---

Het Boeck der PSALMEN Dauids.

Wt de Hebreische spraecke

in Neder-duytschen dichte,

op de ghewoonlijcke Francoische

wyse ouerghesett,

Door PHILIPS VAN MARNIX

Heere van St. Aldegonde, etc.

t'Antvverpen, MDLXXX

By Gillis vanden Rade,

op 't Vleminxvelt inden gulden Rinck.

---

DIe niet en treed't inder god'loosen raet,

Oft op den wech der sondaers niet en staet

Noch op den stoel der spotters is geseten,

Maer heeft zijn lust in s'Heeren Wet te weten,

End' ouerleght de selue dach end' nacht,

Die mach te recht voor salich zijn gheacht.

Een sulcke man sal wesen als een boom

Die staet en groeyt neuens een' waterstroom,

End' t'syner tijdt sal schoone vruchten draghen

Wiens groene loof en rijst tot gheenen daghen.

Want al wat hy neemt voor oft wilt bestaen

Daer sal gheluck end' goede spoet toeslaen.

Maer ten sal soo der goddeloosen schaer

Ghewis niet gaen: maer sullen all' te gaer

Syn als een kaf dat stercke winden dryuen.

Dies geen god'loos' int oordeel staend' en blyuen

Noch sondaers stout vertoonen haer aenschijn

Onder de ghen' die vroom end' oprecht zijn.

Der vromen wech is Gode wel bekent:

Want hy steed's heeft een ooghe daer ontrent:

Maer t'god'loos volck met hare schalcke laghen

Al wat sy doen end' daer sy vast na jaghen

Sal gants vergaen, end' in seer corte stondt

Met spot end' schand' verderuen inden grondt.

---

HOe gaet dit toe, dat d'Heydens soo te gaer

Met groot ghewoel haer rotten ende ringhen?

End' ouer hoop de volcken met misbaer Slaen

yd'len raet die doch niet sal ghelinghen?

De Coningen op d'aertrijck hier beneden

Maken sick op, met kommer end' onvre',

De Vorsten zijn met ancxt in raet getreden

Tegen den HEER end' zijn' ghesalfden me'.

Comt aen, laet ons te gader (segghen sy)

Verbreken t'jock daer m'ons wilt mede dwingen

End' maken ons van hare banden vry,

End' vanden hals wech werpen hare stringhen:

Maer die daer woont om hoogh' in s'Hemels throonen

Sal onbeweecht belacchen haren raet,

De HEER sals' all' ontwijffelijck beloonen

Met schand' end' spott, met onneer ende smaet.

Als dan den tijdt begint recht aen te gaen

Hy salse voorts met grimmicheyt aenspreken

End' jaghen hun een grouwsaem schricken aen

Door synen toorn' als een vier heet ontsteken.

Wat gaet v aen ghy onbesinde dwasen?

Mijn Coninck weert heb ick gesalft, spreeckt hy,

Dies in Syon (spijt v onsinnich rasen)

Mijn heyl'ghen berch sal hy regeren vry.

Ick sal Godts will', zijn vonnis ende recht

Vry segghen uyt: Dat hy my heeft verkoren,

End' dus tot my wel duydelijck ghesegt:

Du bist mijn Soon' huyden van my gheboren.

Eysch my maer vry, ick sal tot dyner eruen

Dy schencken t'lant met hoopen volcx seer swaer,

Du salt van my tot dijn besit verweruen

De palen breedt des aertrijckx gants end' gaer.

Met dynen straf veel herder dan een stael

Salstu dit volck vernielen end' verderuen,

Ghelijckmen breeckt end' vernielt t'eenemael

Een aerden pot tot gruys end' cleyne scheruen.

Daerom siet toe ghy Coninghen vol weerden

Dat ghy wort wijs, end' beter zijt bedacht,

Bevlyticht v ghy rechters op der eerden,

Dat ghy na deucht end' goede leere tracht.

Dient God den Heer end' zijt hem onderdaen

In rechter vrees' end' soeckt hem te behaghen,

U herte sy met vreugd' in hem bevaen,

Doch in sick selfs verbroken end' verslaghen.

Huldt vry den Soon', kust end' valt hem te voete

End' neemt hem stracx tot uwen Coninck aen,

Op dat v niet zijn gramschap en ontmoete

Daer door ghy moecht in uwen wech vergaen.

Als hy maer slechts in synen toorne snel

Als een vlam' vyers beginnen sal te branden,

Och t'sal voorwaer den genen gaen seer wel

Die haer gheheel verlaten in zijn handen.

---

OCh Heer hoe menich zijn

Die my doen ancxt end' pijn,

End' schier heel t'onderdringen?

Met wat een swaer gewelt

Beghevens' haer in't velt

Om my hardt te bespringen?

Het spreken veel tot my:

Nu ymmers ist met dy

Ten eynde gaer gecomen,

Dijn siel en heeft nu meer

Gheen hulp aen God den Heer,

Dijn troost is dy benomen.

Doch du bist myne schilt

O Heer die du my wilt

Beschutten end' beschermen.

Dijn handt helpt my vry op

End' richt op mynen kop

Spijt haer ontsinnich zwermen.

Ick hebbe met gheschal

Mijn stem' van d'aertsche dal

Wel meer tot Godt verheuen:

Oock heeft hy sonder erg

Wt synen heyl'ghen berg

Goed' antwoord' my ghegheuen.

Daerom soo wil ick vry

Nu neder legghen my

End' mynen slaep vry nutten:

End' daer nae wacker aen

We'er uyten slaep' opstaen:

Want God sal m'onderstutten.

Ick wil niet zijn onstelt,

Al traden daer int velt

Veel hondert duysent mannen,

End' hadden my int rondt

Belegert: met verbondt

Hardt teghen my ghespannen.

Stae nu dan op, o Heer,

End' help my lancx so meer:

Die du met straffen handen

Op't kinnebacken slaest

Mijn vyanden verbaest

End' breeck' s'god'loosen tanden.

Voorwaer by dy Heer is

Heyl ende troost ghewis

In allerley ghevaren,

Du streckst met ouervloet

Dijn seghen ende spoet

Ouer dijn heyl'ghe scharen.

---

ALs ick roep' antwoord' op mijn schreyen

O Heer Godt myner g'rechticheyt

Die du my pleegst steed's sonder beyen

Wt allen ancxt op't ruym te leyen:

Ontferm dy mijns, hoor mijn bescheyt.

Ghy mans hoe lang' sult ghy bedragen,

Mijn goede naem end' eer met smaet?

Hoe lang' sult ghy te vergeefs iagen,

Nae ydel end' onnut' aen slaghen,

End' staen na leughen end' verraet?

Weet dat de Heere Godt ghepresen

Hem selfs een aenghenamen mensch

Verkoren heeft end' uytghelesen.

Ick sal van hem verhooret wesen

Als ick hem voorstell' mynen wensch.

Vreest dan end' reyert van dies weghen

Vergrijpt v niet teghen Godts will':

Maer zijnde snachts te bedd' gheleghen,

Wilt dit wel neerstich ouerweghen

In v ghemoet end' swyghen still'.

End' comt daer naer den Heer voorhouwen

U offerhanden end' ghebett,

Recht ongheveyst met goeder trouwen,

End' wilt dan vry op den Heer bouwen,

U hope sy op hem ghesett.

Het segghen veel, wie sal ons tooghen

Dat eenich end' rechtsinnich goet

Maer du, o Heer, wil slechts ghedooghen

Dat t'klare licht van dynen ooghen

Beschyn' end' verlicht' ons' ghemoet.

Dijn aenghesicht heeft my veel meere

Met vreuchden in het hert beroert,

Dan sy en voelen o Godt Heere,

Wanneer hun ouervloedich seere

Wijn ende graen wert toeghevoert.

Daeromme wil ick gaen met vreden

My legghen ne'er end' slapen vast:

Want du alleen my stoff' end' reden

Bereyd'st dat ick mach seker treden,

End' vry gaen sonder sorg' oft last.

---

#12

ACh Heer wil gunstich myne reden

Dy stracx ter ooren laten gaen:

End' wil genadelijck verstaen,

Waeromm' mijn geest vol van onvreden

Hardt wort bestreden.

O du mijn Godt end' Coninck machtich

Wil doch mijn stemme nemen waer

Die voor dy schreyt hell ende claer:

Want dy alleen doen ick aendachtich

Mijn ghebet clachtich.

Wilt dan o Heer mijn stemm' end' clachten

Vroech hooren voor den dagheraet:

Want s'morghens eer de sonn' opstaet,

Sal ick van herten dy naetrachten

End' op dy wachten.

Du bist een Godt die aen quaey zeden

End' god'loosheyt gheen lust en heeft.

End' wie tot boosheyt hem begheeft,

Sal nimmermeer in dijn woonsteden

Werden gheleden.

Insghelijcks en sullen voor dijn ooghen

Gheen dwase snorcken kunnen staen,

Du salt met onghenad' afslaen

Al die nae boose wercken pooghen.

End' niet en dooghen.

Du salt verderuen all' die wijcken

Tot valssche leughens end' meyneedt:

Godt heeft die bloetvergieters leedt,

End' haetet all' die met practijcken

Haer naest' uytstrijcken.

Maer ick mids dyn' ghenadigh' ooghen

Wil in dijn huys vrymoedich gaen:

End' metter vreese Godts bevaen

Sal nae dijn heyl'ghen Tempel pooghen

My ne'er te booghen.

Wil my dan seker Heer gheleyden

Dat ick dyn' gh'rechticheyt gheniet'

Om s'volcx will' dat my naew verspiet,

End' wil my sonder meer te beyden

Dijn baen bereyden.

Want daer en is in haren monden

Gants niet oprechts: t'hert is hun vals,

Een open graf is haren hals

End' hare tong' is t'allen stonden

Vol smeeckens vonden.

Heer wils' in sonden nedervellen,

Laet hun mislinghen haren raet,

Verstootse wijt om haer misdaet.

Tis teghen dy dats' als rebellen

Haer trotzich stellen.

Maer laet een eew'ghe vreucht ghewinnen

Een yegh'lijck die op dy vertrout

Bescherms' Heer' Godt end' onderhoudt

In blyschap, die van hert' end' sinnen

Godts naem beminnen.

Want den gherechten salstu toonen

Heer dynen seghen rijck end' mildt,

End' salt hem als met eenen schilt

Met liefd' end' gunst seer cierlijck croonen,

End' hooch beloonen.

---

#10

HEer straff niet mijn misdaden

In toorn' end' ongenaden:

Maer heb met my gedult,

Wilt ouer my niet wreken

Met gramschap sijnd' ontsteken

Mijn sond' end' sware schult.

Ontferm dy Heer barmhertich

Mijns drucks end' lydens smertich:

Want tis met my ghedaen.

Wil my ghesontheyt gheuen:

Want mijn ghebeenten beuen,

End' zijn met schrick bevaen.

Mijn siel is my benouwet

Mijn hert' is schier verflouwet

Van ancxt tot inden doot:

My is vervaerlijck banghe,

Maer du o Heer hoe langhe

Verlaetstu my in noot?

Wil dy tot mijnwaerts wenden

End' mijn siel vol ellenden

Verlossen uyt dees' pijn

Behoud my, slae my gade

End' wil om dijn ghenade

Mijn salichmaker syn.

Dewijl' van dy gheen melding

In s'doodes ouerwelding

Doch nymmermeer gheschiet,

Wien soud' m'oock connen noemen

Die dynen lof mocht roemen

Sijnd' onder s'doots ghebiet?

Mijn treuren doet my smachten,

Dies my t'bedd' alle nachten

Swemt in een tranen badt.

Met weenen onbesweken

Doe ick mijn koetse leken

End' maeckse gheheel nat.

D'oog is my van te treuren

End' schreyen t'elcke euren

By nae gantz wtgheteert,

End' van steed's te sterrooghen

Op mijns verdruckers pooghen

Is heel moed' opghespeert.

Laet van my stracx vertrecken,

Al die haer handt uytstrecken

Om boosheyt te begaen:

Dewyle Godt almachtich

Mijns weenens stemme clachtich

Beghint te hooren aen.

De Heer verhoort mijn claghen,

End' laet hem wel behaghen

Mijn hertelijck ghebet.

Mijn smeecken seer ootmoedich

Ontfangt de Heere goedich

End' ernstich daer op lett.

Dies sullen die my haten

Beschaemt zijn uyter maten

End' staen in grooten schrick

Sy sullen wederkeeren

Met schand' end' met oneeren

Stracx op een ooghenblick.

---

ALmachtich Heer mijn Godt ghenadich

Op dy alleen hop' ic ghestadich,

Dies help my Heer met stercker cracht

Wt aller mijn vervolghers macht.

Dat haren hoop mijn arme siele

Niet wech en rooue noch verniele,

Ghelijck een Leeu diet all' verteert,

Daer niemant sijn ghewelt en weert.

O Heer mijn Godt word' ick bevonden

Op sulcker daedt als sy oorconden

Oft heb ick oyt ontrouw' begaen

Also sy valsch'lijck gheuen aen.

Heb ick daer toe met quaet vergouden

Die my weldeden end' betrouden,

Ja heb ick niet altijdt ghereedt

Gheholpen mynen vyandt wreedt:

So laet hem vry, ick ben's te vreden

Mijn siel vervolghen end' vertreden,

Mijn leuen onder d'eerd' hy keer'

End' tot stof maeck' mijn naem end' eer:

Stae op dan toornich end' verbolghen,

Op des' die t'onrecht my vervolghen

Ontwaeck end' ledt op myne saeck,

Op dat ick tot mijn recht gheraeck.

Laet Heer het volck met groote scharen

Om dynen richterstoel vergaren,

End' dat dijn majesteyt aldaer

Hooch' sy verheuen ouer haer.

Godt sal der volcken richter wesen,

Alsdan mijn Heer mijn Godt ghepresen

Richt myne zaeck, laet my mijn recht

Ghenieten nae mijn vroom'heyt slecht.

Der schalcker boosheyt breng' ten ende,

End' ouer vromen dijn gunst wende

Du Godt rechtveerdich die du vroet

Doorgrondest elcx hert' end' ghemoet.

Godt is mijn troost daer ick op bouwe.

Hy is mijn schilt dien ick betrouwe:

Want hy bewaert end' helpt ghewis

Elck een die vroom van herten is.

Godt die een rechter is rechtveerdich,

End' straft al die zijn straffens weerdich,

Een God wiens toorne dach voor dach

Den menschen dadich blijcken mach.

Hy heeft het sweert reed' uytghetoghen

End' vast ghespannen syne boghen

Op dien die my maeckt dit gheschil,

So verr' hy niet bekeeren wil.

Godt heeft geweer ter hant gegrepen

Het dood'lijck mes is al gheslepen

Moordadigh' pylen staen ghereedt

Op mijn vervolghers fel end' wreedt.

End' noch soect dese voorts te brenghen

Sijn archeyt die doch sal mislenghen,

Verloren moeyt' heeft hy ontfaen

Dies sal hy baren valschen waen.

Hy arbeydt ende pijnt hemseluen

Om eenen diepen kuyl te deluen,

Met boos' opset end' quaden sin:

Maer hy sal vallen selff daer in.

Hy wilt my ongheluck bescheiren:

Maer t'sal hem self' ten hoofd' uytsweiren,

Op synen kop valt al het quaet

Daer hy so listelijck nae staet.

Dies wil ick prysen Godt den Heere

Sijn g'rechticheyt tot lof end' eere:

Ick wil met Psalmen seer bequaem

Hooch louen s'allerhoochsten naem.

---

#10

HEer onse Heer hoe groot end' hooch van weerden

Is dyne naem deur t' gansch begrijp der eerden

Die du den roem van dyne stercke macht

Hebst hoog' end' wijt al bouen d'hemels bracht.

Der kind'ren mont die noch de borsten suygen

Dient dyner cracht voor heerlijcke ghetuyghen,

Tot s'vyants schand' end' om des wrekers will'.

Op dat hy wijck' end' schaemroot swyghe still'.

Maer als ick sie end' mercke wel aendachtich

Den hemel schoon die dyne vingers machtich

Hebben gemaect, end' aenschouw' voordts de maen

End' all' t'gesternt' in syner plaetse staen.

Soo spreeck ick vast in mijn hert' met groot wonder:

Wat is de mensch' dat du sijns in besonder

Ghedencken wilst: oft wat is s'menschen kindt

Dat du wilst Heer sijns hebben onderwindt?

Du schiepst hem sulcx dat lutt'l hem scheen t'ontbreken

Om God te sijn: By d'engels vergheleken

Hebst du den mensch' wat leegher slechts vertoont

End' voorts met roem end' heerlijcheyt gecroont.

Du hebst hem Heer voll' heerschappy' gegeuen

End' bouen t'werc van dijn hant hoog' verheuen

Ja alle dinck oock uytghesondert niet

Hebst du ghestelt in s'menschen vry ghebiet.

Den hamel, t'schaep, end' lammerkens met hoopen

De runders vet die daer met cudden loopen,

End' wat noch meer gaet weyden op het velt,

Dat hebst du al in s'menschen handt ghestelt.

Vogh'len des luchts die nestelen op boomen

De visch des meyrs, der beken ende stroomen

Met al het gen' dat met zijn snel gheswem

De zee doorsnijdt, staet t'samen onder hem.

O Heer o God, o heerscher vol van crachten

Hoe wonderbaer end' grootelijcx te achten

Is het gherucht dijns naemens ouer all',

Deur t'gantsch begrijp van desen eerdschen dall.

---

#20

UAn ganscher herten ende cracht

Wil ick hooch prysen dyne macht,

O Heer ick wil tot allen stonden

Dijn wonder wercken vry verconden.

All' myne vreucht met herten bly

Stell' ick alleen o Heer op dy:

End' dynen naem voor alle dinghen

O hoogste Godt wil ick lofsinghen.

Midts dat mijn vyanden seer fel

Sijn nu te rug' ghekeert wel snel,

So haest dijn aensicht was verschenen

So vielens' omm' ia sy verdwenen:

Want mijn saeck hebstu gae' geslaen

End' mijn recht trouw'lijck voorghestaen,

Du bist op dynen richtstoel weerdich

Gheseten rechter seer rechtveerdich.

Du hebst ghestraft der heydens pracht

End' goddeloosen omm' ghebracht,

Du hebst in eewicheyt te samen

Verdelgt end' uytgheroeyt haer namen.

Is het verwoesten nu voldaen?

Sijn onse steden gants vergaen?

Seggh' vyandt: Sijns' al ne'er ghesmeten,

Is haer' gheheugniss' heel vergheten?

Neen, Neen: de HEER sal eewelijck

Vry sitten in zijn coninckrijck,

End' sal daer synen stoel oprichten

Om alle saecken recht te slichten:

Hy sal de gantsche wereldt breedt

Oordeelen met recht en' bescheet

End' ouer volcken t'alle weghen

Seer billijcke regering' pleghen.

De Heer God sal een toevlucht sijn

Den armen die lijdt druck end' pijn

Een toevlucht in bequame tyden

Wanneer hy steeckt in zware lyden.

Dies die dy kennen, sullen vry

Haer hope gronden vast op dy:

Want wie dy soeckt, Heer, met volherden

Sal van dy niet verlaten werden.

Lof singhet God die eewich leeft

End' in Syon sijn wooningh' heeft.

Gaet onder volcken ende scharen

Sijn wonderdaden openbaren.

Want hy der armen bloet hoog' acht

End' houdt het diep in sijn ghedacht,

Ja kan het schreyen niet vergheten,

Der menschen onder t'cruys gheseten.

Ontferm dy mijns Heer end' behert'

Mijn lyden ende zware smert',

Daer med' mijn haters my verdrucken

End' wil my uyt der doots poort rucken.

Op dat ick dijn lof allemael

In Syons poorten vry verhael',

End' juychen mach end' my verblyden

Om dijn verlossing' in mijn lyden.

De heydens sijn in hare gracht

Die sy my groeuen self versmacht,

Haer voeten sijn int net verwerret

Dat sy my hadden uyt ghesperret.

Daerom wordt God de Heer bekendt

Dat hy dit oordeel heeft volendt

Als dat de boose (wilt het merken)

Verstrickt blijft in sijn eyghen wercken.

De goddeloosen sullen snel

Te rugghe keeren inde hel,

Met al dit volck stout end' vermeten

Die Gods des Heeren gantz vergeten.

Maer God en kan des armen mans

Doch niet vergeten gaer end' gants:

Noch der bedruckten hop' lanckmoedich

En sal niet eewich sijn wanspoedich.

Stae op dan Heer thoon dijn ghewelt,

Dat een swack mensch' niet houd' het velt:

Maer laet de volcken haer vertooghen

In het ghericht voor dynen ooghen.

Jaeg' hun een schroom end' schricken aen,

Op dat sy leeren recht verstaen,

Dat sy niets sijn, hoe sy't oock wenden,

Dan swacke menschen vol ellenden.

---

*10

HOe comt dit Heer dat du dy nu so wijdt

Van ons versteeckst' end' houdest dy so vremdt

In desen noodt end' seer benauden tijdt.

Daer nu den hoop der godloos' onghetemt

Soo hart vervolght end' trozich ouerstemt

Het schamel volck, laets' all' met haer aenslagen

Self werden Heer verstrickt in haere laghen.

Want de godtloos' hem roemt end' sterc vermeet

Dat hem sijn lust end' wensch ghedyen sal,

Hy prijst den mensch' die slechts van schrapen weet

End' trotzt den Heer die God is bouen al

Van hooueerdy' is hy so gheck end' mal

Dat hy op God niet past, ja derf wel peynsen

Daer'n is gheen God, men moet het slechts soo veynsen.

Sijn wech is boos end' ergert telcker stondt,

Dijn oordeel hooch is bouen sijn verstandt,

Hy pocht end' waent met blasen uyt den mont

Sijn wederpaert te cryghen in sijn hant.

In sijn hert' spreeckt, ick stae soo vast gheplant

Dat ick niet sorg van ymmermeer te sneuen:

Want ongeluck en kan aen my niet kleuen.

Sijn mondt steeckt vol van vloeck end' van meyneedt

Die wijl' bedroch hem ouer t'herte vloeyt:

Onrecht end' schaed', verdriet, last ende leedt

Light eewelijck hem op de tong' en groeyt.

Hy light te veld' aldaer hy rancken broeyt,

Om een arm mensch het leuen vercorten.

Sijn ooge loert om t'schamel bloet te storten.

Ghelijck een leeuw sijn tant op roouen wett

End' in sijn hol vast op sijn luymken ligt,

Alsoo jaegt des' een armen man in't net

End' rooft hem t'sijn end' wacht nae geen gericht.

Hy stuypt, hy nijgt, hi maect het schamel wicht:

Maer onder dies vergaen veel arme lieden

Welcken men siet groot ouerlast gheschieden.

Hy spreeckt nochtans in synen hoogen moet

Dat God alsulcx niet houwt in zijn ghedacht,

Jae niet en siet wat hier de mensche doet

Om ymmermeer daer op te nemen acht.

Stae nu dan op, o Heer, vertoon dijn macht,

Heff' op dijn handt: end' wil die niet vergheten

Die swaer bedruct zijn onder t'cruys gheseten.

Want waerom trotzt een god'loos onuerlaet

Den heyl'ghen God end' in sijn hert' besmett

Spreect: dat du god niet vraechst na zijn misdaet?

Dies nietemin du merckst wel sijn opset,

End' strafst altoos het boose nae dijn Wet:

Dies een arm' mensch hem mach op dy verlaten.

Want dyne hulp den weesen comt ter baten.

Verbreeck den erm, verniel het sterck gewelt

Der ghenen Heer die argh' end' god'loos sijn,

Waer godloosheyt ter kenniss' sy ghestelt,

Dat haerder gheen meer namaels en verschijn'

Alsdan sal Godt alleen regneren fijn,

In eewicheyt als Coninck hoog' verheuen:

End' t'boose volck te land' sijn uytghedreuen.

Daerom salstu aenhooren Heer den wensch

Des schamel'n volcx dat op dy vast vertrowt.

Du salt dyn oor opdoen den armen mensch,

End' hem met gunst verquicken t'hert verflowt:

Du salt doen recht den weesen hier benowt

End' d'arme lien, so dat gheen mensch van eerden

Haer sal voort aen verscooten met onweerden.

---

*11

D'Wyl' ghy my siet op Godt mijn hope stellen,

Hoe spreeckt ghy noch tot my dus ongheschickt:

Maeck dy flucx wech, wil dyne vlucht versnellen

Nae dijn gebercht' als t'vogelken verschrict

Sie de godloos' haer bogen staen ghespannen,

Haer pylen sijn all' op de pes' ghemickt,

Om duysterlincx te dooden vrome mannen.

Maer hare grondt sal haer ghering' begeuen

End' sy vergaen naer haren rechten loon:

Want wat heeft doch de g'rechtighe bedreuen?

Weer vry dat Godt in synen tempel schoon

Bouen om hoogh' in d'hemel'n is gheseten,

Sijn ooghen sien uyt synen heyl'ghen troon

De menschen al end' mercken haer vermeten.

Godt ondertast beyd' vromen ende boosen

End' haet den mensch die syne naest' onthaelt

Met ouerlast end' alle de god'loosen.

Dies hun op't hooft als reghen nederdaelt

Vier, sweuel, peck, end' stricken t'hun verderuen,

Met vlaeg' end' storm, daer hyse med' betaelt,

Want dat is t'lot end' beker haerder eruen.

Want Godt is doch rechtveerdich end' vol trouwen:

Dies hy zijn liefd' op de gerecht'heyt straelt:

Sijn aenghesicht sal t'vrome volck aenschouwen.

---

*12

BEwaer ons Heer, want het ghetal der vromen

Vermindert seer, end' gaet gheheel te niet:

Ond'r Adams stam' en is naew te becomen

Een oprecht mensch' die Godes toorn' ontsiet.

Sy gaen all' omm' met leugens end' valscheden

Die d'een vast gheeft den and'ren inden mont,

Haer lippen zijn vol smeeckelijcke reden,

Haer hert is valsch end' dobbel inden grondt.

Godt sal ghewis des' smeeckelijcke lippen

Cort houwen aff, end' makens' al te schand'

Hy sal te recht deess' tonghen al beclippen,

Die spreken hooch met seer groot onverstant.

Ja deruen oock dus onder haer wel segghen,

Mits onser tong' wy heersschen ouer all'

Wy konnen doch ons' woorden fijn belegghen,

Waer is diegen' die ons verheeren sal?

Maer de Heer spreect, Nu wil ick my opmaken

Om d'arms volcks wil dwelc staet in vrees' end' schrick.

Ouer t'gheschrey der schamel'n wil ick waken

End' lossens' all' van der god'loosen strick.

Voorwaer het woort des Heeren van daer bouen,

Ja louter reyn, als siluer fijn van keur,

Dat wel beproeft is in een eerden houen,

End' seuenmael gheloutert deur en deur.

Bewaert dan Heer dijn volc end' dyne knechten:

Behoudts' altijdt vry onder dynen scherm,

Voor het ghewelt der boos' end' ongherechten,

Beschuts' o Godt met dynen stercken erm.

Want de godloos' aen alle hoecken sweruen

End' al rontom vertreden haer opt ruym

Om dat de snootst' all' hier groot' eer' verweruen,

Die doch niet zijn dan enckel menschen schuym.

---

*13

HOe lange wilstu noch o Heer

My dus vergeten? tot wanneer

Wilstu van my sijnd' af geweken

Dijn aenghesicht end' gunst versteken?

Sal dit dus blyuen ymmermeer?

Hoe lang' sal noch mijn siel met smert

Raet end' list soecken? end' mijn hert

In commer end' benoutheyt treuren?

Hoe langhe sal dit noch ghedeuren?

Dat mijns mijn vyant meester wert?

O Heer mijn Godt sie my doch aen

Wilt mijn ghebeden gade slaen,

Verlichte myne duyster ooghen

End' wil doch nymmermeer ghedooghen,

Dats' inden dootslaep t'ondergaen.

Op dat mijn vyant vol van pracht

Niet seggh': hy is in myner macht,

End' dat die my hardt wederstryden

Haer nydich herte niet verblyden,

Dat sy my t'onder hebben bracht.

Want Heer op dyne goetheyt staet

Mijn gantse hop' end' toeverlaet.

Mijn hert' sal in dijn heyl ontspringhen,

Ick wil met vreugden mijn liedt singhen

End' dancken Godt voor zijn weldaet.

---

*14

DE dwase spreect in zijn god'loos gemoet:

Daer'n is geen God, Haer doen is t'samen schendich

End' grouwelijck, so buyten als inwendich:

Daer'n is niet een van al den hoop die doet

Het minste goet.

Godt heeft om leegh' uyt s'hemels hoog' ghebouw,

Met vlijt ghemerckt der menschen kinders alle,

Off daer oock een van allen, by ghevalle,

Verstandich waer, die met een hert' ghetrouw'

Godt soecken wou'.

Maer sy zijn all' gheweken int ghemeen,

Elck van hun leydt een onnut, stinckend' leuen

Daer'n is niet een die soeckt hem te begheuen

Tot eenich goet, beyd' onder groot end' cleen

Ja gantsch niet een.

Soud' desen hoop geheelijck niet verstaen

Die haer aldus der boosheyt onderwinden:

End' mijn arm volck gelijck als broot verslinden?

End' willen Godt noch zijn woort niet ontfaen,

Noch roepen aen?

Maer eer seer lang' men salse wel vertzaegt

Wt enckel vrees' sien schudden ende beuen:

Want Godt de Heer' sal zijn ghenade gheuen

End' sal staen voor zijn volck dat sick wel draegt

End' hem behaegt.

Al ist dat ghy nu schendich ouergaet

T'arm volck, dat hier bekommert is van herten

End' leeft in druck, in lyden ende smerten

Om dat haer hop' op God, haer toeverlaet

Alleene staet:

Och dat daer mocht uyt Sion komen by

De troost end' heyl Israels in zijn lyden,

Als God zijn volck ghevanghen sal bevryden:

Soo sal Jacob met Israel zijn vry

Van herten bly.

---

*15

WIe is hy die verkeeren sal

O Heer in dyne schoon ghebouwen,

Oft wie sal zijn van dyer ghetal

Die hare wooning' eens voor all

Op dynen heyl'ghen berg vast houwen?

De mensch die wandelt recht end' slecht

End' sonder schalckheyt te versinnen

Doet eenen yeghelijcken recht,

End' met den mont de waerheyt seght,

So hem zijn hert ghetuygt van binnen.

Dien syne tongh' haer niet misgaet

In achterclap van synen naesten,

Die zijn ghesell' niet brengt in schaed',

Noch niet en soeckt met schand' oft smaet

Sijn nagebueren te belasten.

Hy houdts' in smaet end' in oneer

Al die van Godt zijn afgheweken,

Maer eert den man die vreest den Heer:

Sijn eedt sal hy oock nemmermeer,

Al waert tot syner schade, breken

Die gheen ghelt uyt, op woecker gheeft

End' die om gauen noch gheschencken

Der vromen recht niet veyl en heeft,

Voorwaer de mensch' die aldus leeft

Hem sal gheen saeck ter werelt crencken.

---

*16

WIl my o Godt bewaren inden noot:

Want op dy staet mijn hop' end' vast vertrouwen.

Dus mijn siel spreeck tot God uyt yuer groot,

Voor mynen Heer' wil ick dy altijdt houwen,

Doch myne deucht en kan tot dy niet komen,

Dat sy dy mocht yet baten ofte vromen.

Der heyl'ghen schaer die hier op eerden zijn

Wil ick wel doen, aen hun is mijn behaghen:

Maer dat volck hoop't veel smerten ende pijn,

Die met gheschenck een vreemden God najagen

Gheensins wil ick aen haer bloetoffers roeren,

Noch haren naem op myne lippen voeren.

De Heere Godt is mijn erf ende grondt:

In dyne hant staet mijn lot eens voor allen

Seer wel bewaert, voorwaer tot deser stont

Is my een erff seer schoon ten deel ghevallen,

Ja schoon ghewis end' lustich is des' erue

Die ick van God tot eygendom verwerue.

Ick dancke Godt die my so goeden raet

Ghegheuen heeft: zijn naem sy hoogh' gepresen:

Want dat meer is, ick word' by nacht' wel laet

Van myn ghepeyns' in mijn hert' onderwesen.

Ick stell' my God voor ooghen t'allen tyden:

Dies struyckel ick niet: hy is aen myner syden.

Derhaluen is mijn herte soo verblijdt,

Mijn tonge juygt, mijn vleesch leydt een goet leuen,

In vred' end' rust' van alle sorgh' bevrijdt,

Want du niet salt myn siel in't graf begheuen,

Noch laten toe, dat dijn mensch' uytverkoren

Verrotting' sie, oft eewich sy verloren.

Veel eer salstu my gheuen goet bericht

Om in te slaen des leuens rechte weghen:

Dewyl' alleen in dijn lief aenghesicht

Is alle vreught volcomentlijck gheleghen.

End' in dijn handt bestaet tot allen tyden

Al wat den mensch' te rechte kan verblyden.

---

*17

HOor Heer, neem acht op mijn goet recht

Wil mijn gheschrey met vlijt aenhooren:

Tot mijn ghebeden neyg' dijn ooren:

Mijn hert end' mont is vroom end' slecht

Wil self o Heer mijn sak' beleyden,

Dat mijn twist werd' van dy geslist:

Want mits dat du rechtveerdich bist,

Laet dijn oog' t'recht wel onderscheyden.

Du hebst mijn hert' wel naew versocht,

Ja oock by nachte willen gronden,

Doch sonder erg' altoos bevonden.

Ick sprack noynt anders dan ick docht,

Wat menschen doen oft'oyt doen pleghen,

Ick merck' op't woort van dynen mont:

End' myd' altoos uyt s'herten gront

Des roouers goddeloose weghen.

Mijn stappen Heer vast ondersett

Op dyne paden sonder beuen,

End' laet mijn ganghen nergens sneuen,

Noch treden af van dyner wet.

Ick roep dy aen, in mijn ellende,

Want du verhoorst my, God, altijdt,

Daerom lett nu op mijn ghekrijt

End' tot mijn reden dijn oor' wende.

Maeck dyne goetheyt wonderbaer,

Laets' heerlijck schynen int behouwen

Der ghenen die op dy betrouwen,

Van dyner wederstryders schaer.

Wilt my so naeuw end' wel bewaren

Als men zijn ooghen appel doet,

Die scheme dyner vlueg'len moet

Mijn decksel zijn in dees' ghebaren.

Wil my van t'god'loos volck ontslaen

Die my met groot gheweldt bespringhen,

Mijn vyanden die my omringhen,

End' hatich na mijn leuen staen.

Van smout is hun het hert' ghesloten.

Haer mont is trotzich end' spreeckt hoog'

Sy volghen hebbend' ons ind' oog'

Om ons ter eerden ne'er te stoten.

Elck een van hun een leew ghelijckt

Die nae den roof snackt met verlanghen,

Oft t'leewken dat om aes te vanghen

Stil in zijn hol loert ende kijckt.

Stae op, gae hun Heer int ghesichte

End' storts' omveer, verlos' met cracht

Mijn siel uyt des god'loosen macht,

Met dijn scherp sweert end' streng' gherichte

Van menschen helpe my dijn handt,

Van menschen dien hier in dit leuen

Voor langhen tijdt deel is ghegheuen

Te blyuen in een goeden standt.

Dien du den buyck hebst vol ghestooten

Met Schat end' met versteken goet

Haer kind'ren leuen satt met spoet

End' laten t'goet hunn' erfghenooten.

Maer ick sal aensien, God getrouw

Dijn aenschijn mits mijn rechte saecke.

End' sal my telcx als ick ontwaecke

Versaden met dijns beeldts aenschouw.

---

*18

#15

ICk heb dy lief o Heer uyt s'herten gronde,

Die du mijn sterct' end' cracht bist t'elcker stonde.

God is mijn borcht, mijn blockhuys sterc end' vast

Mijn crachtich God die my helpt uyt den last.

Die navolghende verskens werden alsoo ghesonghen.

Op hem alleen staet alle mijn vertrouwen,

Mijn schilt, mijn heyl, op dien ick vry mach bouwen.

Als ick God lou' end' aenroep' met aendacht,

Ick word' terstont verlost uyt s'vyants macht.

Ick was verstrickt in doodelijcke banden,

Doe t'boos ghespuys sloegh ouer my sijn handen,

Ick was gelijck ghesloten onder t'graf,

End' lagh verstrickt met s'doodes laghen straf.

Doe riepic aen, met ancxt den Heer almachtich,

Tot mynen God, rees op mijn schreyen clachtich:

Hy hoorde my uyt synen tempel hoog'

End' liet hem gaen ter ooren mijn vertoog.

Van stonden aen begonde deerd' te beuen:

De diepste grondt der berghen hoog' verheuen

Craect' ende beefd' uyt ancxt met groot ghewelt,

Midts dat de Heer met gramschap was onstelt.

Een roock klomm' op uyt sijn neusgaten gramme

Wt synen mondt vloog op vier ende vlamme,

Die't al verslondt, wat haer quam int ghemoet,

De kolen viers doorbranden als een gloet.

Den hemel hoog' boogh hy, end' quam beneden

Op eener wolck', met voeten afghetreden.

Al waer hy reet op Cherubins end' tooch

Op wiecken snel des windts daer hy op vloog,

Hy hadd' hem self met duysterniss' omdecket

End' tot sijn hutt' een waterwolck' verstrecket

Doncker end' diep: Daer hy verholen bleef,

Doe sijn claer licht de wolcken van een dreef:

De kolen viers met haghel vielen neder.

Godt maeckt' om hoogh, storm, donder, end' onweder,

De hoochste Godt liet hooren syne stemm'

Hag'l ende vier end' weerlicht ginck van hem.

De Heer schoot los: hy brachts' al inde vluchte

Sijn blixem strael verdreefse met gheruchte.

Heer dijn getier seer schrick'lijck ende straf

End' stercke windt die dynen gheest wtgaf

Kloof d'eerdrijck op: dat diepten heel bloot stonden:

End' datmen sach des wereldts leeghste gronden.

Hy schiet' om leeg van bouen, end' greep my

End' stelde straex van waterbaren vrij.

Hy bergde my van mynen vyant crachtich

End' haters boos die my vielen te machtich.

In't swaerste cruys sy vielen my hardt aen:

Maer God de heer quam my terstont bystaen.

Hy heeft m'opt ruym gebracht end' vry ontslaghen,

Midts hy my draeg't een gunstich welbehaghen:

Soo dat my God na mijn oprecht gemoet,

End' na d'onschult van mynen handen doet.

Want ick heb' steed's ghevolcht des heeren weghen,

End' tegen God noyt boosheyt willen pleghen.

Maer sijn gericht end' woort altoos betracht

End' noyt sijn wet verstooten oft veracht

Ic heb altijt oprecht voor hem gewandelt

End' t'boos ghemijdt, noch schalckheydt oyt gehandelt.

Dus my de Heer nae mijn vroom herte richt't,

Na dat mijn handt reyn is in zijn ghesicht.

Den vromen, Heer, bistu vroom end' barmhertich

Du bist getrow' den mensch die is trouwhertich:

Reyn ongheveynst, den reynen van ghemoet

Maer we'er verkeert den gen' die archeyt doet.

Want t'schamel volck bewaerst end' bergstu goedich,

End' stootst om verr' den mensch' die is hoomoedich

Du salt mijn licht ontsteken hell' end' claer

Mijn duyster nacht verlicht God teenegaer

Ick heb mits dy heyrscharen doorgedrongen

End' in Gods cracht stadtmueren ouersprongen.

God is oprecht in alles wat hy doet,

Gods woort is reyn, gheloutert in een gloet:

Het is een schilt daerm' op vry mach vertrouwen

Voor die, die vast op hem haer hope bouwen.

Want wie is God dan God van Israel

Oft wie is sterck dan hy end' niemant el?

God heeft m'omgort met sterckt' end' cracht bestendich

Hy heeft gheslicht mijn paden seer behendich.

Hy maeckt my snel ghelijck een loopend' hert

End' helpt my stracx op bergen sonder smert.

Hy richt mijn hant tot rechtstrijdbare treken,

So dat mijn vuyst een stalen bog' can breken.

Den schilt dijns heyls hebstu my voorgestelt,

End' ondersteunt met dyner handt ghewelt.

De groote gunst, dynr' heerlijcker weldaden

Verheft m'om hoog' uyt sonderling' genaden.

Du maeckst o Heer dat mijn stap ruymte heeft,

Soo dat mijn voet niet struyckelt noch en sneeft.

Dies kond' ick vry mijn vyanden najaghen

End' quam niet we'er, s'en waren al verslaghen.

Ick smeets' om verr' dat sy noyt stonden op

End' met den voet vertreedd' ick hun den kop.

Du hebst my heer strijdbare cracht verleenet

End' onder my mijn we'erparty vercleenet.

Des vyants neck hebstu my toegekeert,

Soo dat ick stracx mijn haters hebb' verheert.

Sy schreydden wel: maer niemant quams' ontsetten,

Ja totten Heer: hy wouder niet op letten.

Ick maecks' als gruys end' stof voor eenen wint

Oft als een slijck datm' op de straten vindt.

Du hebst verlost van s'volcx oproer mijn leuen

End' tot een hooft der heydens my verheuen.

Tvolck dat ick noyt ghesien hadd' noch ghekent,

Heeft onderdaen hem tot mijn dienst ghewent.

T'gerucht mijns naems heeft hun gehoor doen gheuen,

End' vreemden veel doen onder mijn jock beuen:

Want t'vremde volc was met een vrees' bevaen,

End' dorsten noynt in haere vesten staen.

De Heer Godt leeft, hy is mijn borcht ghepresen.

De God mijns heyls moet hoog verheuen wesen.

God die my wraeck van mynen vyant schenct,

End' volcken zwaer my onder voeten brengt.

Hy maect my vry van alle die my quellen:

Heft m'over die, die teghen my sick stellen.

Du hebst my Heer verlost van het ghewelt,

Des mans die slechts zijn hert' op moetwil stelt.

Dies wil ic Heer dijn roem end' lof verbreyden

Met prijs dijns naems by volcken ende heyden,

God die sijn heyl maeckt heerlijck ende groot

End' helpt getrouw sijn Coninck inden noot,

Synen gesalfd' eew'lijck doet hy ghenade:

Dauid segg' ick end' alle synen sade.

---

*19

DE hemel wijt end' breedt

Gheeft duydelijck bescheet

Van Gods roem end' macht sterck,

De locht alomm' gestrect

Verhaelt vry end' vertreckt

Van syner handen werck.

De eene dach stort uyt

Tot d'and'ren, end' besluyt

Van Godt seer groote reden,

D'een nacht op d'ander nacht,

Verclaert des Heeren macht:

Met wysheydt t'allen steden.

Daer'n is noch volck noch tael

Gheen sprake noch verhael

Hoe vreemt dat het oock sy

Aldaerm' in't openbaer

Niet hoor haer stemme claer

End' onderrichting' vry.

Haer richtsnoer' end' vermaen

Is d'aertrijck door ghegaen.

Haer woorden zijn verbreydet

Aen swerelts eynd: in haer

Heeft God der Sonnen klaer

Een hutte toebereydet.

Van daen sy comt ten thoon

Als eenen bruyd'gom schoon

Wt zijn bedd' toegherust

Een stercken reus sy slacht

Die loopt met grooter kracht

End' doet zijn wech met lust.

Sy staet op, aen een eyndt

Van daen sy omme weyndt

Rontom des hemels palen,

End' daer en is gheen man

Die sick verberghen kan

Voor d'hitte van haer stralen.

Doch Godts des Heeren Wet

Is reyn end' onbesmet

Die s'menschen hert' verquickt

Des Heeren tuyg'nis claer

Is trouw end' maeckt voorwaer

D'onwysen wel gheschickt.

All' zijn bevelen goet

Sijn oprecht, die t' ghemoet

Verheughen end' oprichten

End' Godts gheboden zijn

Seer suyuer ende fijn.

Die s'menschen oog' verlichten.

Godts vrees' is onbevleckt

Die eewichlijck verstreckt

Haer deuchden onghelaeckt:

Sijn oordeel is oprecht

Vol trouw end' waerheyt slecht

Dat ons rechtveerdich maeckt.

Het is veel duysentfout:

Hoochweerdigher dan gout,

Ja gout fijn bouen maten:

End' soeter inden gront

Dan honich inden mont

Oft eenigh' honichraten.

Daer in wort dijn knecht Heer

Bericht in goede leer,

End' zijn verstant verclaert.

Daer is groot loon ghesett

Voor die, dies' onbesmet

Betracht end' wel bewaert.

Maer wie kan recht verstaen

End' grondtlijck ouerslaen

Sijn feylen end' ghebreken?

Heer reynighe my doch,

Van sonden die my noch

Int hert' verborghen steken.

End' dynen knecht behoed,

Dat gheen spijt noch hoomoet,

En heerschen ouer my:

Want soo ick sulcks bekom:

So sal ick wesen vrom,

End' van veel sonden vry.

Laet Heer mijn woorden al

Sijn nae dijn welgheval,

End' stuere mijn ghedachten.

Du bist end' anders gheen

Myn Godt end' rotzesteen

Die my verlost met crachten.

---

*20

DE Heer hoor' dijn ghebeden clachtich

In ancxt end' lyden swaer.

De naem van Jacobs' Godt almachtich

Dy help' uyt all' ghevaer.

Hy schick' dy uyt zijn heyl'gen throone

Ontset end' hulp' getrouwe.

Sijn cracht uyt Syon dijn persoone

Beschutt' end' onderhouwe.

Hy will' al dyner offerhanden

Met gunst ghedachtich zijn:

Op dat dijn offers t'asschen branden,

Voor Godes lief aenschijn.

Hy laet' dy nae dijn goetbehaghen

Volrichten alle dinghen.

End' dynen raet end' all' aenslaghen

Voorspoedelijck ghelinghen.

Hy laete dy dijn wensch wel tieren,

Op dat wy al te saem'

Dijns heyls verheughet, ons' Banieren

Oprichten in Godts naem.

Nu weet ick dat Godt hoed't zijn Coninck

End' aenhoort syne clachten

Want s'hemels throon zijn heyl'ghe woningh'

Mits seer heylsamer trachten.

