam.

  De luister van zijn majesteit

  ligt over alles uitgespreid.

  Hij heeft zijn volk een hoorn verheven,

  een lofzang Isra‰l gegeven.

  Dit volk is steeds nabij de HEER.

  Looft halleluja, geeft Hem eer.

---

*149

#3

1

  Halleluja! Gij, volk des HEREN,

  zing een nieuw lied om Hem te eren/

  Zing voor de HEER met alle vromen

  die juichend samenkomen.

  Isra‰l geef uw Maker eer.

  Sion, zing: Koning is de HEER.

  Dans op uw lied met blij refrein

  bij luit en tamboerijn.

2

  De HEER heeft in zijn volk behagen,

  Hij kroont met heil wie naar Hem vragen.

  Dat vromen juichen, zich verblijden,

  ook 's nachts zijn naam belijden.

  In de HEER zijn zij dan verheugd,

  't loflied klinkt tot Hem op met vreugd.

  Hun sterke hand voert onvervaard

  een scherp tweesnijdend zwaard.

3

  Zo zal Gods volk zich recht verschaffen,

  het zal zich wreken, volken straffen,

  hun koningen en vorsten vinden,

  met sterke boeien binden.

  Dan wordt toch, naar 't beschreven recht,

  tegen hen het geding beslecht.

  De luister van Gods volk keert weer,

  geprezen zij de HEER.

---

*150

#2

1

  Looft de HEER uw God alom,

  looft Hem in zijn heiligdom.

  Looft Hem, maakt zijn naam bekend,

  looft Hem in zijn firmament.

  Looft de HEER om al zijn deugden.

  Looft Hem om zijn sterke macht

  Looft Hem die zijn werk volbracht.

  Looft de HEER met grote vreugde.

2

  Looft de HEER, brengt Hem uw dank,

  looft Hem met bazuingeklank.

  Looft Hem met de harp en luit

  looft Hem met de trom en fluit.

  Looft de HEER, elk moet Hem eren.

  Looft Hem, laat de cimbels slaan.

  Looft Hem, vangt de reidans aan.

  Al wat ademt, looft de HERE!