D'een stelt zijn hop' op peerd' end' waghen

End' d'and'r op ruyt'ren macht:

Maer ons' ghedancken zijn gheslaghen

Op Godts Naem ende kracht.

Oock hebben d'ander moeten sneuen

End' vallen om, met schande,

Daer wy vast staende zijn ghebleuen

In aenstoot allerhande.

Heer' help ons end' bescherm ghestadich.

Ons' Coninck moet voortaen

Aenhooren ons ghebet, ghenadich

Als wy hem roepen aen.

---

*21

#13

DE Coninck sal, Heer, zijn vervreucht

Van herten end' ghedachten

In dijn ghewelt end' crachten,

Och hoe seer sal hy zijn verheucht

Van dijn verlossing' groot

In synen hoochsten noot.

Sijns herten wensch lust ende grondt,

Ghelijck hy't self begheret

Hebstu hem Heer bescheret.

Al wat zijn lippen ende mont

Heeft uytghesproken recht,

Hebst du hem niet ontsegt.

Ja self du voorcomst zijn ghebet

Met dijn weldaden goedich

End' seghen ouervloedich.

Du hebst hem op het hooft gheset

Een Conincklijcke kroon'

Van louter gout seer schoon.

Sijn wensch was slechts daer op ghemunt,

Dat du hem woudest gheuen

Een rijc tijt lanck hier te leuen,

Maer du hebst hem veel meer ghegunt

Als dat zijn leuen vry

Eew'lijck gheduerich sy.

Oock is seer groot zijn roem end' eer,

Op dyne hulp' ghenadich

Die hy gheniet't ghestadich,

Want du hebst hem begauet Heer

Met roem end' schoonen glantz,

Als met een rijcken krantz.

Du hebst hem als een spieghel klaer

Des heyls van dynen seghen

Den volcken voorghedreghen.

Du hebst met vreuchden t'eenegaer

Sijn hert' verblijt door t'licht

Van dijn lief aenghesicht:

Want nademael de Coninck vroet

Op God hem heeft verlaten:

End' acht voor alle baten

Des Allerhoogsten gunste goet:

Hy sal in alle last

Staen blyuen altoos vast.

All' dyne vyanden met macht

Sal dijn hant wel betrappen

In haere loose stappen.

Dijn rechte hant met grooter cracht

Sal dijn misgunners boos

Ne'ervellen machteloos.

Du saltse werpen in een gloet

Als dyne toorn' ontsteken,

Bestaen sal uyt te breken.

De Heer sal all' dit boos ghebroet

In synen toorne gram,

Vertieren als een vlam'.

Du saltse brenghen heel te niet

End' haer vrucht met der eruen

Tot inden grondt verderuen.

Haer kinders saltu met verdriet

Verdelghen uyt den grondt,

Vanden aertbodem rondt.

Om dat sy hebben raet gheslaghen

Om dy met grooter schaden

Veel longh'lucks te beraden:

Een aenslach hebben sy bestaen

Die sy niet sullen Heer,

Volvueren ymmermeer.

Du saltse stellen voren aen,

End' als een doel ophooghen

Om teghen hun te ooghen:

Dijns boghes pesen sullen staen

Ghespannen end' ghericht

Recht op hun aenghesicht.

Maeck dy dan op, Heer', t is nu tijt

Dat dyne cracht seer hooghe

Doch eenmael haer vertooghe.

Wy sullen sijnde seer verblijt

Dijn wonderbare macht

Lofsinghen dach end' nacht.

---

*22

#16

MIjn Godt mijn Godt waerom verlaetstu my,

End' van mijn hulp soo verr' versteeckstu dy,

End' mijn gehuyl, laetst troosteloos voorby

Gaen sonder achten?

Den gantschen dach roep ic met aller machten:

Maer du mijn God en hoorst niet myne clachten.

Ic houd' niet af van schreyen alle nachten

End' swyg' doch niet.

Du bist nochtans door s'werelts gants gebiet

De heyl'ge Godt: Du bist het lof end' liedt

Van Israel, in alle sijn verdriet:

Sijn roem end' eere.

Oock hebben wel ons' ouders voortijts meere

Op dy vertrouwt in haere smert' end' seere,

Du hebts' altoos ontsett end' bevrijt Heere

Wt allen noot.

All' haer gheschrey rees op in dynen schoot

Du stondts' oock by, in alle wederstoot:

Sy hoopten vry, end' werden noyt schaemroot

In haer ghebeden.

Maer ic ben slechts een eerdtworm hier beneden,

End' gheene man, van allen mensch' vertreden:

Soo dat het volck sijn spot end' tafelreden

Met my vast houdt.

Elck een die my in desen staet aenschout,

Spott ende schimpt: ick word' van elck besnowt

Elc maeckt m'een lipp', end' schudt den kop, wel stout,

Om my te plaghen.

Daer is de man die nachten ende daghen

Hem tot God keerdd': Dat God nu hoor' sijn clagen

End' maeck' hem loss, heeft hy aen hem behagen,

Dus spreken sy.

Doch niettemin o Heer du trockest, my

Wt s'moeders buyck: die werd' een moeder bly

Van aen de borst hebstu my altoos vry

Goey hop' ghegheuen.

Doe ick eerst quam in dit ellendich leuen,

Heeft my dijn handt uyt der baermoey'r geheuen

Van s'moeders buyck bistu mijn Godt gebleuen

Tot noch ter tijdt.

Vervremd dy Heer van my dan niet so wijt

Want ancxt end' druck biedt my seer herden strijt,

End' ick weet gheen die my helpt oft bevrijt:

Oft troost kan bringhen.

Want stieren fel my rontom hart bespringhen,

Stieren ghemest van Basan niet om dwinghen:

Vallen my toe end' sijn om my t'omringhen

By een vergeirt.

S'hebben haer keel op my wijt uytgespeirt

Ghelijc een leew die grimmich brult end' beirt,

End' synen roof daer hy hem met gheneirt

Verscheurt om t'eten.

Ick dryue wech als t'water wech ghesmeten,

Tghebeent' is my gheheel van een ghereten,

Ghelijck een was ghesmolten end' ghesleten

Is mijn hert' kleen.

Mijn sap verdort als een ghebacken steen

Keel, raeck end' tong' het klijft schier al aen een,

Dijn torn' heeft my tot stof als een dootsbeen

By nae verslonden.

Ick ben omringt van quade dulle honden:

Der boosen schaer die om my rontom stonden,

Hebben my wreedt hant ende voet met wonden

Deerlijck doorboort.

All' mijn gebeent' is jammerlijck ghemoort

So datmens' al kan tellen aen haer oort,

Sy sien my aen end' spreken menich woort,

My ter oneeren.

Noch deylen sy vast onder hun mijn cleeren

Sy werpen t'lot om mijn leedt te vermeeren,

Op mynen rock, end' draghen haer als heeren

Van al het myn.

Maer du o Heer wil niet verr' van my sijn

Du bist mijn cracht: in deser smert' end' pijn

Tot myner hulp' wil comen ten voorschijn

In aller haesten.

Wil myne siel van s'weerts ghevaer ontlasten,

End' myn' eensaem' uyt handen van des' gasten

Die met ghewelt als honden my aentasten

End' doen groodt leedt.

Van s'leeuwen muyl tot mijn verderf gereet

Verlos my doch end' vanden hoornen wreet,

Des eenhorns fel gheef my heer goet bescheedt

Om my te vryen.

Soo salick Heer vrymoedich t'allen tyen

Dijn heyl'gen naem voor myne broeders lyen

End' onder t'volck dijn lof ghebenedyen

Int openbaer.

Ghy die God vreest, seght hem lof al te gaer

Roemt end' eert God ghy Jacobs heyl'ge schaer

Israels stamm' vreest hem, want hy voorwaer

V sal beschermen:

Want hy noyt heeft veracht den noot der ermen

Noch sick verbergt om haerder niet t' ontfermen:

Maer hy aenhoort haer suchten ende kermen

End' neemt het aen.

Van dy o Heer sal myne roem ontstaen,

Voor scharen volcks sal ic dijns doen vermaen,

Voor t'heylich volck mijn g'loften nu voortaen

Wil ick volstaden.

Het schamel volc sal sick met spys' versaden,

End' wie God soeckt sal louen sijn weldaden

V hert' verblijdt sal leuen sonder schaden

In eeuw'ghe jeught.

Des aertrijcx eynd' sal mercken sulcke deucht

End' keeren sick tot God met geest verheugt

End' all' het volck ter werelt sal met vreugt

Ten voetval comen.

Dan sullen sy doch hebben recht vernomen

Dat God alleen het rijck hoort toe te comen,

Op dat hy heersch' op boosen ende vromen

In s'weerelts dal.

De vette mensch', sal sijn in dit ghetal,

De mag'ren med' end' sullen t'samen al

Haer eten satt, end' doen Godt den voetval,

Ja die schier steruen.

Haer saet naer hun sal die ghenaed' verweruen

Dat sy den Heer recht dienen: end' beeruen

Den naem sijns volcks: haer stam' sal niet verderuen

In eewicheydt.

Maer sullen steed's sijn' trouw' oprechticheyt,

Haeren gheslacht verconden met bescheyt:

Want hy de selfu' int werck aen my gheleyt,

Heeft menig weruen.

---

*23

GOd is voorwaer mijn herder wel ghetrouwe,

Dies vrees' ick niet dat m'eenich noot benouwe:

Hy leghert my op schoon' begraesde weyden

End' sal my voort aen't stille water leyden

Om sijns naems wil sal hy mijn siel versaden

End' voeren my op syne rechte paden.

Al waer ick schoon int doncker dal gheresen,

Van t'scheem des doots: ick soud' in gheen ancxt wesen,

Want du by my bist t'allen ooghenblicken

Dijn roed' end' staf sijn doch die my verquicken.

Du salt den disch my wel bereyt voorstellen

Onder t'gesicht' der genen die my quellen.

Seer goede salf' is my lancks t'hooft ghevloten,

Du hebst mijn croes vol soeten drancks gegoten.

Het gae soo't wil: My sal altijts aenkleuen

Genaed' end' gunst, so lang' als ick sal leuen:

End' t'lustich huys des Heeren hoogh ghepresen

Sal eewelijck mijn vaste woonstadt wesen.

---

*24

DEs Heeren is dat eertrijck ront,

End' al wat groeyt op haeren grondt

Midtgaders al die daer op woonen

Hy heefts' op den zeegront gebow't

Daer hyse tusschen stroomen houdt

Die sick om haer met lust verthoonen.

Maer wie sal dat gheluck ontfaen

Dat hy op Godes berg mach gaen

End' syne heyl'ghe plaets betreden?

Die reyn van handen end' ghemoet

Hem van onnutten eedt verhoedt,

End' mijdt bedroch end' valsche reden.

Sulck man sal kryghen goeden spoet

Van God sijns heyls in ouervloet

End' s'heeren g'rechticheyt verweruen.

Sodanigh is het vroom gheslacht

Van die God soecken met aendacht

End' Jacobs naem te recht beeruen.

Ghy deuren heft u' hoofden op

Ghy eew'ghe poorten hoocht u' tsop,

Een machtich Coninck wilt hier binnen.

Wie is des' Coninck so gheacht,

Tis God de heerscher sterck van cracht

Sterck inden krijg' niet om verwinnen.

Portalen heft om hoog' den kop

Ghy eew'ghe poorten maeckt u' op

Een heerlijck Coninck wilt invaren.

Wie is des' Coninck so gheacht:

Tis Godt de Heer van grooter macht

De eew'ghe Godt Heer der heyrscharen.

---

*25

#10

TOt dy staet mijn siel verheuen

Mijn God, mijn hop' rust op dy,

Laet my doch geen schand' aencleuen,

Noch mijn vyant werden bly.

Laetse tot schand' nemmermeer

Worden die op dy vertrouwen:

Maer op die de schande keer'

Die des' met onrecht benouwen.

Gheef my Heer dijn wech te kennen:

Leer my dyne rechte baen:

Stuer my: wil mijn voeten wennen

In dijn waerheyt recht te gaen:

Want du bist God die my mach

Ende wilt oock salich maken:

Op dy wacht' ick al den dach

Met verlanghen ende waken.

Denck aen dijn barmherticheden:

Door dijn goetheyt werd' beweegt

Die du in den tijt verleden

Vanden aenvanck hebst ghepleegt,

Vergeet de sond' myner jeugt,

Denck niet meer op mijn misdaden:

Maer om dyne groote deugt

Ghedenck myner in ghenaden.

God de Heer is goedertieren

Trouw, warachtich end' oprecht

Dies sal hy de sondaers stieren

Op een effen baen end' slecht.

D'arm volck in druck ende pijn

Sal de Heer met recht bescheyden:

End' al die ootmoedich zijn

Sal hy op zijn weghen leyden.

Want van alle Godes weghen

Liefd' end' waerheyt is het slot,

Aen de gen' die zijn bondt pleghen

End' bewaren zijn ghebot.

Heer om dynes namens wil

Wt ghenaden louter goedich

Mijn misdaden my quijt schil

Die groot zijn end' ouervloedich.

Wie is de man hier beneden

Die den Heer van herten vreest?

Den wech dien hy hoort te treden

Sal hem leeren Godes gheest.

Hem sal met vred' des ghemoets

T'goet zijn leefdagh' ouerschieten,

End' zijn kind'ren vol voorspoets

Sullen d'aertrijcks erf' ghenieten.

Die den Heer van herten meenen

Synen raet maeckt hy hun kondt,

End' sal hun ghenad' verleenen

Te verstaen zijn heyl'ghen bondt,

Dies staet my d'oog' end' t'ghemoet

Tot den Heer steed's opgheslaghen:

Want hy sal my mynen voet

Maken vry van alle laghen.

Dijn aenschijn tot mijnwaerts wende

O Heer ende mijnr' ontferm,

Want ick ben in groot' ellende

Eensaem, schamel end' seer erm.

Ick ghevoel so lancks so meer

Die benautheyt mijnder herten.

Wil my dan verlossen Heer,

Wt mijn pynen ende smerten.

Sie doch aen Heer met ghenaden

Mynen ancxt end' swaren druck,

End' vergheef my mijn misdaden

Oorsaeck van dit ongheluck.

Sie, mijn vyanden die sterck

End' seer veel zijn uyt der maten:

Daerenbouen vlytich merck'

Hoe fenynich sy my haten.

Hoede my dan van haer handen

End' mijn arme siel behow'

Op dat ick niet com' tot schanden:

Want ick vast op dy betrow'

Mijn vrom' hert' com' my te baet

D'wyl' ick op dy alleen wachte,

Heer verloss' van alle quaet

Israel met dyner crachte.

---

*26

#12

RIcht my, Heer, na mijn recht:

Want ick mijn

wegen slecht

Bewandel met een vroom gemoet

Op Godt staet mijn vertrouwen,

Hy sal my so vast houwen

Dat my niet struyck'len sal de voet.

O Heer versoecke my

End' ondertaste vry

Off ick met valsheyt ommegae

Bekoor mijn hert' end' nieren

In allerley manieren,

End' goed' acht op mijn wandel slae.

Want dijn gunst end' weldaet

My eewelijcken staet

Voor d'ooghen claer end' int ghesicht.

Ick hebbe mynen handel,

End' allen mynen wandel

Nae dyne waerheyt steed's ghericht.

Ick hebbe noyt gheleeft

Met t'volck dat hem begheeft

Tot loghentael end' valschen schijn.

Ick wil met dien niet treden

Die onder hare leden

Bedeckt end' dobbelhertich zijn.

Ick schroom' end' hebb' een haet

Van al t'gheselschap quaet

Dat sick tot boosheyt heeft ghewendt:

Dies will' ick niet verkeeren

Met lie'en die Godt niet eeren

End' dien zijn naem is onbekent.

Ick wasch' myn' handen reyn

So ick't van herten meyn'

In onschult suyuer ende claer,

Dies sal ick comen treden

Met offers end' ghebeden

Voor dynen heylighsten autaer.

Op dat mijn hert' end' mont

Dijn lofsang make kondt

Met heller stemmen end' gheklanck,

End' dyne wonderwercken

Die sick vry laten mercken

Vertelle dy tot lof end' danck.

Ick muur met herten kuys

De stede van dijn huys

Daer sick dijn goetheyt openbaert:

Ick houd' in grooter weerden

Die woonstadt hier op eerden

Daer sick dijn heerlijckheyt verclaert.

Laet mijn siel inden loop

Met der sondaren hoop

O Heer niet werden opgheraept.

Noch mijn onschuldig leuen,

Met't volck die haer begheuen

Tot bloet vergieten, zijn betraept.

Want in haer wreede handt

Steeckt boosheydt allerhandt

Die hun de gheest altijts bedenckt.

De vuyst wert hun bestreken

End' d'ooghen gants besteken

Met giften diemen steed's hun schenckt.

Maer ick sal my altoos

Afkeeren van het boos'

End' steed's met vroomheyt ommegaen

O Heer, mits dijn ghenaden

Verlost my vanden quaden.

Ontferm dy mijns: end' neemt my aen.

Die wyl' mijn voeten staen

Nu op de rechte baen

Wel vast end' vry van allen noot.

So wil ick God den Heere

Oock gheuen prijs end' eere

Voor menichten van volcken groot.

---

*27

GOdt is mijn licht end' Heylant hooch verheuen

Waer voor soud' ick met vreese zijn bevaen?

Godt is mijn cracht die m'onderhout in't leuen,

Wie sal my schrick oft ancxte jagen aen?

Doe my de boos' aenvielen met gewelt

End' meynden wel mijn vleesch te slicken op:

Sy werden selfs gestooten voor den kop

Mijn vyanden end' ter eerden ghevelt.

Of my al schoon een legher quaem' omringen

So soud' my t'hert' daerom niet zijn verschrickt:

Off men my wilt becryghen end' bespringhen

Noch staet mijn troost daer op altoos gheschickt.

Dat ick van Godt slechts een dinc heb begeirt

End' wil noch t'self' versoecken bouen all'

Dat alsoo lang' my, t'leuen dueren sal

My in zijn huys een wooning' sy bescheirt.

Op dat ick mach de lustbaerheyt des Heeren

Recht ouersien na mynen wensch end' keur:

End' my aldaer aen alle kanten keeren

Om zijn paleys t'aenschouwen deur end' deur.

Want hy my sal in tijt van ancxt end' pijn

Voor alle noot verberghen in zijn hutt':

Daer ick beschermt sal wesen end' beschutt

End' op een rotz der nae verheuen zijn.

Hy heeft m'alreed' alouer s'vyants scharen

Die omm' my staen het hooft hoogh opghericht

Dies ick zijn loff in zijn hutt' wil verclaren

End' off'ren hem der lied'kens soet ghedicht.

Verhoor my Heer end' op mijn schreyen lett:

Want ick tot dy mijn stemm' heff' inden noot

Ontferm dy mijns na dijn ghenade groot

End' antwoord' my met gunst op mijn ghebet.

Dus spreect mijn hert' in my van dyner wegen,

Soeckt bouen al des Heeren aenghesicht:

Want daer in is v welvaert gantz gheleghen:

Ick soeck't ooc Heer, nae myne schult end' plicht,

Daerom en berg dijn aensicht van my niet:

Noch en verstoot dijn knecht uyt gramschap swaer

Du bist mijn cracht end' helper in ghevaer

Begheef my niet als ick ben in verdriet.

Of my al schoon mijn vader hadd' verlaten

End' moeder med', so sal my Godt ontfaen.

Leer my dijn wech: End' om die, die my haten

Stuer my o Heer op dyne rechte baen.

Begeef my niet in mynes vyants macht,

Die teghen my valsch oorcondt heeft beleyt

End' leugens groot van my alom' ghespreyt

End' bruyckt geweldt met moetwil ende cracht.

Ten waer' dat ick met een gewis vertrouwen

Hadd' vast ghehoept noch in mijns leuens tijt

Gods aenghesicht end' gunst te mogen schouwen

Ick waer al lang' gheweest des leuens quijt.

Wacht dan den Heer met troost end' hop' vervult

Grijp goeden moet, end' stae slechts op hem vast

Hy sal dijn hert' vry helpen uyt den last:

Vertrouw' alleen, end' wacht hem met ghedult.

---

*28

O Heer mijn borcht end' stercke veste,

Ick roep dy aen voor d'eerst end' leste,

Laet my doch goet ghehoor vercryghen,

End' wil in desen noot niet swyghen,

Oft anders ick gae heel te niet,

Als diemen in't graff nederschiet.

Verhoor t'ghebet Heer dat ick spreke

Als ick mijn stemm' end' handt opsteke

In dynen tempel met volherden.

Och laet my niet gherekent werden

Met der god'loosen hoop die staet

Na enckel boosheyt ende quaet.

Die met den mondt van vrede spreken

Maer binnen t'hert vol schalckheyts steken.

Heer wil hun na haer wercken schencken

End' nae den list die sy verdencken

Op dat sy nae t'ghen' sy begaen

Den welverdienden loon ontfaen.

Want sy noyt hebben met aendachten

Op s'Heeren wercken willen achten,

Noch haer verstant oft sin bestaden

Om aen te sien zijn wonderdaden.

Daerom sal hy s' om verre slaen,

So dat sy niet meer op en staen.

Ghelooft sy God die also goedich,

Verhoort heeft mijn ghebet ootmoedich

Hy is mijn sterckt' end' schilt ghetrouwe,

Op welcken ick mijn hope bouwe.

Dies sal mijn hert' zijn seer verheugt,

Ick sal lofsinghen syner deugt.

God schutt' de syn' in synen ermen

Hy sal zijn Coninck vry beschermen.

Wil nu dan Heer dijn volck behoeden,

End' met ghenaey dijn erf bespoeden

Wils' als dijn schapen weyden Heer

Verhefs' altijt so lancx so meer.

---

*29

GHeeft ghy vorsten groot geacht,

Gheeft God' eer, prijs ende macht

Biedt eer ende loff te saem

Godes aller hoogsten naem,

Doet den voetval voor den Heere:

Bidt hem aen, End' doet hem eere

Inde heerlijcke woonsteden

Syner weerden heylicheden.

S'heeren stemm' met groot ghebaer

Druysschet ouer t'water claer

Ouer wolcken inde lucht

Dondert Gods macht met gherucht.

S'heeren stemm' end' donder crachtich

Thoont wel dat hy is almachtich.

S'heeren stemm' vol grooter weerden

Tuygt zijn heerlijckheyt op eerden.

S'heeren stemme met ghewelt

Cederboomen nedervelt:

D'hoogste Cedren worpt in 't sant

Die op Liban staen gheplant.

Den berg Liban doet hy springhen

Als een jonck calf niet om dwinghen.

Ende den berg Sirjan beuen

Als een Eenhorn hooch verheuen.

S'heeren stemme splijt van een

Vlammen viers end' doet se scheen.

Hy doet beuen t'wilde wout

End' maeckt Cades seer benouwt.

Hinden wilt doet hy mis baren.

Wt ancxt die haer seer vervaren

Hy doet bosschen end' plantsoene

Van ancxt schieten haer loof groene.

Maer 'tvolck Gods groot ende cleyn

Gaet in synen tempel reyn

Daer elck een die syn' naem vreest

Looft end' danckt hem uyt den gheest.

God regeert end' can verhoeden

Wolcken ende watervloeden

God is Coninck seer grootdadich

Ende zijn rijck blijft ghestadich.

God sal gheuen sterckt' end' cracht

Synen volck' dwelck op hem wacht:

De Heer sal met vrede goet

Sijn volck seg'nen in voorspoet.

---

*30

ICk wil met lofsang wel bequaem

O Godt verheffen dynen naem.

Want du my nae mijn toeversicht

Om hoogh' hebst weder opghericht,

End' hebst doch geenssins willen lyden,

Dat sick mijn vyant soud' verblyden.

O Heer mijn Godt ick riep tot dy

End' mijn ghesontheyt gaefstu my.

Mijn leuen hebstu uyt het graf

Ghelost: want ick nam gheheel aff:

Ick was schier onder d'eerde bleuen

Als du my gaefst een nieuwe leuen.

Godts uytvercoren al ghelijck

Looft Godt den Heer in hemelrijck:

Houdt in ghedacht'nis all' te saem

De weerde van zijn heyl'ghen naem:

Want syne gramschap wort verswonden

End' gantz ghestilt in corter stonden.

Maer zijn ghenade, gunst' end' danck

Gheduert all' onse leuen lanck,

Daer uyt gheschiet dat druck end' clacht'

Des auonts t'onsent wel vernacht:

Maer als de daeg'raet is gheresen

Verthoont hem we'er een vrolijck wesen.

Doet my al ginck na mynen lust

End' dat ick was in vred' end' rust,

Ick sprack: t'gaet nu met my te deg'

Ick sal niet struyck'len uyt de weg'.

Du hadtst uyt gunst end' wel ghevallen

Mijn berg' ghesterckt met goede wallen.

Maer so haest als dijn aensicht werdt

Voor my ghebergt: versloeg mijn hert'.

Ick riep tot dy met ancxt bevaen,

End' badt dy Heer ootmoedich aen.

Ick sprack: o Heer, wat salt dy baten

Dat ick int graf werd' ne'erghelaten.

Soud' onder d'eerd' een leeflos stoff

Verbreyden kunnen dynen loff?

Oft dyne waerheyt maken kondt?

Verhoor my Heer' tot deser stondt,

End' wil dy mijnr' ellend' ontfermen

Du sy mijn hulp, wil my beschermen.

Du hebst ghewendt mijn rouw' end' leedt

In vrolijckheyt, end' my vercleet

In stede van een sack met vreugt.

Op dat mijn tonge seer verheugt

Niet swyghe, maer dijn loff verconde.

Dies lou'ick dy Heer t'elcker stonde.

---

*31

MYn hop' op dy o Heer ick bouwe

Dies laet my nimmermeer

Gheraken tot oneer:

Maer nae dijn waerheyt ende trouwe,

Maeck my midts dijn ghenade

Bevrijdt van schand' end' schade.

Neyg t'mywaerts dijn ghenadig ooren

End' kom van stonden aen

Om my trouw' by te staen.

Sy du mijn borcht niet om verstooren

T'huys myner toevlucht vaste

End' help my uyt den laste.

Du bist mijn rotz' end' stercke walle:

Om dijns selfs heyl'ghe Naem,

Leyd m'op den wech bequaem.

Behoed my dat ick niet en valle

Int uytghespannen garen:

Want du kanst my bewaren.

Mijn gheest bevel' ick in dijn handen

Want du hebst my bevrijdt

O Godt ghetrouw', altijdt.

Al die met yd'len yver branden

Nae leughens, haet' ick seere

Want ick troost' m'op den Heere.

---

*32

WEl salich is de man dien zijn misdaden

Vergeuen zijn uyt gunstiger genaden:

Wiens sond' oock niet verschijnt in het ghericht:

Maer is bedeckt voor Godes aenghesicht.

Wel hem voorwaer dien Godt tot gheener stonden

En rekent toe zijn boosheyt ende sonden.

Wiens moet end' gheest ontledigt is end' vry

Van dobbelheydt end' van bedrieghery'.

So lang' als ick mijn misdaet heb verswegen

Werdd' mijn gebeent' veroudert end' verleghen

Die wyl' ick bruld' end' riep den gantschen dach

Met groot gheschrey van smert' daer ick in lach.

Mits dat dijn handt my swaer hadd' ouervallen

Dach ende nacht: so dat mijn sap met allen

Verandert werdt ghelijck een heeten brant

D'welck inden Oogst verdroogt het groene landt.

Maer als ick we'er mijn sonden heb' beleden

End' heb' niet meer verborgen mijn boosheden.

Maer sprack: Ick wil Godt bichten mijn misdaet,

Du scholst my quijt mijn ouertreding' quaet.

Hierom salt tu by tijts end' met volherden.

Van elck vroom hert' vry aengebeden werden:

Dies geenssins sal der stercken stroomen vloet

Treffen den mensch' die vroom is van ghemoet.

Du bist o Heer mijn toevlucht sonder sorghen:

End' mijn vertreck daer ick in stae verborghen

Wt allen ancxt hebstu my heel omringt

Met vreught die my Heer dijn verlossing' bringt.

O mensch' ick wil dy met verstandt end' reden

Leeren den wech die du hoor'st in te treden,

End' wil dy voorts gaen geuen goeden raet:

Want t'is op dy dat mijn oogh' achte slaet.

Wert niet ghelijck den Esel'n ende guylen

In onverstant, den welcken men haer muylen

Bedwinghen moet met toom' end' pranghen stijf

Dat sy den mensch' niet dringhen op het lijf.

Den godtloos' staet te wachten vele smerten

End' lyden swaer: maer wie op Godt van herten

Vertrouwt, weet vry dat seghen ouer all'

Den seluen mensch rontom beringhen sal.

Ghy vromen dan, zijt vrolijck inden Heere:

Juycht end' springt op, van groote blyschap seere.

Ghy alle t'saem die recht van herten zijt

Thoont met gheschrey dat t'hert v is verblijt.

---

*33

#11

UErheugt v inden Heer ghy vromen,

Verheugt v uyt uw's herten grondt,

De lofsang is schoon end' volcomen

Inder gerechten menschen mont.

Op harp' ende fluyten

End' accoort van luyten

Lofsingt God den Heer,

Komt aen op u' velen

Soete lie'kens spelen

Tot zijn loff end' eer.

Laet synen naem zijn hoogh' ghepresen

Met nieuw' ghedicht van lied'kens goet:

Die sullen fraey ghesonghen wesen

Met stemmen hel, claer ende soet:

Want des Heeren spreken

Is sonder ghebreken,

Suyver end' oprecht.

Alle syne daden

Gaen toe, met ghenaden

Ende waerheyt slecht.

Hy heeft een sonderling' behaghen

Aen die gherecht'heyt end' onschult.

All' d'eerd' (end' wat sy kan voortdraghen)

Is met zijn goedicheyt vervult

Door Gods woort seer crachtich

Sijn d'Hemels eendrachtich

Ghemaeckt uyt den grondt:

End' all' haer heyrscharen

Door den gheest ghevaren

Wt des Heeren mont.

Hy heeft de stroomen ende zeebaren

Als op een hoop te saem ghevatt:

End' inden afgrondt doen vergaren

Haer goluen als in eenen schatt.

Laet dan op der eerden

Den Heer zijn met weerden

Ontsien ende gheacht.

Dat alle persoonen

Die op d'aerdrijck woonen

Vreesen syne macht.

Want als hy t'woort heeft uytghesproken

Terstondt is syne will' gheschiet,

End' daer en is gantz niet ontbroken

Van all' het ghen' dat hy ghebied't.

Volckeren raetslaghen

Listen ende laghen

Maeckt hy cranck end' broos:

Der heydens ghedancken

Ende schalcke rancken

Maeckt hy crachteloos.

Maer Gods raet heylich end' volcomen

Blijft eewich in zijn volle cracht

T'gen' dat zijn hert' heeft voorghenomen

Gheduert van gheslacht tot gheslacht.

Salich is warachtich

T'volck dat Godt almachtich

Tot zijn God beuindt.

Gh' luckich zijn gheboren

Die God heeft verkoren

Tot zijn erf' bemindt.

De Heer schouwt uyt den hemel hooghe

Alhier om leeg' op d'aertrijcks dal:

Daer hy bemerckt met een scherp' ooghe

Der menschen kind'ren t'samen al.

Vanden hooghen throone

Syner heyl'gher woone

Kan hy gade slaen,

Ende seer scherp wercken

Aller menschen wercken

Die op d'aertrijck gaen.

Want hy heeft self door zijn vermoghen

Gheschapen haer hert' end' ghemoet:

Dies wort hy nemmermeer bedroghen

Int weten wat een yegh'lijck doet.

Ten zijn gheen heyrscharen

Noch volck die bewaren

Den vorst inden noot.

Gheen ghewelt van ermen.

Kan een reus' beschermen

Van een snelle doot.

Het is een valsch end' dwaes vertrouwen

Datm' hulpe van een hencxt verwacht:

Gheen peert en kan den mensch' behouwen

Noch helpen door zijn sterckt' end' cracht:

Maer Gods oogh' ghenadich

Waeckt op die ghestadich

Die godsvruchtich zijn.

Ende met aendachten

Op zijn goetheyt wachten

Sijnd' in smert' oft pijn.

Op dat hy vanden doot haer leuen

Verloss' als sy zijn in ghevaer:

Hy sal hun haren nootdruft gheuen

In tijdt van diert' end' hongher swaer.

Dat dan tot den Heere

Onse siel' haer keere,

End' wacht' op hem vast.

Hy end' anders gheene

Is ons' schilt alleene,

End' hulp' inden last.

Dies sal ons' hert' sick seer verblyden

In Godt den Heer met vreugd' heylsaem:

So verr' als wy tot allen tyden

Vertrouwen op zijn heyl'ghen naem.

Dat dan dijn ghenade

Op ons vroech end' spade

Heer ghestrecket sy:

Gh'lijck als wy van herten

In all' onse smerten

Wachten vast op dy.

---

*34

#11

ICk wil Godt t'aller tijdt

Hoogh prysen uyt mijns herten grondt,

End' eewich voeren inden mont

Sijn lof ghebenedijdt.

Mijn siel wilt van gheluck,

Haer roemen op den Heer met vreugt:

Dies sullen werden seer verheugt

De scham'len inden druck.

Comt dan met my te saem,

Laet ons grootmaken Godt den Heer:

End' all' ghelijck met prijs end' eer

Verhooghen synen naem.

Ick heb' den Heer ghesocht

In noot, end' hy heeft my verhoort:

Oock heeft hy my nu rechte voort

Wt al mijn vrees' ghebrocht.

Wie zijn oog' op hem raemt

Wort door zijn claerheyt gantz verlicht:

Dies en sal hem het aenghesicht

Sijn nemmermeer beschaemt.

Den armen die met vlijt

In swaeren noot schreydde tot hem,

Heeft God verhoort zijn clacht' end' stemm'

End' uyt den ancxt bevrijt.

Der heyligh' engh'len schaer,

Heeft haren legher vast gheslaen

Rontom die, die God roepen aen

End' helpts' uyt lasten swaer.

Smaeckt dan, siet end' aenschouwt

Hoe milt end' goedich de Heer is.

Wel salich is de man ghewis

Die vast op hem vertrouwt.

Vreest God ghy menschen al

Die ghy zijt heylich inden gheest,

Want eenen yegh'lijck die hem vreest

Gantz niet ghebreken sal.

De leeuwkens stout van moet

Lyden dick hongher end' ghebreck:

Maer wie tot Godt neemt zijn vertreck

Dien ontbreeckt doch gheen goet.

Comt kinderen hier al

Hoort mijn bericht uyt Godes woort

Ick sal v leeren rechte voort

Hoemen Godt vreesen sal.

Wie is de mensch die lust

Nae een lanck leuen ende goet,

End' soeckt goey daghen met voorspoet

End' met een hert' gherust?

Snoer dijn tongh' allemael

Dat sy gheen achterclap en doe,

Wacht dyne lippen oock daer toe

Van valschen loghentael.

Het quaet myd' end' doe wel

Soeck vred' end' trachter nae altijdt:

Want Gods oogh' wacht op die met vlijt

Die doen nae zijn bevel.

Maer d'aenschijn Gods aensiet

All' die boos doen, verstoort end' gramm':

Op dat hy haren naem end' stamm'

Brengh' t'eenemael te niet.

Als de gherechten zijn

In last, so schreyen sy tot hem,

End' hy verhoort stracx hare stemm'

End' helpts' uyt ancxt end' pijn.

De Heer is doon na by,

Dien die verslaghen zijn in't hert',

End' inden gheest verdruckt met smert

End' maecktse los end' vry.

Wie vroom end' oprecht leeft

Krijgt dickmael menich ongheluck:

Maer God verlost hem uyt den druck

Als telckens passe gheeft.

Hy schutt' een sulcken man

All' zijn ghebeenten groot end' cleen:

So naeuw dat haerder oock niet een

Ghebroken werden kan.

De goddeloosen al

Vergaen door haere boosheyt quaet,

End' wie den vromen draghen haet

Die cryghen haren val.

Godt sal van druck ontslaen

De siel' des vromen die hem dient.

Wie God betrout end' is zijn vrient

Kan niet verloren gaen.

---

*35

#13

TWist Heer met myne twisters loos:

Bestrijd' mijn wederstryders boos:

Grijp nae den schilt, wil dijn sweert wetten,

End' stae stracx

op, om my t'onsetten,

Ruck uyt van leir end' treed vry aen,

Sluyt mijn vervolg'ren straet end' baen:

Spreeck tot mijn siel: Siel, vreese niet,

Ick wil dy helpen uyt verdriet.

Laets' al die my na t'leuen staen,

Met oneer ende schand' vergaen:

Laet spottelijck te rugghe treden

Die teghen my haer rancken smeden.

End' dryuen inde locht gheswindt

Ghelijck een stof voor storm end' windt,

Des Heeren enghel hooch gheducht

Veriaegse t'samen inde vlucht.

Stockdoncker sy haer baen end' padt,

Haer weghen slibb'rich end' ghelatt,

Des Heeren enghel moetse plaghen

End' van d'een plaets in d'ander jaghen:

Want sy my hebben met onrecht

Haer laghen in een cuyl ghelegt.

End' sonder oorsaeck haere gracht

Bereyt, end' schier om t'leuen bracht.

T'ghedruys vall' hem snell' ouer t'hooft

Eer hy't bedenckt oft self ghelooft.

T'net dat hy my heeft voorghehanghen:

Moet hem verstricken ende vanghen,

Hy valle selfs, end' onbedacht

Blyu' in zijn eyghen kuyl versmacht.

Doch sal mijn siel' in God verheugt

Sijn hulpe nemen tot haer vreught.

Al mijn ghebeent' end' gantsche cracht

Spreeckt, Heer wie isser die dy slacht?

Die du den scham'len mensch kanst rucken

Wt ghener handt die hem verdrucken,

End' hebst den armen vry ghestelt

Wt syner roouers sterck ghewelt.

Ghetuyghen valsch uyt arghelist

Aentygden my t'ghen' ick niet wist.

Voor goet vergolden sy my t'boos'

Om my te maken leuenloos:

Daer ick doch hebb' in hare lasten

Ghetreurt met t'hayren cleedt end' vasten,

End' hebb' voor haer met menich traen

Seer innich mijn ghebet ghedaen.

Ja hebb' hem anders noyt ghedient,

Dan als een broeder ofte vrient.

Ick treurd' end' hiel my so verkleendt

Als t'kindt dat om zijn moeder weent:

Maer sy daer teghen in mijn lyden

Te samen ginghen haer verblyden,

Het snood' gheboeft' my onbekent

Heeft my seer hatelijck omrent,

Haer keel ghespalckt, end' sonder endt

Met leughens mynen naem gheschendt.

Met tanden hebben sy gheknerst

Van spijt, daer hun het hert' van berst:

Verraders hebben m'ouervallen

Die schamp'rich na den broode kallen.

Siestu noch toe met sinnen koel?

Heer loss' mijn siel van haer ghewoel,

End' mijn eensam' van leeuwen wreedt:

Dat sy my niet doen meerder leedt.

So sal ick in een groote schaer

Heer maken dijn lof openbaer:

End' onder t'volck groot ende crachtich

Dijn roem ghewaghen Heer almachtich.

Laet slechts niet aen my zijn verblijt,

Die m'ouer gaen met valschen nijt.

Noch die my t'onrecht draghen haet

Winckooghen ouer my met smaet.

S'en hebben gheen vred' inden sin

End' inden mont noch vele min:

Maer rechten daer op haer aenslaghen

Om den vreed'sam' int net te iaghen.

Sy hebben haer te saem vergert,

End' met den mont wijt opghespert,

Op my gheschreewt: Ha ha tis goet,

Wy sien nu onsen lust gheboet.

Maer Heer dijn oogh' haer doen oock siet,

Dies wil doch langher swyghen niet:

Noch dy voortaen verr' van my maken.

Stae op, ontwaeck tot myner saken.

Mijn Heer mijn God merck op mijn recht.

Richt my nae dyne waerheyt slecht.

O Heer o God laet doch des' lie'n

Haer lust met vreught aen my niet sien.

Noch segghen in haer hert' verheught

Och dat gaet wel, het doet ons deught.

Wy hebben hem gheheel verslonden:

Maer maeck doch dat ter seluer stonden,

Heer, schaemroot worden t'samen al

Die bly zijn ouer mijn misval:

Oneer end' smaet moet zijn haer kleedt

Die trotzich my doen spyt end' leedt.

Maer vrolijck sy end' dryue vreugt.

Die my gunt recht end' doet my deught.

Hy spreke steed's: de naem des Heeren

Sy groot ghemaeckt, met prijs end' eeren:

Die synen knecht in sted' van druck

Ghegunt heeft vred' end' goet gheluck.

Dies mijn tongh' altijdts ouer al,

Dijn rechte trouwe roemen sal.

---

*36

D'Ontrouwe die de god'loos' doet,

Spreeckt duydelijck in mijn ghemoet:

Godts vrees' moet hem ontbreken.

Want hy hem in het boos' behaegt

End' also vyerich daer na jaegt,

Dat een' de walg' moet steken.

Sijn woorden zijn list end' bedroch:

Hy wilt gantz niet verstaen, om doch

Gheen goet noch deugt te plegen.

Op't bedd' zijn schalckheyt ouerlegt

End' blijft steed's op den wech onrecht,

Gheen boosheyt is hem teghen.

Dijn goetheyt Heer, den hemel naeckt,

Dijn waerheyt aenden wolcken raeckt:

Dijn trouwe goedertieren,

Is als een hooghe bergh gheacht:

Dijn oordeel diep' afgronden slacht.

Du helpst mensch' ende dieren.

Hoe kost'lijck is dijn miltheyt goet?

Dies sullen haer de menschen vroet

Onder dijn vleughels rusten.

End' zijn versaedt met dijns huys goet

Du saltse lauen uyt den vloet

Dijnr' hemelscher wellusten.

Want s'leuens oorspronck is by dy:

In dyne claerheyt sullen wy

Ons' clare licht bekomen.

Verstreck dijn goetheyt lancx so meer:

Den ghenen die dy kennen Heer

End' dyne trouw' den vromen.

Der snorkers voet verrasch' my niet:

Laet m'oock niet struyck'len met verdriet

Inder god'loosen handen.

Sie daer: de ghen' die t'boos' begaen

Sijn (sonder voorts meer op te staen)

Ter ne'er ghevelt met schanden.

---

*37

#20

EN stoor dy doch om geen god'loose menschen,

Noch aen't gheluck der boosen keer' dy niet:

Al gaet het hun een tijt lanck nae haer wenschen

Noch sullen sy als hoy oft dorre riet,

Werden seer stracx ghemaeyt end' afgesneden,

End' als jonck kruyt verwelckt end' uytghewiedt.

Betrouw' op Godt: doet wel, volg' goede seden

Dies woon' op't landt wel seker ende vry.

End' werdd' ghevoet in goede rust met vreden.

Stell' dynen lust op Godt met herten bly',

So sal hy self volbrenghen dijn begheiren,

Op dat dijn wensch' end' lust ghelinghe dy.

Richt dynen wech op Godt: laet hem gebeiren.

Betrouw' hem slechts: so sal hy dy wel fijn

End' soo't behoort dijn nootdruft al bescheiren.

Hy sal dijn recht voortbringhen ten voorschijn

Als eenen glantz: end' doen dijn onschult blijcken,

Als t'middaegs' licht, wanneer het tijt sal zijn.

Houd dy maer stil: vertoef Godt sonder swijcken

Benijd dien niet, dien't hier gheluck'lijck gaet,

End' die volvoert all' syne quaey practijcken.

Bistu ghestoort, dijn gramschap vallen laet

End' wil dy niet van herten so bemoeyen,

Dat du dy soud'st begheuen tot het quaet.

Men sal doch haest sien t'god'loos' volck uytroeyen:

Maer wie op God met vast verhopen wacht,

Die sal tot erff' besitten d'aertrijcks goeyen.

Noch weynich tijts: so wordt de boos' gebracht

Gheheel te niet: dat du oock niet salt vinden,

Sijn spoor noch stap: so du neemst daer op acht.

Maer t'vrome vrome volck end' alle sachtghesinden

Die sullen vry ten erfdeel heben t'landt,

Met lust end' vred' int midden van haer vri'nden.

Het is wel waer datt t'god'loos volck hem spant

Teghen den vroom' end' legt hem boose laghen:

Ja knerst van spijt end' bijt op synen tant.

Maer God de Heer bespot slechts haer aenslaghen,

End' siet van vers den dach aencomen ree,

Van haer verderf end' doodelijcke plaghen.

De god'loos' heeft het sweert al uyt de schee,

End' spant den bog' om vromen t'onderbringen,

End' steken doot d'oprechten als een vee.

Maer zijn gewelt sal hem t'hert' self afdringen,

Sijn stalen bogh', al waer hy noch so swaer,

Sal bersten strackx end' in veel' stucken springen,

Het weynich goets des vromen is voorwaer,

Al'st swaere goet dat d'onvroom' schraept te gaer.

Want d'ermen stijf der boosen ende vrecken,

Sullen met cracht werden ontwee gheslaen:

Maer God de Heer sal stutten end' bedecken

Den vromen mensch: Want Godt kent end' neemt aen

Den tijt der ghen' die reyn zijn van boosdaden

Dies sal haer erff' oock nemmermeer vergaen.

In tegenspoet geen schand' sals' ouerladen,

In hongers noot, welck is een seer scherp sweirt

Salse de Heer met leeftocht wel versaden.

Maer t'god'loos volck sal worden gantz verteirt

End' wie Godt haet, sal also stracx verdwynen

Als lammervett dat met den roock uytbeirt.

De god'loos mensch' ontleent ghelt op termynen,

Doch nemmermeer zijn schuldenaers betaelt:

Maer wie God vreest die geeft noch van den synen.

Want daer de Heer zijn seghen ouerstraelt

Die eruen t'landt: maer die zijn vloeck becomen,

Worden int lest noch met verderf onthaelt.

Godt stutt't end' schoort den voet van alle vromen:

Want s'Heeren oogh' met gunst' end' liefde lett

Op haren wech in Gods naem voorghenomen.

Valt hy by wyl', hy'n wort dies niet verplett:

Want Godes hant hem seker sal bewaren,

Die synen voet altijts vast ondersett't.

Ick was wyl' jonck, end' ben nu oudt van jaren

End' sach noyt vrom' verlaten inden noot,

Noch synen stamm' met bed'len broot vergaren:

Want hy veel eer uyt synen milden schoot

Geeft daeg'lijcx uyt, end' leent hun die noot lyden,

Oock wort zijn saet beschenckt met seghen groot.

Daerom doe goet, end' leer het quade myden:

Soo woonstu hier altoos sonder verdriet:

Want Godt bemint het recht tot allen tyden

End' en verlaet zyn' uytvercoren niet.

Sy zijn bewaert end' kunnen niet bederuen

D'wyl' t'god'loos saet' als oncruyt wordt gewiet.

Die oprecht zijn die sullen t'lant beëruen.

End' eewelijck besitten haere goet,

Tot dats' int lest' een salich eynd' verweruen.

Den vromen mont spreect reden wijs end' vroet.

End' van zijn tongh' men siet ghestadich vloeyen

Ghericht' end' recht als een springader soet.

In zijns Godts wet sal zijn hert' verheught groeyen,

Dies nemmermeer en sal oock zyne voet

Comen ten val: maer zijn wech sal bespoeyen.

Tis waer dat hem d'onvroom' in eu'len moet,

Altijdts verspiet end' soect hem t'onderdringhen

Om doot te slaen het vroom onschuldich bloet.

Maer Godt de Heer sals nemmermeer ghehinghen,

Dat een vroom man com' in des schalcken handt,

End' werdd' ghedoemt, als hy zijn recht wilt dinghen.

Dies wacht den Heer: volgh zijn wech met verstant

Tot dyner erff' sal hy dy d'eertrijck gheuen,

End' du salt sien vergaen die boos' int landt.

Ick heb ghesien den god'loos stout verheuen

Ghins ende we'er gaen sweruen wel ghesont,

Als een laurier groen end' hoogh' opghedreuen.

Doch ging' hy deur ten laetsten, end' verswondt:

Hy'n bleeffer niet: ick hebb'r acht op gheslaghen

Dat m'oock de spoor van zijn plaets' niet en vondt.

Slae gaey de ghen' die haer in onschuldt draghen

End' speur met vlijt des vromen rechte baen:

Daer eynd' is vred' end' voorspoet met goey dagen:

Maer die boos doen die sullen all' vergaen.

End' t'god'loos volck sal noch int lest beënden

T'eewich verderf end' zijn te niet ghedaen.

Hulp ende troost sal Godt den vromen senden

Want hy is doch haer sterckt' end' toeverlaet

In tijt van noot, van cruys end' swaer ellenden.

Hy salse vry verlossen van het quaet:

End' het gheweldt der god'loos' van hun wenden:

Die wyl' haer hop' op hem alleene staet.

---

*38

#23

STraff' doch niet in onghenaden

Mijn misdaden,

Heer, maer hebb' met my ghedult:

Ende zijnd' in toorn' ontsteken,

Wilt niet wreken,

Ouer my mijn swaere schult.

Want dijn pylen afgheschoten

Staen ghesloten

In mijns herten diepsten grondt.

Dijn hant swaer end' onghenadich

Druckt my stadich

End' heeft my gheheel doorwondt.

In mijn vleesch' en is o Vader

Lidt noch ader

D'welck voor dijn toorn' is ghesondt:

Mijn ghebeenten mits mijn sonden

Gantz gheschonden,

Sijn vol onrust t'aller stondt.

Want mijn sonden end' boosdaden

Die my schaden

Rysen bouen mynen kop.

Ende doen my nedersacken

Gh'lijck als packen,

Die men niet kan beuren op.

Dies mijn seeren ende buylen

Seer vervuylen

Werpend' etterende dracht.

D'welck mijn dwaesheyt veroorsaecket

Ende maecket

Dat ick schier van stanck versmacht'

Ick verkrimp' heel end' verkromme

Ja vall' omme

Van last end' van hertenleedt.

Ick moet heele daghen sluypen

End' gaen druypen,

Treurich zijnd' in rouw' ghekleedt.

Want mijn heupen vol ghebreken

Sijn ontsteken,

Met vyer end' vol heeten brants

End' t'vleesch is my gantz met allen

Inghevallen:

Aen my is niet gaef noch gantz.

Dies ben ick swack al te seere

O Godt Heere:

End' verbroken schier van smert'.

Daerom brull' ick met gheruchte

Ende suchte,

Van pijn die ick voel int hert'.

Doch mijn lust end' hert' van binnen

Ende sinnen,

Staen, Heer, voor dy openbaer,

All' mijn suchten ende sorghen,

Onverborghen,

Is dy wel bekent end' claer.

T'herte sweeft my gintz end' weder

Op end' neder,

Soo dat mijn cracht my begheeft.

D'ooghen zijn my inder waerheyt

Sonder claerheyt,

Als een die gheen ooghen heeft.

All' mijn vrienden ende maghen

Sien mijn plaghen,

Van besyden ende dwers.

Myne naeste naghebeuren

Sien my treuren,

End' aenschouwen my van vers.

Maer die my nae't leuen jaghen

Legghen laghen:

End' die my beraden quaet,

Gaen en dichten alle malen

Leughentalen,

Met bedroch end' valschen raet.

Doch het valt m'al in mijn ooren

Sonder hooren,

Want ick houd' m'als doof end' dom.

End' op all' haer valsch aentyghen

Met stil swyghen,

Houd' ick toe den mont als stom.

Als off ick van all' haer woorden

Niet en hoorden:

Houd' ick my gheheelijck stil.

Oft als een die wordt bestreden

End' met reden,

Sijn saeck niet verweiren wil.

Want ick vast in mijn ghedachte

Op dy wachte:

O Heer, mijn troost staet op dy,

Du mijn Godt end' Heer goetdadich,

Salt ghenadich:

Gunstigh' antwoort gheuen my.

Want ick sprack in mijn ghebeden

Dese reden:

Maeck mijn vyanden niet bly:

Want sy sullen met behaghen

Hoomoet draghen,

Soo mijn voet ghestruyckelt sy.

Want soo dijn handt my wilt mincken

Ick moet hincken,

Smadelyck mijn leefdaegh' lanck.

End' steed's sonder op te houwen,

Droeviggh schouwen

Mijn smert end' mijn onderganck.

Heer du sietst dat ick mijn sonde

Dy verconde:

End' verlaghe mynen row'.

Ende dat ick swaerlijck suchte,

Ende duchte,

Voor mijn misdaet seer ontrow'.

Myne vyanden die bloeyen

Ende groeyen,

Hierentusschen in haer cracht.

Ende die my bouen maten,

Nydich haten,

Nemen toe in hare macht.

Die my quaet voor goet verghelden,

End' my schelden,

Vallen teghens my met haet.

Alleen om dat ick in deugden,

Stell' mijn vreugden

End' volgh' een goet opsaet.

Maer du wil my niet begheuen

All' mijn leuen,

Mijn Godt end' ghenadich Heer,

Keer niet van my dyne vrede,

Noch en trede,

Verde van my nimmermeer.

Dyne hulp' wil my toestellen,

End' versnellen,

Dijn ontset in desen strijdt:

Want ick doch van dyner crachte

Troost verwachte,

Du bist mijn hulp alle tijdt.

---

*39

ICk hadd' voor my ghenomen end' gedacht

Ick wil op mijn wech nemen acht.

End' toesien dat mijn tongh' haer niet misgae,

Met yet te seggen dat misstae.

Ick woud' een prang' my setten voor de mont.

Soo langh' als t'boos' volck voor my stont.

Dies sweeg ic stil end' was gants sonder spraec

Ja sweeg oock van mijn rechte saeck.

Maer myne smert' drong my int lest soo hert

Dat mijn ghemoet ontfuncket wert.

End' m'int ghepeyns een heeten brant ontstack

So dat mijn tong' noch aldus sprack:

Doe my verstaen Heer myner daghen endt.

Maeck my mijns leuens maet bekendt.

Hoe langh' sal ick noch met verdriet end' pijn

In dese droeve werelt zijn?

Du geefst ons Heer een handtbreet slechts respijt:

Voor dy ghelt niet al myne tijt.

Voorwaer de mensch is niet dan ydel waen.

Hoe vast dat hy oock schijnt te staen:

Als eene schijn oft droom die stracx verswint:

Noch quelt hy hem om yd'len wint.

Hy schraept te gaer met moeyt' end' ongheval

End' weet niet wie't besitten sal.

Maer wat wil ick voortaen nu wachten meer?

Waer is mijn hop' end' troost o Heer?

Mijn hop' end' troost op dy alleene staet.

Verloss' my van mijn sonden quaet.

Ghedooghe niet dat een dwaes onverlaet

My brenghe tot schand' ende smaet.

Ick worde stom o Heer end' swyghe stil,

Want tis dijn Goddelijcke wil

Ja tis dijn werck, end' myner sonden straf:

Och keer dijn plaghe van my af.

Want van het slaen dijns handts end' stercke macht

Ben ick beswijmt, end' sonder cracht.

Als du Heer strafft des menschen boose daet

Soo sietmen dat hy stracx vergaet:

Sijn roem end' eer end' schoonheyt wort verrott

End' uytgheteirt als van een mott.

Voorwaer tis soo: de menschen altemael'

Sijn ydelheyt end' loghentael.

Hoor mijn gebet, wil mijn gheschrey verstaen

End' myne tranen gade slaen.

Ick ben voor dy een vreemd' op d'eertsche dal,

End' pelgrim als mijn vaders al.

Laet van my af, dat ick mijn aey'm verhael,

Eer ick verscheyde teenemael.

---

*40

UAn herten seer hebb' ick nae God verlangt,

End' ancxtich op zijn hulp' ghewacht:

Dies heeft hy oock op my gedacht:

Want hy mijn stemm' genadelijc ontfangt.

Hy heeft my uyt den kuyle

Vol slijms end' modders vuyle

Ghetrocken end' ontlast.

End' heeft mijn

voet int droogh'

Ghestelt op een rotz hoogh'

End' ondersett welvast.

Een schoon niew liedt geeft hy my inden mondt

Tot Gods des Heeren loff end' prijs

Dies menich mensch' die sulcx wort wijs

Sijn hop' op hem met rechter vreese grond't.

Wel salich zijn die bouwen

Op God haer vast vertrouwen:

End' sien niet eenmael om

Naer t'volck dat seer verhoogt,

Wt hoovaerdy hem boogt

Tot loghens slimm' end' kromm'.

Du hebst o Heer groot' wonderen ghedaen

Gheen mensch' kan dijn ghedachten all'

Tot onswaert, houden in ghetal.

Noch op de rey dijn deuchden ouerslaen.

Als ickse wil hooch louen,

T'ghetal gaet my te bouen.

Gheen offer noch gheschenck

Lust dy: maer tot dijn woort

Hebstu my d'oor' gheboort,

Dies ick steedts dijns ghedenck'.

Du'n hebst geen brant noch soenoffer begeirt

Dies heb ick dus tot dy gheseyt:

Sie Heer ick kom' end' ben bereyt

Daer staet van my ghemelt in dijn boeck weert

Dat ick sonder gheschille

Volbrenge dynen wille:

Daer aen heb ick mijn lust.

Dijn wet is my gheplant

Int hert' end' inghewant

Want mijn geest daer op rust.

Voor scharen volcx heb ic dijn trow vertelt:

Du wetest Heer dat mynen mondt:

Heeft dijn gherechtheyt steed's vercondt

End' hebb' gantz niet ghelaten onvermelt.

T'hert' heeft my noyt versweghen

Al dyne rechte weghen,

Dijn waerheyt heyl end' cracht

Dijn goetheyt ende trow'

Heb ick vry sonder schow'

Voor t'volck ten voorschijn bracht.

Dies du o Heer aen my oock niet verspaer

Dijn ontfermherticheyt in noot

Dat my dijn gh'recht'heyt ouergroot

End' waere trouw ghestadelijck bewaer.

Want my sonder ghetallen

Ellenden ouervallen:

Mijn sonde m'overdringt

Sy ouertreft voorwaer

T'ghetal van mynen haer

Soo dat my t'hert' ontsinckt.

O Heer wil my ghenadich nu bystaen

End' haest dy tot mijn hulpe seer.

End' laetse comen tot onneer

Die my bespien om my ter doot te slaen.

Heer laetse met schand' wijcken

Die my veronghelijcken.

Verderff' o Heere Godt,

Tot loon van haer verwijt,

All' die met my uyt spijt,

Vast houden haeren spot.

Maer laet die zijn in dy altoos verblijt

Die oprecht soecken dynen naem

End' wie liefheeft dijn cracht heylsaem.

Die segg' altijts, God sy ghebenedyt.

Ick ben arm end' ellendich:

Maer God heeft my bestendich

In mijn cruys end' verdriet

Wel trouwelijck versorgt,

Du bist mijn vaste borgt,

Mijn God vertoef doch niet.

---

*41

WElsalich is die een wijs vonniss' gheeft

Van dien die bedruct leeft,

Hem sal de Heer los maken end' bevrijdt

Inden benauden tijdt.

God sal hem oock gaef maken end' gesont

End' gh'luckich t'aller stont.

Du laetst niet toe, dat sulck een uit ghewelt

Sijns vyants werdd' ghestelt.

Hem sal de Heer troost seynden end' ontsett

Als hy cranck ligt te bedd'.

End' zijn sieck bedd' verkeeren in een vreucht

Met eener nieuwer jeucht.

In myner quael sprack ick o Heer tot dy,

Ontferm' dy ouer my.

Ghenees' mijn siel: Want ick heb my misgaen

End' teghen dy misdaen.

Mijn haters wreedt hebben my in haer hert,

Ghewenscht leet ende smert.

Wanneer sal hy doch steruen, segghen sy,

End' zijn naem gaen voorby?

Als sy my sien, ick hoor dat elck een spreeckt

Gheveynsdelijck, end' steeckt

Vol quaet bedrochs: Want als sy van my gaen

Dan gaet haer clappen aen.

Dan spreken sy te gaer uyt boosen haet,

Teghen my alle quaet.

Een yegh'lijck denckt, hoe hy my best verdruck'

End' brengh' in ongheluck

Elck segt: Hy is in een seer boosen stant

Gheraeckt van Godes hant:

Want hy ligt ne'er heel plat, end' sal voortaen

Niet meer op kunnen staen.

Ja oock mijn vrient op dien ick heb gebowt,

End' all' mijn hert' vertrowt,

Die mijn broodt att, heft nu met hooverdy'

Sijn hielen teghen my.

Maer du o Heer wil ontfermhertich zijn

In mynen druck end' pijn.

Richt my we'er op: So sal ick hun wel schoon

Vergelden haren loon.

Nu merck' ick wel dat ick in ongheval

Dy noch ben liefghetal.

Die wyl' zijn lust aen mijn leedt end' verdriet

Mijn vyant niet en siet.

Du hebst o Heer op mijn ontschult ghelett

End' my vast ondersett.

End' salt my stracx voor dijn lief aenghesicht

Steed's houden opghericht.

Ghelooft sy God, de God van Israel

Die my onthaelt soo wel,

Van deser stondt tot eewighen termijn

Amen, t'moet also zijn.

---

*42

GH'lijck een hert met groot verlanghen

Brunst na waterbeken koel:

Alsoo hijgt met lust vervanghen

Mijn siel nae God met ghewoel.

Ende dorst begeerlijc seer

Na des leuens God end. Heer:

Wanneer salt du Heer ghedooghen

Dat ick verschyn' voor Gods ooghen.

Myne spys' is bitter tranen,

Die ick storte dach end' nacht:

Als ick hoor' dat sy my manen:

Waer is nu dijns Godes macht?

T'hert' ontsinckt my alst my heugt

Dat ick met veel volcks in vreugt

Met lofsanghen end' ghebeden

Tot Gods tempel plach te treden.

Waerom bistu ne'er gheslaghen,

Mijn siel end' treurst met ghejanck?

Wacht God, ick sal noch ghewaghen

Synen loff met prijs end' danck,

Als hy my sal thoonen t'licht

Van zijn heylsaem aenghesicht.

Ach God mijn siel is besweken

End' mijn cracht van my gheweken.

Daerom ben ick dijns ghedachtich

Int landt ouer den Jordaen:

Doend' op Hermon berg' steenachtich

Oft op Mysar dijns vermaen.

Daer d'een grondt vol smert' end' cruys

D'and'ren toeschreyt met ghedruys

Gh'lijck als diepe watersluysen,

Daer dijn reghen uyt komt bruysen.

All' dijn stormen ende baren

Sijn my ouer t'hooft ghewaeyt:

Maer dat sal mijn hert' verclaren

Dat God zijnde we'er ghepaeyt

S'daeghs my zijn ghenade bied't:

End' snachts gheeft een vrolijck liedt:

Dies sal ick met gheest verheuen

Bidden God die m' houdt int leuen

Godt mijn steenrots' sal ick spreken,

Hoe vergeetstu mijns alreedt,

Waerom treur' ick dus besweken

Onder mynen vyant wreedt?

T'is m'een diepe wond' in't hert'

Die my door t'ghebeente smert't

Als sy schamprich my naeschreyen:

Waer mach dijn God nu verbeyen?

Waerom bistu dus verswonden

Mijn siel' ende kermst soo swaer?

Wacht op God ick sal noch konden

Synen lof int openbaer.

Hy is mijn verlosser groot,

End' mijn troost in allen noot,

Die mijn aenghesicht verclaret

End' mijn God die my bewaret.

---

*43

DOe my recht Heer in myne saecke

End' maeck dat sy werdd' eens beslist,

End' van t'wreet volck geneygt tot wraecke

Verloss' my, dat my niet en naecke

De man die uyt bedrog end' list

T'onrechte met my twiset.

Want du de God bist myner crachten:

Waerom verstootstu my soo wijt?

Waerom moet ick in rouw versmachten

End' zijn beswaert in mijn ghedachten?

Ja gants bedruckt met swaren strijdt

Door s'vyants haet end' nijt.

Seynd uyt o Heer (wil niet verbeyden)

Dijn waerheydt end' dijn heylsaem licht:

Die my den rechten wech bereyden

End' op dijn heyl'ghen berg' voorts leyden

Tot in dijn Tempel vast ghesticht

Voor dijn lief aenghesicht.

Daer sal ick dan vrymoedich treden

Tot Gods autaer met blyden ganck:

Tot God die mijn hert' stelt te vreden

End' ouerschudd't met vrolijcheden

Daer ick mijn Godt met harpenclanck

Sal segghen lof end' danck.

Mijn siel wat bistu soo verslaghen

Waerom ontsetstu dy soo seer?

Wacht slechts op God, wil niet vertzaghen:

Ick sal noch synen lof ghewaghen:

Want hy verlost my ymmermeer:

Hy is mijn God mijn Heer.

---

*44

#14

MEn heeft ons Heer met onsen ooren

Dijn wonder wercken laten hooren.

Ons' ouders hebben ons vertelt

De daden van dijn sterck gewelt

Dijn hant heeft d'heydenen verjaegt

End' onse vaders in haer stede

Gheplant, end' volcken hardt gheplaecht

Op dat ons' stamm' daer groeyd' in vrede.

Want sy voorwaer t'besit der eirden

Noyt en vercreghen met haer sweirden:

Oock heefts' haer eyghen arm end' cracht

Noyt uyt des vyants noot ghebracht.

Maer dyne handt, dijn erm seer sterck

End' dynes aensichts heylsaem claerheyt

Was diese lost', het was dijn werck:

Mits duse lief hadtst inder waerheyt.

Du self bist mijn Godt ende Coninck

Beschick' uyt dyner hoogher woning'

Dijn heylsaem hulp' in wederstoot

Help Jacobs stamm' uyt allen noot.

Wy hebben onses vyants moet,

Door dy, met hoornen ne'erghevellet

End' in dijn naem ond'r onsen voet

Ons' wederstryders all' ghestellet.

Dies sal ick doch mijn hop' niet bouwen

Op mynen boghe: noch vertrouwen

Dat mijn gheweir my soud' in noot

Bewaren kunnen vander doot.

Maer du bist Heer die du ons treckst

Wt s'vyants macht end' allen lyden

End' die de ghen' met schand' bedeckst

Die ons met haet end' nijt bestryden.

Dies moeten wy ons' roemen stichten

Op God den Heer end' lied'kens dichten

Tot synen loff: end' dach voor dach

Ghestadich doen zijns naems ghewach.

Maer du verstootst ons van dy wijt,

End' laetst ons worden Heer tot schanden

Sonder dat du ons inden strijdt

Voortreedst oft helpst uyt s'vyants handen.

Du doest ons met schand' end' oneeren

Den ruggh' voor onsen vyant keeren:

Wy zijn ons' haters tot een buyt,

Sy deylen ons' goed'ren uyt.

Du hebst ons op de slachtbanck bracht

Ghelijck als arm onnoosel schapen

End' wijt verstroyt onder de macht

Van t'volck dat ons verdruckt met wapen.

Du hebst dijn volck vercoopen laten,

Als dat gheveylt wort op der straten,

Om kleynen prijs met schimp end' smaet:

End' hebst daeraf gants geene baet.

Du maeckst ons tot schand' ende vloeck

Rontom all' onsen naghebueren:

Aen elck winckel ende hoeck

Wy moeten schanp end' spot besueren.

Wy dienen t'volck tot boerd' end' cluchten

Die sy vertellen uyt ghenuchten

Sy schudden t'hooft als zy ons sien:

Wy zijn een gecksmer voor de lien.

Beschaemtheydt staet altoos ghestreckt

Voor mynen ooghen t'elcken daghe:

Mijn aenghesicht is ouerdeckt

Met schand' end' oneer' die ick draghe.

Van lasterreden die sy segghen

End' van't verwijt dat zy m'oplegghen,

Om s'vyants will' die seer verwoet

Wreeckt ouer ons zijn grammen moet

Dit is ons t'samen al gheschiet:

Noch hebben wy dijns niet vergheten,

Noch dijn verbondt in dit verdriet

Oyt onder voeten wech ghesmeten.

Wy'n hebben noyt in dese smerten

Tot yemant el ghewent ons' herten

Noch onse ganck oyt afghekeert

Buyten den wech van dy gheleert.

Hoe wel du ons tot gruys ghemaelt,

End' hebst ghejaecht in draken kuylen.

End' met de scheem des doots onthaelt,

Daeronder wy mismoedich schuylen.

Voorwaer zo wy dwaes end' vermeten

Den naem Gods hadden oyt vergheten,

Oft d'hant ghestreckt uyt onverdult

End' eenen and'ren God ghehult.

Soud' God zijn' eer' aldus gheschent

Met scherper straffe niet naetrachten?

Hy die t'verborghen herte kent

End' doorgrond't nieren end' ghedachten.

Wy worden, Heer, gheheele daghen

Om dijns naems wille dootgheslaghen:

End' zijn niet anders hier gheacht,

Dan arme schapen diemen slacht

Ach Heere God, ontwaeck, t'is tijt:

Hoe blyfstu slapen nu soo langhe?

Waeck op, verstoot ons niet soo wijt:

Verlaet ons niet, want ons is banghe.

Hoe is dijn aensicht nu verborghen,

Daer m'ons soeckt alle te verworghen?

Hoe kandtstu onsen druck end' smert'

Dus stellen gantzlijck uyt dijn hert'?

Ons' gheest end' siel' is ne'erghebuckt

Int stoff end' asschen met onweirden:

De buyck is ons plat ne'erghedruckt

End' cleeft aen t'vuyle slijck der eirden.

Stae op dan Heer: wil op ons letten

End' ons in desen noot ontsetten,

Om dijns gunsts wil Heer ons behoed

In onsen druck end' teghenspoet.

---

*45

MYn hert' stort uyt, goed' end' bequame reden:

End' op't propost van s'Conincks heerlijcheden

Vloeyt my de tong', met dichten heerlijck wel:

End' als de penn' eens schryuers rasch end' snel.

Du bist de schoonst' uyt s'menschen stamm' ghesproten.

Dyn' lippen zijn met gh'naden ouergoten.

Daeromm' heeft Godt dy tot een eew'ghen tijdt,

Met seghen groet end' spoet ghebenedijdt.

Gord rustich op dijn sweert aen dyner syden

Du stercke helt, end' onvertzaegt in't stryden,

Ick segg' dijn sweert, d'welc aenwijst in't gelaet,

Dijn roem end' eer end' Conincklijck ciraet.

Treed in dijn rijck' end' heerlijcheit voorspoedich

Ryd' op, end' menn' den wagen seer sachtmoedich

Der warer trow' end' der gerecht'heyt coen

Soo sal dijn hant groot' wonderwercken doen.

Dijn spylen snel, zijn scherp om door te dringhen,

Dijns vyants hert', dien du salt t'onderbringen:

Want hoopen volcks die dy doen teghenweir,

Sullen vertzaegt gantz struyckelen omveir.

Dijn' throon o God sal eewichlijck bespoeyen

End' sonder eynd' in heerlijck opgroeyen.

Dijn scepter Heer' end' Conincklijcke staff,

Bestaet in recht, in billicheyt end' straf'.

Du houdest t'recht in grooter liefd' end' weerden,

End' haetest oock de god'loosheyt op eerden

Dies heeft dy Godt, dijn Godt met oly bly

Veel meer ghesalft dan dijn ghesellen vry.

Al dijn ghewaet, kleedt end' tapisseryen

Riecken nae myrrh' end' goede speceryen

Sijnd' uytghelangt uyt dijn huys van yvoor

Daermen met vreugt dy onthaelt na t'behoor.

Men mach aldaer med' onder dijn staetvrouwen,

Heerlijc verciert veel Conincx dochters schouwen,

Daer dyne bruyt aen dyne rechte handt,

In louter gout sitt't inden hoogsten stant.

Nu dochter hoor, schoon bouen alle schoonen

Sie, neyg' dijn oor' wil met der daet bethoonen

Dat dy dijns volcx voortaen niet meer en heugt

Noch en ghedenckt des huys van dyner jeugt.

De Coninck sal seer vyerich zijn bevanghen,

Van dyner schoont': hem sal na dy verlanghen:

Want hy alleen is nu voortaen dijn Heer,

Dies neygh' voor hem end' bied hem alle eer.

Het volck van Tyr sal zijn geschenck vermeeren

Het rijckste volck sal dy seer hoogh' vereeren

Die dochter reyn des Conincks toeghereet

Is binnens huys met fijn gout schoon bekleet.

Dies sals' in't huys des Conincks haeres Heeren,

Werden gheleydt met gheborduerde cleeren

Met eenen sleyp van maegden schoon end' kuys,

Die dy ten dienst' haer houden binnnens huys.

Men salse dy voor s'Conincks aenschijn vueren,

Met grooter vreugt end' verr' van alle trueren,

End' sullen zoo gaen in des Conincks hof,

Met schoon ciraet, tot dynen grooten lof.

Dijn kinders frisch sullen die plaetz betreden

Daer voortijts zijn haer ouders ouerleden

Die du alomm' in t'landtschap stellen salt,

Tot Vorsten groot met Conincklijck ghewalt.

Ick wil dijn naem seer heerlijck allen Heyden,

Van d'een geslacht tot d'ander steed's verbreyden.

Dies sullen dy eew'lijck end' ymmermeer

Veel hoopen volcks toeschryuen prijs end' eer.

---

*46

GOdt is ons toevlucht end' borght vaste

Ons' sterckt' end' hulp' in allen laste,

Men heeft bevonden inden noot

Dat zijn ontset end' hulp is groot.

Dies ons gheen vrees' en sal aencleuen

Al soude d'eird' haer plaets begheuen,

End' t'hoogh' ghebergt' van bouen ne'er

Vervallen stracx in't diepste meer.

Al souden oock de waterwellen,

Sterck bruysen, schuymen ende swellen

End' berghen hoogh' mits haer ghewelt,

Van ancxt end' vreese zijn ontstelt.

Voorwaer de cleyne waterbeken,

Die in haer tochten stille leken

Vervreughen Godes schoone stadt

Des allerhoogsten heyl'ghe schatt.

Godt woont int midden haerder binnen

Haer sal nietz kunnen ouerwinnen,

Want Godt is diese self bystaet,

Wel vroeg end' voor den dagheraet.

Doe Heydens teghen ons rommoerden,

End' Coninckrijcken haer beroerden,

Men heeft zijn donder stracx ghehoort,

Dies d'eird'rijck sweefd' end' wert ghestoort.

Maer Godt de Heere der heyrscharen,

Was aen ons syd' in des' misbaren,

Godt Jacobs is ons stercke borgt:

Als wy ten hooghsten zijn besorgt.

Komt aen end' siet de groote daden

Die Godt den Heer doet uyt ghenaden,

Doe hy heeft d'aerdrijck woest ghemaeckt,

En t'vruchtbaer lant gantz bloot end' naeckt.

End' kan de kryghen we'er doen swichten

End' vred' aen d'eertrijcks eynde stichten,

Verbreeckt de spiess', den bogh' ontspant,

End' waghens met den vyer' verbrant.

Houdt op, segt hy, ontfangt mijn leere,

End' weet dat ick ben Godt de Heere:

Want ick verheuen werden sal,

Hoogh' ouer t'volck des eerdrijcx al.

In somma, God Heer der heyrscharen

Is by ons om ons te bewaren:

Godt Jacobs is ons' borgt wel vast,

Die ons verlost uyt allen last.

---

*47

UOlcken allerhandt,

klappert inde handt

Sijt in Godt verheugt,

Bedrijft groote vreugt,

Met stemm' end' ghesang,

Ende snaergeclanck.

Want Godt is de Heer,

Allerhoogst' in eer,

Vreeselijck van cracht,

Coninck sterck vast macht,

End' op d'eerdrijcx schoot,

machtich ende groot.

Onder ons ghewelt,

Heeft zijn handt ghestelt

Volcken groot end' swaer:

Heydens t'eenegaer,

Stelt hy met ootmoet,

Onder onsen voet.

Hy gheeft ons t'ghenot,

Van ons' erff' end' lott,

Jacobs hoogsten roem:

Ende schoonste bloem,

Die hy als een schatt,

Seer lief heeft ghehadt.

Siet Godt comen hier,

Met een groot ghetier,

Van vreugt end' ghebaer

Der basuynen claer:

Sing't den Heere, sing't,

Onsen Coninck schinckt

Vrolijck, prijs end' danck

Ende Psalm ghesanck.

Want Godt voor ghewis

S'werelts Coninck is,

Dies looft hem end' prijst,

End' and'r onderwijst.

Want Godt heersching' heeft,

Op t'volck datter leeft,

Sittend' op zijn throon,

Heylich ende schoon.

Vorsten op der eird'

Hebben haer vergeirt,

Voor Godts lief aenschijn,

Om van t'volck te zijn

Godes die den stamm'

Koos van Abraham.

Want Godt soo hy wilt

Voert des aertrijcks schilt

D'welck hy heeft ind' oogh':

Hy is machtich hoogh'

Ouer t'aertsche dal,

Ja oock bouen all.

---

*48

HEt is doch in zijn heyl'ghe stadt

Sijn heyligdom end' syne schatt,

Dat Gods macht

heerlijck wort ghewesen,

End' bouen alle dinck ghepresen.

De berg' seer schoon int gesicht,

Sion die int Noorden licht,

S'Conincx woonstadt schoon bedegen

Is seer lustich wel geleghen,

Dat ick het te rechte noeme,

S'werelts lust end' edel bloeme.

In haer palleysen is bekent

De Heer voor haer sterck fondament:

Want doe de Coninghen vermeten

Daer teghen waren opgheseten.

Hebben t'selue wel ghemerckt,

Datse Godts handt hadd' ghesterckt

Waer af zijnde seer verslaghen,

Moesten stracx uyt vrees' verzaghen,

End' met schromen ende beuen,

Inde vlucht haer flocx begheuen.

Sy rey'rden treurich end' beswaert,

Ghelijck een vrouw die haer kindt baert,

Oft t'schip dat vanden storm ghesmeten

In stucken, wort van een ghereten.

Wy selfs hebben't soo ghespoort,

Gh'lijck wy't hadden eerst ghehoort,

Als wy die woonplaets betrachten,

Dyner stadt Heer der heyrcrachten,

End' die heylighe woonstede,

Die de Heer bewoont met vrede.

Godt heeft haer gront so vast gheleyt

Dat sy sal staen in eewicheyt.

Daer kunnen wy in dyner kercken

Dijn goedicheyt Heer wel bemercken.

Gh'lijck alomme wordt vernoemt,

Dyne naem end' hoogh' beroemt,

Also hoortmen oock verhalen

Dijn loff aen des werelts palen.

Want met gh'recht'heyt end' ghenaden,

Is dijn handt altijts gheladen.

De berg van Sion staet in vreugt

De dochters Juda seer verheugt,

Met grooter blyschap sullen vieren,

Om dijn gherichten goedertieren.

Gaet om Sion heel rontom,

Telt haer Torrens om end' om,

Neemt wel waer haer stercke wallen,

Laet haet huysen v bevallen,

Op dat ghyse moghet rommen

Dien die nae ons sullen commen.

Want dese Godt is onse Godt,

Die ouer al heeft een ghebot

End' eewich blijft, hy sal ons leyden

Tot dat de doot ons comme scheyden.

---

*49

GHy volcken all' hoort dit wel neerstich aen

Ghy werelts lie'n laet't v ter ooren gaen

Beyd' groot end' cleyn, oock schamel ende rijck,

Eel end' one'el. hoort vlytich te ghelijck.

Want wyse leer' sal gaen uyt mynen mont

End' goet verstant uyt mynes herten gront.

Tot myne spraeck wil ick selff neyghen d'ooren

End' op mijn harp' een schoon dicht laten hooren.

Waerom soud' ick ontsett't zijn van ghemoet

In tijdt van ancxt oft eenich teghenspoet?

Ofschoon die schaer der Godloos' m'ouerviel'

End' treedde my van achter op de hiel?

Sy moghen vast vertrouwen op haer macht,

End' op haer goet beroemen haer met pracht,

Doch gheene mensch en lost zijns broeders leuen

Noch kan t'ranzoen voor zijn doot Gode geuen:

Want het rantzoen haers leuens is te dier,

Dan dat sy't oyt opbrenghen konden hier.

Tis doch om niet, datmen wend't arbeyt aen

Om eewich hier den doot end' t'graf t'ontgaen.

Want yegh'lijck siet de wysen gaen ter doot,

D'onwysen med' end' dwasen kleyn end' groot:

Ja men siet oock dat zo wanneer zy steruen

Die vreemde lie'n haer haef' end' goet beeruen.

Nochtans int hert' makens' haer seluen vroet

Hier eewichlijck te zijn met huys end' goet,

End' dat haer plaets' altijdt sal staen bewaert:

Dies maken sy haer naem end' faem vermaert.

Maer sulcke volck en sal gheen langhen tijt

Met haren pracht end' hoomoet zijn verblijt:

Want sy ghewis den beesten sullen slachten

Die gants end' gaer verderuen end' versmachten.

Dus ist van hun een dwaesheyt al te groot

End' niettemin hun kinders nae hun doot

Doen vast het selu' end' hebben telcker stont

Haer vaders less' opt hert' end' inden mont.

Dies sullen zy ten graue werden bracht

End' vanden doot als schapen zijn gheslacht:

Maer t'vrome volck sal met groot loff end' eeren

Ter morghenstondt dit god'loos' volck verheeren.

Haer cracht end' schijn veroudert end' wort laf:

Sy rysen stracx van haer' paleys in 't graf.

Maer my sal God verlossen van s'dood's macht

Mits hy my sal aennemen in zijn wacht.

Dies vreese niet als een man byster seer

In rijckdom wast end' comt tot staet end' eer:

Want met den doot sal hijt hier t'samen laten:

End' hem en mach navolghen eer noch staten.

Sy leyden hier een leuen goet end' sacht

Men prijst dien oock die na goey daghen tracht.

Doch sullen sy haers ouders wech ingaen

End' t'eewich licht nimmermeer schouwen aen.

Daerom een mensch die hier in eeren leeft

End' geen verstant noch rechte wijsheydt heeft

Die is voorwaer by t'vee te verghelijcken

T'welck t'eenemael met lijf end' siel gaet strijcken.

---

*50

DEr Goden God, de sterckste bouen al

Spreeckt end' ontbiet voor hem het aertsche dal

Van oost tot west. Wt Syon machtich schoon

Verschijnt de Heer met heerlijcken verthoon.

Hy sal ghewis op synen richtstoel styghen,

Want hy voortaen niet langher en wilt swyghen.

Een teerend' vier sal voor zijn aensicht staen:

End' int rontom storm end' onweder gaen:

Hy daegt voor hem d'eerd' end' den hemel claer

Dat hem zijn volck ten oordeel' openbaer.

Vergaert, spreect hy, t'volck dien ick ben genegen

Die mijn verbont met offerhanden pleghen.

Ghy hem'len hoogh' zijn rechten vry uytsegt:

Want God voorwaer een richter is oprecht.

Hoort toe mijn volck, hoort mijn woordt end' bevel:

Want ick ben God dijn God o Israel.

Ick straff dy niet van weghen der off'randen

Die ick steed's sie op mynen altaer branden.

Ick en behoef gheen kalf uyt dynen stal,

Denck niet dat ick dijn bock ontfanghen sal:

Want my hoort toe all' het ghediert' int wout

Met all' het vee dat sick op berghen hout,

Ick kenn' als mijn t'ghevoghelt' allerhande,

Op't hoogh' ghebergt', end' t'wilt ten platten lande.

Ick seyds dy niet waer' ick in hongers noot:

Want my hoort toe de wereldt wijdt end' groot.

Meynstu dat ick t'vleesch ete van een rindt

Oft tot den dranck van bocxbloet ben ghesindt?

Offer den Heer lofsanghen met vertrouwen

End' denck te recht dijn g'loften t'onderhouwen.

End' roep my aen als du bist inden noot,

Dan help' ic dy, zo maeckstu mijn naem groot.

Voorts sal de Heer den god'loos' spreken aen:

Wat hebstu doch mijns wets te doen vermaen?

Waerom neemst du mijn bont in dynen monde:

Daer du doch haetst de tucht uyt s'herten gronde?

End' du verstootst van dy mijn heylich woort.

Wort by gheval een dief van dy ghespoort

Du loopst hen nae, end' volgt het boos gespuys:

End' hebst dijn deel met eebrekers onkuys.

Du schickst dijn mont tot quaet, end' wilst niet deughen.

Dijn tongh' versiert bedroch end' valsche leugen.

Als du ne'ersitst dyn' broeder du befaemst

Dijns moeders son' oock lasterlijck beschaemst.

Dit doetstu vast, end' midts ick swyghe still

Du waenst dat ick dy oock ghelijcken will:

Maer ick sal dy wel vryelijcken schelden

End' dijn misdaet dy onder d'oog' vergelden.

Verstaet nu dan ghy die v dus vermeet

Het boos' te doen, End' uwen God vergeet,

Dat ghy van my niet gants vernielt en wert.

Wie m'offeret loff, met een ootmoedich hert

Die doet my eer end' wie dien wech kan houwen

Dien sal ick vry doen Godes heyl aenschouwen.

---

*51

#10

ONtferm dy mijns o Godt in dese noot,

Nae dyne gunst ghenadich t'allen tyden,

Wisch mijn sond' uyt Heer na dijn medelyden,

Dat menich is end' wonderbaerlijck groot.

Wasch my te recht end' herwasch t'eenegaer

Mijn boosheyt vuyl: end' laets' aen my niet cleuen,

End' maeck mijn siel reyn suyuer, ende claer,

Van mijn misdaet end' wilse my vergheuen.

Want ick bekenn' end' voel tot in het hert'

Die leelijckheyt mijns trow'loos ouertreden:

Mijn sond' ligt my al wroegend' op de leden

End' onder d'oog' met knaging' ende smert'

Dy, dy alleen heb ick o Heer verstoort

Sulck leelijck stuck begaend' in dijn ghesichte,

Op dat du blijfst rechtveerdig in dijn woort

(Somen dy straft:) end' reyn in dijn gherichte.

Sie, Heer, ick ben van s'moeders lichaem aen

Eylaes, mismaeckt, end' in erfsond' gheboren,

End' dat meer is mijn moeder noch te voren

Doe sy m'ontfinck, heeft my in sond' ontfaen.

Sie du hebst lief die waerheyt inden gront,

End' neemst dijn lust aen een oprecht berouwen,

Du hebst my Heer dijn wijsheyt ghedaen kont

End' dynen raet inwendich laten schouwen.

Ontsondig my met hyssop' nae dijn wet,

So sal ick reyn end' suyuer zijn van sonden,

Wasch mijn vleck aff, zo word' ic recht bevonden

Witter dan snee, end' vry van alle smet.

Doe my voortaen troost hooren ende vreugt,

Dat mijn ghebeent' het welck du met onruste

Gheslaghen hebst, bekom' een nieuwe jeugt.

End' sick nu we'er, in dijn ghenaed' verluste.

Dijn aenghesicht van mynen sonden keer,

End' wil niet meer op mijn ghebreken mercken:

Maer wisch gantz uyt all' myne boose wercken

Dat zy voortaen niet en verschynen meer.

Daertoe o God schepp' een hert' binnen my,

Dat suyuer zy end' oprecht sonder veynsen,

Een nieuwen geest die recht end' louter zy,

Verleen my Heer, end' geef my niew' gepeynsen.

Verwerp my niet Heer van dijn aenghesicht.

End' en wil my niet heel van dy verstooten,

Noch mijn gemoet van dijn genaed' ontblooten:

Oft nemen wech dijns heyl'ghen gheestes licht:

Maer geef my we'er de blyschap ende vreugt

Dijns heyls o Heer end' dyner hulp' ghetrouwe.

Den vryen gheest der Vorstelijcker deucht,

Verleene my die my vast onderhouwe.

Dan sal ick doen den sondaers goet bericht,

End' leeren hun de weghen Gods des Heeren:

So dat de boos' haer sullen stracx bekeeren

Tot dy o Godt, end' volghen haren plicht.

O God, mijn God, mijn Heylant seer getrouw',

Verloss' my doch van dese sonden bloedich,

So sal mijn tongh' ontspringhen sonder schouw'

Tot loff end' prijs van dijn gerecht'heyt goedich.

Open du Heer mijn lippen ende mont,

Want zy van selfs doch zijn als toeghesloten:

Dan sal ick vry met herten onverdroten,

Spreken dijn loff aen alle plaets' end' stondt.

Want du en hebst gheen offerhand' begeirt,

Anders hadd' icks' ootmoedich voorghedraghen

Maer dy en zijn brantoffers doch niet weirt,

Noch du en hebst daeraen gantz geen behaghen.

Het Offerhand' dat Gode wel staet aen,

Is eene gheest verslaghen end' vol smerte

Een droef ghemoet end' een ghebroken herte,

Salstu Heer niet verstooten noch versmaen.

Doe Sion wel sy zy dy liefghetal,

Dat sy gheniet' de weldaet dyner trouwen,

End' wil die stadt, die dy recht dienen sal,

Jerusalem, haer mueren sterck opbouwen.

Als dan salt du voor goet end' aenghenaem,

Aenveerden Heer rechtveerdigh' offerhanden

Diemen dy sal op dynen altaer branden

Met veersen jonck tot loff van dynen naem.

---

*52

DU mensch die du bist sterck end' machtich,

Waerom beroemstu dy?

In dyne boose schalcheyt crachtich

Die du bruyck'st teghen my:

Daer Gods ghenad' ghebenedijdt

Doch duert tot eew'ghen tijdt.

Dijn tongh' is vol van schalcke rancken

End' snijdt als een scherp vliem:

Sy vollenbrengt dijn quaey ghedancken,

End' slacht eens moorders priem.

Het boos' beminstu meer dan t'recht:

Leughens dan waerheyt slecht.

Tot alle lasterlijcke reden

Is dijn hert' wel ghemoed't.

God sal dy t'eenemael ontleden

Du valsche tongh' onvroet.

Du salt noch werden uytgheruck't

End' uyt dijn plaets' ghedruck't.

Dyn' wortel sal de Heer uyt trecken

Wt t'leuendighe landt.

T'godsalich volck salt sien, ende schrecken

Voor s'heeren stercke handt.

End' vrolijck lacchen all' te gaer

Dus sprekend' onder haer:

Dat is de man die t'syner baten

Den Heer' niet hebben wou:

Maer heeft sick op zijn goet verlaten

End' op zijn gelt ontrouw.

End' hem ghesterckt met schalckheyt boos

Als een recht goddeloos.

Maer ick als een boom van olyuen

Die lustich staet en groeyt

Sal in Gods huys met spoet beklyuen:

Om dat ick onvermoeyt,

Op Gods ghenaden menichfout

Oyt end' oyt heb vertrouwt.

Ick sal dy prysen Heer ghestadich:

Want du hebst dit ghedaen.

Op dynen naem end' hulp ghenadich

Sal mijn hop' blyuen staen:

Want du bist goet end' heylsaem seer

Dyn'n goedertier'nen Heer.

---

*53

DE dwaese spreeck't in zijn god'loos ghemoet

Daer'n is gheen God: zijn werck is snood' end' schendich,

End' teenemael verdoruen binnenwendich,

Daer'n is niet een van al den hoop die doet

Het minste goet.

God heeft om leeg' uyt t'hemelsche ghebouw

Met vlijt ghemerckt der menschen kinders alle,

Off daer oock een van allen by ghevalle

Verstandich waer, die met een hert' ghetrouw

God soecken wouw.

Maer zy zijn all' verdoruen in't ghemeen:

End' hebben haer tot boosheyt ouergheuen:

Hy'n vandt niet een van hun all', die zijn leuen

Tot deugt begaf: beyd' onder groot end' cleen,

Ja oock niet een.

Ist moghelijck dat zy gantz niet verstaen,

Die haer aldus des boosheyts onderwinden?

End' mijn arm volck gelijck als broodt verslinden

Noch willen Godt noch zijn woort niet ontfaen,

Noch roepen aen?

Doch sullen sy, zijn sonder noot verjaegt:

Want God t'ghebeent hun breect die dy omringen

Du saltse t'saem tot schand' end' oneer' bringhen

Want haren hop' wort doch van God verjaegt

End' hem mishaegt.

Och wanneer sal uyt Syon comen by,

De heyl end' hulp Israels in zijn lyden?

Als God zijn volck ghevanghen sal bevryden,

Israel sal met Jacob wesen bly

End' lacchen vry.

---

*54

UErloss' my Heer door dynen Naem

Mits dijn ghenad' wil mijnr' ontfermen,

Wil my doch in mijn recht beschermen

Door dyne cracht groot end' heylsaem.

Hoor mijn ghebet end' droeue clacht,

End' neyge my dijn gunstigh' ooren

Om myne woorden aen te hooren

End' op de selue te slaen acht.

Want vremde teghen my opstaen:

Een grousaem volck stout end' hoomoedich

Staen my na t'leuen seer verwoedich,

End' willen d'oogh op Godt niet slaen.

Nochtans is Godt mijn helper groot

De Heer is aen der ghener syde

Die my staen by, in desen stryde,

End' m'onderstutten inden noot.

Hy sal mijn vyant ghelden we'er

Het quaet dat hy m'heeft toebereydet

Heer nae dijn trouwe lang' verbeydet

Verniels' end' slaef' al t'saem ter ne'er.

Soo sal ick uyt ghewill'ghen moet

Dy offers aenghenaem voortdraghen,

End' dynes naemens loff ghewaghen

Die lieflijck is end' machtich goet.

Want du hebst my uyt all' onrust

End' ancxt verlost self nae mijn wensschen:

Mijn ooghe siet aen dese menschen

Die my vervolgden, mynen lust.

---

*55

#14

UErhoor my Godt in mijn ghebeden

Versteeck dy niet van myne reden.

Verstae my Heer, wil my verhooren.

Dewyl' ick doch met all' ootmoet,

In mijn gheclach dy vall' te voet,

End' deerlijck schreye voor dijn ooren.

Om t'krijsschen der ghen' die my haten

End' hare dreyghen niet en laten

End' de god'loos' die my verdrucken.

Die listen soecken met verraet,

Om my t'aentyghen haer misdaet,

End' teghen my verwoedich rucken.

Mijn hert' uyt ancxt end' benautheden

Beeft ende reyert in mijn leden:

Ick ben uyt vrees' des doots besweken.

Ick schudd' end' beue seer verschreckt

Met schroomen ben ick ouerdeckt,

So dat ick dus uyt ancxt moet spreken.

Och die my nu mocht vleughels gheuen

Om als een duyfu' om hoogh' verheuen

Te moghen snellijck wech gaen dryuen.

End' dat ick daer naer rusten mocht

Ick soud' wech vlieghen door de locht,

In een woestijn om daer te blyuen.

Ick soude myne vlucht versnellen

Van dese stormen ende wellen:

End' vry gaen van des' wervelwinden.

Verderff' o Heer, haer tonghe splijt,

Want men kan niet dan enckel spijt

Twist end' oproer in haer stadt vinden.

Nacht ende dach siet m'om haer wallen

All' ouerlast end' moetwil stallen.

In't midden heersschen d'onuerlaten

Met valsch bedroch end' schalckheyt boos

List, leughen ende treken loos,

En scheyden nerghens van haer straten.

Want tis gheen vyant o Godt Heere,

Die my beraedt schand' end' oneere:

Want anders hadd' ick't kunnen lyden.

Want hiel my yemant wederpaert

Die my zijn haet hadd' gh'openbaert,

Ick waer gheweken van ter syden:

Maer du een van mijn mitghesellen,

Daer ick m'altijts pleech na te stellen,

Mijn vrient ghemeedsaem bouen d'ander

Die wy dick in m'alcanders schoot

Met lust ontderkend' onsen noot,

In Godts huys ginghen met malcander.

De snelle doot moet s' haestich halen.

So dats' al leuend' in't graf dalen,

Want alle boosheyt sietmen sweuen,

In haer gheselschap ende rott.

Maer ick roep aen den Heer mijn Godt,

Die my behouden sal int leuen.

Vroeg ende laet end' ten middaghe

Sal ick tot Godt doen myne claghe,

End' roepen: want hy sal m'aenhooren.

Hy heeft mijn siel uyt kryghen swaer,

In vred' ghebracht, daer veel te gaer

Entteghen my hadden ghesworen.

Godt hoort end' straftse wel rechtveerdig

Want hy doch sitt't in zijn throon weerdig,

In eewicheyt voor allen tyden.

Sy zijn verstockt in haer ghemoet

End' keeren haer tot gantz gheen goet,

Noch vreesen Godt om t'boos te myden.

De god'loos' heeft zijn handt ghesteken,

Aen die die met hem vergheleken

In vrientschap was: end' t'bant vertreden.

Sijn spraeck is glatt soet ende sacht,

So dat zy schier een boter slacht:

Maer t'hert' steeckt vol crijgs end' onvreden.

Sijn woorden zoo sacht henen dryuen,

Als salf oft oly van olyuen,

End' snyden doch als scherpe sweerden.

Werp dyne sorgh' in Godes schoot

Hy sal v voeden inden noot:

De vrom' en valt toch niet ter eerden.

Du salts' o Heer Godt nedervellen

End' door dijn cracht storten ter hellen,

Gheen valsche lieden noch moordadich,

Die nae t'bloet staen, sullen bevrijt

Ter helfte brenghen haren tijdt

Maer ick vertrouw op Godt ghenadich.

---

*56

Verslonden Heer van der god'loosen schaer

Die my bestrijdt end' onderdruckt seer swaer

O God, ja gantsche daghen.

Mijn vyant wreedt heeft my ter ne'er gheslaghen:

Veel soecken my te sluyten in haer laghen

O hoogste God. Als zy my doen vertzaghen

Mijn troost sal staen op dy.

In God den Heer sal ick my roemen vry

Om zijns woordts wil: Op God vertroost' ic my

Dies vrees' ick niet, het zy oock wat het zy

Dat t'vleessche my doen konde.

Mijn eygen saeck maeckt my in't hert' een wonde

Met dag'lijcx rouw: want yeg'lijck soect een vonde

Om quaet te doen, end' my gantz uyt den gronde

Te brenghen in verdriet.

Sy rotten sick, end' houden raet met vliet:

Want elck een loert, end' mynen gang' bespiet

End' poogt om my te brenghen heel te niet

Om mijn ellendich leuen.

Om dat sy zijn in schalckheyt wel bedreuen,

Maecken sick dietz dat hun geen schaey kan cleuen:

Maer Heer du salts' in toorne seer verheuen

Omstooten met ghewelt.

Du hebst mijn vlucht end' dolinghen ghetelt

Mijn tranen oock in eener cruyck' ghestelt

Mijn suchting' staen all' ordentlijck vermelt

In dijn registerboecken.

Als ick den Heer met mijn ghebet sal soecken,

Mijn vyandt sal ter vlucht hem stracx vercloecken:

Want ick wel weet dat hyse sal vervloecken

Want hy't doch met my houdt.

Op God den Heer staet mijn roem vast gebout,

Om zijns woorts wil: daer mijn hert' op vertrout:

Want in zijn woort warachtich sonder fout

Sal ick Gods loff ghewaghen.

Mijn hop' end' gront is op den Heer gheslagen

Gheen menschen doen, en sal my doen vertzagen,

Dies mijn gheloft' heb ick dy voorgedraghen

Na dat ick ben verplicht.

Daerom sal oock in allemans ghesicht

Dijn loff door my seer heerlijck staen ghesticht:

Want du mijn siel hebst weder opghericht

End' vryghemaeckt van steruen.

Du hebst bewaert van sneuen menichweruen

Mijn voeten swack: dies ick vry van't verderuen

Wandel voor God, met den ghen' die beeruen

Des leuens heylsaem licht.

---

*57

ONtferm dy God ontferm dy ouer my,en.

Want myne siel vertrout alleen op dy:

Dies sal ick my met dyne vleughels decken

So lang tot dat die boosheyt gae voorby,

End' de god'loos' als een wolck snel vertrecken.

Tot d'hoochsten God climt mijn stemm' met gheschal

God die ghewis zijn werck volvueren sal,

Hy sal my hulp' van uyt den hemel senden

End' in den ban doen mijn verslinders all,

End' zijn ghenaed' end' waerheyt tot my wenden.

Mijn siele woont als onder leewen wreet

End' onder t'volck dat glimt als een vier heet.

Als spiessen scherp, end' pylen zijn haer tanden.

Haer tonghe snijdt met valsheyt end' meyneede

Als een scherp sweert in s'wreeden moorders handen.

Verheff dy God bouen den hemel claer

Dijn heerlijckheyt maeck op d'eerd' openbaer:

Sy hebben t'net mijn voeten voorghehanghen.

Mijn arme siel is verkromt teenegaer.

Sy poogden vast om m'in een kuyl te vanghen.

Maer sy zijn self daerinne ne'erghevelt

Dies is mijn hert' nu rechte wel ghestelt:

Mijn hert' o God is reedt voor alle dinghen,

Dat dyne loff van my recht werdd' vertelt,

Ick wil dijn prijs met blyder herten singhen.

Nu stae dan op, mijn eer: mijn tong' ontwaeck:

Mijn harp end' luyt met vreugden haer vermaeck,

Want ick wel vroeg wil dy o Heere prysen,

End' onder t'volc van dijn deugt doen uytspraeck

End' van dijn lof de Heydens onderwysen.

Want dijn ghenaey den hemel ouerreckt

End' dyne trouw' verrr' ouer wolcken streckt.

Verhef dy Heer bouen des hemels throonen,

Dijn loff end' eer die du ons hebst ontdeckt

Wil wijt end' breedt op all' het aertrijck thoonen.

---

*58

IN goeder trouwen segt my Heeren,

Ist recht t'gen' dat ghy spreeckt end' doet?

Sijn v gerichten vroom end' goet?

Diemen v siet zo slim verkeeren?

Ghy Adams kind'ren is dat recht

Dat ghy my dus met haet bevecht?

Ja ghy versint in uwen herten

Onrechticheyt end' loghentael:

End' weecht inder gherecht'heyt schael

Den armen ouerlast, end' smerten.

Dit god'loos volck van God vervremt

Van s'moeders buyck is onghetemt.

De valsch' end' loghentaligh' dwasen

Gaen dwalende van s'moeders lijf.

Van booser ghift zijn sy schier stijf,

Gh'lijck als een slang' dick opgheblasen:

Oft als een adder die haer oor

Stopt, om te hebben gheen ghehoor.

Op dat sy des belesers reden

Niet hoor', al is hy kunstich seer:

Verbreeck haer scherpe tanden Heer.

In haeren mondt vol van onvreden

Ruck uyt Heer de backtanden fel

Van dese leewkens wreedt end' snel.

End' laetse stracx wech henen vlieten

Als water datm' om verre giet't

Haer pijl verbroken sal om niet

Neervallen al sy sullen schieten.

Sy sullen werden gantz te niet

Als slecken diemen smelten siet.

Als een misdracht die sterft besweken

Eer sy der sonnen licht aenschout.

Oft t'vier van groene doornen hout

Gaet uyt, al eer't recht is ontsteken,

So salse Godes toorne swaer

Met storm vernielen t'eenegaer.

Dan sal de vrome sick verblyden

End' zijn verlicht van swaer verdriet,

Als hy de wrake Gods aensiet

Die de god'loose brengt in lyden.

Dan sal hy wasschen synen voet

In s'goddeloosen menschen bloet.

Dies sal een yeg'lijck vrolijck spreken.

Noch sietmen dat de vrom' ontfangt

De vrucht daer hem nae heeft verlangt.

Het is voorwaer nu wel ghebleken

Dat God de Heer noch leeft ghewis

End' richter ouer d'eertrijck is.

---

*59

#10

UErloss my van mijn vyant Heere,n, ende hem dooden.

Die my benouwet al te seere,

Verberg my: neem m'in dynen scherm

Van myner wederstryders swerm.

Verloss' my uyt der genen handen

Die boose wercken doen vol schanden,

End' van dees' mannen my behoedt,

Die dorstich zijn nae menschen bloedt.

Want sie, zy legghen haere laghen,

Om mijn siel in haer net te jaghen,

Sterck volck is teghen m'opghestaen

Daer ick hun noyt niet hebb' misdaen.

Sy komen teghen my gheloopen

Wel toegherust met grooten hoopen,

Sonder mijn schult: Dies o Heer goet,

Ontwaeck: sies' aen, com m'in t'ghemoet.

Want du bist Heer God der heyrcrachten

Godt Israels van stercker machten:

Ontwaeck, stae op om gaey te slaen,

Wat alle volcken nu bestaen.

Ontferm dy niet, wil niet vergheuen,

Den ghenen die zo trow'loos' leuen,

Sy gaen end' keeren telcker stont,

End' huylen s'auonts als een hont.

Sy klappen vel' uyt haeren monden

Haer lippen maecken swaere wonden

Als sweerden daermen met vermoort:

Sy segghen: Wie is die ons hoort?

Maer du Heer salt die dwase sotten,

In dynen toorne vry bespotten,

End' aller volcken hoomoet stout

Saltu belacchen sonder fout.

In dijn hant staen al syne crachten

Dies wil ick stil, Heer, op dy wachten,

Want du bist mijn slot ende borgt.

Du bist mijn Godt die my versorgt.

Godt goedertieren met ghenade

Sal my voorcomen myne schade:

Godt sal my doen in goede rust,

Aen mynen vyant sien mijn lust.

Doch Heer en laetse niet stracx steruen

Maer doese ghins end' weder sweruen.

Door dyne macht met swaer verdriet,

So salt mijn volck vergheten niet.

Du bist ons' schilt Heer vol ghenaden

Merck op haers monts groot' ouerdaden

Haer tongh' end' lippen onverschaemt

Maecken haer sond' alom' vernaemt.

Dus laets' in haer hert' ouermoedich,

Verstricket werden end' wanspoedich,

In haren vloeckend' leughen valsch,

Die zy vergieten door den hals.

Verdoese dan, verdoes' all' t'samen

Door dynen toorn: uytroed' haer' namen

Dat zy tot niet werden ghebracht,

Soo datmen gantz daer op niet acht.

Op dat een yegh'lijck daer uyt leere

Dat Godt van Jacob is een Heere,

Wiens heerschappy' wijt uytghereckt,

Tot aen des werelts eynden streckt.

Sy sullen inden auont late,

Omloopen ende soecken bate,

In haren noot rontom de stadt:

End' jancken als een hont wel matt.

Van hongher sullen zy verderuen,

End' om wat etens te verweruen

Van deur te deur gaen bed'len broot,

End' slapen gaen met honghers noot.

Dan sal ick Heer om dese dinghen,

Dijn groote macht loff end' prijs singhen,

End' s'morgens voor den dagheraet

Hoogh prysen dijn gunst' end' weldaet.

Want Heer du bist mijn borgt ghetrouwe

Mijn vaste grondt daer ick op bouwe.

Du wilst altijt mijn toevlucht zijn

In allen ancxt end' swaere pijn.

Mijn sterckt' end' cracht is by dy Heere,

Want Godt is mijn hulp' wel ghewis,

Godt die my goedertieren is.

---

*60

DV hebst ons God van dy verschoyt

End' van malcander wijt gestroyt:

Du waerst op ons vertoornigt seer,

Met gunst keer dy we'er tot ons Heer.

Du hebst het lant met ancxt verschrickt

End' gantz onbloot't ia heel ontschickt:

Stop toe de schaerden ende spleten:

Want d'eertrijck is van een ghereten.

Du hebst dijn volck onthaelt seer herdt

End' tuymelwijn met bitter smert

Ons ingheschoncken: t'viel ons swaer.

Doch hebstu dynen volck' daer naer

Het welck dy vreest met toeversicht

Een hooghe vendel opghericht.

Op dat een yegh'lijck dyne trouwe,

End' vaste waerheyt vry aenschouwe.

Opdat dan dijn volck welghelieft

Verlosset werd' end' zy gherieft,

Behoed ons door dijn stercken erm:

Verhoor my Heer end' zy mijn scherm.

God heeft zijn woort volcomen vry

In heylicheyt, dies ben ick bly:

Dies sal ick Sichems landt uytdeylen

End' t'dal van Succhot sonder feylen.

T'lant Galaad houd' ick voor t'mijn,

Want t'sal my onderworpen zijn.

Manasses oock met all' zijn landt

Sal comen onder myne handt.

Op't landt van Ephraim vol lust

Sal mijn hooft nemen syne rust.

End' Juda sal uytspreken wetten

End' in mijn rijck goed' ord'ning setten.

Maer Moab wil ick tot een spott,

Ghebruycken voor een spoeling pott:

Om aff te wasschen mynen voet

End' hem vertreden synen moet.

Op Edom oock tot schimp end' hoen

Wil ick uyt werpen mynen schoen.

Voorts sullen my met vreugd' onthalen

De Palestinen in haer palen.

Maer wie sal my met sekerheyt

Doen in de stercke stadt gheleyt?

Wie sal my oock tot Edom voort

Gheleyden vry end' onghestoort?

Saltu Heer dat niet zijn voorwaer

Die ons verstietst hier ende daer

End' niet en tradest in ons' tochten

Doe ons ons' vyanden versochten.

O Heer help ons nu inden noot

Die ons seer swaer valt ende groot.

Voorwaer des menschen scherm end' schutt

Is los end' cranck ja heel onnut.

Maer in des Heeren groote macht

Bedryuen wy ghewelt end' cracht:

Want hy mits zijn barmherticheden

Sal onse vyanden vertreden.

---

*61

WIl my God ghehoor verleenen

In mijn weenen

End' tot mijn ghebet dy wend'.

Want ick roep uyt gront mijns herten

Vol van smerten

Tot dy van des werelts end'.

Du salt my op hooghe mueren

Seker vueren,

Daer ick gheenen raet toe weet:

Want du bist in allen laste

Mijn borgt vaste

Teghen mynen vyant wreet.

In dijn tabernakel schoone

Is mijn woone.

Ick wil blyuen daer all' tijdt:

Ende nemen mijn vertrecken

Onder t'decken

Dyner vleughels gantz bevrijdt:

Want du hebst doch mijn ghebeden

Ende reden

Met ghenaden aenghehoort:

End' een erfdeel schoon ghegheuen:

Dien die leuen,

In dijns naems vrees' nae dijn woort.

Onsen Coninck wilstu sparen,

Jaer op Jaren:

End' verlenghen zynen tijdt

Dies van gheslacht tot gheslachten

Door dijn crachten

Sal hy zijn ghebenedijdt.

Hy sal in zijn rijck beclyuen,

End' vast blyuen:

Voor Gods aenschijn menich Jaer.

Wil hem dijn woordt veerdich houwen

Vol van trouwen

End' ghenaed' die hem bewaer.

Soo sal ick met sang bequame

Dynen naeme

Singhen lof met herten koen:

Op dat ick (dies ick ben schuldich)

Dy ghehuldich

Mijn gheloften mach voldoen.

---

*62

DOch is mijn siel in Godes wil

Seer wel ghetroost end' swijgt al stil:

Van hem comt my het salich leuen,

Hy is mijn borgt end' rotse sterck,

Mijn heyl, mijn vaste bollewerck,

Daer om en kan ick niet seer sneuen.

Hoe langhe sult ghy sluyten raedt,

Om eenen yegh'lijck te doen quaedt?

Voorwaer ghy sult selfs komen omme

Gh'lijck als een muer die ouerhangt,

Oft een beschutt dat gheheel wanckt,

End' helt aen eener syden cromme.

Den mensch' die Godt de Heer' verheft

Soo veel als deser raet betreft,

Souden zy gheerne t'onderdrucken:

Haer lust is leughens end' bedroch,

Haer mont groet't schoon, maer t'hert' is doch

Vol vloeckens end' vol boose stucken.

Maer du mijn siel blijf dies te meer

Stil end' gherust in Godt den Heer,

Op hem staet mijn hop' heel end' allen:

Hy is mijn rots' end' vaste slot,

Mijn heyl, mijn hooghe berg is Godt,

Dies sal ick doch niet omme vallen.

Godt is mijn heyl end' mijn toevlucht,

Op Godt roem' ick my onbeducht,

Vertrowt op hem in alle tyden,

Ghy volcken, end' v hert' uytstort,

Voor hem als ghy benouwet wort,

Godt is ons' hulp' in allen lyden.

Voorwaer de menschen al ghelijck,

End' menschen kindren arm end' rijck,

Sijn ydelheyt end' enckel loghen:

Sy souden ja doch altemael,

Van ydelheyt in een weeghschael,

Wel licht'lijck werden ouerwoghen.

Siet toe end' draegt gheen hooghen moet

Op onrecht ende gherooft goet,

End' maeckt v selfs gheen dwaes vertrouwen,

End' of ghy schoon crijght goet end' ghelt

Met hoopen end' met groot ghewelt,

Doch laet v hert' daer op niet bouwen.

Godt heeft eens uytghesproken t'woort

Ick hebb' het tweemaels aenghehoort,

Dat in Godts hant staen de ghewelden.

Du bist o Heer milt ende goet

Du salt den mensch' all' wat hy doet,

Nae syne wercken recht verghelden.

---

*63

O God du bist mijn Godt ghetrouw,

Ick soeck dy vroech met groot verlanghen,

Mijn siel is zoo met dorst vervanghen,

Nae dy, dat ick schier worde flouw.

Mijn lichaem hongert na dy brandich,

End' is van wachten moed' end' matt,

In dees' woestijn droog sonder natt,

Daer ick nu dol' end' ben uytlandich.

Nochtans en laet ick daerom niet,

In mynen gheest dijn wonderwercken,

Dijn cracht end' heerlijckheyt te mercken:

Als dies' in dynen tempel siet.

Want vele beter dan het leuen,

Is dijn ghenaed' end' goetheyt soet:

Dies sullen dy mijn lippen vroet,

Loff, prijs end' eer danckmoedich gheuen.

Ick sal dy Heer mijn leuen lanck,

Om dyn' ghenaed' end' weldaet prysen:

Tot dy sal mijn handt end' stemm' rysen,

Om dynen naem te segghen danck.

Du salt mijn siel te recht versaden,

Als met vett' merch end' alle deucht:

Dies sal mijn mont met grooter vreugt,

Alomme roemen dijn weldaden.

Als mijn gheest still' opt t'bedde denckt

Op dy o Heer' end' op dijn wercken,

End' dyne majesteyt gaet mercken,

Die t'waecken my voor ooghen brengt,

Als dat du my hebst willen weiren

In mynen noot end' last seer swaer,

Soo moet ick vrolijck zijn voorwaer

Onder de scheme van dijn veiren.

Mijn siele hangt dy alleen aen,

End' sal op dy ghestadich letten:

Dies sal my dijn hant ondersetten,

End' in mijn weghen vast doen gaen.

Maer zy die teghen my verbonden,

Staen nae mijns leuens onderganck,

Sullen voorwaer met eenen swanck,

Versincken inde diepst' afgronden.

Men salse met een snydend' sweert,

Ombrenghen end' met voeten terden,

Sy sullen all' ten deele werden,

Den vossen end' t'ghediert' op d'eerd'.

Dan sal de Coninck Godts verkoren,

In Godt verblijdt zijn metten gheest,

End' roemen haer die Godt ghevreest,

End' synen naem hebben ghesworen.

Om dat den onbeschaemden mont,

Der ghen' die valsche loghens spreken,

End' vander waerheyt zijn gheweken,

Sal zijn ghestopt ter seluer stont.

---

*64

#10

UErhoor o Godt mijn droeuich claghen,

Als mijn hert' innich tot dy schreyt.

Behoed' m'end gheef my vry gheleyd',

Dat my mijn vyanden niet plaghen,

Noch doen vertzaghen.

Verberg' my Heer voor t'boos' raetpleghen

Der goddeloosen onverschaemt

End' voor den bondt die wort gheraemt,

Van t'boose volck dat tot quaey weghen,

Steed's is gheneghen:

Sy hebben hare tongh' gheslepen,

Als een scherp sweert oft harde bijl,

End' schieten in steed' van een pijl,

Met woorden bitter vol doots nepen

End' boose grepen.

Om vrome lieden, int verborghen,

Te moghen schieten tot in't hert:

End' brenghens' in een bitter smert,

Seer snellijck sonder yet te sorghen,

Als syse worghen.

Men siet dat sy malcander stercken

In haer voornemen schalck end' boos

Sy berghen hare stricken loos,

End' spreken: laet ons listich wercken,

Wie sal het mercken?

Sy ondersoecken ende spueren,

Bedroch end' list: al wat een man,

In s'herten grondt versieren kan,

Dat gaen zy neerstichlijck besueren,

Om te volvueren.

Maer Godt sal oock wel snel afschieten,

Syn' pijl, die hun wacht op den dinst,

Als zijt bedencken alderminst,

Sal hy haer plaghen met verdrieten

Hun op't hooft ghieten.

Haer eyghen tongh' sal dootlijck sneuen,

Tot haer selfs uyterste verderf,

Diet aensien, sullen menichwerf

Verwondert zijn, ende haer met beuen

Inde vlucht gheuen.

Ja alle menschen op der eerden

Sullent', verschrickt zijnd' end' bevreest,

Begrypen stracx in haren gheest,

End' voor een Godts ghericht aenveerden

In grooter weerden.

Dies sal de vrom' in Godt den Heere

Van herten groot'lijcx zijn verblijt,

End' op hem hopen alle tijdt,

Die oprecht zijn: ja lancx zoo meere,

Haer roemen seere.

---

*65

MEn wacht all' stil om te verhalen,

Dijn lof in Sion Heer,

Gheloften salmen dy betalen

Aldaer tot dyner eer.

End' om dat du hoorst de ghebeden

Alsmen dy recht roept aen,

De werelt heel sal tot dy treden,

End' voor dy komen staen.

Allerley sonden end' misdaden,

Treften verr' ouer my:

Maer du salt my mits dijn ghenaden,

Der seluen maecken vry.

Wel hem die du hebst uytvercoren

End' naest by dy ghesett't,

Om de seer schoon woonsted' t'oorboren,

Dijns tempels onverlett't.

Ten vollen sullen w'ons versaden,

Met rijckdommen dijns huys,

End' vry ghenieten de weldaden,

Dijns tempels reyn end' kuys.

Du salt Godt met schrick'lijcken wonder,

Verhooren ons' ghebet,

In dijn gherechticheyt besonder,

Want du bist ons' ontsett.

Du bist de hop' end' troost alleene,

Des eertrijcx breedt end' wijt.

Die ouer zee woondt groot end' cleene

Loopt tot dy in noots tijt.

Die du de berghen hebst met crachten,

Op haren gront ghestelt:

Du bist omgord't met stercker machten,

End' met seer groot ghewelt.

Du stilst de zee end' hare baren,

Van stormen end' onwe'er,

Het woeden oock der volck'ren scharen,

Kanstu flocx legghen ne'er.

All' die den eertbodem betreden,

Sullen met vrees' bevaen,

Dijn teeckens ende wonderheden,

Die du doest, mercken aen.

Dijn goetheyt maeckt dat all' uytganghen

So vanden dagheraet,

Als vanden auont zijn bevanghen,

Met blyschap vroech end' laet.

Heer du besoeck'st de eerd' met reghen,

Ende dauw in goeden spoet,

End' maeck'stse rijck met dynen seghen,

Van allerleye goet.

Want Godts des Heeren beken lustich,

Ruysschen van water soet,

Daer door hy synen volck gherustich,

Gheeft graen in ouervloet.

Du maeckest natt des eertrijckx voren,

End' weyck'st haer kluyten hert:

Dies met dijn reghen schiet het coren,

Nae datt't gheseghent wert.

Du kroon'st het jaer met dijn weldaden

Op synen tijdt ghesett.

De wolcken (die zijn dijn voetpaden,)

Druppen van enckel vet.

Haer reghen wordt in een woestyne,

Op hutten uytghestort,:

De heuvels vol van terw' end' wyne,

Met vreugden staen begort.

Oock staen bekleedt die groene weyden,

Met kudden wijt verstreckt:

End' dalen die de berghen scheyden,

Sijn met terw' ouerdeckt.

Het schijnt op't velt dat alle dinghen,

Van Godes groote deugt,

Schier lacchen, juychen ende singhen,

Haer soete liedt met vreugt.

---

*66

#10

JVycht God' het gantsch begrijp der eerden,

Singt synen naem lof, prijs end' eer,

Houdt synen roem in grooter weerden,

Maeckt hem vermaert so lancx zoo meer.

Spreeckt tot God: hoe zijn dyne daden

Soo schrick'lijck ende groot gheacht?

Dijn vyandt zijnd' in ancxt geraden,

Sal hulden dyne stercke macht.

Dy sal het volck van alle landen

Aenbidden o Heer met ootmoet.

Men sal met lied'kens allerhanden

Lofsinghen dynen naeme goet.

Comt aen, om vlytich te bemercken

Gods daden groot: want hy ghewis

Seer schrick'lijck in all' syne wercken

Ouer der menschen kind'ren is.

Hy heeft de zee end' haere baren

Verkeert in droogt' als een dorr' sant

So datmen (dies wy blyde waren)

Daer ouer ginck als op het landt.

Sijn machtich heersschen niet en eyndet.

Sijn ooghen sien de heydens al

End' wie rebel sick van hem weyndet

Die' sal vercleynt comen ten val.

Ghy volcken prijst doch al te saeme

Ons' Heer end' God ghebenedijt:

Maeckt ouer al zijn lof end' naeme

Vermaert end' ruchtbaer breed end' wijt.

Hy is die ons behoudt in't leuen

Als onse sielen zijn benauwt:

Die onse voeten niet laet sneuen,

Al is ons t'herte wat verflaut.

Want du hebst ons o God rechtveerdich

Versocht met cruys end' teghenspoet,

End' gh'lijckmen keurt het siluer weerdich

Hebstu ghekeurt ons' hert' end' moet.

Du hebst ons Heer ghebracht int garen

Dat voor ons voeten was ghestaeckt.

End' vanden streng' (die ons beswaren)

Ons om de lenden vast ghemaeckt.

Du hebst de menschen laten ryden

Op onse hooft als op een dier.

Wy hebben swaer cruys moeten lyden

End' gaen door water ende vier.

Doch du quaemst ons we'er daeruyt halen

End' gantz verquicken: Dies ick sal

In dynen tempel dy betalen

Met offers mijn gheloften al.

Gheloften die ick vry van herten

Met mynen lippen heb ghedaen,

End' in benautheyt ende smerten

Wt mynen monde laten gaen.

Ick wil dy doen mijn offerhanden

Van lammerkens vett ende goet,

End' soeten reuck van hamels branden

Met runders ende bocken bloet.

Comt herwaerts, comt hoort mijn verhalen

Ghy die in Godes vreese leeft:

Ick sal v duydelijck vertalen

De deugt die hy my ghedaen heeft.

Ick riep tot hem met mynen monde

End' droeg hem voor al mynen noot:

Ick will' dat mijn tongh' hem verconde

End' synen naeme maecke groot.

Voorwaer had ick voor my ghenomen

Te wandelen met arg end' list,

Mijn stemm' en waer tot hem niet comen,

Maer zijn ghehoor hadd' ick ghemist.

Maer nu (ghewis ick mach't vry reden)

De Heer' verhoort my alle tijdt,

Hy luystert scherp na mijn ghebeden,

End' hoorts' all' aen met ernst end' vlijdt.

Dies moet de Heer God zijn ghepresen

Die mijn ghebet noyt en verstiet

End' heeft my noch noyt afghewesen

Van zijn ghenaed' in mijn verdriet.

---

*67

GOdt zy ons gunstich end' genadich

End' segen' ons uyt miltheyt groot,

Sijns aenschijns claerheyt sy gestadich

By ons end' licht ons inden noot.

Al t'volc sy genegen

Heer' om in dijn wegen

Te werden verclaert,

End' dijn heyl warachtich,

Den heydens eendrachtich

Werde g'openbaert.

De volcken moeten dy God prysen,

Laet alle volcken dancken dy.

Dat alle volcken vreugt bewysen

End' singhen oock van herten bly,

Want du salt t'volck richten,

Ende dijn rijck stichten

In gherechticheyt:

Du salt goedertieren

T'volck op eerden stieren

Onder dijn beleydt.

Dijn name zy van t'volck verheuen

Een yegh'lijck segg' dy lof end' danck:

Het eertrijck sal sijn vruchten gheuen

God seghen ons ons' leuen lanck.

Dat God int ghemeene

Gunstich ons verleene

Seghen ende spoet.

Dat hem alle hoecken

Des eertbodems soecken

Met vrees' end' ootmoet.

---

*68

#17

LAet God den Heer slechts eens opstaen,

Soo salmen sien van stonden aen

Sijn vyanden verschoyen:

All' die den Heer God hebben leedt

Sullen haer stracx seer wijt end' breet

Voor zijn aenschijn verstroyen.

God sal verdryuen t'god'loos volck,

Ghelijck een roock oft als een wolck'

Voor stormen ende winden:

Sy sullen smilten alsoo ras,

Als voor een vier het weecke was,

Men salse niet meer vinden.

Maer alle vrom' end' rechte lien,

Die sulck Gods oordeel sullen zien,

Moeten met blyschap singhen:

End' voor God zijnde seer verheught

Bedryven allerleye vreugt

Ja oock van blyschap springhen.

Lof singhet dan God onsen Heer,

Gheeft synen naem loff, prijs end' eer,

End' maeckt hem de baen veerdich,

Hem die op hooghe wolcken rijdt:

Hy heet de Heer' ghebenedijdt

Sijn naem is God hoogweerdich.

Dies zijt toch vrolijck van ghemoet

Voor God die is een vader goet

Der armen weesen kind'ren.

Hy neemt sick als een richter aen

Der Weed'wen saeck met druck bevaen,

Datmen haer niet kan hind'ren.

God sit in synen heyl'ghen throon

End' gheeft een huys vol kind'ren schoonen

D'eensaeme kinderloosen,

Hy slaeckt ghevang'nen uyt den bandt,

Maer laet verwoonen t'dorre landt

D'afvalligh' ende boosen.

Doe du dijn volck Heer leydest fijn

End' toog'st voor hun inder woestijn

Daer gheene lie'n verkeeren,

Doe beefde d'aertrijck seer benauwt,

De hemel werdt van ancxt bedauwt

Voor t'aenschijn Gods des Heeren.

T'ghebergt' van Sina steyl end' hoogh'

Verschrack van ancxt voor Godes oogh'

Israels Gods grootdadich.

Du hebst met reghen ende spoet

Dijn erfdeel in all' ouervloet

Besprenghet Heer ghenadich.

Als haere landt is dorr' end' mat

Du verquickst d'eerd' end' maecktse nat

Dat dijn volck daer mach herden,

Mits dyne milde goetheyt groot

Versorgstu d'armen inden noot

Dat zy ghevoedet werden.

O Heer du hebst selfs toebereyt

Den maegdekens stoff' end' bescheyt,

Om singhen ende spreken,

Vanden heyrtochten vreeslijck groot

Die brochten ons in ancxt end' noot,

Maer zijn nu wech gheweken.

De Coninghen seer hoog beducht

Begauen haer vast inde vlucht,

Sy zijn met schand' gaen loopen,

De maegdekens reyn ende kuys

Die altijt sitten binnens huys

Verdeylen buyt met hoopen,

Al ist dat ghy by wyl' bedruckt

Vol droefheyts ne'er ter eerden buckt

By ketels onder d'asschen,

End' ouerschudt met teghenspoet,

Ja gantz vernedert van ghemoet

Siet swart end' onghewasschen.

So sult ghy niettemin daernaer

Wed'rom schoon blinckend' ende claer

Als duyuen vleughels laten:

Die glinst'ren als een siluer fijn

End' gheuen eenen wederschijn

Als gout claer bouen maten.

Doe des almachtighen Gods handt

De Coninghen verstroyd' in't landt,

T'lant d'welck was in groot schricken:

Werd' wederom claer ende licht

End' wit als snee, dwelck men siet dicht

Op Salmon den berg blicken.

Dit is de berg Gods die wel vry

By Basan, hoe hoog' dat hy zy,

Mach werden vergheleken.

Ghy berghen hoog' tot in de locht

Wat ist dat ghy doch soo hoog' pocht

End' wilt v hooft opsteken.

God heeft aen desen berg zijn lust

End' wilt hier nemen zyne rust,

Bouen all' ander vlecken:

Dus sal hy hier tot syner woon

Sick stellen eenen vasten throon

End' syne gunst hier strecken.

Duyst ende duysent twintichmael

Sterck' enghelen sonder ghetael

Sijn Godes ruyteryen:

God heerscht int midden onder haer,

End' in zijn heyligdom wel claer

Als in Sina voorty'en.

Du bist ghevaren Heer om hoog

End' hebst ghevoert tot een vertoog

Groot aentael van ghevanghen.

Du hebst veel gauen heerlijck schoon

Verdeylt den menschen uyt dijn throon

So duse hadst ontfanghen.

Ja die steeg waren end' rebel

Hebstu vracht onder dijn bevel:

Dat du by ons soudst blyuen.

Dies sy de Heer ghebenedijdt

Van daegh' tot daegh' end' alle tijdt

Die zijn heyl doet beklyuen.

Hy is de God die ons bevrijdt

In allen last end' swaren strijdt,

Daer wy met zijn bevanghen:

De Heere God door syne macht

Behoudt in zijn handt ende cracht

Des swaren doots uytganghen.

Voorwaer God is die tot den grondt

Der herssenen het hooft doorwondt

Sijn vyanden verheuen:

End' t'hayrtop oock in stucken slaet

Den ghenen die niet af en staet

Van zijn misdadich leuen.

De Heere spreeckt, ghewis ick sal

Mijn volck nu wederbrenghen al

Van Basan end' vry stellen,

End' uyt den afgrondt vander zee

Sonder ghevaer oft eenich wee

Lossens' als uyt der hellen.

Op dat du badest dynen voet

Rootverwich in dijns vyants bloet

End' dat self dyne honden

T'bloet van dijn vyanden berooft

Ja van haer meester ende hooft

Aflecken van haer' wonden.

Mijn God mijn Coninck dynen ganck

Heeft men ghesien met loff end' danck

Int heyligdom aen commen.

De sanghers ginghen eerst voorby

Daer naer de speellien in de ry'

End' maegden met haer bommen.

Alsulcks was haer ghesanck end' spel

Al die ghy zijt van Israel

Oorspronckelijck gheboren:

Looft God den Heer end' seght hem danck

Van gantser herten met ghesanck,

Onder t'volck uytvercoren.

Daer was oock Benjamins gheslacht

Die voortijdts d'aller minst gheacht

Regeert nu dander steden.

De vorsten Juda ginghen daer

Met Zabulon (in haere schaer)

End' Nephthalim aentreden.

Dijn God heeft dy dees' groote cracht

O Israel te hoop' ghebracht,

End' dit ghewelt ghegheuen.

Dies Heer door dijn cracht ons versterck,

Volbrengh' dijn eyghen daet, end' t'werck

D'welck du hebst aengheheuen.

Wt dynen tempel ende schatt

Bescherm Jerusalem dijn stadt

Van alle diese crencken,

Dies sullen Coninghen van macht

Ootmoedich ende met aendacht

Dy offeren gheschencken.

Verbreeck de spiessen end' t'gheweyr

End' stoor der stercke stieren heyr

Met dese Calvers hoopen

Die op haer rijckdom draghen moet

End' t'siluer treden onder voet

End' lustich ten krygh' loopen.

Die vorsten uyt Egypten landt

Met dien van Chus sullen de handt

Wel wacker tot God strecken,

Ghy Coninckrijcken wijt verbreyt

Op den aertbodem staet bereyt

Om Gods lof te vertrecken.

Ick segg' den Heere die vast rijdt

Ouer den hemel hoogh' end' wijdt

End' is voor d'oude tyden.

Die synen donder ouer al

Laet schrick'lijck uytgaen met gheschal

End' door de wolcken snyden.

Geeft God' den prijs van sterckt end' macht

Sijn heerlijckheyt is groot gheacht

By d'Israelsche scharen:

Sijn sterck ghewelt staet onverruckt

Vast inde wolcken uytghedruckt,

End' laet hem openbaren.

God is seer schrick'lijck om end om,

Doch meest in synen heyligdom

Thoont hy zijn cracht end' wesen:

God Israels gheeft troost end' cracht

Den volcke dat steed's op hem wacht.

Dies moet God zijn ghepresen.

---

*69

#14

HElp my o Heer want t'wat'r is m'aen den mont

Ja aen het hert' soo dat ick schier versmoren.

Ick sinck', ick sinck' in dese diepe more,

Daer ick doch hebb' noch vasticheydt noch grondt.

Ick sinck heel diep: De stroom drijft my vast voort

Ick ben vermoeyt van steed's tot dy te schreyen.

Mijn keel is heesch, mijn oogen zijn versmoort,

D'wyl ick so lang' na mijn God moet verbeyen.

Mijn haters zijn vermenichfuldicht seer,

Ja vele meer dan ick op't hooft hebb' haren.

Die my t'onrecht' een vyants hert' verclaren,

Worden versterckt van macht soo lancx so meer.

Want ick betael t'gen' ick niet hebb' gherooft.

Doch du weetst Heer offmen my heeft sien dolen,

Soo dwaeselijck als t'volck van my ghelooft,

End' mijn misdaet en is dy niet verholen.

O Heer, o God die du door dyne macht,

Voerst heerschappy' op alle sterck' heyrscharen,

Laet dien aen my gheen schande wedervaren,

Die op dijn hulp' wel vaste staet en wacht.

Laet doch niet toe, dat mijn verderf beschaem'

God Israels, die vlytich nae dy trachten.

Want ick lyd' smaet alleen om dynen naem

End' daeromm' ist dat sy my zoo verachten.

Mijn broeders self sien my voor een vremd' aen

End' onbekent ben ick mijn naesten maeghen.

D'yuer dijns huys comt my het herte knagen,

Om d'oneer will' die dy wordt aenghedaen:

De smaet end' schimp vanden boosen ghespreyt,

Teghens dijn eer, heeft sick op my begheuen.

Ick heb gheweent, ghevastet end' gheschreyt,

Doch hebben zy haer spot met my ghedreuen.

Ick droeg een sack om t'lijf uyt groot verdriet,

Dat hebbens' oock voor eene clucht vertrocken.

De richters selfs hebben met my staen jocken,

De dronckaers oock maeckten van my haer liet.

Maer ick heb Heer mijn beed' tot dy gewendt

Ter rechter tijt van dijn gunst goedertieren,

Om dijn ghenaed', die groot is sonder endt,

End' waere trouw: wil my dijn heyl bestieren.

Wt desen slijck wil my verlossen snel,

Dat ic niet sinck', end' berg' my voor mijn haters,

Wt desen kuyl end' diepen gront vol waters

Met dyner hant, op't drooghe my doch stel.

Dat my de stroom niet gantz en ouerdeck',

End' dat de kuyl daer ick my nu in vinde,

Haer open keel op my niet toe en treck',

End' my gheheel tot inden mont verslinde.

Dijn goetheyt Heer, is minlijck ende soet,

Dies wil my nu goed' antwoord' doch verleenen:

End' schouwen aen mijn claghen ende weenen,

Nae dijn ghenaey seer groot end' machtich goet.

Verberge niet voor dijn ootmoedich knecht,

Dijn aenghesicht, want my is lydich banghe:

Haest dy dan Heer end' gheef my in mijn recht

Een antwoord' goet daer ick seer na verlanghe.

Maeck dy na by: begeef mijn siele niet,

Maer wil haer troost, Heer, end' verlossing geuen,

Behoud' my doch midts dijn cracht in het leuen,

Om s'vyants will' die my brengt in verdriet.

Du weet'st o Heer hoe seer ick word' versmaet,

End' met oneer end' schanden ouerladen,

Mijn vyanden staen all' voor dijn ghelaet,

Du kenstse wel: end' merck'st haer ouerdaden.

Haer schimp end' spot breeckt my mijn siel end' hert',

Ick worde flauw end' ben van rouw' besweken.

Ick wacht' op troost, maer troost is wech gheweken,

Niemant en heeft mitlyden met mijn smert.

Sy hebben my zijnd' inder doot toe cranck

Tot myne spys' seer bitter gall' ghegheuen:

End' daerop voorts tot mynen besten dranck

Met edick suer mijn swaren dorst verdreuen.

Dies haren disch end' maeltijt hun verkeer,

In eenen strick die hun verbang' de leden.

Al wat den mensch' tot rust' dient ende vreden

Sy hun een nett, end' brengse tot oneer.

Haer ooghen maeck, stockduyster ende blint,

Dat sy al siend' het licht niet aen en schouwen

Haer lenden breeck, den ruggraet haer ontbindt,

Dats' ouer eynd' haer niet en kunnen houwen.

Dyn' onghenaed' end' toorn' op hen uytgiet,

Dyn' grimmicheyt laet ouer hun verherden:

Laet haer palleys verwoest end' eensaem werden,

Haer huys en sy der menschen woningh' niet.

Want sy met haet vervolghen end' met nijt,

Die ghen' o Heer die dijn hant heeft gheslaghen

Die du verwond'st die vallens' aen met spijt,

End' gaen met vreugt vertellen hare plaghen.

Breng hare sond' op eenen hoop te saem,

End' laetse niet tot dijn gherecht'heyt komen:

Schrijftse niet op in het ghetal der vromen,

Maer uyt den boeck des leuens delg' haer naem.

Ick steke Heer in rouw' end' swaer verdriet,

Doch niettemin sal my dijn heyl bevryen.

Ick wil den Heer lofsinghen met mijn liet,

End' wil met danck zijn naem ghebenedyen.

Dat sal voorwaer God' aenghenamer zijn

Dan een jonck kalf met hornen ende klauwen.

Dit sal aensien d'arm volck in zijn benauwen

End' stracx in vreugt verkeeren syne pijn.

End' wie God soect, sal verquict zijn in't hert',

Want Godt verhoort t'gebedt dat hem gelangen

Die erme lie'n: End' veracht niet die smert'

Van zijn lief volck dat harde sitt't ghevanghen.

Hemels looft Godt, die ghy zijt Godes throon

Met d'eerd' end' zee, end' wat daerinn' heeft leuen,

Want Godt sal heyl end' welvaert Sion geuen,

End' bouwen op de steden Juda schoon.

Daer sullen dan des Heeren dienaers trouw,

Met haer gheslacht' een woonstadt elck verweruen,

End' wie God lieft, sal in dat schoon ghebouw

Een plaetz met vreugt in eewicheyt beeruen.

---

*70

OCh God wil dy doch haesten seer,

Om my te helpen uyt den laste,

Kom aen, kom stracx met grooter haste

Tot myner hulp' mijn God mijn Heer,

Dat all' die my nae t'leuen jaghen,

Tot schande werden end' tot smaet,

End' die my gunnen leet end' quaet,

Werden met schand' te ruggh' gheslaghen.

All' die my segghen smaet end' hoon,

End' schamp'rich my ha, ha, na schreyen,

Flocx moeten self van hier verscheyen,

Met schand', end' spott tot haren loon:

Maer wie dy soeckt voor alle dinghen,

Moet zijn verheugt in dy o Heer,

End' wie dijn heyl wel houd't in eer,

Moet dynen lof ghestadigh singhen.

Ick ben bedruckt end' byster erm,

Kom dan o Heer my stracx ontsetten,

In mynen noot: wilt niet verletten,

Du bist mijn hulp' mijn schutt end' scherm.

---

*71

#18

OP dy o Heer mijn hop' ick bouwe,

Laet my dan nemmermeer,

Gheraecken tot oneer:

Om dijn gherechticheyt end' trouwe,

Help my uyt mijn swaer ly'en,

End' wil my steed's bevry'en.

Neygh' Heer dijn oor tot mijn ghebeden,

End' zy mijn vaste borgt,

Daer ick vlucht' onbesorgt,

Dijn hulp' heb'st du my doen besteden,

Du bist voor t'eerst' end' t'leste,

Mijn slot end' stercke veste.

Help m'uyt des god'loos' ouerlaste,

End' uyt des boosen hant,

Moetwillich end' tyrant.

Want du bist mijn troost end' hulp' vaste,

Mijn toeverlaet alleene,

Van myner kintschheyt kleene.

Ick stae ghesteunt op dijn vermoghen

Van s'moeders lichaem aen,

Du bist die my van d'aen,

Hebst in des werelts licht ghetoghen:

Du bist o Heer ghenadig,

Mijn roem end' lof ghestadig.

Men acht my een wanschapen wonder,

Doch staet op dy ghesticht,

Mijn gantze toeversicht.

Laet mynen mont dijns lofs besonder

Vol zijn: end' gantse daghen,

Dijn roem end' eer ghewaghen.

Als ick ten eynde van mijn leuen,

Com tot den ouderdom,

Verstoot' my niet daerom.

End' of mijn jeugt my wilt begheuen,

End' mijn cracht my niet baten,

Wil du my niet verlaten.

Want myne vyandt is my teghen,

End' spreeckt doch niet dan quaet,

Van my uyt enckel haet.

Die my bespieden in mijn weghen

Gaen t'samen al raetslaghen,

Om my te legghen laghen.

Sy segghen: Godt heeft hem verlaten,

Vervolgt hem flocx, staet op,

End' grijpt hem byden kop.

Want niemant komt tot syner baten,

Maer Heer maeck dy niet veire,

Haest dy: end' my verweire.

Laet all' die mijn siel haten Heere,

Met schanden haest vergaen:

End' die nae mijn schaey staen,

Gantz ouerladen met oneere,

End' met schand' bedeckt werden:

Maer ick sal op dy herden.

Bouen dijn lof groot int ghemeyne,

Sal ick met mynen mont,

Dijn gh'recht'heyt maken kont:

End' dijn verlossinghen niet kleyne,

Hoe wel ick niet kan vaten,

T'ghetal, groot bouen maten.

Ick sal voort treden met vertrouwen,

In s'Heeren groote cracht,

End' grondeloose macht:

Daer op wil ick my alleen houwen,

End' altijdt zijn ghedachtich,

Aen dyne trouw' warachtich.

Du hebst bericht mijn jonghe jaren,

Dies hebb' ick tot dees' stondt,

Dijn wonderwerck vercondt,

Wil my ten tyd' van mijn grauw' haren,

Ten eynde van mijn leuen,

Mijn Godt oock niet begheuen.

Dat ick bericht' van dijn erm crachtich,

Het comstighe gheslacht,

End' haer stamm' van dijn macht

End' van dijn gh'rechticheyt warachtich,

Want sy is hoogh' gheresen,

Door dijn werck seer ghepresen.

Godt wie kan dy zijn vergheleken,

Du had'st m'in ancxt end' noot,

Ghebracht end' ongh'luck groot.

Doch als ick was gheheel besweken,

Du hebst my Heer het leuen

Ghenadich we'er ghegheuen.

Wt den afgronden van der eerden,

Hebst du my opghericht:

Du hebst mijn rijck' ghesticht:

Du hebst mijn eer van grooter weerden,

Vermenichfuldicht seere,

End' we'er ghetroost't o Heere.

Dies sal ick dy op myne snaren,

Dijn waere trouw' ter eer,

Hooch louen langs soo meer.

Godt Israels ick wil verclaren,

Dijn lof op myner luyten,

End' myne stemm' ontsluyten.

Mijn lippen sullen met vreugt dichten,

Ter eer van dynen naem,

Schoon liedekens bequaem.

End' myne siele sal haer richten,

Tot dijn lof onbeswaret,

Want duse hebst bewaret.

Mijn tongh', mijn hert', end' all' mijn leden

Sullen den gantzen dach,

Van dijn trouw' doen ghewach,

Want die my stelden in onvreden,

Sijn self met schand' gheweken

End' met oneer versteken.

---

*72

#11

UErleen den Coninck dijn gherichten

End' billijckheyt hem leer',

Wil synen son' zijn rijcke stichten

In gh'rechticheyt o Heer.

Laet hem dijn volck met recht bescheyden

End' stieren daer't behoort:

Hy sal in billijckheyt beleyden

Dijn arm volck onverstoort.

Dies sal t'ghebergte goede vrede

End' voorspoet brenghen aen:

De heuuels sullen telcker stede,

Gherechticheyt ontfaen.

Het schamel volcxken sal hy schutten,

Voor moetwil end' ghewelt:

Sijn handt sal d'arm volck onderstutten,

End' slaen die, diese quelt.

Men sal o Heer dijn vrees' naespeuren

End' dy ghehoorsaem zijn,

Soo langh' als sonn' end' maen sal deuren

End' gheuen haren schijn.

De Coninck daelt als eenen reghen,

Daer t'gras is afghemaeyt,

Oft dauw die door de locht gheseghen

Bevocht' een landt besaeyt.

De vrome sullen heerlijck bloeyen

Onder zijn rijck voortaen:

Ghewenschte vrede salder groeyen,

Tot datter sy een maen.

Van deen tot dander zee sal strecken,

Sijn vreedsaem regiment.

End' van den stroom zijn palen recken,

Tot aen des wereldts end.

T'volck dat daer woont aen der woestyne,

Sal bucken met ootmoet

Sijn vyandt droeuich inden schyne,

T'stoff lecken van zijn voet.

De Vorsten Tarsis end' d'eylanden,

Sullen hem gheschenck doen,

D'Araben brenghen hare panden,

End' Saba zijn rantzoen.

Al d'ander Coninghen seer machtich,

Sullen hem bidden aen:

End' alle heydenen eendrachtich,

Hem wesen onderdaen.

Want d'armelie'n die tot hem schreyen

Sal hy verlossen vry,

Met dien die een droef leuen leuen,

End' niemant staetse by.

Ouer den armen end' beroyden,

Sal hy mitlydich zijn.

End' helpen d'armen end' verstroyden,

Wt hare last end' pijn.

Hy sal haer sielen vlytich wachten,

Voor listen end' ghewelt:

End' haere bloet seer dierbaer achten,

Ja meer dan gout oft ghelt.

Dies sal hy lanck end' ghesont leuen,

Men sal hem schencken gout:

End' voor hem bidden daerbeneuen,

End' segh'nen duysent fout.

Een hant vol graens sal seer veel aren,

Brenghen end' groote vrucht.

Die met den wint soo sullen baren,

Als s'berghs Libans gherucht.

Voorts sullen oock dorp' ende steden,

Toenemen in ghewas.

Van't volck dat sitten sal met vreden,

End' groeyen als een gras.

Sijn naem sal eewelijck beclyuen,

Sijn stam gheduerich zijn,

Soo langh' als daer een Son' sal blyuen,

Die d'eertrijcks velt beschyn'.

De gantsche weireldt sal sijn zeghen

Wtspreken in zijn naem:

End' achten dat hy heb vercreghen

Spoet end' gheluck heylsaem.

God zy ghelooft end' hoogh' ghepresen,

De Godt van Israel,

Die ons groot wonder heeft bewesen

Ghedaen door zijn bevel.

Sijn naem seer heerlijck end' grootdadich,

Sy steed's ghebenedijdt',

Het aertrijck sy vervult ghestadich

Met synen loff altijdt.

Hier eyndighen de ghebeden

Dauids des soons Ischai.

---

*73

#14

NOchtans so is God van ghemoet

Tot Israel milt ende goet

Den ghenen die in haere weghen

Tot rechte vroomheyt zijn gheneghen.

Doch hadd' mijn voet bynae ghesneeft

End' uyt den rechten wech ghedwaelt

So dat mijn ganck ghestruyckelt heeft

End' myne voet den wech ghefaelt.

Want ick benijdden in mijn hert',

Den dwasen, end' hadd' groote smert,

Als ick zach dat't den boosen menschen,

Seer wel gheluckte na hun wenschen.

S'en worden met gheen langhe quael'.

Ghesleypet uyt dit jammerdael,

Als met een bandt: maer zijn ghesondt,

End' frisch tot aende letste stondt.

Als al de werelt is in last,

Sy blyuen staen al euen vast:

End' worden oock met Godes plaghen,

Als ander menschen niet gheslaghen.

Daeromm' omringtse d'hooveerdy',

Als een halsbant aen alle sy':

Met moetwil zijn sy toebereedt,

End' omghegord't als met een cleedt.

Het vett puylt hun ten ooghen uyt,

End' hangt hun op haer dicke huyt:

Haer gh'luck rijst bouen haer ghedachten:

Want t'gaet hun bet dan sy self wachten.

Sy zijn gantz weeldich end' verwent,

Men hoort niet dan straff dreyghement.

Sy spreken altijdt van ghewelt,

Als die om hooghe zijn ghestelt.

Haer mont climt inden hemel hoog,

End' sien om leegh' met een scheel oog,

Haer tonghe gaet op d'eerde drauen

End' sick met laster woorden lauen.

Daerom valt Gods volck aen hun sy',

S'en kunnen dit niet wel voorby:

Dewijl dat hun gheschoncken wert,

Een beker vol van druck end' smert.

Sy spreken: hoe gaet dit te werck'

Ist mogh'lijck dat het God oock merck'?

Oft dat hy zijnd' om hoogh gheseten,

Van deser werelt yet sou weten?

Sie, dat volck is heel goddeloos:

Gheneygt tot erg' end' alle boos.

End' leuen doch in alle spoet,

End' schrapen t'hoop ghelt ende goet.

Tis al vergheefs dan dat ick lett,

Om my te houden onbesmett:

End' om te wasschen myne handen,

In ontschult reyn van sond' end' schanden.

Want ic word' telckens daeg voor daeg

Ghestraffet met een nieuwe plaeg.

End' elcken morghen ghecastijdt,

End' vind' my nemmermeer bevrijdt.

Doe dacht' ick weder: dat is boos'.

Seydd' ick dat: ick waer trouweloos,

Want als ick alle dinck wel mercke,

Dit zijn Gods kind'ren end' Gods kercke.

Nochtans als ick by my al stil,

Dit selue we'er doorgronden wil,

So vind' ick swaricheyden groot,

Aen alle syd' daer ick m'aen stoot.

Tot dat ick daer nae wederomm'

Gae treden in Gods heyligdom,

Daer ick met vlijt mijn ooghen weynde,

Om aen te sien het uyterst' eynde.

Voorwaer du hebsts' op eenen padt

Ghestelt, seer sorg'lijck end' ghelatt.

Daer van sy in seer korter stondt,

Ghestortet werden inden grondt.

Het is voorwaer een wonder dinck,

Dat sy vergaen zijn soo ghering:

End' in een ooghenblick ontschenen,

Ja zijn van schrick gheheel verdwenen.

Ghelijck een droom alsmen ontwaeckt,

Hebst duse gantz te niet ghemaeckt,

End' in't ontwaecken, haer ghelaet

Verwerpstu Heer met schand' end' smaet.

Noch werdde my gheswollen t'hert',

Als suer deech van spijt ende smert:

End' wat ick schoon kond' al versieren,

Daer bleef een prickel in mijn nieren.

Maer ick en hadde gheen verstandt,

Soo ick wel merckte naderhant,

End' sach dat ick was worden schier,

Ghelijck een onvermistich dier.

Doch al' ghinck ick wijdt uyt de baen,

Soo hingh' ick dy doch altijdt aen:

Want al wat my mocht' ouercomen,

Du hebst my byder handt ghenomen.

O Heer ick sal door dynen raet,

Gheleydet worden vroeg' end' laet:

So dat du my salt stellen Heer,

Tot hooghen staet end' grooter eer.

Wie hebb' ick inden hemel claer,

Dan dy alleen die my bewaer?

Oft op wien anders kan met lusten,

Op d'eertsche dal mijn herte rusten.

Mijn vleesch teert uyt, mijn hert' beswijckt:

Mijn cracht end' sterckte van my wijckt:

Maer du sterckst my wed'rom mijn Godt,

Du bist mijn eewich erf end' lott.

Want sie, die verre van dy gaen,

Die werden al te niet ghedaen:

Die dy staen aff, als loose hoeren,

Die salstu ten verderue voeren.

Maer tis my beste dat ick gae.

Tot dy mijn God, end' volg' dy na,

Ick heb mijn hop' op dy ghestelt,

Dijn werck sal van my zijn vermelt.

---

*74

#22

O Godt waerom verstootstu ons soo wijt,

Dijn gramschap comt haer als een roock verbreyden,

Stracx ouer ons de schapen dyner weyden:

End' brandt als vyer geduerich langen tijt.

Ghedenck dijns volckx d'welck du voor dynen schat

Van ouden tijdt dy hebst willen verweruen:

Ghedenck o Heer der roede dyner eruen,

Van dy verlost, end' Sions dyner stadt.

Hef op den voet: com', slae een harden slach

Om eewichlijck de god'loos' uyt te roeyen,

Dijn haters, Heer, die in boosdaden groeyen,

End' t'heyligdom verwoesten nacht end' dach.

Daermen te voor dijn lof te singhen pleeg'

Daer hoortmen nu dat sy als leewen brullen,

Ja zy gaen noch met hare vanen vullen,

Dijn tempel schoon end' hangens' alle weegh'

Voorwaer die eerst opboude dyne kerck,

Ging' in een bosch om aldaer uyt te lesen,

Die schoonste keur van boomen hoog' gheresen:

End' werdd' vermaert van sulck hoochroemlijck werck.

Maer nu dees' lie'n versmyten't gantz omveir,

Dat schoon beschot end' kostelijcke stylen:

Sy houw'nder in, met hamers ende bylen,

End' brekent all' met schrickelijck ghebeir.

Dijn heyligdom hebbens' int vyer gesmackt,

End' met den voet die heylighe woonsteden

Ter eerden ne'er seer schandelijck vertreden:

End' al te schand' binnen dijn huys ghemaeckt.

Sprekend' in't hert', laet het met grondt end' sandt,

Werden vernielt, gherooft end' heel geplondert.

S'hebben Gods huys geheel, niet uytgesondert,

Gantz uyt den grondt met vyer end' vlamm' verbrant.

O Heer w'en sien de teeckens nu niet meer,

Van dijn ghenaed', Propheten ons ontbreken,

Die ons dijn Woort tot troosting' mochten spreken

Oft segghen toe verlossingh' ymmermeer.

O Godt, hoe langh' sal dese tijdt noch staen

Dat die dy haet't dijn eer' aldus versmade?

End' dat met schimp dijn vyandt ouerlade

Dijn heyl'ghen Naem, iss't nemmermeer gedaen?

Waerom berg'stu dijn handt in dyne schoot?

Om ons gheen hulp' noch bystant te verthoonen?

Trecks' eenmael uyt, end' wilse niet verschoonen

Maer help ons Heer in desen swaren noot.

Nochtans is Godt, mijn Coninck ende Heer:

Hy ist altijt gheweest van ouden tyden.

Hy is die helpt den mensch bedruckt in lyden:

Op't aertrijck heel, is gheen verlosser meer.

Du hebst de zee door dyne stercke macht

In twee verdeylt, end' wonderlijck ghescheyden

Den draecken fel die hun int meyr verspreyden

Hebstu den kop vermorzelt end' vercracht.

Leuiathan hebstu zijn herden kop,

Als gruys end' stoff in stucken gantz ghewreuen.

End' tot een spys' t'volck der woestijn' ghegeuen.

Beeck ende born' hebstu doen springhen op.

Du hebst verdroog't de stroomen als een sandt,

Dijn is de dach, de duyster nacht is dyne,

Du schiepst het licht der claren sonnen schyne:

Ghesterr'nt end' Maen is t'werck van dyner handt.

De palen wijt van d'eertrijcks ronde perck,

Hebstu ghestreckt nae dijn goet welbehaghen.

De somer werm', de strenghe winterdaghen,

Sijn dat niet oock all' dyner handen werck?

Gedenck dies Heer, want dit dijn eere raect,

Dat teghen dy dijn vyandt dus derf rasen:

Dat een volck stout van dwaesheyt opgeblasen,

Dijn heyl'ghen Naem aldus te schande maeckt.

Heer leuer doch den wilden dieren niet,

De siel' bedruckt van dyner tortelduyuen,

End' wil oock niet uyt dijn ghedacht verschuyuen,

Dijn arm' ghemeynt' die sitt't in swaert verdriet.

Keer dijn ghesicht' Heer op dijn vast verbont,

Want duysterniss' streckt sick aen allen enden:

Roof end' gewelt, verdrucking' end' straetschenden,

Heeft d'ouerhant op des aertbodens gront.

Laet doch dijn volck d'welck is in swaren druck,

Niet keeren we'er met schanden ouerladen:

Maer laet d'arm volc hoochroemen dijn weldaden,

Mits gheuend' hun goet voorspoet end' gheluck.

Stae op dan Heer: voer uyt dijn eygen saeck:

Ghedenck des smaets daermed' sy dy verachten,

Dees dwasen stout, die daghen ende nachten

Niet houden op van hare boos' opspraeck.

Vergeet doch niet hoe dyne vyandt pocht,

Maer laet dy gaen t'geschrey des volcx ter ooren,

Die dyne macht moetwillich willen stooren,

Want haer ghetier klimt steed's op, inde locht.

---

*75

HEer, du salt ghepresen zijn

Du salt van ons zijn ghedanckt:

Want de eer des naemens dijn,

Salons werden aenghelangt.

Men sal roemen vroeg end' laet,

Dyne groote wonderdaedt.

Als de tijdt is voor de handt,

Sal ick mijn volck spreken recht:

Al ist dattet gantsche landt,

Van een ander is onthecht,

End' d'inwoonders zijn in last,

Doch ick maeck haer zuylen vast.

Ick heb t'dwaes volck dus vermaent:

Volgh't niet uwen sotten kop:

End' ghy goddeloos' verwaent,

Steeckt v hoornen doch niet op.

Steecktse niet op, wat ghy doet:

Noch spreeckt niet uyt hooghen moet.

Want als yemant climt om hoogh':

Dat en komt van Oost noch West,

Noch van't Noorden kout end' droogh'

Maer Godt die't schickt allerbest,

End' richt alles end' regeert,

Is die hoog't end' die verne'ert.

De Heer houdt in syner handt,

Een croes vol van droeuen wijn,

Daer hy t'volck van allerstandt,

In laet't schencken smert end' pijn.

Doch den droesem voor haer deel,

Moet t'god'loos volck suypen heel.

Maer ick sal in mynen sanck,

Den Godt Jacobs end' zijn werck,

Prysen steed's met loff end' danck:

End' verbreken d'hoornen sterck

Der god'loos': maer s'vromen eer,

Sal toenemen lancx soo meer.

---

*76

GOd is in Juda recht bekent

End' syne naem is hooch vermaert.

In Israel wort sonder endt

Sijn lof end' prijs gheopenbaert.

In Salem is zijn hutt' end' woning,

In Syon woont ons' God end' Coninck.

Daer machmen sien door syne cracht:

Ghebroken pylen, sweert end' schilt,

Den crijgh end' oorloog t'eynd' ghebracht,

End' alle twist met vred' ghestilt.

Du bist seer schrick'lijck end' hoogweerdich:

Meer dan dees roovers seer hooveerdich.

De stercke mannen ende stout

Sijn worden schendelijck beroyt,

Het strijdbaer volck met slaep verflout,

En kond' zijn handen vinden noyt.

Dijn toornigh' straff' heeft peerd' end' waghen,

God Jacobs, in slaep ne'er gheslaghen.

Du bist, du bist verschrick'lijck seer:

Wie sal doch voor dy konnen staen,

Oft voor dijn toorne, soo wanneer,

Hy brandich begint aen te gaen,

T'hemelsch' ghericht hebstu ghegheuen,

Dies d'eerd' sweeg' stil: end' moeste beuen.

Doe God stondt op in zijn ghericht,

Op dat het volck bedruckt end' erm,

Mocht wesen uyt den last verlicht,

Van al ghewelt midts dynen scherm.

Want menschen toorn' is doch niet Heere

Dan stoff end' oorsaeck dyner eere.

Al waren sy gram end' verwoet,

Du bondtse doch als met een snoer.

Dies yegh'lijck kome met ootmoet,

End' zijn gheloften recht volvoer,

Laet met gheschencken God vereeren,

Al die omtrent den Heer verkeeren.

Brengt v gheschenck met loff end' danck,

Hem die seer schrick'lijck is van cracht.

Want hy houdt doch in zijn bedwanck,

Der Coninghen end' vorsten macht,

Hy die berooftse van verstande,

End' schrickt de vorsten inden lande.

---

*77

#11

MIjn stemm' is tot God gheclommen

Mijn gheschrey is voor hem commen

Hy verhoort doch mijn ghebedt

End' op myne stemmen lett:

My was uyt der maten banghe,

Doe socht ick God met verlanghe:

Mijn hant tot God uytghestreckt

Stonde nacht end' dach verreckt.

Myne siel met rouw bevanghen,

End' woud' gheenen troost ontfanghen.

Ja self als ick op God dacht,

T'hert viel my schier in onmacht.

Hoe dat ick het ouerleydde,

End' al wat ick troost'lijcks seydde,

De gheest bleef m'altoos benawt,

End' t'hert' euen seer verflawt.

D'ooghen hielstu my ontsloten:

Dies hebb' ick gheen slaep ghenoten,

Maer ick werdd' moed' end' swack,

Soo dat ick gantz niet en sprack.

Ick docht in mijn hert' verslaghen,

Op de voorgheleden daghen:

End' de tijt van ouerlanck,

Quam my voor, in mijn ghedanck.

Ick docht snachts, hoe ick met singhen

Pleeg den tijdt sacht t'ouerbringhen:

Mijn hert' lagh my dach end' nacht,

Vol sorgh' ende swaer ghedacht,

Ick keerd' het aen allen hoecken,

Om den rechten grondt te soecken,

Van het eynd' tot aen t'beghin,

End' sprack dus in mynen sin:

Sal my God altijts verstooten,

Ende syner gunst ontblooten?

Sal hy dan my nu voortaen,

Niet meer in ghenaed' ontfaen?

Sal zijn goetheyt hoogh' ghepresen,

Ditmael gantz ten eynde wesen?

Is dan zijn woort end' verbondt,

Wtgheputt tot inden grondt?

Sal hem God niet meer beweghen

Om barmherticheyt te pleghen?

Is zijn goetheyt teenegaer,

Toeghestopt met toorne swaer?

Maer als ick't all' wel bedencke,

Al ist dat my dees' sucht crencke,

Ick hop' eens een bet'ren standt,

Van des allerhoogsten handt.

Dies wil ick nu naerder mercken,

S'heeren wonderbaere wercken:

Ende syne groote cracht,

Die hy voortijts heeft volbracht.

Ick sal neerstich ouerlegghen,

Dijn werck, end' veel wonders segghen,

Van dijn doen, d'welck groot ghewis,

End' seer wonderbaerlijck is.

O God Heer in dynen tempel,

Sietmen menich schoon exempel,

Van dijn weghen ende macht:

Wie is doch God die dy slacht?

Du bist alleen God almachtich,

Du werckst wonderdaden crachtich,

Onder volcken al te gaer,

Maeckstu dijn sterckt' openbaer.

Du hebst met cracht dyner ermen,

Dijn volck vry kunnen beschermen:

Het gheslacht van Abraham,

Jacobs ende Josephs stam.

T'water, t'water sterck end' crachtich,

Sagh dy met vrees' God almachtich:

Ja d'afgronden diep end' hoogh',

Beefden van schrick voor dijn oog.

Men sach wolcken dick met hoopen,

Van plasreghen ouerloopen:

End' men hoorde donderslach,

Met een schrickelijck ghewach.

Men sach ghins end' we'er dijn stralen

Als vierpylen nederdalen:

Donder ende blixem dicht,

Heeft den Hemel gantz verlicht.

T'aertrijck moest' uyt vreese beuen,

Gh'lijck als hadd' het wech ghedreuen:

Dijn voet op zeebaren tradt,

Doch men sach noyt dynen padt.

Du hebst dijn volck ende knapen,

Heer gheleydt als een hoop schapen,

Tot in het beloofde landt,

Door A'rons end' Moisis handt.

---

*78

#36

COmt voor mijn volck, om mijn leer' aen te hooren:

End' wilt met vlijt toe neygen uwe ooren,

Om te verstaen d'uytspraeck van mynen monde,

Want ick v hier een wondersaeck verconde

End' wil v oock spreeckwoorden doen verstaen,

Met goet bericht van oude tyden aen.

D'welck wy gehoort selff hebben end' vernomen,

End' is tot ons van ons' Voorvaders komen:

Dat willen wy nu voorts te kennen gheuen

Haren gheslacht die na ons sullen leuen.

End' legghen uyt, de macht Godts groot end' sterck,

Sijn prijs, zijn loff, end' menich wonderwerck.

Godt heeft een bondt met Jacob opgerichtet,

End' syne Wet in Israel ghestichtet,

De welck' hy heeft ons' Oud'ren scherp bevolen:

Te leeren voorts haer kinders onverholen:

Op dat sy werdd' van t'komstighe gheslacht

Verstaen: end' soo van kindt tot kindt ghebracht

Als dats' op Godt haer souden vast betrouwen,

End' in ghedacht zijn wonder wercken houwen,

End' zijn ghebot met grooten vlijt natrachten:

End' niet den aert van hare Vaders slachten

Steeg' end' rebel, die noyt den rechten voet

En wilden gaen, noch trouw' zijn van ghemoet.

Het strijdtbaer volc der cloeck' Ephraimieten,

Die metten bogh' soo rustich konden schieten,

Sijn in den strijdt nochtans niet staende bleuen,

Maer hebben stracx haer in de vlucht begheuen,

Mits sy Godts bondt noyt hadden recht geacht:

Noch syne Wet van herten naeghetracht.

Sy hebben stracx zijn wonderwerck vergeten,

End' van zijn cracht geheel niet willen weten,

Die hy nochtans verthoont hadd' in't besonder:

Voorwaer hy heeft voor hare vaders wonder,

In't landt Soan end' Egypten gewrocht,

Dat het wel klaer een yegh'lijck mercken mocht.

Hy scheyd' ontwee de zee met hare baren,

End' liet zijn volc droogs voets daer over varen:

Als eenen tas packt' hy de water kolcken.

Hy voerde t'volc des daechs door eener wolcken

End' liet hun s'nachs voorschynen hel end' claer,

Een grooten brandt die lichtes' altegaer.

Hy heeft de rotz' inder woestijn' doorgrauen,

Daer mensch' end' veeh den dorst soud' mogen lauen,

Wt eener kluft: Hy deed' met groote hoopen,

Wt harden steen end' klippen water loopen,

End' bracht een bronn' van water claer end' soet,

Die met gewelt stroomd' als een stercke vloet.

Noch voeren sy voorts niet te min in sonden,

So dat sy we'er inder woestijn' bestonden,

Den hooghsten Godt te tergen end' te stooren:

End' derfden hem in haer hert' wel bekooren,

End' eysschen spijs' daermed' haer boose lust

Geboetet werdd', end' hare brant geblust.

Want: sy op hem dus wederspannich spraken,

Soud' Godt een disch wel veerdich cunnen maken,

In dees' woestijn'? Die stroomen ende beken,

Wt harden steen met cracht heeft doen uytbreken,

Soud' hy zijn volck wel kunnen bouen dien,

Met broot: end' vleesch in dit woest velt versien?

Godt hoordet aen, dies hy bestont t'ontbranden,

So dat daer vyer in Jacob quam ophanden,

Sijn toorne werdt in Israel ontsteken,

D'wyl' sy van Godt lichtveerdich afgeweken

Hem gheen gheloof' en hadden toeghestelt,

Noch sick vertrouw't op zijn hulp' end' gewelt.

Hoe wel al eer sy dees' propoosten dreuen,

Godt een bevel den wolcken hadd' ghegheuen,

End' op ghedaen des hemels deur end' salen,

Daer uyt hy liet het Mann' als reghen dalen,

Van bouen ne'er tot spys' in haren noodt,

Soo dat hy hun ghegunt hadd' hemels broot.

Een sterff'lijck mensch ghenoot der Eng'len spyse,

Dies Godt hun gaf ghenoech in aller wyse:

Maer zijnde sat, de walghe ginck hun steken.

Godt dan om sulcx met recht op hun te wreken,

Heeft inde locht een Oosten wint ghebracht,

End' med' verweet den Zuyden door zijn cracht.

Daer sachmen stracx met een stormwindich weder,

Vleesch regh'nen dicht als stof van bouen neder,

Een grooten hoop van voghels quam te lande

Vallen soo dicht als t'sant ligt aender strande.

Die daelden vast int legher spaed' end' vroeg',

End' gantz rontom daer t'volck zijn leger sloeg.

Sy vielen toe seer ghierich luell' end' aten,

Den buyck heel vol end' wel sat bouen maten:

Maer of sy schoon haer will' all' hadden kregen,

So'n bleef nochtans de lust niet onderweghen

Ja knauw'den noch de spys' in haren mont,

Doe Godes torn' heet teghen hun opstont.

Hy sloechse doot, end' brocht die frischten omme,

Soo dat daer bleef die uytghelesen blomme,

Van Israel end' Hare jongh' ghesellen.

Noch wilden sy dies hun gheloof niet stellen

Op haren Godt end' op zijn wonderwerck:

Maer sondichden daer naer noch euen sterck.

Daerom bracht hy met veel verscheyden plagen,

Haestich te niet haer schoone jonghe daghen.

Tis waer doe sy begonden te vermercken

Dat Godt haer doodd' om hun god'loose wercken,

Soo hebben sy ten lesten sick bekeert,

End' Godt wel vroech ghesocht end' oock geeert.

Wat mits der straf, so werdden sy gedachtich,

Dat hare sterckt' alleen was God almachtich:

End' datse Godt, de sterck' God der heyrscharen,

Kond' inden noot verlossen end' bewaren.

Doch t'was maer slechts ghehuychelt metten mondt:

Want hare tongh' beloog t'hert inden gront.

T'ghemoet was noyt oprecht in Godt den Heere,

Noch sy ghetrouw' in zijn verbont end' leere:

Nochtans bleef Godt soo goet end' vol genaden,

Dat hy vergaf haer sonden end' misdaden,

End' woud'se noyt verderuen all': maer brack

Dickmael sijn toorn' die noyt gheheel ontstack.

Want hem gedacht' als dat een mensch ten ende

Niet anders is dan vleesch vol van ellende,

Oft eenen wint die wech waeyt sonder keeren.

Hoe menichmael hebben sy Godts des Heeren

Gramschap verwect, sijn stercke macht beproeft,

Inder woestyn' end' synen gheest bedroeft?

Ja telckens we'er sijn tot hun aert gekeeret,

End' hebben God met morren seer onteeret,

Sijn macht versocht, end' binnen seker maten

Godt Israels den heyl'ghen willen vaten.

End' dachten niet aen syner handen cracht

Doe hys' onlancx verlost' uyt s'vyants macht.

Daer hy seer claer liet in Egypten mercken

End' in Soan zijn groote wonderwercken:

End' hadd' in bloet haer stroomen al verwandelt,

End' voorts alomm' met beken soo ghehandelt

Dat t'water gantz van smake niet en docht,

Soo dat daer uyt geen mensche drincken mocht.

Hy schickt' een swerm van Wespen ende vlieghen,

Die atens' op tot kinders inde wieghen.

Hy liet haer koets' end' bedden al becruypen

Van vorschen vuyl. End' gaff den boosen ruypen,

T'eten heel op, de vrucht des gantschen lants.

De sprinckhaen att het sweet des ackermans.

Met hagelsteen sloech hy den wijnstoc neder,

Den vygheboom verdarff hy met onweder.

Ooc werdd' haer veeh end' kudden ne'er geslagen,

Met haghel, storm end' stercke donder vlaghen,

Hy coeld' op hun zijn gramschap ende moet,

End' liet zijn toorn' ontsteken als een gloet.

Want hy beval den Engh'len syner wraken

Sy souden sick stracx teghen hun opmaken,

Om synen toorn een open baen te claren,

Als die geenssins en wild' haer leuen sparen.

Daerom gaff hy des vees het alderbest,

In sware sterft', end' doodelijcke pest.

Die eerst ghebor'n op all' Egypten eruen

Ded' hy met macht des slaenden Engels steruen

De frissche jeugt van Chams geslacht end' hutten,

En kond' den doot van haren hals niet schutten.

Daer uyt bracht hy zijn volck met stercker handt

Ghelijck een kudd' in't wilt end' t'woeste landt.

End' leydde t'volc, vry sonder achterdincken,

D'welck in't zee sach sijn vyanden versincken,

End' brachtse voorts in lustbare woonsteden

Van t'heylich landt, end' lietse daer intreden,

Tot aen den bergh' die zijn hant end' ghewelt:

Verworuen hadd' end' syn' volck toeghestelt.

Hy heeft voor haer de volcken uyt gedreuen

End' hun het landt tot eyghen erff ghegheuen:

Alwaer de stamm' Israels met haer sonen

Souden voortaen deur Gods ghenade wonen.

Noch euen wel bekoordens' haren Godt,

End' hielden noyt zijn bont noch zijn ghebot.

Maer volgden steeg den aert van hare Vaders,

End' weken aff als trouweloos' verraders,

Besyden sweegs end' slim als loose boghen.

Sy hebben Godt met valscheyt ende loghen,

Met menich beelt, kappel, kerck, end' autaer

Tot swaren toor'n verwecket teghens haer.

Want doe Godt merckt' alsulck' ontrouwe wesen,

Is hem zijn torn in haesten opgheresen,

End' heeft met walgh' t'volck Israels verstooten

Hy heeft Siloh bestaen gheheel t'ontblooten,

Van al haer eer, mits hy strackx daer van schiedt,

End' zijn woonsted' onder den mensch verliet.

Sijn Bondtkist werdt vervoert in vremde landen,

Sijn heerlijckheyt quam in des vyants handen.

Hy nam zijn volck in sulcker groot' onweerden,

Dat hy het gaff in s'vyants scherpe sweerden:

Van wien het wert seer jammerlijck vermoort:

So seer was Godt op syner erf ghestoort.

Haer manschap frisch werd' met den vyer verslonden,

Haer maegd'kens jonc treurhertich t'aller stonden

Hebben noch vreugt, noch bruyloftsfeest gedreuen.

Haer priesters zijn doodt onder t'sweerdt ghebleuen:

Ja selu' een man en werde van zijn vrouw

Schier niet beweent, voor den gemeenen rouw'.

Maer g'lijck een heldt die vanden wijn ontslapen

Schielijck ontwaect end' tiert end' grijpt de wapen

Euen alsoo ontwaeckte Godt de Heere,

End' achter ruggh' sloech synen vyant seere:

Daermede hy hem toevoegde schand' end' smaet,

Die dueren sal soo langh' de werelt staet.

Hy'n heeft niet meer op Joseph willen achten,

Noch lust ghehadt aen Ephraims gheslachten:

Maer heeft ghehadt aen Juda zijn ghenoegen,

Om hem aldaer ter wooninghe te voeghen

Den berg Sion end' d'uytvercoren stadt,

Heeft God de Heer voor d'allerliefst' ghehadt.

Aldaer heeft hy zijn heyligdom ghestichtet

Als een palleys dat hoogh' is opgherichtet,

End' staet soo vast op synen grondt gheleghen,

Als d'eertrijck self, d'welck niet en kan bewegen,

Daer heeft hy ooc Dauid noch jonc end' slecht,

Wt een schaepskoy ghekoren tot zijn knecht.

Hy nam hem op, daer hy zijn schapen weydden

Op dat hy soud' regeren ende leyden

Jacob zijn volck, end' Israel eendrachtich.

Daerom heeft ooc Dauid trouw' end' warachtich

Na zijn vrom' hert', des Heeren volck gheweydt

End' wijsselijck onder zijn handt gheleydt.

---

*79

DE Heydens Heer sijn in dijn erf getreden,

Daer hebben sy die heylighe woonsteden

Dijns tempels reyn, seer schendelijck onteeret,

Jerusalem tot hoopen steens ghekeeret.

End' de lichamen nackt,

Van dijn knechts voorghesmackt,

Den rauen ende ghieren,

Den beesten op het velt,

Tot haer aes voor gestelt,

T'vleesch dyner goedertieren.

Ghelijckmen ghiet het water op der straten,

Hebbens' haer bloet ghestort end' loopen laten

Gheheel rontom Jerusalem der stede,

End' daer was gheen dies' oyt ten graef bestede.

Wy sijn o Heere Godt,

Gheworden tot een spot,

All' onsen naghebueren.

Eens yegh'lijcks schimp end' smaet

In huys end' op de straet,

Sijn wy tot allen uren.

Och God hoe langh' sal dit noch also blyuen?

Wilstu altijts dy stooren ende kyuen?

Sal dyne tor'n end' yuer dyner wraken,

Ghelijck een vlamm' dus eewich op ons blaken.

Laet lieuer desen brandt,

Gaen ouer t'volck end' t'landt,

Die dynen naem niet achten,

Wil Coninckrijcken slaen,

Die dy noyt riepen aen,

O Godt Heer der heyrcrachten.

Want sy zijn Heer die stout end' seer vermeten

Jacob gheheel schier hebben opghegheten,

Haer woonplaets' ooc van dijn genad' verworuen,

Hebben verwoest, end' uyt den gront verdoruen.

Ghedencke doch niet meer,

Op ons' misdaden Heer,

Eertijts van ons bedreuen:

Haest, dat ons int ghemoet

Comm' dijn ghenade soet,

Want wy seer benouwt leuen.

Help' ons o God ons' hulper ende Heere,

Om dynes naems grootmakingh', lof end' eere

Verloss' end' wil ons' sonden ons vergheuen,

Op dat dijn naem hoogh' werd' alomm' verheuen.

Waerom soud' t'volck uyt spot,

Segghen waer is haer Godt?

Wil lieuer Heer dijn wraken,

Ouer t'vergoten bloet,

Van dyne dienaers vroet,

Alomme ruchtbaer maken.

Laet het gheschrey end' t'suchten der gevangen

Tot dynen throon aen dyner oor ghelanghen:

Nae dyne macht wil doch in leuen houden,

Die totter doot verwesen werden souden.

End' ons ghebueren stout,

Wil seuen dobbelfout,

In haren schoot verghelden,

Den schimp spot ende hoen,

Die sy dy, Heer' aendoen,

Als sy dyn' naeme schelden.

Soo sullen wy dijn volck end' dyne knapen,

Die dyner weyd' o Heer zijn rechte schapen,

Dijn grooten naem hoogh' prysen t'allen stonden

End' dynen loff van kindt tot kindt verconden.

---

*80

#11

DV herder Israels wil hooren

Tot dijns volcks stemme neyg dijn ooren,

Die du de stamm' van Josephs bloet,

Als schapen houd'st in dijn behoet,

End' sittest tusschen Cherubins:

Verschyn den volck dijns huysghesins.

Wil dyne macht nu vry ontwecken,

End' ouer Ephraim verstrecken:

Ben'Jamin end' Manasses me',

Help end' breng ons in goede vre',

Wt desen last end' swaer verdriet,

Daer inn' men ons nu steken siet.

Wil ons o Heer nu wederbrenghen,

Die wy verstroyt zijn, end' ghehenghen,

Dat dijn ghenadich aenghesicht,

In desen noot ons nu verlicht'

Soo sullen wy van alle pijn,

Door dijn aenschijn ontslaghen zijn.

Hoe langhe sal noch dyne toren,

Teghen t'ghebet dijnr' uytverkoren,

Staen branden als een heeten gloet?

Du spijst ons met druck end' weemoet

Du schenckest ons om ons' misdaet,

Van bitter traenen volle maet.

Du hebst ons met ons' naeghebueren,

Twist ende tweedracht doen besueren?

Ons vyandt drijft met ons zijn spott,

Vergad'r ons we'er du stercke Godt:

Gheeff dat dij aensicht ons beschijn',

Soo sullen wy gheholpen sijn.

Een wijnstock uyt Egypten landen

Hebstu verpoot't met eyghen handen,

Du hebst groot volck ghejaegt uyt t'landt,

End' hem in haere plaets' gheplandt.

Du hebst het aerd'rijck toebereyt.

End' verr' zijn wortel uytghebreyt.

Hy heeft sick ouer t'landt verstrecket,

Sijn scheem heeft berghen ouerdecket:

Sijn rancken schoten seer hoog op,

Tot aen der ced'ren hoogste tsop:

Sijn telghen streckten van den strandt,

Tot aen des grooten waters kant.

Waerom' hebstu sijn tuyn ontloken,

End' syne heymingh' afghebroken,

Dat yegh'lijck nu hem rooft end' pluckt?

T'swijn heeft zijn wortel uytgheruckt,

De wilde dieren met hoomoet

Die hebben hem gantz omghewroet.

Vergaer ons we'er God der heyrcrachten

Sie uyt den hemel: will' het achten,

Besoeck den wijnstock die dijn handt

Self in der eerden heeft gheplandt:

End' op de scheut jong ende teer,

Die du ghesterckt hebst tot dijn eer.

Hy is eylaes met brandt verdoruen,

Ghehackt, ghesneden end' doorkoruen:

Dijn volck vergaet: wy nemen aff,

Midts dynen grim end' toorne straff.

Wil doch den man o Heer bystaen,

Die du dy hebst ghenomen aen.

Soo sullen wy van dy niet wijcken,

Ghenes' ons, laet ons niet beswijcken,

Wy sullen louen dynen naem:

Almachtich God breng' ons te saem',

Gheef dat dijn aensicht ons beschijn:

Soo sullen wy gheholpen zijn.

---

*81

#18

SIngt met all' u macht

Den loff onses Heeren:

Welck is onse cracht:

Lofsingt claer end' hel

Den God Israel:

Juycht tot syner eeren.

Comt met v ghesanck,

End' met soete snaren:

Laet hooren t'gheclanck,

Van harp' ende luyt

Trommel ende fluyt,

Om God te verclaren.

Op de nieuwe maen

Iegh'lijck com' om t'seeste:

Blaest Basuynen aen,

Ende zijt met vreugt,

T'samen al verheugt,

Ten daegh' onser feeste.

Want in Israel,

Is dit onse wyse:

Ja t'is een bevel

End' een recht ghesett,

In Gods Jacobs wett,

Tot zijns naemens pryse.

Die zijn bondt voorwaer,

Met Joseph woud maken,

Hy voerd' syne schaer,

Wt Egipten landt,

Daer sy gheen verstandt,

Hadden vander spraken.

Ick hebb' synen hals

Vanden last ontslaghen,

End' heb hem in als,

Ghetrouw by ghestaen,

End' sijn handt ontslaen,

Van steenen te draghen.

In ancxt ende last,

Daer du laegst heel onder,

Hebb' ick dy wel hast,

Verlost uyt den noot:

End' in wederstoot,

Verhoort uyt den donder.

Ick heb dy bekoort,

Aen den vloet der twisten:

End' heb my verstoort,

Doe ick dy bevont:

Dobbel inden gront,

End' vol argher listen.

Ick sprack: Mijn volck, hoort,

Ick tuyg dy mijn weghen,

End' mijn heyligh woort.

Och woud'st du t'ghebot,

Van my dynen God,

Onderhoorich pleghen.

Du'n salt neuen my,

Gheenen Godt aenveerden,

Hoedanich hy sy:

Noch oock nemmermeer,

Bieden dienst oft eer,

And'ren God' op aerden.

Want ick ben de Heer,

End' dijn God alleene,

Sonder yemant meer:

Ick heb dy ghebracht,

Door mijn stercke macht,

Wt Egypt' onreene

Doe op dynen mont,

Wacht myner ghenaden:

Ick sal dy terstont,

Met allerley goet,

In groot ouervloet

Ten vollen versaden.

Maer mijn volck seer steeg,

Keert van my sijn ooren,

Gh'lijck het altijts pleeg:

End' Israel blijft,

Euen seer verstijft,

End' en wilt niet hooren.

Dies ick uyt onmin

Liets' oock henen treden

In haer eyghen sin:

Ende doen onvroet,

All' wat dochte goet,

Hun vernuft end' reden.

Hadd' mijn volck my doch,

Ghehoor willen gheuen,

End' sonder bedroch,

Oft' hypocrisy'

Willen volghen my:

End' nae mijn woort leuen.

Ick soud' alsoo saen,

Syne haters alle,

Hebben ne'er gheslaen:

End' met grooter schandt,

Haddese mijn handt

Ghebracht inden valle.

Die God teghen sijn,

Souden sick al treurich,

Voor mijns volcks aenschijn,

Hebben ne'erghebuckt:

T'soud' hem welgheluckt

Hebben, eewichdeurich.

Ick soud' hem kort omm',

Hebben laten spysen,

Met syn' tarwen blomm':

End' het honich soet,

In groot' ouervloet,

Wt een steen doen rysen.

---

*82

GOd is gheseten ter vierscharen,

Daer hy de vorsten doet vergaren:

Hy staet hoog onder d'ouerheydt,

Daer oordeelt hy met recht bescheyt:

Hoe lang, spreect hy, Richters verheuen

Sult ghy noch onrecht vonnis geuen,

End' nemen de persoonen aen,

Om den God'loosen voor te staen?

Doet recht den ermen ende wesen,

Die voor ghewelt hun moghen vreesen:

Ontslaet den schamel'n, int ghericht,

Als hy met onrecht wort beticht.

Staet den bedruckten voor end' d'ermen,

End' soeckts' in haer recht te beschermen:

Ja doet hun hulp' end' onderstandt,

End' losts' uyt der god'loosen handt.

Maer wat. Aen hun is niet te winnen:

Sy'n hebben noch verstant noch sinnen,

End' zijn verduystert end' verblent,

Al ghinck de wereldt ouer endt.

Ick segt: Ghy zijt, als cleyne goden,

Men vreest v end' houdt v gheboden:

Ghy vorsten zijt mits uwe macht,

Als kind'ren Gods terecht gheacht.

Nochtans ghy moet all' den doot steruen,

End' als een ander mensch' verderuen:

Ghy moet oock blyuen inden loop,

Als d'aller minste vanden hoop.

O God stae op in grooter weerden,

Regeert end' richt Heer op der eerden:

Want heel de werelt is doch dijn,

Met all' het volck die daer op zijn.

---

*83

#10

HEer houde dy niet langher stil,

End' swygh doch niet in dit gheschil:

End' en wil onser niet vergheten,

Dewijl dijn vyanden niet vieren:

Maer rasen, brullen, ende tieren,

End' steken t'hooft op, seer vermeten.

Sy hebben met een boos' opsaet,

Besloten haren schalcken raet:

Om dijn volck heym'lijck t'onderdrucken:

End' hebben t'samen al ghesworen,

T'verderf van dijn volck uytvercoren,

Die onder dijn beschermingh' bucken.

Comt aen, laet ons dit volck terstont,

Gheheel verderuen uyt den grondt:

Dat het gheen volck meer ghenoemt werde,

End' datmen haers naems soo verghete,

Dat niemant schier voortaen en wete,

Off Israel d'eerd' oydt beterdde.

Sy zijn by een te raey ghegaen,

End' hebben een verbondt gheslaen,

Edom met den Ismaeliten.

T'volck Moab end' Agars gheslachten:

Hebben by een ghevoeght haer machten

Met Gebal end' den Ammoniten.

Het rouw' Amalekiter landt,

End' Tyrus ligghend' aen den strandt:

Sijn t'samen met den Palestinen:

Assur heeft hem daer toegheslaghen,

End' met Lots kind'ren willen waghen,

Om hun als haren erm te dienen.

O Heer wil met hun ommegaen,

Ghelijck du voortijts hebst ghedaen:

Met Madian die met schand' weken,

Doe Jabin end' Sisra verslaghen,

In Endor als een mest hoop laghen

Niet wijt van Cisons waterbeken.

Betaelse met der seluer soudt,

Als Oreb end' als Zeeb stoudt:

Oft Zeba end' Salmuna mede,

All' haere vorsten. Die daer seyden,

Laet ons ons' palen wijt verbreyden,

End' inne nemen Gods woonstede.

Draeys' om end' om met lijf end' siel,

Mijn God ghelijckmen draeyt een wiel,

Oft als een caff drijft voor de winden:

Ghelijckmen siet een vlamme blaken

Int bosch, end' t'hout tot kolen maken,

End' boomen op t'ghebergt' verslinden.

Niet anders Heer, daerinne slae:

End' volgse met onweder nae.

Dijn storm verdrijfs' aen allen hoecken.

Laet schand' haer t'aenghesicht bedecken

Op dat des' opgheblasen ghecken

Dijn naem haers ondancks leeren soecken.

End' laets' in schanden end' verdriet,

Verslaghen comen gantz te niet.

Op dat sy weten sonder dwalen,

Dat dijn naem is God eewich Heere:

Dien alleen hoort de hoogste eere

Wijt ouer alle swerelts palen.

---

*84

HOe lief, hoe soet, end' aenghenaem

Sijn dijn woonsteden seer bequaem,

O lieue God Heer der heyrscharen!

Mijn siel verlangt met grooten lust,

Ja sucht end' steent, end' heeft geen rust,

Om in dijn tempel te vergaren:

Van vreugden t'hert in't lijf my springt,

Alst op den Heer des leuens dinckt.

Een musch' end' swalw' heeft in't ghemeyn

Een huysken oft een nestken cleyn,

Daer sy met hare ioncxkens rusten:

Mijn God, mijn Coninck, dijn autaer

Is al mijn lust: Och mocht ick daer,

In dynen tempel my verlusten.

Wel hem die in dijn wooningh' Heer,

Verkeert end' gheeft dy prijs end' eer'.

Wel salich is de man ghewis,

Wiens cracht op dy ghebouwet is,

End' neemt ter herten dyne weghen.

Die treckt door t'dorre moerboom dal,

Weet dat hem God een bronn' zijn sal:

Oock die door't nat treckt end' met reghen

Begoten wordt, in ouervloet,

Houdt hem voor synen seghen goet.

Sy treden vast van rott tot rott,

Tot dat sy voor den Heere Godt,

Verschynen, end' in Sion comen.

God der heyrscharen eewich Heer,

Tot mijn ghebet dy gunstich keer,

Laet mijn stemm' werden aenghenomen.

Du Jacobs God hoor my doch aen,

End' wil na mijn ghebet verstaen.

O God' ons' schilt vast ende dicht,

Sie dijns ghesalfden aenghesicht.

Want eenen dach in dijn voorhouen,

Is ongh'lijck beter, seggh' ick vry,

Dan duysent elders sonder dy.

Ick soud' my lieuer sien verschouen,

Tot aen den dorpel van dijn huys,

Dan in het hof van t'boos ghespuys.

Want God de Heer is in Syon,

Ons' schilt ons' licht end' claere sonn',

Die ons sal met ghenaed' vercieren:

End' den oprechten van ghemoet,

Sal hy niet sparen gh'luck noch goet:

Want hy't hun gunt seer goedertieren.

Godt der heyrscharen wie op dy:

Wel vast vertrouwt, is salich vry.

---

*85

DV hebst wel eer dijn liefd' end' gunste groot,

Heer, aen dijn lant seer opentlijck verthoont:

T'gevangen volc Jacobs verlost in noot,

End' zijn misdaet vergeuen end' verschoont,

Ja du hebst vry zijn sonden all' bedeckt:

End' afghewend't dijn toorn' op hun verweckt.

God onses heyls breng ons nu oock te recht:

Dijn toornee sy gantz end' gaer ne'erghelegt.

Oft salt du Heer dus eewich zijn ghestoort?

Sal dyne toorn' verlenghen alle tijdt?

Saltdu ons niet verquicken van nu voort,

Op dat dijn volck we'er werd' aen dy verblijt?

Laet ons dijn gunst genadich schouwen aen,

Al hebben wy seer grootelijckx misdaen,

End' dijn ghenad' o Heer ons mede deyl':

Verleen' ons oock dijn bystant ende heyl.

Ick wil met vlijt aenhooren s'Heeren woort:

Hy sal zijn volck van vrede doen vermaen:

Sijnde niet meer op hare sond' verstoort:

Dies sullen sy van dwaesheyt oock afstaen.

Sijn heyl voorwaer is den mensch aller na'st,

Die met een vrees' op Gods gheboden past:

Op dat in ste' van lyden allerhandt,

Vreugt, prijs end' lof wed'rom innem' ons landt.

Ghenade sal met waerheyt gaen te gaer:

Vreed' sal den mondt der gh'recht'heyt minlijck bie'n:

De waerheyt sal voort spruyten schoon end' claer

End' g'recht'heyt schoon ne'er uyt den hemel sien.

De Heer' sal ons verleenen alle goet:

End' gheuen vrucht des landts in ouervloet.

Voor hem sal gaen gherechticheyt in swanck

End' onvertzaegt betreden haren ganck.

---

*86

O Heer, neyghe my dijn ooren,

Om my gunstich aen te hooren:

Want ick ben in grooten druck

Vol ellend' end' ongheluck.

Bewaer mijn siel vanden quade,

Want ick leu' op dijn ghenade:

Mijn God dynen knecht behoud,

Die alleen op dy vertrouwt.

O Heer wil dy mijnr' ontfermen,

End' my midts dijn gunst beschermen:

Want ick sonder af te staen,

Alle daghen roep' dy aen.

Wil dan Heer' in sware lyden,

Dynes dienaers siel verblyden:

D'wyl' ick mijn gheest, hert', end' oogh',

Tot dy heffe steed's om oogh'.

Want du bist een Godt goetdadich,

Ontfermhertich end' ghenadich:

Van gunst end' mitlyden groot,

Soo wie dy roept aen in noot.

Slae dan acht op mijn ghebeden,

Nae dijn ontfermherticheden:

End' wil doch Heer nemen acht,

Op de stemme myner clacht.

In den tijdt van mijnr' ellenden,

Wil ick mijn hert' tot dy wenden:

End' dy vyerich roepen aen,

Want du pleeg'st my te verstaen.

Heer gheen Godt kan laten blijcken,

Dat hy dy sy te ghelijcken:

Daer'n is niemant oock soo sterck,

Die doen konde nae dijn werck.

Alle volcken end' gheslachten,

Die du schiepst mits dyner crachten,

Sullen comen al te saem,

End' aenbidden dynen naem.

Want du bist groot ende machtich,

End' werck'st daden wonder crachtich:

Jae du bist een Godt alleen,

Neffens dy is anders gheen.

Wil my op dijn weghen vueren,

End' in dyne waerheyt stueren:

Richt my mijn hert' ende gheest,

Dat du van my werd'st ghevreest.

Mijn Godt ick wil t'allen stonden,

Vrolijck dynen lof verconden:

Ick wil steed's end' ymmermeer,

Dyn' naem gheuen prijs end' eer.

Want du hebst aen my onweerdich.

Laten blijcken dijn gunst veerdich,

End' mijn siel ghelost seer wel,

Wt het leegste van der hell'.

De god'loosen seer vermeten,

Sijn op teghen my gheseten:

Die my nae het leuen staen,

Sonder op dy acht te slaen.

Maer du bist een Godt seer goedich,

Ontfermhertich end' langmoedich:

Traeg tot gramschap, groot van trouw',

End' warachtich sonder rouw'.

Tot my dan dijn ooghen wende:

End' ontferm dy mijnr' ellende,

Sterck Heer' dynen knecht vertzaegt,

End' help den soon dyner maegt.

Gheef m'een teecken wel bequame,

D'welck mijn vyanden beschame,

Siende dat du my staest by,

Ende gunstich troostest my.

---

*87

GOdt heeft een gront vercoren hier beneden

Voor syne stadt tusschen t ghebergte hoogh':

End' heeft Sion met een seer minlijck oogh'

Lieuer ghehadt dan alle Jacobs steden.

O du stadt Godts wat schoon' heerlijcker dinghen,

Spreeckt men van dy! Als dat Egypten sal,

Met Babylon haer namen, in't ghetal

Van Godes volck, ootmoedich laten bringhen.

Philisters oock end' Tyriers end' Chusiten

Segghen met roem: Siet des' is oock van daer.

Een yegh'lijck sal bly sijn dat hy mach daer

Sions gheboort' end' borgersrecht ghenieten.

Want d'allerhoogst' heeft Sion uytvercoren,

End' opgebouw't. Als hy dan teeckent aen

Der volcken naem, sal elck een willen staen,

Onder de ghen' die aldaer zijn gheboren.

Daer salmen vry met heller stemmen singhen

End' met gheclanck der snaren zijn verheugt.

De gantsche gront van alle myne vreugt,

Sal uyt Sion als uyt haer ader springhen.

---

*88

#11

O Heer mijn hulp' end' mijn ontset

Ick schreye tot dy dagh' end' nachten,

Laet voor dy comen myne clachten,

End' mijn ootmoedighe ghebedt:

Tot mijn gheschrey neyg doch dijn ooren

Om my goetgunstich aen te hooren.

Mijn siel is sat van druck end' noot,

Mijn leuen is schier onder d'eerde:

Ick ben gheacht van minder weerde,

Dan die in't graf ligt nae zijn doot.

Ick ben als een man vol van smerte,

Die gheene cracht heeft in sijn herte

Ick ben mijns leuens los end' quijt,

Van allen menschen gantz verlaten:

Als die vermoort zijn op der straten

Die m'in een kuyl daer henen smijt.

Daer du gheen sorgh' will'st ouerdraghen,

Want van dijn hant zijn sy gheslaghen.

Du hebst my inden diepsten grondt,

Der duysterniss' doen nederbucken:

Daer my dijn toorne swaer comt drucken:

End' ouervalt my t'elcker stondt:

Dijn goluen ende stercke baren,

Makent my bang' end' vol ghevaren,

Mijn vrienden zijn van my vervreemt,

Ick ben hun eenen grouwel worden.

Van dyne banden die m'omgorden,

Word' ick soo cranck end' gantz verlempt,

Dat ick gheen middel en kan vinden,

Om my daer uyt eenssins t'ontwinden.

Mijn ooghe sprietelt ende treurt,

Van dit swaer cruys end' groot ellende:

Ick bid' dy daegh'lijcks sonder ende

Met uytghestreckter handt: Dit deurt

Och al te lang: wiltu Heer wachten,

Datm' aen een doodt mensch' merck' dijn crachten?

Sal dan een doot mensch' we'er opstaen,

Om dynen naem te comen louen?

Oft die in't graff sijn ne'er gheschouen,

Van dijn ghenade doen vermaen?

End' die sijn vanden doot verslonden,

Sullen die dyne trouw' orconden?

Oft salmen inder duysterniss'

Sien konnen dyne wonderwercken.

Oft dijn gherechticheyt bemercken,

In t'landt daer't al vergheten is?

Nochtans com' ick met mijn ghebeden,

Des morghens vroeg Heer tot dy treden.

Waeromm' verstootstu my soo straff,

End' houd'st dijn aenghesicht verborghen?

Ick steeck vol kommers ende sorghen,

Tot inder doot van mijn jeugt aff:

Dijn grousaem schricken moet ick draghen.

Dwelck my het hert' gantz doet vertzaghen.

Dijn toor'n is ouer my ghegaen,

Ick ben verbaest midts dijn verschroomen:

Die dagh'lijcks my als waterstroomen,

Omcing'len end' my nederslaen,

Ick vind' m'allomm' waer ick my keere,

Met dynen toorn' omgordet Heere.

Du heb'st van my vervremdt seer wijt,

Mijn naeste vrienden ende maghen,

Die my goet hert' pleghen te draghen,

End' kenden my voor desen tijdt,

Sijn t'samen nu van my gheweken:

End' laten m'inden last nu steken.

---

*89

#20

ICk wil Gods goetheyt groot lofsingen dach end' nacht,

End' condigen zijn trouw van geslacht tot gheslacht.

Want ick segt voor gewis dat syne gunst ghestichtet

Staet eewich onbeweegt, zijn ware trouw verlichtet

Seer schijnbaerlijck end' claer des hemels omloop schoone,

End' staet daer in ghevest als in haer eyghen throone.

Ick hebbe (spreeckt de Heer) een sterck verbont gheslaen

Met mijn vercoren knecht, end' hebb' een eedt ghedaen,

Dauid mijn dienaer trouw: Als dat ick sal volvueren

Sijn stamm' in eewicheyt, end' eewelijck doen dueren,

Sijn Conincklijcken stoel: op welcken ick wil stellen,

Sijn afcomst inde ry' niet moghelijck om tellen.

De hemels louen Heer dijn wonderbaere macht,

End' in der heyl'ghen schaer wort dijn trouw groot gheacht:

Want wie is doch so groot in alle hemelrijcken,

Die sick by Godt den Heer, soud' deruen vergelijcken?

Oft onder d'enghels sterck end' hemelsche heyrcrachten,

Die sick mocht eenichsins beneuen God yet achten?

De Heer is seer gevreest in syner heyl'gen raet:

End' schrick'lijck bouen all' wat in't rondt'om hem staet

O Heer almachtich God o God Heer der heyrscharen,

Du sterck end' crachtich God, wie kan sick by dy paren?

Dijn waerheyt ende trouw bestendich t'allen tyden,

Omcinghelt dy o Heer rontom aen allen syden.

Du dwing'st de wilde zee end' leg'st haer baren ne'er,

Soo wanneer sy ontstelt van storm is end' onwe'er,

Du hebst Egypten fel, vermorselt met veel plagen:

Door dynen stercken erm dijn vyanden verslagen.

Het hemelrijck is dijn, dijn is het aertrijck ronde,

Du hebst de werelt heel geschapen uyt den gronde.

Du hebst het zuydt end' t'noord' verordent seer bequaem,

Hermon end' Tabor hoogh' sijn vrolijck in dijn naem:

Dijn erm is vol ghewelts, dijn handt is sterck end' crachtich,

Dijn rechte handt om hoog verheuen is almachtich,

Gericht' end' vroomheyt sijn dijns richter stoels woonsteden,

Men siet ghenaed' end' trouw' voor dy ghestadich treden.

Welsalich is het volck dat sick in dy verheugt,

End' recht verstaet waer in het sal bedreyuen vreugt:

In't licht dijns aenghesichts sullen sy gaen haer weghen,

End' juychen dach voor dach, in dynen naem end' seghen:

Want sy doch voor gewis door hare gantsche leuen

Mits dijn gerechticheyt hoogh sullen zijn verheuen.

Want du bist Heer alleen de roem van haere cracht,

Mitds dijn ghenad' end' gunst sal werden hooggheacht,

De hoorn' ons' lofs end' prijs Want onse schildt wel vaste,

Staet in Godt onsen Heer, die ons helpt uyt den laste:

Ons Coninc ende vorst en kan ons niet beschermen

So ons God Israels niet selue reyckt sijn ermen.

Du hebst hier voortijdts Heer' dy selfs gheopenbaert,

Dijn uytverkoren knecht, end' dijn hert' dus verclaert.

Ick hebbe myne hulp' geschoncken uyt ghenade

Den machtighen, die ick uyt allen last end' smade,

Verheuen hebb' om hoogh, als eenen die soud' wesen

Wt midden mynes volcks besonder uytghelesen.

Dauid mijn trouwe knecht vant ick nae mijn ghemoet,

Dies hebb' ick hem gesalft met heylich oly soet.

Daerom sal myne handt wel vast hem onderhouwen,

End' mijn erm houden vast, op dat hem niet benouwen

Sijn vyanden met cracht: noch goddeloose boeuen

Heur hinder doen oft last: oft sijn gemoet bedroeuen.

Sijn vyanden wil ick verbreken gantz ontwee:

End' syne haters slaen met allerhande wee.

Mijn waerheyt gunst end' trouw', sullen steed's by hem wesen:

Sijn hoorn' in mynen naem sal staen hoog' opgeresen

Ic wil hem metter hant tot aende zee doen raken,

End' metter rechter vuyst, der stroomen eynd' ghenaken.

Du bist mijn Vader Heer, sal spreken hy tot my:

Mijn Godt, mijn stercke helt, mijn heyl, end' toevlucht vry.

Mijn eerst geboren soon, noem ick hem insgelijcken:

End' wil hem stellen hoog ou'r alle coninckrijcken

Ic wil hem mijn genad' ooc eewich doen beklyuen

End' laten mijn verbondt by hem bestendich blyuen.

Sijn afcomst ende stamm' sal nemmermeer vergaen.

Sijn Coninclijcke stoel sal so lang' blyuen staen

Als t'hemelsche gebouw. End' so dan t'een'ghen daghen

Sijn kinders wilden zijn van myne wet ontslagen,

Oft mijn recht end' verbont onheylichlijc verachten,

End' mijn geboden reyn niet na en wilden trachten,

So wil ic by hun zijn met mijn roed' ende staff'

End' plaghen velerley, tot haerder sonden straff'

Maer niettemin mijn gunst en sal hem dies niet lieghen,

Noch mijn ghetrouw' beloft, hem eenichsins bedriegen

Want ick doch niet en wil aftreden mynen bonde,

Noch wederroepen t'woort ghegaen uyt mynen monde.

By myner heylicheyt heb ick eens eedt gedaen,

Tot Dauid mynen knecht, dien ic niet af sal gaen:

Datmen zijn saet end' stamm' sal kunnen eewich speuren,

End' syne throon so lang' voor my sal blyuen deuren.

Als die hel-klare son, Oft als het licht der manen,

Die myner warer trouw' den menschen steed's vermanen.

Du hebst hem nu nochtans met smaet van dy verjaecht,

End' dijn ghesalfden Heer in tooren swaer geplaecht.

T'verbondt met dynen knecht maeckstu nu van onweerden,

Sijn Conincklijcke croon hebstu ghesmackt ter eerden

Sijn tuyn, sijn schut end' scherm hebstu gantz doen ontblooten,

End' sijn blockhuysen sterck vernielt end' omgestooten

Elck een die voor by gaet maeckt hem tot vryen buyt:

Sijn naebuer spott met hem, end' hist hem schamp'rich uyt.

Du hebst sijns vyandts handt verheuen bouen maten.

End' het gemoet vervreugt van alle die hem haten:

De scherpe sne' sijns sweerts verplomt end' omghevouwen:

End' hebt hem inden strijdt niet staende willen houwen.

Sijn suyuerlijck cyraet hebstu te niet ghedaen,

End' synen Coninckstoel ter eerden ne'ergeslaen.

Du hebst de bloey'nde jeugt vercort't haer jonghe daghen,

Oneer end' schand' eylaes hebstu hem laten dragen:

Och Heer hoe langh' salt du dy verre van ons maken?

Sal dyne toor'n altijts als een viervlamme blaken?

Ghedenck doch Heer, hoe cort end' snel dat mijn tijdt zy,

Soud' dan de mensch om niet ghescapen zijn van dy?

Want wie is die der leeft die niet eens en moet steruen,

Oft die den onderganck end' graf niet sal beeruen?

Waer is dijn goetheyt Heer der tyden ouerleden

Dauid met eedt belooft midts dijn bermherticheden?

Gedachtich sy des smaets dijn dienaren geschiet

Dies ick drag' inden schoot van veel volcks swaer verdriet,

Die dy seer vyant zijn end' schendich van dy clappen.

End' lasteren met smaet Christum end' zijn voetstappen,

Doch God de Heer moet zijn gelouet end' ghepresen,

Nu end' in eeuwicheyt: Amen t'moet also wesen.

---

*90

DV bist o Heer ons' toevlucht t'eew'ghen daghen,

Altijts gheweest end' onse borcht gepresen:

Al eer oyt berg oft heuuel was gheresen,

Aerd'rijck gemaeckt oft s'werelt gront geslagen,

Du bist o Heer van gheslacht tot geslacht,

Altoos gheweest een Godt van stercker macht.

Alst dy gelieft du keer'st den mensch tot eerden.

Soo du maer sprek'st, ghy menschen volck met scharen,

Keert wederom tot stof van kleynder weerden:

Want voor dijn oog' een tijt van duysent jaren,

Wort als een dach van ghisteren gheacht,

Oft als de tijt der schildtwaeck inder nacht.

Du stort'st op hun dijn stormen ende buyen,

So sietmen stracx dats' als een droom verswinden:

Men salse groen op eenen morghen vinden,

Ghelijck als gras end' ander teere cruyen.

Die s'morghens schoon in hare bloeytsel staen,

T'sauons gemaeyt zijn gants end' gaer vergaen.

Want wy vergaen midts dyner onghenaden

End' worden heel door dynen toorn' verslaghen:

Als du voor dy wilst nemen ons' misdaden,

End' op het scherpst' ons' sonden ondervraghen,

End' onse schuldt verborgen breng'st in't licht,

End' bloot ontdeck'st voor dijn claer aengesicht.

Ons' dagen zijn in dijn'n tor'n overstreken:

Wy gaen te niet: ons' jaren sonder achten,

Verswinden snel, gelijck eens mans gedachten:

Want s'leuens tijt is met een pael besteken,

Van tseuentich oft (dwelck seer selden is,)

Van tachtich jaer, voor die, zijn sterck end' fris.

Noch is de bloem van dese korte jaren,

Druck, kommer, last, end' vele moeyt' verloren.

Sy vliegt stracx heen', end' wy gaen mede varen,

Och wie kendt, Heer, de cracht van dynen toren,

Oft wie begrypt dyn' gramschap in zijn gheest,

Nae dat t'behoort dat dijn naem zy ghevreest?

Daerom leer ons een goede rekening maken,

Van onsen tijdt, op dat wy onse leuen,

Wel schicken Heer, end' ons' ghemoet begheuen

Om tot verstant end' wijsheyt te gheraken

Keer dy tot ons, hoe langhe duert dit noch?

Versaen dy Heer met dyne knechten doch.

Des s'morghens vroeg wil ons met gunst versaden,

Dat ons' hert juych' in dijn goet welbehaghen

Ons' leuen lanck: end' zy met vreugt gheladen.

Verheugh' ons Heer want dees' verleden dagen,

Hebstu ons seer vernedert end' bedroeft:

End' langhen tijt met teghenspoet beproeft.

Dijn werck o Heer beschick in sulcker voegen,

Dats' heerlijck schoon verschijn aen dyne knechten:

End' dat dijn eer blijck ouer haer gheslechten:

God hebb' aen ons een lust end' goet genoegen.

Stuer, Heer, ons' werck in dyne rechte baen,

End' richt het werck daer wy de handt aen slaen.

---

*91

DIe onder den schutt ende scherm

Des Heeren is gheseten,

Rust' inde scheem van synen erm,

Hy mach's hem wel vermeten.

Ick heb tot Godt ghesproken vry,

Mijn hop' op dy ick bouwe,

Mijn toevlucht end' mijn Godt is hy,

Op welcken ick vertrouwe.

Want hy sal dy uyt s'jaghers net,

Verlossen nae dijn wenschen,

End' van het ghift boos end' besmett

Der goddeloose menschen.

Sijn vleugh'len sullen dy ontslaen,

End' syne veders decken:

Sijn waerheyt sal stracx voor dy staen,

End' tot een schilt verstrecken.

Soo dat du gheensins vreesen salt,

Wat schrick'lijck is by nachten,

Pijl noch gheschut dat s'daeghes valt,

End' doet den mensch' versmachten:

Noch voor de suchten boos end' quaet,

Die s'nachts by t'duyster sweuen,

Oft plaeg' die s'middaegs omme gaet

End' neemt den mensch' het leuen.

Of duysent schoon aen eenen kant,

De moort naest by dy staken,

Met noch thien duysent byder handt,

Haer schaey sal dy niet naken.

Maer du salt voor dijn ooghen sien,

De goddeloose steruen,

End' mercken duydelijck by dien,

Dat sy haer loon verweruen.

De wyl' du tot Godt heb'st ghesegt,

Du bist mijn toevlucht Heere:

End' op den hooghen Godt ghelegt,

Dijn troost, dijn roem, end' eere.

Gheen ongheluck noch boos' onraet,

En sal dy wedervaren:

Noch plaghe, schaed' oft eenich quaet,

En sal dijn huys beswaren.

Want Godt heeft een ghebot ghedaen,

Sijn Engh'len hierenteghen,

Dat sy dy neerstich gade slaen,

Op alle dyne weghen.

Op hare handen sullen sy,

Dy draghen, dat dyn' voeten

Niet erghesins en quetsen dy,

Soo zy een steen ghemoeten.

Op Leewen end' op add'ren fel

Saltu vry gaen met vreden:

De Draken ende Leewkens snel,

Saltu met voeten treden.

Godt spreeckt van dy: Hy heeft my lief,

Ick wil ter tijdt bequame,

Hem helpen end' hem doen gherief:

Want hy kent mynen naeme.

Soo hy my aenroept inden noot,

Ick wil my tot hem keeren,

End' met hem zijn in all' aenstoot,

Hem bystaen end' vereeren.

Ick wil hem met goed' ouderdom,

End' jaren lanck versaden,

Ick wil hem laten sien kortom,

Mijn heyl vol van ghenaden.

---

*92

HEt is een schoone saecke

Datmen dy loue Heer,

End' t'hert' tot dijns naems eer

Met singhen vrolijck maecke.

End' dijn ghenaed' vertelle,

vroeg inden dageraet,

End' inder nacht wel laet,

Dijn waere trouw' voorstelle.

Op snaren spel end' fluyten,

Met harpen soet gheclanck,

End' met der stemmen sanck,

Op een accoort van Luyten.

Want midts dijn wonderdaden,

Hebstu my Heer verheugt,

Ick juych' end' ben vervreugt,

In t'werck van dyn' ghenaden.

Och hoe groot end' besonder

Sijn dyne wercken Heer!

End' dijn ghedancken seer

Verborghen diep' end' wonder!

De goddeloose dwasen,

En weten hier niet van:

Noch dit verstaet gheen man,

In gheckheyt opgheblasen.

Als dat de god'loos' groeyen,

Gh'lijck als een gras int veldt:

End' die hier doen gheweldt,

Een tijt lanck lustich bloeyen.

Om t'eynde van haer leuen

Gantz eew'lijck te vergaen.

Maer dit Godt salt bestaen,

End' eewich zijn verheuen.

Sie, dyne haters Heere,

Dijn haters vergaen all',

Wie t'boose doet, die sal

Verstroyt zijn met oneere.

Maer du salt hoogh' opsteken

Mijn hoornen inde lucht,

Dies ick tred' onbeducht,

D'eenhorne vergheleken.

Du salt my t'hooft bedauwen,

Met oly frisch end' soet:

Dies sal ick mijn ghemoet

Aen mynen vyandt schauwen.

Ick sal met mynen ooren,

Van myne haters boos,

End' menschen goddeloos,

Noch blyde tydingh' hooren.

Als palmen die schoon bloeyen,

Sal zijn een vrome man,

Oft gh'lijck op den Lyban

De Cederboomen groeyen.

End' d'edele plantzoenen,

Ghepoot't op s'Heeren werf,

Staen op ons' Godes erf,

Schoon bloeyen end' vergroenen.

End' sullen vruchten draghen,

Jae oock als sy sijn oudt:

End' met Godts gunst bedouwt,

Friss blyuen t'eew'ghen daghen.

Om vrolijck te verkonden,

Dat Godt is vroom end' recht:

Mijn rotz die voor my vecht,

Is sonder smet bevonden.

---

*93

DE Heer regneert end' is seer schoon becleedt

Met hooghe cracht omgordt end' toeghereedt,

Hy heeft den gront des wereldts so gepast,

Dat hy niet wijct maer blijft al euen vast.

Dijn Coninckstoel sal eewelijck bestaen,

Du bist de Heer van eewicheden aen:

De baren fel romoeren met ghedruys,

Sy tieren sterck end' werpen schuym end' bruys.

Maer hoe seer oock dat t'water sy ghestoort

Hoe verr' dat oock haer bruysen wert ghehoort

Noch heeft de Heer' al ongh'lijck meerder macht,

Daer by dit all' gantz niet en wort gheacht.

Dijn tuyg'nis Heer is oprecht end' getrouw',

End' vaster oock dan t'hemelsche ghebouw:

Dies sal dijn huys langduerich om end' om

Staen schoon verciert met grooten heyligdom.

---

*94

#12

O Eewich Godt, o Godt der wraken,

Rechtveerdich richter aller saecken,

Com doch eens claerlijck ten verschijn.

Die du van : dynen hooghen throon,

De werelt richt'st betael den loon,

Den lieden die hooveerdich zijn.

Hoe langh' salt den godd'loosen menschen

Ghedyen alles nae hun wenschen?

Hoe langh' salt hert' hun zijn verheugt?

Sy spreken uyt een hooghen moet,

Sijnd' opgheblasen end' verwoet

End' dryuen boosheyt met een vreugt.

Sie, hoe sy dijn volck deerlijck plaghen,

Dijn erue wordt van hun gheslaghen,

End' lijdt een swaren ouerdaet.

Sy moorden end' doen grooten last,

Den weed'wen, wees' end' vremden gast,

End' dencken noch in haer hert' quaet:

De Heer en siet niet op ons wercken,

Godt Jacobs can dit al niet mercken:

Want wy zijn schalck end' seer behendt.

Merckt doch ghy volck vol onverstants,

Die geckste des gheheelen landts,

Hoe langhe sult ghy zijn verblendt?

De ghene die self plant de ooren,

Soud' hy niet hebben macht om hooren?

Die s'menschen oogh' heeft opghedaen,

En soudd' hy self niet kunnen sien?

Die d'Heydens straft, end' leert de lie'n,

Soud' hy gheen acht self daer op slaen?

De Heere kendt der lie'n ghedachten

Dat sy niet anders zijn te achten,

Dan ydelheyt voos ende licht.

Welsalich is die van dy leert

Heer, ende door dijn straff bekeert,

Wt dyner wet neemt zijn bericht.

Op dat hy all' still' end' verduldich,

In ancxt end' lyden menichfuldich,

Van Godt verwachte troost end' rust.

Dewyl' dat den godd'loosen wort,

De kuyl ghemaeckt daer hy inn' stort,

Tot rechten loon van zijn wellust.

Godt sal zijn volck doch niet verstooten,

Noch syner hulp' zijn eru' ontblooten:

Maer hy sal brenghen inden schijn,

Ghericht end' oordeel op de baen:

Soo dat nae hem vry sullen gaen,

All' die oprecht van herten zijn.

Waer is hy doch die sick sal stellen,

Teghen de boosen die my quellen,

End' helpen my in mynen noot?

Hadd' my de Heere niet ontsett,

End' myne vyanden belett:

Ick waer' al ouerlanghe doot.

Daer ick vermeynde dat mijn voeten

In't lyden hadden sneuen moeten,

Dijn goetheyt heeft my vast ghestaeckt.

In mijn bekommernissen swaer,

End' veel ghepeynsen wanckelbaer,

Heeft my dijn troost het hert' vermaeckt.

Sal met dy Heer ghemeynschap pleghen,

De boose stoel der valsche weghen?

End' die voor recht, sijn moetwil doet?

Int heymlijck rotten sy te gaer,

Entteghen der gherechten schaer,

End' storten het onschuldich bloet.

Maer God salm' in zijn schutting houwen

Hy is mijn hop' end' mijn vertrouwen,

Hy sal hun gheuen haren loon.

Hy sals' in haer erg' doen vergaen:

De Heer ons' Godt sals' al verslaen,

Wt synen hooghen richters throon.

---

*95

COmt laet ons bly zijn inden Heer

End' vrolijck singhen lof end' eer,

Den God die ons vry kan bewaren.

Laet ons hem treden int ghemoet,

Met danckbaerheyt van lied'kens soet,

End' vrolijck synen loff verclaren.

Want God de Heer is een sterck God,

Een Coninck groot die zijn ghebot,

End' macht streckt ouer alle goden.

In zijn hant staet des weirelts grondt:

De hoogste berghen telcker stondt

Staen beuend' onder zijn gheboden.

Hem hoort de zee toe, end' haer strand':

Want tis een werck van syner handt,

Hy heeft het aertrijck oock gheschapen.

Comt dan laet ons hem bidden aen:

End' onse knien nederslaen,

Hy is ons' schepper wy sijn knapen.

Hy is ons' God ons' herder goet:

Wy zijn syn' schapen die hy hoedt,

End' wel bewaert onder sijn handen:

Soo ghy dan huyden hoort zijn stem',

Verstockt uw' herten niet voor hem,

Noch en verblindt niet uw' verstanden.

Alsoo't gheschiedd' in Meriba,

Inder woestyn' end' in Massa,

Daer uwe Vaders my versochten:

End' steeg beproefden myne macht,

Al saghen zy dat myne cracht,

End' myne handen veel' vermochten.

Ick heb met dat volck veertich Jaer,

Gheleden vele moeyte swaer,

Soo dat ick noch sprack dese reden:

Dit is een volck seer onbesindt,

Dat gantselijck gheen lust en vindt,

In myne weghen te betreden.

Derhaluen zijnde recht ghestoort,

In mynen toor'n hebb' ick het woort

Ghesproken end' met eedt ghesworen:

Dat van dees' boose lieden al

Niet een alleene comen sal,

Ter plaets' van mijn rust uytvercoren.

---

*96

COmt God' den Heer een nieuw liet singen,

De gantsche werelt com' hem bringhen,

Lof prijs end' eer. Roemt synen naem

Van daeg te daeg, roemt all' te saem

Den Keyl Gods bouen alle dinghen.

Maeckt kondt den heyd'nen Godes eere

End' t'wonder werck van onsen Heere:

Want hy is groot end' louens weerdt.

In hemel schrick'lijck end' op eerdt,

Bouen de goden al te seere.

Want wat de lie'n voor God aenveerden,

Is niet dan ydelheyt op eerden:

Maer ons' Heer schiep den hemel schoon.

Eer' ende cracht staen voor zijn throon,

End' rontom hem met grooter weerden.

Roem, prijs, end' macht haer openbaren

End' synen heyligdom verclaren.

Comt dan, brengt voorts ghy volcken al,

Brenght lof end' prijs met groot gheschal,

End' gaet zijn lof alomm' vermaren.

Comt onsen God prijs end' eer gheuen,

Sulck als syn naem dient toegheschreuen:

Comt aen, met uw' handoffers reyn,

End' treedt dan voorts all' int ghemeyn,

Tot synen tempel hoogh verheuen.

Comt volcken alle met gheruchten,

Bidt den Heer aen: Laet yegh'lijck vluchten,

In noots tijdt totter heerlicheyt

Van synen tempel schoon bereydt,

End' d'eerdrijck voor zijn aenschijn duchten.

Segt volcken van verscheyden spraken,

De Heer is Coninck, hy sal maken

Dat d'eerde stae vast onbeweegt:

Want hy des volcks regeringh' pleegt,

End' richt rechtveerdich alle saken.

Dat dan de hemels haer verblyden,

Dat d'eertrijck juych' aen alle syden:

T'meyr bruys' end' donder' seer van vreugt:

Het veldt end' haer vrucht sy verheught,

Het wout moet Gods naem benedyden.

Godt komt, Godt komt stracx om te richten,

Het eertrijck heel, end' t'recht te stichten:

Hy sal een recht ghericht bestaen,

End' met der waerheyt omme gaen,

Om alle volcken te verlichten.

---

*97

DE Heer' heerscht breet end' wijt,

Dies laet recht zijn verblijt

Op d'eertrijck alle landen,

Mitgaders de zeestranden.

Een wolck' om sick hy streckt,

Met duysterniss' bedeckt,

Sijn throon staet vast ghesticht,

Op goet recht end' ghericht

End' duert steedts onbevleckt.

Een vier end' wederlicht,

Gaet voor zijn aenghesicht,

Sijn vyanden verrasschen,

End' brandense tot asschen.

Sijn blixem vlammich sweeft,

Alomm' end' van hem gheeft,

Een schrickelijcken glantz:

Daer van het eertrijck gantz,

Van grooter vreesen beeft.

De berghen smilten ras,

Niet anders als een was:

Voor t'aenschijn Gods almachtich,

Des werelts heerscher crachtich

De hemel heeft voorwaer,

Welluyd' end' openbaer,

Sijn gh'rechticheyt vertelt:

End' zijn eer' end' ghewelt,

Heeft t'volck ghesien seer claer.

Die dienen beelden stom,

Als grooten heyligdom,

End' ydeldinghen eeren,

Moeten tot schande keeren.

Dient God ghy goden al,

End' doet hem den voetval:

End' Syon die dit hoort,

Sal van nu rechte voort,

Verheugt zijn gantz end' al.

Om dijn gherichten goet,

Hebben in haer ghemoet

De dochters van Judeën,

Ghejuycht in rust end' vreën.

Want du bist vele meer,

Verhoogt dan d'eertrijck Heer:

Oock hebstu meerder macht

Dan diemen Goden acht,

End' toeschrijft Godes eer.

Ghy die den Heer bemindt,

V hert' sy niet ghesindt

Op eenigh' quade saecken:

Maer wiltse lieuer laken.

Want Godt de sielen spaert,

Die zijn van goeden aert:

Hy maecktse vry van schandt:

End' voor s'god'loosen handt,

Worden sy wel bewaert.

T'licht is (of t'schoon verspaeyt)

Den vromen toeghesaeyt,

Den mensch oprecht' in deughde,

Bewaert God vred' en vreughde.

Dies zy v hert' verblijdt,

Die ghy godsalich zijt,

Verheugt v inden Heer':

Gheeft vrolijck prijs end' eer',

Sijn naem ghebenedijdt.

---

*98

SIngt God den Heere nieuw' lofsangen,

Die wonderwercken heeft gewrocht:

End' heeft met macht ons doen ontfangen,

Den heyl die zijn erm heeft ghebrocht.

God heeft zijn hulp aen't licht ghegheuen,

Daer mede wy verlosset zijn:

End' sijn gherecht'heyt claer verheuen

Voor alle volcken ten verschijn.

T'heeft hem ghelieft te zijn indachtich

Van zijn ghenaed' end' goetheyt milt,

End' syner trouw' end' woort warachtich:

Die hy Israel pleghen wilt.

Des werelts eynden wijt ghestrecket

Sien synen heyl end' groote deught:

Daeromm' moet d'eertrijck zijn verwecket,

Tot rechte blyschap ende vreught.

Men juyche vrolijck ende singhe,

Met harpen end' met stemmen sanck:

Men dryue vreught, men rey' end' springhe:

Men hoore des basuyns gheclanck.

Juycht, end' singt Psalmen voor den Heere

Die sick een machtich Coninck thoont:

T'meyr end' haer inhoudt dond're seere,

Met d'eertrijck end' wat daer op woont.

Laet't vloeden ende stercke stroomen

Van vreugden clapp'ren inde hant:

Laet't hooghe berghen met haer boomen,

Bedryuen blyschap allerhandt.

Want God comt richten end' bestieren,

De gantze weirelt, ende sal

In zijn gherecht'heyt goedertieren,

End' billicheyt verrichten al.

---

*99

NV heeft God de Heer

S'conincx recht end' eer.

Al t'vock datter leeft

Vreest nu ende beeft:

Hy sitt't als een prins,

Tusschen Cherubins:

Dies sal d'eerd' verheuen

Van verschrictheyt beuen.

Want God hem verthoogt,

Wonderlijck verhooght

In Syon van macht,

End' is hoog gheacht,

Ouer volcken al.

Dies zijn naem oock sal

Werden hooch ghepresen,

End' seer ghevreest wesen.

Want hy schrick'lijck is,

End' heyligh ghewis.

Dese Coninck mindt

Een recht onderwindt.

Du hebst vast ghesticht

Recht end' goet ghericht:

End' Jacob doen treden

In gherechticheden.

Roemt Godt ende prijst,

End' all' eer bewijst,

Sijnd' hem onderdaen:

Bidt zijn voetbanck aen,

Heyligh' in Syon.

Moses end' A'ron.

Hebben wel bedeghet

T'priesterschap ghepleghet.

Oock heeft Samuel,

Volbracht sijn bevel,

End' met syner stemm',

Aenghebeden hem.

Doe de gantsche schaer

Hem aenriep te gaer,

End' Godt liet sijn stooren,

End' quamse verhooren.

Hy sprack uyt der wolck

Claerlijck tot het volck:

Ende toond' al daer,

Sijn ghetuygh'nis claer:

Die sy oock ghetrouw',

Met oprecht berouw,

Van all' haere sonden,

Te volghen bestonden.

O Heer' onse Godt

Heere Zebaoth,

Du hebst onuerstoort,

Haer ghebet verhoort,

Du hebst hun ghespaert,

End' dijn gunst verclaert,

Doch nae straff ghenadich,

Van haer werck misdadich.

Looft dan God end' prijst,

End' all' eer bewijst,

Onsen Godt voortaen:

Knielt end' bidt hem aen,

Voor zijn heyligdom:

D'wijl doch om end' om,

Ons' God is de Heere,

Heylich end' vol eere.

---

*100

GHy alle die op d'eertrijck woont

Singt Godes loff, singt onuerschoont:

Dient God den Heer met s'herten vreugt:

Comt voor hem met uw' sanck verheugt.

Weet dat de Heer is God, die leeft,

Die ons alleen gheschapen heeft,

(Daer wy niets hebben toebereyd't)

Sijn volck, end' schapen syner weyd'.

Gaet dan tot syne poorten in,

Met lofsanck bly van gheest end' sin,

End' treedt in zijn voorhouen vry,

Sijn naem van v ghepresen sy.

Want God de Heer is milt end' soet,

In eewicheyt blijft zijn gunst goet:

Sijn waerheyt ende trouwe duert,

Van stamm' tot stamm' gantz onberuert.

---

*101

ICk ben van sins te stellen schoon by dichte,

Een heylig liedt van goetheyt end' gherichte:

Dan wil ick Heer mijn Psalmlied bieden dy

Van herten bly.

Den rechten wech met wijsheyt wil ick trachten,

End' met ghedult nae dyne conste wachten,

End' mid'lertijt my houden binnens huys

Met herten kuysch.

Gheen boose saeck sal my voor oogen comen,

Want ick doch haet' de wercken der onvromen:

Gheen van hun al sal sick met boevery

Voeghen by my.

Die int gemoet zijn schalck end' vol otrouwe,

Wijcken van my end' sullen mijn hof schouwen:

Want ick doch niet ghemeynschap houden kan

Met een valsch man.

Die achter rugg' quaet van haer naesten spreken,

Wil ick voorwaer met onghenaey versteken:

Wie trotzich is, end' opgheblasen siet,

Dien lyd' ick niet.

Ick wil met gunst sien aen end' hoog vereeren,

Die ongheveynst in goeder trouw' verkeeren.

De vrome lie'n sullen my blyuen by

End' dienen vry.

Maer wie met list end' valscheyt haer geneiren

Sal ick met toor'n uyt mynen huyse weiren:

Want gheen van dien die om met leughen gaen

Sal voor my staen.

Ic wil goets tijdts al die haer god'loos dragen

Wt Godes stadt end' uyt den lande jaghen,

Op dat God's huys ontledicht ende vry

Van boosheyt zy.

---

*102

#16

AEnhoor o Heer mijn ghebeden:

Laet mijn clacht van hier beneden,

Opwaerts styghen tot voor dy.

End' berg'dy doch niet van my

In benautheyt: maer wil hooren

Mijn ghebet: end' neyg dijn ooren,

Tot mijn schreyen, wil dy ha'sten

End' my helpen uyt dees' lasten.

Want mijn daghen sijn verswonden,

Als een roock in corter stonden,

Mijn ghebeent' schier afgheteirt,

Brandt ghelijck een heeten heirt.

Soo dat my het herte braeyet,

Als een gras dorr' afghemaeyet,

Om dat ick schier heb vergheten:

Van druck end' rouw' mijn broot t'eten.

Ick leyd' een soo treurich leuen,

Dat vel end' been t'samen kleuen,

Dies ick jammerlijcken sucht',

Ende huyle met gherucht.

Ick treur' ende steen' van pynen,

Als een roerdomp der woestynen:

End' gh'lijckmen des nachts hoort d'uylen,

In een woudt onlustich huylen.

Ick en doe niet dan steed's waken,

Als een musch die op de daken,

Haer van hare gaeyken speent,

D'welck sy claeghelijck beweent.

Ick word' met schimp alle daghen,

Van mijn vyanden bedraghen.

Ende die nae mijn doot rasen:

Vloecken my, seer opgheblasen.

Om dat ick in ste' van broode,

Spyse my met asschen snoode,

End' met tranen alleganck,

Treurich vermengh' mynen dranck.

Om dijn tor'n end' onghenade,

Want du my, tot meerder schade,

Hebst te voren hoogh' verheuen:

Om te swaerder te doen sneuen.

Myne daghen siet m'afnemen,

Als den schijn van eener schemen:

Ick droogh' uyt, als t'dorre gras,

Datmen sweelt op eenen tas.

Maer du Heer salt eewich blyuen,

End' dijn heuchnis sal beklyuen:

Van gheslachten tot gheslachten,

Salmen dynen naem groot achten.

Dat sal dy Heer veroorsaken,

Dat du dy noch op salt maken,

End' ontfermen dyner stadt

Syon, welck is dyne schadt.

De tijdt van dy voorghenomen,

Des ontfermens is doch komen:

Heer de dach is al verschenen,

Laet ons doch niet langher stenen.

Want dijn dienaers yvrich weenen,

End' sijn lustich nae haer steenen,

Met midtlyden siende t'gruys,

End' de scheruen van dijn huys.

Alle heydens sullen vruchten

S'heeren naem, hoogh' te beduchten:

Ende coninghen op eerden,

Houden dynen roem in weerden.

Want God, Syon gantz vervallen:

Weder opbouw't met haer wallen:

End' brengt van nieus aen in't licht,

Sijn schoon heerlijck aenghesicht.

Hy siet aen met goet behaghen,

Der eersamen droeuich claghen:

End' heeft niet veracht de bede,

Die zijn volck bedruckt hem dede

Dit sal werden opgheschreuen,

Voor die naer ons sullen leuen:

Op dat t'werck van sulcker cracht

Altijts werde wel bedacht.

Diemen sach als doode slapen,

End' zijn gh'lijck van nieuws gheschapen,

Sullen s'Heeren naem hoogh' prysen,

End' haer kinders onderwysen.

Men sal sijn ghenade louen,

Dat de Heere van daer bouen,

Heeft uyt synen tempel hoog',

Nederwaerts ghewend't sijn oogh'.

End' uyt d'hemelsche ghebouwen

Den eerdbodem willen schouwen.

Om't ghevanghen volck te slaken,

End' de dooden los te maken.

Op dat elck in Syon eere,

End' hoogh pryse God de Heere:

Datmen oock met luyder stemm'

Hem lou' in Jerusalem.

Als de volcken ende scharen,

Sick aldaer sullen vergaren:

Ende vorsten t'alle weghen

Comen, om hem dienst te pleghen.

T'halue weeg', als wy sulcks wachten,

Slaet God neder myne crachten,

Ende myne daghen kort.

Dies ick mijn ghebeden stort,

Laet my segg' ick, niet gheslaghen

Werden op d'helft van mijn daghen:

Want du blijfst t'allen gheslachten,

Dies wil doch den tijt verwachten.

Du hebst voortijts uyt den gronde,

D'eerd' gheschapen heel int ronde,

D'hemels zijn t'werck dyner handt:

Du behouts' in haren standt.

Doch sy sullen all' verderuen,

Maer du blijfst steed's sonder steruen,

Sy vergaen als oude kleeren,

Diemen siet tot niet verkeeren,

Want du salt als van een laken,

Haer ghedaent' heel anders maken.

End' sy sullen heel vergaen,

Om te worden van niews aen.

Maer du God seer hooch ghepresen,

Blijfst ghestadigh in een wesen

End' dijn jaren ongheschendet,

Worden nemmermeer gheendet.

Daerom saltu dyner knechten,

End' haer' kind'ren staet soo rechten,

Dat sy seker staen end' vast,

End' bevrijdt van sorgh' end' last.

End' het saet dijnr' uytvercoren,

Sal dijn handt soo vaste schoren,

Dat niet teghenstaend' haer treuren,

Haere stamm' voor dy sal deuren.

---

*103

#11

LOof' Godt mijn siel uyt alle dyne crachten,

Mijns herten gront end' innighe ghedachten

Looft synen Naem seer heylich bouen al,

Mijn siel prys' Godt den Heere der genaden,

Vergeet doch niet die grootheyt der weldaden,

Die du van hem ontfang'st sonder ghetal.

Die dy schelt quijt al dyne boose sonden.

Verbindt end' heel't dijn zeeren ende wonden

End' help't dy steed's uyt alle sieckt' end' noot.

Van hell' end' doot lost dijn ellendich leuen:

Met liefd' end' gunst heeft hy dy heel omgheuen,

End' gantz omringt met syner mildtheyt groot.

Die dynen mondt met goederen versadight,

End' dyne jeught met nieuwen tijdt beg'nadight

Ghelijck m'een Aer'nt zijn ved'ren ruynen siet.

Hy is de Heer die zijn gherechticheden

Ghestadich pleegt, end' doet hen recht end' reden

Die mits ghewelt in druck zijn end' verdriet.

T'heeft hem ghelieft zijn weghen t'openbaren

Mosi sijn knecht, end' schijnlijck te verclaren

Sijn wercken groot den volck van Israel.

Voorwaer de Heer is uytermaten goedigh,

Bermhertich, mildt, end' wonderlijc lancmoedigh

Lancksaem tot toor'n, end' tot ontfermen snel:

Want zijn gekijf end' straff' is niet ghestadich

Om eewelijck te blyuen onghenadich,

Oft onse sond' op't scherpste gaey te slaen,

Hy'n wilt ons niet so dicmael als wy dwalen,

Naer ons' misdaet oft naer verdienst' betalen,

Noch gelden we'er naer t'quaedt van ons begaen.

Maer also hoog' als d'hemels bouen d'eerde,

Verheuen staen, van sulcker hoogd' end' weerde,

Blijckt zijn ghenaed' aen elck die hem ontsiet.

So wijt als Oost van Westen is verscheyden,

Soo verr' werpt hy ons' wederspannicheyden

Van hem: end' treedt met ons int oordeel niet.

Ghelijck zijns kindts ontfermt een trouwe Vader,

Alsoo ontfermt Godt onser allegader,

Die met ontsicht hem gheuen synen lof.

Want hy wel weet van waer de mensch' is comen

End' hem ghedenckt, dat wy zijn all' ghenomen

Van eerd' end' slijck, end' zijn maer enckel stof.

Als hoy end' gras zijn alle s'menschen dagen,

Hy bloey't ghelijck een bloem, schoon opgeslagen

Opt groene velt, die lustich staet en bloeyt:

Maer als de wint daer ouer comt te waeyen

Verdwijnt sy stracx met loof, steel, ende blaeyen:

Datm' oock de plaets' niet weet daers' heeft ghegroeyt.

Maer Godts genaed' is eewich t'allen tyden:

Soo wie hem vreest end' leert die sonde myden.

Gods g'rechticheyt aen zijn kindts kind'ren kleeft,

Die zijn verbont van herten wil betrachten,

End' zijn ghebot steed's houden in gedachten

Alsoo dat hy ghehoorsaem daer nae leeft.

Godt heeft zijn throon in d'hemel'n hoogh verheuen:

All' heerschappy' moet sick ghedienstigh geuen,

Onder zijn rijck, end' buyghen onder hem.

Daerom looft Godt zijn engelen seer crachtich,

Die ghy voldoet zijn heylig' woordt almachtich:

Soo stracx als ghy vernemet syne stemm'.

Laet prysen Godt all' syne sterck' heyrcrachten

Die seer getrouw' hem op den dienst staen wachten

End' stracx met vlijt uytrichten zijn ghebot.

Laet louen Godt zijn wercken all' die blijcken

Op elcke plaets' in alle Coninckrijcken.

End' du mijn siel loof' dijn Heer, dynen Godt.

---

*104

#18

WAeck op mijn siel, segh lof end' prijs den Heer,

O Heer mijn Godt, du bist uytnemend' seer

Hooch ende groot, du bist door dijn vermogen

Met lof end' roem end' heerlijckheyt omtoghen.

Die du met licht end' claerheyt wijt end' breet,

Als met een rock oft mantel bist becleedt,

End' hebst dy selfs den hemel uyt gherecket,

Tot een gordyn die dyne woningh' decket.

Die du t'ghewelft van dyne sael vermuerst

Met wat'ren diep, die du de wolcken stuerst

Met dynen wint, als eenen snellen waghen,

End' laetst dy voorts op des wints vleughels draghen.

Die du dy maeckst van winden scherp end' snel

Boden die reedt verwachten dijn bevel:

Van vlammen vyers dijn Dienaers ende knechten,

Om dijn ghebot wel trouw'lijck uyt te rechten

Du heb'st den kloot des eertrijcks schoon end' rondt,

Wel vast ghesett op synen rechten grondt,

Op dat hy niet en hell' aen eener syden,

Oft wanckelbaer ontwijcke t'eew'ghen tyden.

Wel voortijts heeft den afgrondt wijt gestrect

In't lanck end' breedt hem als een cleedt bedect,

Doe wat'ren hoog' end' diep niet om te gronden,

Verr' ouer t'sop der hooghe berghen stonden.

Maer corts daer naer op dijn straff' end' bevel

Sijn sy van daer ghevloden machtich snel:

End' op het grof end' seer verschrick'lijck spreken

Dijns donders, Heer, sijns' al te saem gheweken.

Doe heeft t'gebergt' het hooft eerst opgehaelt

End' leeghten zijn ten gronde ne'er ghedaelt:

Want elck sick heeft seer ordentlijck begheuen

In syne plaets' hem van dy voorgheschreuen.

Du hebst de zee met palen ende wet,

Die sy niet kan te buyten gaen, besett,

Soo dat voortaen haer goluen ende baren,

Op t'drooghe landt niet meer en kunnen varen.

Du drijfst ooc voorts der watervloeden hoop,

Elck in zijn tocht end' in zijn rechten loop:

Daer sy dan voorts tusschen t'ghebergte blyuen,

End' haren haren stroom met soete ruyssching' dryuen.

T'gediert' op't veldt met kudden onversaeft

Loopt aldaer toe, end' word't van dorst ghelaeft:

Wout Esels oock met swaren dorst belaeyen

Komen hun daer met water koel verfraeyen.

Hier woonen voorts de vogh'len groot end' kleyn,

End' vlieghen steed's omtrent de beecxkens reyn,

Aldaer sy sick op groene tacxkens rusten,

End' met haer stemm' end' soeten sanck verlusten.

Wt dynen throon maeckstu t'ghebergte nat,

Mits du schick'st dauw' end' regen uyt dijn schat:

Daer deur de vrucht dijn menigher weldaden

Het eertrijck gantz ten vollen comt versaden.

Du doest voor t'vee hoy groepen ende gras,

End' t'groene cruyt des menschen dienst te pas,

Om uyt den schoot des aertrijcks voort te gheuen

Spys' ende dranck, die hen behoudt in't leuen.

Den soeten wijn om s'menschen moet met vreught,

End' d'oly saecht om d'aensicht met nieuw' jeugt,

End' t'broot om t'hert' met nieuw' cracht te verquicken,

Wilstu den mensch' uyt s'aerdrijcx boesem schicken.

De boomen groen zijn met hun sap versaedt

End' schieten op, midts dijn gunst end' weldaet,

Op den Liban, de Ced'ren hoogh' verheuen,

Hebstu gheplant end' wasdom willen gheuen.

De vogh'len kleyn hebben ghelijcker handt

Haer leghers daer end' nestkens fijn gheplant,

Den Oyuer comt sick oock aldaer ghewennen,

Die aerdich bouwt zijn huys op hooghe dennen.

Op bergen hoog' gaen loopen steed's beducht

De Herten snel end' Hinden inde vlucht:

De rotsen steyl met hare diepe holen,

Sijn den konijns ghegunt om in te dolen.

Du hebst o Heer gemaeck't de schoone Maen,

Die d'onderscheyt der tyden ons wijst aen,

De clare Son' heeft dijn handt oock gheschapen

Die s'morgens weet, waer sy gaet t'sauonts slapen.

De duysterniss' verspreystu mits dijn macht,

Door all' de locht: dan wort het doncker nacht,

Alsdan bestaen verscheyde wilde dieren

Van't bosch op't velt te rennen end' te tieren.

De Leewkens fel met een seer groot geraes

Treden dan voort end' brullen naer haer aes.

Sy briesschen vry tot Godt schrick'lijcker wyse,

Op dat hy hun bereyden will' haer spyse.

Maer als de Sonn' we'er op begint te staen,

Soo moeten zy met kudden henen gaen:

End' all' ghelijck vertrecken in haer kuylen

Daer sy des daegs voort rusten ende schuylen.

Dan gaet de mensch' die s'nachts heeft wel gherust,

Wed'rom van huys op t'werck daer't hem gelust:

End' maeckt hem vry tot opden auont late,

Op synen bouw oft handtwerck na zijn state.

Och hoe groot zijn dijn wercken allerhand'

Sonder ghetal, hoe heeft doch dyne handt,

Alles ghemaeckt met wijsheyt niet om dencken?

D'eertrijck is vol van alle dijn gheschencken.

Aengaende voorts de zee groot ende breedt,

Wie konde doch verclaren met bescheedt,

Al dat ghewoel der dieren die daer dryuen,

Groot ende kleen, oft haer ghetal beschryuen?

Beneuen oock dat schepen byster groot

Konnen daer op vry seylen sonder noot:

Soo hebstu noch den walvisch toegherustet,

Die daer in swemt, end' sick in't ruym verlustet.

Doch alles Heer, ja alles wat daer sy,

Siet op met ancxt end' wacht alleen op dy:

Op dat du hun uytreyckest sonder myden,

Elck synen cost tot recht bequame tyden.

Soo du t'hun geefst, sy nemen't terstont aen,

End' als dijn handt is eenmael opghedaen,

Men merckt wel haest dat sy sick all' versaden

Met ouervloet van alle dijn weldaden.

Maer soo du slechts dijn aenschijn houdst bedeckt,

Soo werden sy verslaghen end' verschreckt.

Soo du hun geest onttreckest, sonder herden,

Sy moeten stracx versteruen end' stof werden.

End' so du we'er dijn gheest uyt latest gaen

Soo werden sy herschapen van nieuws aen.

End' alsoo wort het aertrijck onbewoghen,

Met nieuw ghelaet van dy we'er ouertoghen.

Nu dan wel aen, dat Godes heerlijckheyt

Werd' groot gemaeckt end' duer' in eeuwicheyt.

De Heer wil oock zijn werck in sulcker voeghen

Aensien, dat hy daerin vind' goet ghenoeghen.

Welc, als hy slechts het aertrijc eens beschowt

Maeckt het terstont verschrickt end' seer benowt.

End' wen hy maer t'gebergt' eens aen wilt raecken,

Men siet het stracx een rooc van vreese maecken.

Den seluen Heer, wil ick mijn leuen lanck,

Lof ende prijs ghewaghen met ghesanck:

Ja mijn Godt sal, soo langh' ick blyu' in't leuen,

Met Psalmen soet, van my zijn hoogh' verheuen.

Ick wensch' alleen dat mijn lofsinghen vry,

Hem liefghetal end' aenghename sy:

Soo wil ick my voorwaer tot alle tyden,

In mynen Heer end' Godt te recht' verblyden.

Maer t'god'loos volck end' wat noch booses broeyt,

Moet t'eenemael uyt d'eertrijck zijn gheroeyt:

Dat haerder gheen en werde meer bevonden.

O du mijn siel' loof' Godt tot allen stonden.

---

*105

#24

AL die bewoont den schoot der eerden,

Looft God den Heer seer hoogh' van weerden:

Roept synen naem ootmoedich aen,

End' geeft den Heydens te verstaen,

Hoe groot sy het ghewelt end' cracht

Der wonderwercken syner macht.

Singt end' verheugt v inden Heere,

Singt hem lofsanghen, gheeft hem eere:

Vertelt zijn menich wonderwerck.

Roemt in zijn heyl'ghen naem end' sterck:

Ghy alle die godtsalich zijt,

O herte sy te recht verblijdt.

Soeckt God den Heer end' zijn macht hooge,

Sijn aensicht soeckt, dat hy vertooghe,

Het licht zijns aenghesichts seer claer.

Ghedenckt zijn wercken wonderbaer,

De groote daden zijns verbondts,

End' de gherichten synes mondts.

Ghy saet van Abraham gheboren,

Ghy kind'ren Jacobs uytvercoren,

Weet dat den alderhoogsten Godt,

Wiens macht, ghericht', end' sterck gebodt

Streckt ouer den aertbodem heel,

Is onse Godt, ons' eru' end' deel.

Want hy doch altoos blijft indachtich

Van zijn verbondt, vast end' warachtich:

End' van t'woordt dat hy heeft volbracht,

Tot in het duysenste gheslacht.

T'verbondt dat hy met Abraham,

Ghemaeckt heeft end' met synen stamm'.

Het selfde dat hy hier te voren,

Heeft Isaac met eedt besworen:

Daer nae met Jacob synen knecht,

Heeft hy't ghesticht tot eewich recht:

Godt heeft met Israel ghepleecht

Een eew'ghen bondt gantz onbeweegt.

Hy sprack: Ick wil dijns saets ghedencken,

End' dy het lant van Can'an schencken,

Tot dynen erfdeel ende lot:

Dies salt du hebben vry ghenot.

Alsnoch was seer kleyn haer ghetal,

End' waren vremdelinghen all'.

Van volck tot volck met kleyn vermoghen,

Van d'een in d'ander rijck sy toghen:

Doch Godt de Heer ghedoogde niet

Dat yemant hun mocht doen verdriet.

Om heurent wil, die waren swack,

Straft' hy de Coninghen, end' sprack:

Raeckt mijn ghesalfden niet in't quade,

Doet mijn Propheten gheene schade:

Hy riep in't landt den honghers noot,

End' brack het steunsel van het broot.

Doch sondt voor uyt een man ghetrouw,

Die sijn volck spys' bereyden souw.

Te weten Joseph, die t'onrechte,

Vercochtet werdd' tot eenen knechte,

Men sloot hem inde boeyen vast,

Hy lydd' ind' ysers swaren last,

Tot opden tijdt van Godt ghesteldt,

End' in zijn eewich woort vermelt.

Des Heeren woort met swaer' aenstryden,

Beproefde zijn ghemoet door lyden.

Doe sondt de Coninck om hem saen,

End' liet hem uyt den stock ontslaen:

Een heerscher ouer volcken groot

Ghinck hem verlossen uyt den noot.

Hy maeckt' hem Heer van een arm slaue

Ouer zijn hoff, end' alle sijn haue.

End' woud' dat onder sijn ghewelt,

Sijn vorsten souden zijn ghestelt,

End' d'oudtste raetsluy'n van sijn staet

By hem gaen souden halen raet.

Doe quam Israel met sijn sonen,

In't vet landt van Egypten wonen:

End' Jacob werdd' in Cham een gast,

Daer Godt zijn volck groot maeckte vast,

End' lietse wassen in't ghetal,

Veel' meer dan haer verdruckers al.

End' diese plaghen te beminnen,

Hy keerd' hun haer hert' ende sinnen,

Soo dat sy sijn volck boosen haet

Toedroeghen: end' door valschen raet,

Des Heeren dienaers met verdriet,

Te brenghen poogden, heel te niet.

Hy heeft zijn knecht Mosen ghesonden

End' A'ron med' ter seluer stonden,

Verkoren tot dat ampt van Godt,

Die trouw'lijck volgden zijn ghebodt,

Mits doende teeckens allerhandt,

End' wonderwercken in Chams landt.

Hy sondt hun diepe duysternissen:

Dats' alle claerheyt moesten missen:

Sijn knechten waren niet rebel,

Maer vollenbrachten zijn bevel:

Hy keerdd' haer water in bloedt roodt,

End' bracht al haren visch ter doodt.

T'landt wrimmelde van vorschen hoopen

End' padden, die vol stanckx bekroopen

Der Coninghen slaepkamers al.

Hy sprack: daer quam met groot ghetal,

Een vlieghen swerm, soo dicht als sandt.

End' vuyl ghewormt' op t'gantse landt.

Hy heeft voor reghen ne'er doen dalen

Vyer, haghel ende blixem stralen:

De wijnstock end' vygh'boom gheveldt,

End' all' t'gheboomte met gheweldt.

Hy sprack: daer quamen ouer al,

Sprinckhanen fel sonder ghetal:

Die stonden op, all' t'gras end' vruchten:

Gheen landt en kond' die plaghe vluchten.

De eerst' gheboor'nen bracht hy om,

End' sloeg ter ne'er haer schoonste blom':

Hy bracht zijn volck met voller handt,

Van goudt end' siluer, uyt het landt.

End' onder allen haren stamme,

En was niet een sieck, kreup'l oft lamme.

D'Egypenaers waren verblijdt,

Dat sy slechts haerder werdden quijt:

Want Godt het hadde soo gheschickt,

Dat sy al waren seer verschrickt.

Hy heeft daer nae tot hare decken,

Een wolck' by daghe willen strecken

By nacht doen schynen eenen brandt,

Die lichted' ouer t'gantsche landt:

End' als sy't slechs hebben begheirt,

Heeft Godt hun quaeckelen bescheirt.

Sy hebben Hemels broot ghegeten

Tot haren dranck heeft hy ghespleten

Een klippe, daer uyt water soet

Ghevloten is in ouervloedt.

Hy dacht' op zijn woort toeghesegt,

Abraham synen trouwen knecht.

Dies voerde hy zijn volck met vreugde,

Sijn uytvercoren hy verheugde.

End' gaf hun lofsanck inden mondt,

Mits hy hun schanck tot eyghen grondt

Het landt van vele Heydens stout,

End' ackers van vremdt volck ghebouw't.

Op dats' aen hare syde souden

Sijn rechten altijts onderhouden,

End' zijn ghehoorsaem syner Wet,

Die hy hun eenmael hadd' ghesett.

Dies zy hem prijs, loff ende danck,

Looft Godt den Heer met v ghesanck.

---

*106

#26

LOoft God: want hy is vriend'lijck seer:

End' zijn ghenaed' duert immermeer.

Wie sal des Heeren groote crachten

Wtspreken kunnen. met den mondt?

Oft synen lof ghenoechsaem achten,

End' ons ten vollen maken kondt?

Wel hem die oprecht van ghemoet,

Niet anders dan gherecht'heyt doet.

Ghedenck mijns Heer nae t'welbehaghen,

End' gunst' die du dijn volck toedraeg'st.

Besoeck my in mijn droeuich claghen,

Mits dijn heyl soo du altijt plaeg'st.

Dat ick dijn groote deucht end' trouw',

Aen dijn vercoren hoop beschouw':

End' mach de blyschap recht verweruen,

Der ghenen die van dijn volck zijn.

End' my int midden dyner eruen,

Beroemen in dijn lief aenschijn.

Ons' vaders tsamen end' oock wy

Hebben gesondicht teghen dy:

Wy hebben qualijck ons ghehouwen,

End' buyten schreef ons seer misgaen,

End' als god'loos' end' onghetrouwen

Seer swaerlijck teghen dy misdaen.

Ons' vaders hebben dyne macht,

In't landt Egipten niet betracht,

Noch oock ghedacht aen dijn ghenaden:

Maer zijn aen t'meyr gheweest rebel.

Doch om te thoonen sijn grootdaden,

Godt hielps' om sijn naem euenwel.

End' straft' het biesen meyr wel hert,

Soo dat het gantz verdrooghet werdt.

Daer hyse voerde door d'afgronden,

Al ouer een woestyne droog':

End' van t'volck diese wederstonden,

Bevryddese met machten hoogh'.

Hy rucktese vast uyt der handt,

End' van des vyants wederstandt,

Die inde goluen all' versmoorde:

Dies vanden hoop ontquam niet een.

Doe gh'loofden sy eerst synen woorde,

End' songhen hem lof int ghemeen.

Maer sy vergaten alsoo saen,

Sulck wonderwerck aen hun ghedaen:

End' sonder nae zijn raet te toeuen,

Ontstaken in lust ende brandt:

End' ginghen Godt den Heer beproeuen,

Daer sy noch waren in't woest' landt.

Dies gaff hy hun, haers herten lust

End' haer begheirte wierdt gheblust:

Maer haer lichamen vol ghebreken.

Voort hebbens' haer met haet end' nijdt,

Vast teghen Mosen opghesteken,

End' A'ron priester Gods ghewijdt.

Die aerd' ghinck op: Dathan versanck

End' Abiron met zijn aenhanck:

End' t'vier verbrandd' all' haer ghesellen,

De vlamm' heeft t'god'loos volck verdaen.

Noch ginghen sy in Horeb stellen,

Een kalf, end' een beelt bidden aen.

Sy keerden uyt onsinnicheyt,

Godt haren roem end' heerlijckheyt,

In't beelt van een os die gras weydet.

Vergaten God dies' hadd' bewaert,

End' in Egypten wijt verbreydet,

Sijn' naem door wercken hooch vermaert.

Van alle syne daden sterck,

In Cham ghewrocht maeckten gheen werck,

By 't biesenmeyr hadd' hy bewesen,

Veel schrickelijcke wond'ren groot,

Die werden al van hun mispresen,

Dies hyse brenghen woud' ter doot.

Doe Moses zijn verkoren knecht

Hem tusschen beyden heeft ghelegt,

Voor d'aenschijn Godes om te keeren,

Van t'volck (dat hem soo hadd' misgaen)

Den swaren toorne Gods des Heeren,

Dies' anders hadde gantz verdaen.

Daer bouen hebbens' onbedacht

Dat lustich landt uyt walgh' veracht,

Niet willende zijn woort gheloouen.

End' in haer hutten steegh ghemorr't

End' zijn woort wijdt van hun verschouen,

Dies hy tot gramschap werdd' gheporr't.

Dies heeft hy teghen hun ghelicht

Sijn handt, end' sich met eedt verplicht,

Inder woestyn' haer uyt te royen:

Met all' haer stamm' end' boos' gheslacht,

End' onder heydens te verstroyen,

In vremde landen ongheacht.

Noch hebbens' haer aen't jock ghestelt,

Van Ba'l, Peor end' vergheselt,

Met offerhanden der verstoruen:

Dies sy den toorne Godes swaer,

Verwecket hebben end' verworuen

(Door haer schult) plaghen ouer haer.

Daer op is Phines opghestaen,

End' heeft ghericht' end' wraeck ghedaen:

Waer door ophielen Godes plaghen.

T'welck' hem tot een gherechte daet,

End' seer lofweirdich t'eew'ghen daghen,

Voor God den Heer gherekent staet.

Noch hebben sy seer onuerschamt

In Meriba den Heer' vergramt:

D'welck' Mosi schaeydd' om haerent wille.

Sy hebben zijn gheest dus verwerr't

Dat hy niet langher en sweegh stille,

Maer sprack met een wantrouwich hert.

Voorts hebben sy t'volck niet vermoort,

Soo God hun hiet in zijn claer woort:

Maer hebben oock met haer verkeeret,

End' sick na haere wys' gheschickt,

Ja haere beelden self vereeret,

Daer door sy werden vast verstrickt.

Elck zijnd' uyt aendacht gantz verblindt

Heeft opgheoffert zijn selfs kindt,

Den duyu'len, ende wreedt vergoten

D'onnoosel bloet van synen stamm',

Sijn soon end' dochter onverdroten,

Den beelden stom' van Canaan.

hebben als dol end' verwoet,

Het landt onreynicht met het bloet:

End' hebben t'heylich landt gheschonden:

Met haere wercken goddeloos.

End' in haer gheestelijcke vonden,

Bedreuen hoerdom schendich boos.

Soo dat God's toorne ontsteken is,

End' hy van hun gheweken is,

End' heeft zijn eyghen erf verfoeyet.

Dies gafs' in handen van t'volck vremt,

Aldaer sy worden uytgheroeyet,

End' van haer vyanden ghetemt.

Haer haters hebbens' onderdruckt,

Soo dat sy neder zijn ghebuckt.

Hy heefts' oock verlost menich reysen,

Maer werden telckens we'er rebel,

In haeren raet end' quaey ghepeynsen:

End' leden daerom swaer ghequel.

End' nochtans God heefts' aengheschouwt

Als sy te recht waren benouwt,

End' aenghehoort haer droeuich claghen:

Want hy dacht' op sijn vast verbondt,

End' liet sick uyt ghenaed' mishaghen,

De straff' die hy hun self toe sondt.

Hy heeftse ghemaeckt liefghetal,

Voor diese vinghen t'samen al:

O Heer, ons' God wil ons behoeden

Van d'heydens, brengh ons we'er te saem:

Op dat wy dynen loff bevroeden,

End' roemen dynen heyl'ghen naem.

De Heer, de Godt, die zijn bevel

Heeft ouer t'volck van Israel,

Moet zijn ghelooft end' hoogh ghepresen,

In eewicheyt end' alle tijt.

Het volck seggh' Amen: t'moet so wesen:

De Heer God zy ghebenedijdt.

---

*107

#22

LOoft end' prijst God ghenadich,

Want syne goedicheyt:

Is groot end' duert gestadich.

Van nu in eewicheyt.

Sulcx moghen seggen bly',

All' die God uyt ghenaden

Ghemaect heeft los end' vry,

Van ancxt end' boose schaden.

Die hy uyt all' ghevesten,

Mit wonderbaere macht,

Van Oosten end' van Westen,

Suydt end' Noort heeft ghebracht.

Doe sy verd' uyt de weeg

In wildernisse dwaelden:

End' vonden stap noch steeg:

Maer alle steden faelden.

Oock die schier zijn besweken,

Wt dorst end' honghers noot,

End' in benauwtheyt steken,

Cranck zijnde totter doot.

Alss' in sulck ongheluck,

Tot God den Heere schreyen,

Hy comts' uyt haren druck

In voorspoet vrolijck ley'en.

Hy laetse wed'rom treden,

Op de bekende baen:

End' tot bewoonde steden,

Brengtse van stonden aen.

Dan louen sy met vreugt,

Den Heer om sijn ghenaden:

End' roemen seer verheugt

Den volcken sijn grootdaden.

Als dat hy laeft het herte,

Dat van dorst was versmacht:

End' neemt wech, s'honghers smerte,

Met spys' end' nieuwe cracht.

Die duyster inden stock,

Bevaen met s'doodes banden,

Sijn vast in eenen block,

Gheboeyet voet' end' handen.

Om dat sy Gods woort weerdich,

Hielen in spot end' smaet:

End' van ghemoet hooveerdich,

Verstieten synen raet.

Als nu haer droef ghemoet,

Ghestraft met vele plaghen,

In sulcken teghenspoet,

Is hulp'loos ne'er gheslaghen.

End' sy tot God den Heere,

Droef schreyen in aenstoot,

Hy helpts' uyt haer' hert seere:

End' vrijdts' uyt ancxt end' noot.

Hy brengts' uyt t'duyster kot,

Daers' inne zijn gheseten,

Van armoey schier verrot:

End' breeck't haer bandt end' keten:

Dies sy voorts sijn ghenaden,

Steed's voeren inden mondt,

End' groote wonderdaden,

Den menschen maken kondt.

Die poorten van metael,

Wt d'hencxsels kan verrucken:

End' grendels sterck kan stael,

End' yser breeckt in stucken.

Die dwaes end' onghebonden,

God' wederspannigh zijn,

End' vallen om haer sonden,

In cranckheyt ende pijn.

Soo dat van spys' end' dranck

Verleedt, hun walgt de maghe.

End' zijn ter doot toe cranck,

Van sucht end' boose plaghe.

Soo sy dan tot Godt schreyen

Met een ootmoedich hert',

Hy comt sonder verbeyen,

End' helpts' uyt ancxt end' smert.

Hy schickt hun opperstondt,

Het woort syner ghenaden,

End' maecktse we'er ghesondt,

End' vry van alle schaden.

Dan louen sy den Heere,

End' zijn ghenade goet:

Sy maken ruchtbaer seere,

De deugt die hy hun doet.

Sy schencken loff end' danck,

In ste' van offerhanden,

Vertellend' in haer' sanck,

Het werck van synen handen.

De ghene die in schepen

Te water doen haer vaert,

End' hebben aenghegrepen,

Haer handel ter zeewaert.

Die moghen vry aldaer

Des Heeren daden mercken:

End' op het water claer

Aensien zijn wonderwercken.

Want als hy t'woort wil spreken,

Hy doet van stonden aen

Storm ende wint opsteken,

End' baren om hoogh' slaen.

Dan klimmens' inde locht,

Dan wordens' ind' afgronden,

Met een baer we'er ghebrocht,

Haer gheest is schier verswonden.

De moet is hun ghesoncken:

T'hooft suyselt ende draeyt,

Als een die vol end' droncken

T'verstandt heeft heel verwaeyt.

Dan roepen sy God aen,

Met een ootmoedich herte:

Die verlosts' alsoo saen,

Van haeren druck end' smerte.

De storm end' all' onweder,

Wort stracx van hem ghestilt:

Met een woort legt hy neder

De baren stuer end' wilt.

Dies wort haer hert' verblijdt,

Van Godes goede gauen,

Die t'schip van storm bevrijdt,

Brengt in behouden hauen.

Dan hoort mense verhalen

Godts goetheyt openbaer,

End' allen mensch afmalen,

Sijn wonderwercken claer.

Hy wort van hun vermelt,

By groote volcker scharen:

End' syne lof vertelt,

Daer d'oude lie'n vergaren.

Die stracx verkeert riuieren,

In een dorr' end' woest landt,

End' waters doet vertieren

In een onvruchtbaer sandt.

Van een vruchtbaren grondt,

Maeckt soutt' end' dorre heyden,

Om der inwoonders sond',

End' t'leuen dat sy leyden.

Daer teghen de woestynen,

Met watervloeden vocht:

End' met schoon claer fonteynen,

Het dorre sandt verlocht.

Daer hy dan woonen doet,

Deghen' die hongher leden:

Die daer met blyden moet,

Opbouwen schoone steden.

Besaeyen oock den acker

End' planten onbeducht

Den Wijnstock, die seer wacker

Brengt jaerlijck syne vrucht.

God seghent all' haer werck,

End' gheeft een goey ghedyen:

Haer vee ghesondt end' sterck

Neemt toe aen alle syen.

Doch worden daernae minder,

End' comen schier te niet

Door kommer ende hinder,

End' velerley verdriet.

Want God stort't schand' end' smaet,

Op vorsten ende Heeren,

Die hy verr' uyt de straet,

Int wilde, doet verkeeren.

Maer hy verheft den ermen,

Wt kommer end' ellendt:

End' doet sijn saet wel termen,

Als een kudd' sonder end'.

Den vromen die dit sien,

Sal t'hert van vreugden kloppen:

Maer goddeloose lie'n,

Sullen den mont toestoppen.

Die wijs is end' kloecksinnich,

Sal dit vry gaede slaen,

End' met ghedachten innich,

Gods goedicheyt verstaen.

---

*108

MIjn hert is o Heer al bereydt

Te louen dyne majesteyt:

Dies sal ick met mijn bly gesanck,

Dy seggen loff, prijs ende danck.

Maeck dy dan op mijn psalter soet,

Mijn harp' verheuge my t'gemoet:

Want ick des morgens vroech wil waken

Om Godes naeme groot te maken.

Dijn lof wil ick verconden claer,

Onder der volck'ren groote schaer:

End' singhen dy lof ende prijs,

By t'volck van allerleye wijs.

Want dyne goetheyt onbevleckt,

Hoogh ouer d'hemels haer verstreckt,

End' dyne waerheyt noyt volpresen,

Is ouer wolcken hoogh gheresen.

Verheff dy God in grooter weerd'

Hoogh bouen d'hemels ende d'eerd:

Om dijn beminden met dijn handt,

Te vryen van schaed' ende schandt

Verhoor my Heer. Maer God heeft vry

Sijn woort volstreckt: Dies ben ick bly',

Ick sal t'lant Sichem uyt gaen deylen,

End' t'lant van Succhot sonder feylen.

T'lant Galaad houd' ick voort mijn

Want t'sal my onderworpen zijn:

Manasses oock met all' zijn landt,

Sal comen onder myne handt.

Op't landt van Ephraim vol lust

Sal mijn hooft nemen syne rust:

End' Juda sal uytspreken wetten,

End' in mijn rijck' goed' ord'ning setten.

Maer Moab wil ick tot een spott,

Ghebruycken voor een spoeling pott,

Om aff te wasschen mynen voet,

End' hem vertreden synen moet.

Op Edom oock tot schimp end' hoen,

Wil ick uytwerpen mynen schoen:

De Palestinen, in haer palen,

Met vreugden sullen my onthalen.

Maer wie sal my met sekerheyt,

Doen in de stercke stadt gheleydt?

Wie sal my oock tot Edom voort,

Gheleyden vry end' onghestoort?

Saltu t'niet zijn o Heer voorwaer,

Die ons verstietst hier ende daer,

End' niet end' trad'st in onse tochten,

Als wy ons vyanden versochten?

O Heer help ons nu inden noot,

Die ons seer swaer valt ende groot:

Des menschen hulp oft scherm end' schutt,

Is doch cranck, ydel end' onnut.

Maer in des Heeren groote macht,

Bedryuen wy ghewelt end' cracht:

Want hy mits zijn barmherticheden,

Sal onse vyanden vertreden.

---

*109

#18

WIl doch niet langher swyghen Heere:

Mijn God, mijn roem, mijn prijs end' eere.

Want de god'loosen onghebonden,

Doen teghen my op, haere monden:

Haer valsche tongh' glat als een ael,

Spreeckt valsheyt ende loghentael.

S'hebben m'omringt met vyants reden,

End' sonder oorsaeck hart bestreden,

Die ick in liefd' hadd' uytvercoren

Hebben my vyantschap ghesworen:

Doch mijn hert' van wraeck' onbesmet,

Begaf sick alleen tot t'ghebet.

Voor goet verghelden sy my t'quade,

Voor vrientschap haet end' onghenade:

Dies moet hem de god'loos' verheeren,

End' in last brenghen end' oneeren:

De vyant wreedt die hem benijdt,

Ghemoete hem met trotz end' spijt.

Als sijn saeck voor t'gherichte kommet,

Voor eenen schelm werdd' hy verdommet:

Laet hem t'ghebet van synen monde,

Gherekent werden tot een sonde.

Laet syne daghen zijn niet langh:

Een ander synen ampt ontfangh.

Laet syne kind'ren werden weesen,

T'wijf wed'w', end' leuen steed's in vreesen.

Sijn kind'ren dwalen t'allen hoecken,

End' troost'loos bed'len end' broot soecken:

Laets' uyt den lande gaen verstroyt,

End' uyt haer huys arm end' beroyt.

Laet zijn goet komen all' in handen

Des woeckenaers in ste' van panden:

Een vremdeling zijn haef verteire.

End' dat het niemant zijns en deire:

Noch niemandt sy beweegt int hert',

Van syner weesen rouw' end' smert'.

Sijn afcomst' werde wech ghenomen,

Eer sy tot t'derde g'lit kan komen:

Haer naem end' stamm' gae heel te gronde!

De Heer ghedenck zijns vaders sonde,

End' en vergheefse nemmermeer,

Maer hun de selff tot schande keer.

De misdaet werdd' oock niet vergheuen,

Die syne moeder heeft bedreuen:

Maer dat sy kome voor den lichte,

End' eewich stae voor Gods gherichte:

Ja hy verdelghe gantz te saem,

All' haer gheheugnis ende naem.

Diewyl' hy self tot gheene tyden,

Heeft willen hebben medelyden,

Maer heeft vervolgt met bitter herten,

Den ermen man die lagh vol smerten:

End' de bedruckt' in haren noot

Ghepoogt te brenghen tot der doot.

Hy heeft aen vloeck zijn lust ghenomen,

Laet hem den vloeck dan ouerkomen:

Hy'n heeft aen seghen gheen behaghen,

Will' dan den seghen van hem jaghen:

Dat hem de ramp end' boose vloeck,

Rontom bedeck' als eenen doeck.

All' ongheluck met swaricheden,

Als water gae hem door de leden,

End' doordringh' hem dan voorts met eenen

Als oly door t'mergh ende beenen.

Dat hem de ramp omgord' het lijf,

Als eenen rock oft gordel stijf.

Sulcx is de loon van Godes weghen,

Der ghenen die my staen entteghen:

End' die steed's van my qualijck spreken,

Om haer leedt ouer my te wreken.

Maer du wil my staen by o Heer,

Om dijns selfs naemes lof end' eer.

Verlos my doch van allen quade,

Want seer groot is doch dijn ghenade:

Ick ben verdruckt, erm end' ellendich,

End' t'hert' is my verwondt inwendich,

End' als een scheme teghen nacht,

Alsoo verdwijnt my myne cracht.

Ick worde gins end' we'er ghedreuen,

Ghelijck men ziet een sprinckhaen sweuen.

Van veel te vasten end' t'hooft breken,

Sijn my mijn knien heel besweken.

Mijn magher dorre vleesch ontsett'

Is gantz berooft van all' haer vet.

End' noch Heer moet ick bouen desen

Eens yegh'lijcks schimp end' laster wesen:

Als sy my sien in swaricheden,

Sy schudden t'hooft, end' zijn te vreden:

Maer help my Heer in mynen noot,

Na dijn barmherticheyt seer groot.

Op dat een yegh'lijck vry mach mercken

Dat dit sy een van dynen wercken:

End' datmen mijn verlossingh' achte,

Als een groot wonder dyner crachte.

End' off sy dan uech vloecken meer,

Du salt my altijdt segh'nen Heer.

Sy moghen sick vast hoogh' verheffen,

Dies niettemin schand' salse treffen,

Daer ick my sal tot vreugd' begheuen.

Smaet end' oneer sal haer aencleuen,

End' rontom decken als een cleedt,

Ja alle die, die my doen leedt.

Dies sal mijn mondt Gods lof verclaren

End' roemen hoogh' voor groote scharen,

Van dat hy de verdruckt' end' d'ermen,

Met syner handt komt sterck beschermen:

End' helpts' altoos uyt haeren noot,

Als sy verwesen zijn ter doot.

---

*110

DVs heeft de Heer tot mynen Heer ghesproken,

Sitt' aen mijn sy' ter rechter handt,end' wacht,

Tot dat ick hebb' dijn vyanden verbroken,

Dy onder voet als eenen voetbanck bracht.

Den scepter sterck dijns rijcks sal de Heer seynden

Wt Sion schoon gants door de werelt breet.

Heersch du dan vry tot aen des aertrijcks eynden

In't midden oock van dyne haters wreet.

Met offers reyn sal dijn volck wacker loopen,

Als du dijn heyr met heylig' schoon gelaet

Vergaren salt, dan sal dijn jeugt met hoopen

Groeyen g'lijck dauw' valt inden dageraet.

De Heer' heeft dy met eenen eedt ghesworen,

Hy'n sals hem niet berouwen, dat du sijst

In eewicheyt een priester uytvercoren,

So d'ordening' Melchisedechs uytwijst.

Heer, dese Helt, Coninck end' Priester crachtich,

Die du dus setst aen dyne rechte handt,

Sal vorsten stout end' Coninghen groot machtigh,

In synen toorn versmyten uyt het landt.

End' Heydens all' met billicheyt regeren,

End' maken voorts vol dooden t'gansche veldt,

Verslaen haer hooft end' dien geheel verne'ren.

Die op d'eerd' wijt verstreckte sijn ghewelt.

Wt yuer groot den vyandt na te jaghen

Sal h' op den wech ras drincken uyt een beeck:

Op dat hy voorts na dat sy zijn verslaghen,

Met grooter eer'end' roem het hooft opsteeck.

---

*111

VAn gantzer herten end' gemoet,

Te louen Godts ghenade soet,

Heb ick gheheel voor my ghenomen.

Ick wil ghestadigh nacht end' dach,

Van s'Heeren lof doen vry ghewagh,

In de versamelingh' der vromen.

Des Heeren wercken zijn door groot,

End' worden recht versorcht in noot,

Soo wie daer inn' heeft zijn behaghen,

Al wat hy doet is prijs end' eer:

Sijn gh'rechticheyt blijft ymmermeer,

End' duert ghestadigh t'eew'ghen daghen.

Godt heeft sick in een naem ghebracht,

Mits syner wonderbare cracht,

Dat hy is goedigh end' ghenadigh.

Hy gheeft den mensch' goet onderhout,

Soo wie hem vreest end' hem vertrouwt:

Hy denckt aen zijn verbondt ghestadigh.

Den synen opent hy t'verstandt,

Dat sy de cracht sien van zijn handt,

Mits hy hun schenckt der Heydens eruen:

Sijn wercken zijn trouw' end' oprecht:

All' zijn gheboden goet end' slecht,

Die doen de mensch' de sond' afsteruen.

Sijn rechten zijn vast onbeweegt,

End' worden steed's van hem ghepleegt,

In waerheyt ende trouw' met tuchten.

Van t'jock heeft hy sijn volck gheslaeckt,

Een eew'ghen bonde met hun ghemaeckt,

Sijn naem is heyligh end' te duchten.

Der wijsheyt oorspronck end' begin,

Is Godes vrees' uyt hert end' sin.

Wie nae zijn woort schickt all' zijn leuen,

Is wel verstandigh ende wijs:

Hy sal behalen lof end' prijs,

End' eewelijck zijn hoogh' verheuen.

---

*112

WElsalich is end' recht voorspoedich,

Die Godt van herten vreest ootmoedich,

End' in zijn woort stelt al sijn lusten.

Sijn stamm' sal tot macht end' eer komen,

De wyl' altijt t'gheslacht' der vromen,

Gheseghent leeft in vred' end' rusten.

Sijn huys sal sonder yet t'ontbreken,

Vol goets end' rijckdoms altijts steken:

Sijn vroom ghemoet sal blijcken stadigh.

Want door t'licht Godes wort den vromen

All' haere duysterniss' benomen,

Hy is oprecht, goet end' ghenadigh.

Wel hem die schenckt end' leent van t'syne

End' handelt steed's in allen schyne,

Oprecht in tuchticheyt met maten.

Want sulcke man en sal niet wancken,

End' wie recht wandelt sonder mancken,

Sal goeden name nae hem laten.

Hy'n sal niet vreesen voor quaey maren,

Sijn hert' staet vast in all' ghevaren,

Mits hy op Godt heeft zijn vertrouwen.

Hy steunt vast op zijn goet ghewissen,

Tot dat hy mach (t'sal hem niet missen,

Sijn will' aen synen vyant schouwen.

Hy deyldt end' gheeft zijn goet den ermen

Seer mildelijck, uyt recht ontfermen:

End' zijn gherecht'heyt sal beclyuen,

Sijn horen sal meer zijn verheuen,

Hoe meer hy t'onder wort ghedreuen,

End' sal in eeren eewigh blyuen.

Dit sal den goddeloosen herten,

Als sy't sien aen, seer bitter smerten:

Sy sullen knerssen op haer tanden,

End' van hertsleedt end' spijt verdrooghen.

Want all' t'ghen' daer de boos' nae pooghen

Sal tot niet werden end' tot schanden.

---

*113

GHy die des Heeren dienaers zijt,

Looft Godt van herten recht verblijt:

Prijst ende roemt den naem des Heeren.

De naem Godts sy ghebenedijt,

Van nu voortaen tot eew'gen tijdt,

Hy sy verhoog't in aller eeren.

Van d'Oosten daer de sonn' opstaet,

Tot t'Westen daer sy slapen gaet,

Moet Godes Naem ghelouet wesen.

Hoogh' bouen volck'ren is de Heer

Verheuen: end' zijn lof end' eer,

Is bouen d'hemels hoogh' gheresen.

Wie is doch onsen Godt ghelijck,

Die in zijn hemelsch' Coninckrijck

Sijn woonstat heeft ghesticht om hooghe?

Van daer hy zijnde ne'er ghedaelt,

Op hemel end' op aerden straelt,

Sijn scherp ghesicht end' goedigh' ooghe.

Die een erm mensch' in groot ghebreck,

Help't uyt den stoff end' uyt den dreck,

Daer hy versmaed't in heeft gheleghen.

End' brengt hem tot een hooghen staet,

In vorsten end' in Heeren raet,

Die synes volcx regering' pleghen.

Die d'onvruchtbaer' begord't met kindt:

End' gheeft haer een voll' huysghesindt,

Daers' in gheselschap bly mach woonen.

Hy maeck'ts' een moeder seer verheugt,

Als sy aensiet met grooter vreugt,

Haer schoone dochters ende sonen.

---

*114

DOe Israel los uyt Egypten quam,

End' van het volck vertoghe Jacobs stamm',

Van t'volck van vremder spraken.

Juda werdt doe des Heeren lof end' eer:

Want Godt sick wild' een Coninck ende heer,

In Israels volck maken.

Die Zee sagh't aen end' vlode seer vervaert

De Jordan oock te wijcken achterwaert

Van vreese, werdt bedwonghen.

De berghen hoog' als schapen resen op:

End' heuu'len med' van onder tot het t'sop,

Als jonghe Lammers spronghen.

Wat hadtstu Zee dat du weeck'st so beducht?

Oft du Jordan dat du dy inde vlucht

Vol vreesen ging'st begheuen?

Ghy berghen moest als schapen springen op,

End' heuu'len vast van onder tot het t'sop,

Als jonghe lammers beuen?

Ick aertrijck beef, end' ben van vrees' ontstelt,

Voor t'aenschijn Gods end' voor zijn sterc gewelt

Daer yegh'lijck moet voor schroomen.

Voor Godt segg' ic, dien Jacob vreest end' eert,

Die rotsen hert in waterbeken keert,

End' steen in stercke stroomen.

---

*115

NIet ons, niet ons schrijff toe den lof o Heer:

Maer dynen Naem gheef allen prijs end' eer,

Om dyner gunst end' trouwen.

Want waerom soud' het volck uyt schimp end' spot,

Dus spreken stout: waer is nu haren Godt

Daer sy haer troost op bouwen?

Ons' God voorwaer woont inden hemel hoog'

Van daer hy vry nae sijn wil end' ghedoog,

Beleydet alle saken.

Maer al wat voorts het volck voor goden houdt

Is anders niet dan siluer ende goudt,

Dat s'menschen handen maken.

Sy hebben mont maer gheuen gheen geluyt,

End' ooghen med', maer siender gantz niet uyt

Want sy gheen licht en vaten.

Oock hebben sy aen elcke syd' een oor,

Maer in die beyd' en is gantz gheen ghehoor:

Noch reuck in haer neusgaten.

Met beyder handt en grypen sy niet aen,

Haer voeten self en konnen nerghens gaen.

Gheen stemm' is in haer kelen.

Al wiese maeckt, oft zijn hop' daer op sticht,

Moet zijn ghelijck de God die hy verdicht,

End' daer van gantz niet schelen.

Maer ghy siet toe Israel dat ghy stelt

V hop' op God, want hy is v ghewelt

V schilt end' scherm alleene.

Ghy A'rons huys sett v vertrouwen vast

Op God den Heer: hy is in allen last

V hulp end' anders gheene.

Ghy alle t'saem die God den Heer' ontsiet,

Vertrouw't op hem, hy sal in v verdriet

V scherm end' schutting wesen.

De Heer wil doch aen ons ghedencken wel,

Hy seghen' ons, hy seghen' Israel

End' A'rons huys ghepresen.

Hy seg'ne voorts al wie van herten reyn

Den Heere vreest, hy sy groot ofte kleyn

End' gheu' hem syne vrede.

Hy stort' op v sijn seghen ende spoet

So lancx so meer met grooten ouervloet

End' op v kinders mede.

Ick segg' voorwaer dat ghy geseghent zijt

Van God den Heer alleen ghebenedijt:

Die hemel schiep end' eerde.

God heeft hem selfs behouden shemels throon,

De mensch gegunt dat hy bouw' end' bewoon

T'aertrijck van grooter weerde.

Niet Heer de ghen' die de doot heeft gehaelt,

Oft die int graf al stil zijn ne'erghedaelt

Sullen dijn lof verkonden.

Maer wy die hier betreden d'eertrijcks dal,

Sullen dijn loff verbreyden ouer all'

Van nu tot eew'gen stonden. Hallelujah.

---

*116

#11

ICk heb God lief, want hy heeft aengehoort,

Mijn droef gheschrey. End' heeft tot mijn gebeden

Sijn oor geneygt, hy ontfanckt myne reden:

Dies wil ick hem aenroepen rechte voort.

Banden des doots hadden my vast belegt,

Ick was van ancxt als in het graf gheschoten:

End' t'hert' was my van bangicheyt ghesloten,

Als ick tot God hebb' op dees' wijs ghesegt:

Ach lieue God, help my doch vanden doot:

Ic vond' hem stracx seer oprecht end' goetdadigh:

Voorwaer ons' Heer is goedigh end' ghenadigh:

End' hy bewaert d'ootmoedigh' inden noot.

Ick was benouwt end' schier te niet gegaen,

Maer hy heeft my verlost uyt all' onlusten.

Dies keer we'erom mijn siel tot dyner rusten,

Want God heeft dy seer groote deugt ghedaen.

Du hebst mijn siel Heer vanden doot bevrijdt,

Van schreyen d'oogh', de voeten van het sneuen.

Dies wil ick vry onder de ghen' die leuen,

Voor t'aenschijn Gods recht wand'len alle tijdt.

Ick heb't ghelooft, dies sal ick spreken vry:

Ick was bynae onder den last ghebleuen,

So dat ick sprack uyt haesticheyt gedreuen:

Daer'n is gheen mensch die sonder leughen sy.

Maer wat sal ick vergelden God den Heer,

Voor alle sijn weldaden hoog' van weerden?

Den beker schoon sijns heyls sal ick anveerden,

Roepend' hem aen, met danck, loff, prijs end' eer.

Ick sal voldoen al mijn gheloften saen,

Voor t'aengesicht van t'gansche volck der Heeren.

Voorwaer God houdt in grooter weerd' end' eeren.

Der genen doot die naer de vroomheyt staen.

Genad' o Heer, want ic ben dyne knecht,

Dijn knaep, end' soon van dyner maecht ootmoedigh:

Du hebst ghelost mijn banden o Heer goedigh:

Dies ben ick doch dijn eyghen slaef' met recht.

Dies wil ick dy opofferen met vreugt,

Danck ende prijs, end' roepen aen dijn name:

End recht voldoen mijn g'loften al te same,

Voor al dijn volck van herten seer verheugt.

Voor inden vloer des heeren tempels reyn,

Binnen der stadt Jerusalem ghepresen,

Sal dyne naem seer hoogh' gheroemet wesen

Looft God den Heer ghy alle groot end' cleyn.

---

*117

LOoft alle volcken God den Heer:

Gheeft hem ghy heydens prijs end' eer:

Want zijn genaed' end' gunste goet,

Streckt ouer ons in ouervloet:

End' syne waerheyt vast gegrondt

Blijft eewigh dueren t'aller stondt.

---

*118

#14

DAnckt God end' gheeft hem prijs end' eere,

Want hy is mildt end' machtigh soet:

In eewicheyt soo lanckx soo meere,

Blijft dueren zijn ghenade goet.

Laet Israel nu vry vervonden,

End' roemen (inden geest verblijdt)

Dat zijn ghenad' is niet om gronden,

End' duert ghestadich alle tijdt.

Laet A'rons huys nu vry belyden,

Sijn groote goedertierenheyt:

End' segghen dat sy t'allen tyden

Gheduert tot inder eewicheyt.

Die Godts des Heeren naeme vruchten,

Laets' alle met een blyden moet:

Haer lofsang segghen vol ghenuchten,

Dat sijn ghenaed' is eewich goet.

Doe ick benouwt in ancxt my vonde,

Heb' ick den Heer gheroepen aen:

Hy heeft m'aenhoort, end' te dier stonde,

Op't ruym ghesett end' byghestaen.

De Heere die my hoorde claghen,

Heeft sick aen myne sy' ghewent:

Waeromme wil ick dan vertzaghen

Voor s'menschen doen oft dreyghement?

Hy wendt hem gunstich aen mijn syde,

Met myne hulpers toegherust:

Daerom sal ick van herten blyde

Aen myne haters sien myn' lust.

Tis beter op den Heer te bouwen,

Dan op de menschen inden noot:

Tis beter Gode te vertrouwen,

Dan Heeren ofte Vorsten groot.

My hebben omringt vele scharen,

Om my te brenghen in verdriet:

Maer in Gods naem sal ick voortvaren,

End' brenghens' all' te saem te niet.

Sy hebben my rontom besloten,

End' vast besett aen allen kant:

Maer ick voorwaer sals' omme stoten,

End' brengens' in Gods naem tot schandt.

Sy hadden my omzwermt als biën,

Maer haere cracht ghinck uyt, seer snel,

Als doorne vier, Ick deedse vliën,

Inden naem Gods van Israel.

Du vyant hebst my hart benouwet,

Om my te brenghen aen den val:

Maer God daer mijn hert' op vertrouwet,

Heeft my gheholpen ouer al.

Mijn schilt, mijn cracht is God almachtich,

Hy is mijn vreugt, hy is mijn liedt:

Dies heeft hy my met sijn handt crachtich,

Verlost uyt lyden end' verdriet.

In huysen daer de vrom' verkeeren,

Men hoorter groot gherucht' van vreucht:

Men segt end' singt: De handt des Heeren

Bewijst een groote cracht end' deucht.

Gods rechte handt is hoogh' verheuen,

Sijn handt end' erm is machtigh sterck:

Hy heeft een wonder daet bedreuen,

End' heeft ghedaen een seer groot werck.

Dies sal ick leuen sonder sorghen,

Versekert zijnde voor den doot.

End' sal vertellen onverborghen,

Des Heeren wonderdaden groot.

Tis waer, hy heeft m'aen mijnder sielen

Wel hardt ghestraft end' ghecastijdt,

Doch heeft my noyt willen vernielen,

Noch heel verderuen t'een'gher tijdt.

Doet my de deuren dan vry open

Des tempels daer die vrom' ingaen,

Ick wilder doorgaen, vol van hopen:

Om van Gods lof te doen vermaen.

Dit zijn des Heeren schoone deuren,

Dits synen tempel end' portael:

Die vrome meughen sonder treuren,

Daerinne treden altemael.

Daer in o God wil ick dy prysen,

Dat du mijn bidden hebst verhoort:

End' eenen yegh'lijck onderwysen,

Dat du bist mijn heyl voort end' voort.

Den steen die smaed'lijck was verstoten,

Van den bouw'lieden int ghemeen:

Heeft het ghebouw' te saem ghesloten,

End' is gheworden den hoecksteen.

Dit is voorwaer een werck besonder:

Gheschickt door Godes wil end' macht:

End' is in onsen ooghen wonder,

Daer yegh'lijck moet op nemen acht.

Dit is den dach nu uyt ghelesen,

Dien God de Heer gheschapen heeft:

Laet ons van herten vrolijck wesen,

D'wyl' ons God oorsaeck' daer toe gheeft.

Ach lieue Heer, wil ons bevryen,

Help doch o Heer dat bidd' ick dy:

Laet het gheluckelijck ghedyen

Den Coninck, end' zijn volck stae by.

Ghelooft moet zijn die hier is komen,

End' heeft sick in Gods naem verthoont:

Wy bidden dat het u mach vromen,

All' die ghy in 't huys Godes woont.

De Heer is God', hy heeft ons blinden,

Beschenen met zijn licht seer claer:

Komt, laet ons het slachtoffer binden,

Tot aen de hoornen van't altaer.

Du bist mijn God, ick wil dy louen:

Du bist mijn heylandt end' mijn Heer:

Du bist beneden ende bouen,

Mijn God dien ick gheef prijs end' eer.

Comt vry Godt louen ende dancken,

Want syne goetheyt is seer groot:

End' zijn ghenade sonder wancken,

Duert eewichlijck in allen noot.

---

*119

#88

WElsalich zijn die oprecht van ghemoet,

End' sonder ergh in haren wech voortvaren,

End' van Gods wet niet wijcken eenen voet.

Welsalich zijn die trouwelijck bewaren

Sijn tuygh'nis claer, ghesproten uyt Gods mondt:

End' gheene moeyt' om hem te soecken sparen.

Noch bouwen oock op gheenen loosen gront,

Oft legghen toe op boos' end' valsche rancken:

Maer gaen den wegh die hun Gods woort maect kondt,

Du gebiedst Heer, dat yeg'lijck sonder wancken,

Vlytich bewaer de voorschrift dyner wet:

End' daer nae richt' zijn hert' end' zijn gedancke.

Och dat mijn stapp' soo vast waer' ondersett,

Dat ick altijts mocht dijn gheboden houwen,

End' daer in steed's recht wand'len onverlett:

Want ick voorwaer ben in dat vast vertrouwen,

Dat ick niet kan gheraken tot oneer,

So lang' als ick dijn wet sal recht aenschouwen.

Dan sal ick dy hoogh' louen, eewigh Heer,

Soo du my slechts dijn ordeelen rechtveerdigh

Wel onderwijst, dat ickse te recht' leer.

Want dijn ghebot wil ick reet ende veerdigh

Met grooten vlijt bewaren lancx soo meer:

Verlaet my niet, al ben icks Heer wel weerdigh.

HOe konde best (o Heer) een jonck ghesel,

Recht ende reyn verbet'ren syne seden?

Soo hy Gods woort bewaert end' zijn bevel.

Ick soeck dy Heer met rechter innicheden

Wt al mijn hert': Laet my van dijn ghebot,

Deur onverstandt te gheener syd' aftreden.

Dijn heyligh woort hebb' ick in s'herten slot,

Als eenen schat wel costelijck ghehouwen,

Op dat ick niet en sondighe voor Godt.

Du sy ghelooft o God vol goeder trouwen,

Leer' my dijn recht dat mijn hert' werdd' gestuert

In dyne wet, wil mijn verstant ontvouwen.

Ick heb dijn wet in mynen mont ghevuert,

End' steed's ghemelt van alle dijn gherichten:

Want alleganck als my het herte truert,

Sy zijn die my van allen druck verlichten:

Sy zijn mijn troost, end' alle myne vreugt,

Meer dan all' t'goet dat yemant conde dichten.

My heeft altijts dijnr' rechten wel geheugt,

End' heb dijn wech (om dien recht wel te weten)

Met vlyt ghemerckt, soo nae ick heb ghemeugt.

Van gheener vreugt en wil ick my vermeten,

Dan in dijn wet, welck is al myne deugt,

Dijns woordts wil ick Heer nemmermeer vergheten.

WIl my wel doen: die ick ben dyne knecht,

Op dat ick Heer by't leuen werd' behouwen,

End' nae dijn woort al myne ganghen recht.

Om daerna steed's te wand'len goeder trouwen.

Ontluyck my d'oog dat ick mach lancx so meer

Die wond'ren groot van dyner wet beschouwen.

Dewijl ick hier in pelgrims wys' verkeer.

Op daertsche dal, end' heb gheen vaste stede,

Wil my doch niet verberghen dyne leer:

Op dat ick recht in dijn gheboden trede.

Mijn siel' beswijckt van dat sy dus altijt,

Met ancxt verlangt na dijn ghericht end' sede,

Wie met hoomoet dijn wille wederstrijdt,

Wort van dijn hant ghetreft met sware plagen.

Sy zijn vervloeckt end' gantz vermaledijdt

Die sick met trotz teghen dijn woort misdragen.

Weir van my Heer, oneer, schimp ende smaet

Want ick dijn woort bewaer' al mijn leefdaghen.

De Vorsten self gaen houden haren praet

My ten nadeel, end' spreken my entteghen,

Die wyl' dijn knecht dijn wetten ouerslaet.

Want dijn ghebot, dijn tuygh'nis ende wegen,

Sijn myne troost end' alle mynen raet,

Die ick met vreugt wil altijts lustich pleghen.

ICk ben ghestelt als off ick laeg' in't graff,

Wil my o Heer fris ende ghesont maken,

Volgens dijn woort, d'welck du niet salt gaen af.

Al mijn ghemoet, sonder yets te missaken,

Hebb' ick ontdect: dies hebstu my verhoort,

Leert my dijn recht, laet my dijn woort wel smaken.

Doe my verstaen dijn goddelijcke woort,

End' wijs' my Heer den wech van dijn bevelen:

Soo sal dijn cracht van my werden bespoort.

Mijn siel benauwt doet niet dan stadich quelen,

End' gaet hen' wech als t'water in een vliet,

Wil na dijn woort mijn sware smerten helen.

Laet m'inden wech der valscheyt treden niet,

Maer dyne wet ghenadich my verleene,

Die my verloss' uyt alle mijn verdriet,

Ick heb den wech van dyner waerheyt reene,

In mijn ghemoet verkoren nae dijn leer,

End' dijn ghericht' my voorghestelt alleene.

Ick heb ghevolcht dijn tuyghenissen Heer.

End' aen dijn woort gantz onbeweegt gehangen,

Laet mij dan niet gheraken tot oneer:

Soo sal ick snel met hertelijck verlanghen,

Op dynen wech recht gaen soo lancx soo meer,

Als du mijn hert salt lossen uyt der pranghen.

WIjs my den wech van dijn gheboden recht,

Dat ick met vlijt altijt daer in mach treden,

End' tot aen't eynd' vast blijf' daer aen gehecht.

Gheef my verstant van dijn wet ende seden,

Op dats' ick doch bewaren mach seer wel,

End' slaense gaey met s'herten innicheden.

Leyd m'op den wech van dijn wet end' bevel,

Dat ick altijt mijn voeten houd' daer binnen:

Want ick mijn hert' end' vreugde daerop stel.

Neyg mijn ghemoet, neyg' mijn verstant end' sinnen,

Om dijn ghebot met vlijt te nemen aen,

End' laet my doch gheen ghiericheyt beminnen.

Mijn oogen keer', dats' haer gesicht niet slaen

Op ydelheyt noch op onnutte saecken:

End' sterck' mijn hert' in dyne rechte baen.

Wil dijn gheloft' vast ende bundich maken

My dyne knecht, want ick hebb' mynen sin,

Om tot dijn vrees' end' liefde te gheraken.

Den spot end' schand' dies ick in vreese bin,

Wil van my, Heer, nae dijn ghenade weiren:

Want dijn ghericht is goedigh niettemin.

Sie Heer ick heb eeb sonderlingh' begerren

Nae dijn ghebot, ick hebb' mijn lust daer in:

Will' om dijn trouw' ghesontheyt my bescheiren.

LAet my voort aen ghenieten dyn' gunst goet:

End' dynen heyl: op dat ick van den quaden,

Heer, nae dijn woort bevrijdt werdd' end' behoed't

Dat ick den gen' die my met schimp versmaden,

Den mont toe stopp', end' ne'erlegh' haer verwijt:

Om dat ick hop' op't woort van dijn ghenaden.

Wt mynen mont en ruck tot gheener tijt,

Het heylich woort der waerheyt, Heer genadigh,

Want ick vast wacht' op dijn ghericht met vlijt.

Ic wil dijn wet met woort end' wercken dadigh

In eewicheyt end' sonder af te staen,

Mijn leuen lanck navolghen gantz ghestadigh.

Dies sal ick oock op eene ruyme baen

Sonder verlet, bewandelen mijn weghen:

Mits dat ick heb nae dijn ghebot ghestaen.

Ick sal oock vry dijn wetten onversweghen:

Den Coninghen end' Vorsten houden voor:

End' sal dies niet beschaemt zijn noch verslegen.

Ick neem mijn lust alleen in het ghehoor

Van dyne Wet, ghesetten ende keuren,

Daer ick mijn hert' end' sinnen mede schoor.

Ic wil mijn handt na dijn Wet hoog' opbeuren

Mijn hert' verlieft gaet dijn woordt nae de spoor,

End' stadigh denct aen dijn recht sonder treuren.

GHedenck o Heer wat du hebst toeghesegt,

My dynen knecht, die ick heb mijn vertrouwen

Op dijn gheloft' als op mijn gront ghelegt.

Dat is mijn troost in alle mijn benouwen:

Want Heer, dijn Woordt heeft my in mijn verdriet

End' inden noot by't leuen onderhouwen.

My is voorwaer groot hoen end' spyt geschiet

Van t'stoute volck end' vol van hooveerdyen:

Maer ick en wijck' van dijn gheboden niet.

Ick heb o Heer ghedacht van allen tyen,

Op dijn ghericht, dat is mijn troost alleen,

D'welck my verlicht in cruys end' sware lyen.

Als ick vermerck' de god'loos' in't ghemeen

Dat sy versmaen de wet van dy bevolen,

So comt my aen een schrick end' schroom niet cleen.

Dijn woort end' wett hebb' ic doch noyt verholen

Maer hebb' daer van mijns liedekens ghesanck

Ghedicht, doe ic noch buytens lants moest dolen.

Ick heb dijn naem ghehouden in ghedanck

By nacht, o Heer, end' daer op acht gheslaghen:

Want in dijn wet is alle mijn verlanck.

Dees weldaet groot nae dijn goet welbehagen

Ghebeurt my Heer, om dat ick mynen ganck

Na dijn ghebodt ghestadigh heb ghedraghen.

DV bist o Heer mijn erfdeel ende lot:

Ick heb wel vast in mijn hert voorgenomen,

Dat ick altijts soud' volghen dijn ghebot.

Voor dijn aenschijn heb' ick steed's laten komen,

Met groot' ootmoet mijn hertelijck ghebet.

Wil na dijn woort my met ghenade vromen.

Ick heb' seer naeuw' op al mijn doen ghelet,

End' mynen voet gantz end' gaer willen stellen

Nae t'onderricht van dijn woort end' gheset.

Ick heb ghepooght mijn gangen te versnellen

Op dynen wech, end' daernae scherp gheluymt

Om nae dijn wet te gaen recht sonder hellen.

Der boosen rot heeft gerooft end' geschuymt,

Al wat ick hadd', end' al mijn goet ontschaket:

Nochtan heb ick dijn wet dies niet versuymt:

Ter middernacht heb ick dickmael gewaket

Om dynen lof te maken openbaer,

End' dijn ghericht end' waerheyt grootgemaket.

Heer ick verkeer' met der gherechten schaer

Die dy ontsien, end' myden boose daden,

End' die dijn woort end' rechten nemen waer.

T'aertrijck rontom is vol van dijn ghenaden:

Bericht my Heer, dat ick doch gantz end' gaer

Nae dijn gebodt my houd' bij dyne paden.

DV hebst dijn knecht, o Heer, veel deuchts ghedaen,

Nae dijn geloft' end' nae dijn woort waerachtigh

Daer ick altijdt seer vast heb opghestaen.

Geef mynen geeft, o heer mijn God almachtigh

Een rechten smaeck end' onvervalscht verstandt:

Want ick gheloou' aen dijn gebodt stantachtigh.

Eer ick verne'ert werdd' onder dyne handt.

Ginck ick dweirsvelts verr' uyt de wegen dwalen:

Maer nu is my dijn woort in 't hert gheplant.

Heer du bist goet, end' laetst dijn goetheyt stralen

Aen alle kant: Dies gheef my goet bericht:

End' laet my niet dijn rechte weghen falen.

Die op haer pracht end' hoomoet sijn gesticht

Sijn tegens my veel leughens gaen versieren:

Doch mijn ghemoet is na dijn woort ghericht.

Haer hert' is vett als smout ontrent de meren,

Sy zijn verstockt, hoomoedich ende stout,

Maer myne lust is dijn wet goedertieren:

Tis mijn geluck end' welvaer sonder fout

Dat ick van dy castyding' hebb' ontfanghen:

Om dijn ghebot te leeren onverflout.

Want dijn gebot dien ic steed's wil aenhangen,

Is beter, Heer, dan siluer ofte gout.

End' dan al t'goet daer menschen na verlangen.

DIjn handen Heer hebben my toebereydt,

Geef my verstandt dat ic te recht mach smaken,

Het reyn ghebot ons van dy voorgheleydt:

T'godsalich volc sal hem met vreugt vermaken,

Als sy de deught die du my doest, sien aen:

De wijl' dijn woort de gront is myner saken.

De daet, o Heer, doet my te recht verstaen,

Dat dyne straff' end' oordeel is genadich

End' dat du my met recht hebst moeten slaen.

Ick bidde dy dat dyne gunst genadigh

Sy mynen troost, so du hebst toegheseyt,

My dynen knecht na dijn geloft' ghestadigh.

Wil dijn ghenad' end onfermherticheyt

My gunnen Heer, op dat ick doch mach leuen,

Want dijn woort is mijn lust in sonderheyt.

Laet sijn beschaemt die in hoomoet verheuen,

Met een valsch hert my soecken alle quaet,

Want ick wil my tot dyne wet begheuen.

Dan sullen sick met lust end' blyd' ghelaet

Keeren tot my die vroom sijn end' Godsvruchtigh,

End' kennen recht dijn woort end' dynen raet.

Geef dat mijn hert' sy oprecht ende tuchtigh.

Mits dijn gebot, op dat ick niet met smaet

En word' beschaemt, end' voor mijn vyandt vluchtigh'

D'Wijl ick verlangh' nae dijn woort dach end' nacht,

Mijn siele wort versmacht end' gantz besweken:

Mits op dijn woort ick so begeirlijck wacht'.

Dat d'ooghen schier my sprit'len ende breken,

Ick segge vast in mijn hert: och wanneer,

Saltu my Heer eens troostelijck aenspreken?

Ick ben heel dorr', uyt grooten rouw' o Heer,

Als een bocxvel lang' inden roock ghehanghen:

Doch dijn bevel verget' ick nummermeer.

Hoe lang' sal my dit cruys noch so hart prangen

Ic ben dijn knecht, waneer salt du doen wraeck'

Ouer de gen' die my so hart bestranghen?

T'hooveerdich volc heeft my sond' oorsaeck,

Kuylen ghemaeckt, om daer in te doen vallen:

D'welck niet en is na dyner wet uytspraeck.

Dijn wetten Heer zijn oprecht gantz end' allen:

Ick word' vervolgt t'onrecht uyt haet end' nijdt,

Dies wil my Heer met dyner hulp' omwallen.

Ick was byna mijn leuen gheheel quijt,

Door dit boos volck dat my soeckt te verderuen.

Doch heb ick noyt van dijn woort afgheglijt.

Verquic my Heer end' laet my doch niet steruen

Na dijn ghenad': ick wil dijn woort met vlijt

Behouden steed's in steed' van myner eruen.

Dijn woort gheduert o Heer in eewicheyt,

End' staet gevest in shemels hooge throonen

Die ons van dy oorkonden klaer bescheyt.

Dijn waerheyt vast laet sick wel klaer verthoone

Van tijt tot tijt: Du hebst het aertrijck ront

Heel vast gesticht, dat menschen daer op woone.

Tot heden staet de werelt op haer grondt

Door dijn ghericht, midts alle creatueren

Dijn dienaers zijn, ghehoorigh t'aller stondt.

Hadd my dijn wet, doe my t'hert swaer moest trueren:

Niet wel ghetroost, end' mijn ghemoet verblijdt,

Ick woer vergaen, end' hadd' niet kunnen dueren.

In eeuwicheyt wil ick te gheener tijdt,

Dijn heyligh woort end' dijn bevel vergheten:

Want du daerdoor my t'leuen hebst bevrijdt.

Heer ick ben dijn', dies magh ick my vermeten:

Daerom mijn Heer bewaer my inden noot,

Want ick doch poog' om dijn Wet wel te weten.

De godloos' Heer, staen vast nae myne doot,

Dies hebbens' oock gelegt haer schalcke laghen:

Maer ick nem' acht op dyne woorden bloot.

Al wat my wordt ter werelt voorgheslaghen,

Heeft al een eynd', al ist noch eens so groot:

Dijn woort alleen streckt wijt ten eew'gen dagen.

HOe lief, o Heer, heb ick dijn wet ghehadt!

Den gantsen dagh men hoort my daervan spreken:

Want tis mijn lust, het is mijns herten schat.

Mijn vyandt heeft in wijsheyt my geweken,

Dwelck is geschiet door dijn woort end' ghebodt

Daermed' mijn hert' was eeuwelijck ontsteken.

Ja ick ben oock verstandigher, o God,

Dan all' die my eerst hebben onderwesen,

Om dat dijn wet is mijn zin end' ghenot:

T'verstant is my in wijsheyt opgheresen,

Oock bouen die, die ouders zijn van tijdt:

Om dat ick houw' dijn wetten hoogh' gepresen.

Ick hebb' altijds mijn voeten naew gemijdt

Van alle quaet, end' van onrechte weghen.

Om dat ick hiel dijn woort met grooten vlijt.

Soo dat ick noyt van sinnen was ghenegen,

Om van dijn woort te wijcken eenen voet,

Want in dijn school heb ick verstant ghecregen.

Mijn Heer, mijn God, hoe zijn dijn woorden soet

Gheen honichwerck noch soete honichraten

Vind' ick van smaeck in mynen mont soo goet.

Ick heb verstandt end' wijsheyt bouen maten

Daerdoor ghehadt, end' ben gheworden vroet:

Dies moet mijn hert' bedroch end' leugens haten.

DIjn woordt is, Heer, een claerheyt ende licht

Voor mynen voet, om dijn baen na te sporen:

Een fackel claer die myne weghen richt,

Ick heb' o Heer een stercken eet ghesworen,

Dien ick altijts sal onderhouden vast,

Als dat ick steed's dijn rechten wil oorboren.

Ick steec benauwt in swaren druck end' last.

Vernedert zijnd' o God onder dijn handen,

Verquick my dan, na dijn woort inder hast.

Neem gunstich aen de willig' offerhanden

Dijns lofs, die ick dy met den mont ghewaeg:

Leer mijn ghemoet in dijns wets yuer branden.

Du sietst o Heer dat ick mijn siele waegh'

Als in mijn vuyst soo swijmt sy telcker uren,

Doch ick vergeet' dijn wet te gheenen daegh.

Het god'loos volck soect mynen voet te stueren,

(Wt valsch bedroch) in't garen van haer net:

Maer ick laet my van dijn woort niet vervueren.

Dijn tuyg'nis, Heer, dijn woort end' dyne wet

Is t'lot end' deel d'welck ick wil eewich eruen

Tis myne vreugt, mijn troost end' mijn ontset.

Ic hebb' mijn hert' gemenget menichweruen

Tot dijn ghebot: Nae t'welck ick onverlet,

Wil eew'lijck doen: tot dat ick komm' te steruen.

ICk draegh' een haet, ende hebb' een wedersin,

Van t'schalck geveyns' end s'menschen slimme rancken:

Maer dyne wet is t'ghen' dat ick beminn'.

O Heer du bist mijn scherm die niet kan wancken

Du bist mijn heyl, mijn toevlucht ende schilt:

Op dijn woort staet mijn hop' end' mijn gedancken.

Packt v van my all' die ghy qualijck wilt.

End' boosheyt werct: end' ic sal met vlijt schouwen

Op mijns Gods woort, end' zijn geboden milt.

Wil my o Heer vast stueren end' behouwen,

Na dijn gheloft': dat ick in't louen blijf.

Laet my niet zijn beschaemt in mijn vertrouwen.

Versteeck' my Heer, end' ondersett my stijf,

Soo sal ick recht bewaret zijn met vreden,

Ick sal dijn wet aenmercken met beklijf.

Du hebst de gen' met voeten hardt vertreden,

Die dwalen af van dyne wet end' raet,

Want sy doch list end' valssche rancken smeden.

Du hebst de boos' end' haere valsche daet

Als onnut schuym van d'aertrijck wech gesmeten:

Dies ick bemin' dijn tuyg'nis bouen maet.

Dijn schrick end' schroom heeft my t'hert so beseten,

Dat my van vrees' het hayr te berghen staet,

Als ick my poogh dijn oordeel t'ouermeten.

ICk heb goet recht end' billicheyt ghedaen

Wil my doch niet mijn vyant ouergheuen,

Die my swaer cruys doe end' bedrucktheyt sen.

Sy du mijn borgh' end' loff' mijn arme leuen,

Op dat de boos' die vol zijn van hoomoet,

My niet gheheel verdrucken end' doen sneuen.

Mijn ooghen Heer, beweent in ouervloet,

Staen euen seer op dynen heyl en wachten,

End' op het woort van dijn gherechtheyt goet.

Wil my dijn knecht niet teenemael verachten,

Maer wil my doen nae dijn ghenade Heer:

Leer my dat ick nae dijn ghebot mach trachten.

Ick ben dijn knecht end' soeck alleen dijn eer,

Gheeft my dijn Geest, wil my t'verstant verstercken,

Dat ick begrijp den gront van dyner leer.

Het is hoogh' tijt, o Heer, om nu te wercken:

S'hebben dijn wet vertreden end' veracht,

End' op dijn woort slechts niet eens willen mercken

Dies heb ick, Heer, op dijn woort steed's ghewacht,

End' lief ghehadt van herten dijn gheboden,

Ja meer dan gout oft kleynody' gheacht.

Dies hebb' ick oock altijts o God der goden

Dijn heyl'ghe wet in alles nae ghetracht,

End' voor bedroch end' valschen list ghevloden.

UOorwaer o Heer in dijn warachtich woort,

Sietmen al omm' veel wonderen verholen:

Daerom hebb' ick met vlyt daernae ghespoort

Die slechts betreed't den dorpel dyner scholen

Al is hy slecht, hy leert daer goeden tucht,

End' wordt verlicht soo dat hy niet kan dolen,

Ick heb gegaept, gesteent end' seer versucht.

Wt yuer groot, end' hertelijck verlanghen,

Nae dyner wet: want tis al mijn ghenucht.

Heer sie my aen: end' laet my doch ontfangen

Sulcke ghenaey, als du pleegst dien te doen,

Die dynen naem met rechter liefd' aenhanghen.

Richt na dijn woort mijn treden stoudt end' koen,

End' laet mijn hert' niet werden ouerstreden

Van boosen lust, met schimp, spott ende hoen.

Bewaer my Heer, dat ick niet werd' vertreden

Van het ghewelt end' menschen ouerdaet,

Soo sal ick staen nae dijn recht ende seden.

Dijn aenghesicht Heer my beschynen laet:

D'wijl' ick doch ben dijn dienaer seer ootmoedigh.

Leer my dijn wet end' dynen heyl'ghen raet.

O Heer, ick heb in traenen ouervloedigh

Mijn oogh' ghebaeyt aensiende t'boos opsaet

Van die dijn wet versmaden soo verwoedigh.

DV bist o Heer goet end' oprecht van aert,

End' dijn ghericht is oock, met alle reden,

Alomm' van recht end' billicheyt vermaert.

In dyne wet hebstu oprechte seden

Bevolen sterck end' bouen all' begeirt,

Dat yeg'lijck sal nae recht end' waerheyt treden.

Mijn yuer heeft my t'hert' schier uytgeteirt

Als ick bestondt mijn haters te besinnen,

Die dus dijn woort vergheten als onweirt.

Dijn woort is doch van buyten end' van binnen

Veel meer, dan gout, gheloutert ende reyn.

Dies moet het ooc dijn knecht terecht beminnen.

Ick ben versmaet, end' oock van aensie kleyn,

Doch heb dijn wet noyt inden wint gheslaghen:

Maer daer van steed's vermeldet int ghemeyn.

Dijn goetheyt Heer geduert tot eew'gen dagen,

End' dijn ghebodt is waerheyt ende trouw'.

D'welck is bekent all' dien die daer na vragen.

Ic was van ancxt, end' van benautheyt flouw

End' mijn ghemoet begonde gantz te sneuen:

Maer dijn woort Heer benam al mynen rouw.

Voorwaer dijn gunst end' g'rechticheyt verheuen

Duert eewiglijck, dies mijn verstant ontvouw:

Want ick daer door sal inder waerheyt leuen.

ICk heb tot dy van herten seer geschreyt,

End' swaer ghesucht: Verhoor doch myne reden,

Dijn woort ben ick te volghen gantz bereyt.

Ick heb dy Heer wel hertelijck ghebeden,

Bewaer my doch, loss' my uyt ancxt end' pijn,

So sal ick recht in dijn gheboden treden.

Ick heb verrast den rooden morghenschijn

Met mijn ghebet, end' clachten onverduldich:

End' vroegh ghewacht op de gheboden dijn.

Mijn ooghen oock met haere waeck sorghvuldich,

Hebben verrast de vroeghe morghenwacht,

Om t'ouerslaen dijn woort, soo ick ben schuldich.

Verhoor mijn stemm', end' op mijn schreyen acht

Nu dyner gunst end' mildicheyt ghenadich:

Na dijn ghericht verleen my nieuwe cracht.

Want die bedrog end' listen ouerdadich

Soecken te doen, zijn aen my reetz ghemaeckt,

Die van dijn wet afwijcken onghestadich.

Maer du hebst dy oock naerder, Heer, gemaeckt,

Om my getrouw' te helpen uyt mijn treuren,

Dijn wet is heer een waerheyt onghelaeckt.

Ick heb ghekent van aen der eerster euren,

Wt dijn ghericht dat soo vast is ghestaeckt

Dat het ghewis in eeuwicheyt sal deuren.

SIe mijn cruys aen, mijn ancxt end' swaren noot,

Verloss' my Heer: Want ick doch dijn gerichten,

Wil nemmermeer vergheten totter doot.

Heer doe my recht, wil doch mijn sake slichten

End' lossen my uyt ancxt end' swaer verdriet,

End' na dijn woort my stercken ende stichten.

Al dees' god'loos' en komen niemer niet

Tot salicheyt, die wijl' sy niet en vraghen

Na t'gene Heer dat dijn woort ons ghebiet.

Heer dijn genad' end' gunstich welbehagen

Is wonder groot, wil my dan na dijn woort

Doen leuen Heer, end' lossen van dees' plagen.

Die my met haet vervolgen seer ghestoort,

Sijn machtich sterck end' menigh van getale:

Maer ick en wijck' van dy aen geenen oort.

Ick hebb' gesien der goddeloosen fale,

End' t'heeft my seer in't herte wee ghedaen,

Dat sy dijn woort verlaten t'eenemale.

O Heer mijn God, sie doch genadigh aen,

Dat ick dijn wet gantz onbeveynst beminne:

Wil na dijn gunst my vanden doot ontslaen.

Dijn woort is Heer waerhaftig van't beginne,

End' dijn gericht sal so lanck vast bestaen,

Dat het den loop der eeuwen ouerwinne.

DE Vorsten fel met een verwoedden gheest

Vervolgen my: Doch heb my niet misdregen,

Maer mijn gemoet heeft dijn woort steed's ghevreest.

In dijn woort Heer is al mijn vreugt gelegen,

Ick acht het so, als een die eenen schat

Heeft by geluck, oft grooten buyt gecreghen.

Ic hebb' altijt een schroom end' haet gehadt

Van valsch bedrogh end' alle logentalen,

Maer ick heb lief dijns wets den rechten padt.

Ick segg' dy lof des daegs, Heer seuenmaelen

Als ick bemerck' dijn g'recht'heyt end' gericht

Om inden sin de selue t'ouerhalen,

Die sullen staen in vred' end' spoet gesticht,

Die dyne wet met liefden trouw' aenhanghen:

End' sullen sijn van wederstoot verlicht

Ick heb mijn hop' op dijn heyl met verlangen

Altijt gestelt: end' voorts na dijn ghebott

Met grooten vlijt gerichtet myne ganghen.

Mijn siel staet vast gegrondt, o Heere God,

Nae dijn bevel, t'welck ick gantz seer beminne:

Als mynen lust, mijn erff end' eenigh lot.

Tis dijn ghebot daer ick my in besinne,

Voor dijn ghesicht, o Heer God zebaoth,

Staet al mijn doen, end' al wat ick beghinne.

Laet mijn geschrey verschynen Heer voor dy:

End' wil my doch verstandt end' wijsheit geuen

So dat dijn woort volstreckt werd' ouer my.

Laet mijn ghebett sijn tot voor dy verheuen,

Verloss' my oock, so du my hebst o Heer,

Self toeghesegt, bewaer my doch mijn leuen.

Dan sal mijn mont dy segghen lof end' eer,

Als du my salt verleent hebben ghenadigh,

Dat ick dijn woort end dyne rechten leer'.

Mijn tonghe sal vry spreken end' ghestadigh

Van dijn woort Heer, end' seggen dat dijn wet

Is alle weeg' seer billich end' rechtdadigh.

Ick bidde dy dijn handt doe my ontset

In mynen noot, want ick hebb' uytverkoren,

Dijn heyl'ghe wet, daer ick gheheel op lett'.

Laet my dijn heyl end' goede hulp' oorboren,

Daer ick so lang heb vierigh na ghewacht:

Want al mijn lust is dijn wet na te sporen.

Maeck my gesont geef mijn siel nieuwe cracht

Dat sy dijn lof mach yuerich verclaren:

Help my mijn God, door dijn gericht end' macht.

Ic ben verdwaelt end' uyt den wegh gevaren,

Als een arm schaep: Slae op dijn dienaer acht,

Want ick dijn wet in mijn hert' wil bewaren.

---

*120

ALs ick met ancxten ben bevanghen

Roep ick tot God met groot verlangen,

Want hy tot mijn gebet ootmoedigh

Verleent m'altijts een antwoord' goedigh.

Van lippen die niet doen dan lieghen,

End' tonghen listich om bedrieghen,

Verloss' o Heer mijn arme siel:

Op dat haer ghift my niet verniel'.

Wat voordeels kan dy daer van komen,

Du leughenaer? wat salt dy vromen,

Dijn tonghe ghiftich ende vinnich,

Vol schalckheyts ende dobbelsinnich?

De leughens uyt dijn mont ghegoten,

Sijn scherpe pylen afgheschoten,

Van eenes stercken schutters handt,

Oft als genevers kolen brandt.

Och hoe verdriet het my in't herte,

Wat is my dit een bitter smerte,

Dat ick hier dol' in Mesechs hutten,

End' onder Kedar my moet schutten!

Ach ick onsalich: my is banghe,

Dat ick hier woonen moet soo langhe,

By lieden die stuer ende wreet,

Vred' ende vrientschap hebben leedt.

Want als ick slechts beghin een rede,

Van vrientschap oft van goede vrede,

Sy gaen hun stracx ten kryghe rusten,

Daer sy alleen haer in verlusten.

---

*121

Een uytnemende hoochtreffelijck liedt.

OF ick op berghen heff mijn oog,

End' in de werelt soeck

Ontset aen allen hoeck:

Soo is doch God, die d'hemels hoog',

End' d'aertrijc heeft gheschapen,

Alleen mijn hulp' end' wapen.

Hy sal recht stueren dynen voet,

End' hoeden van den val:

Want hy niet slapen sal.

Voorwaer die Israel behoedt

Waeckt altijts euen seere,

End' sluymert nemmermeere.

De Heer sal dijn behoeder zijn,

Dijn scheem, dijn schutt, end' scherm,

Aen dynen rechten erm.

Op dat de heeten sonneschijn,

Des daegs dy niet en brade,

Noch maen' s'nachts niet en schade.

God is die dijn siel van t'beghin,

Ten eynde toe bystaet,

End' hoed't van alle quaet:

End' waer du treed'st t'sy uyt oft inn',

Hy wilt dy steed's bewaren,

Van nu tot eew'ghen jaren.

---

*122

ICk was verheught in mynen gheest,

So saen als ick t'volck heb ghehoort,

Dat sprack: Comt, laet ons treden voort

In Godes huys, end' houden feest.

Ons' voeten sullen voortaen vry,

Jerusalem staen binnen dy:

Jerusalem schoon opgebouwet,

End' met der borgers goed' eendracht

Sy een gevoeght, end' 't'samen bracht,

Als een stadt die goed' ord'ning houwet.

Daer sullen alle stammen gaen

Van Godes volck, na zijn bevel,

Tot oorkond' onder Israel,

Om van Gods lof te doen vermaen:

De stoelen zijn daer al ghestelt,

Voor Dauids stamm', om voor ghewelt

In zijn recht elck een te bewaren.

Wenscht dan Jerusalem gheluck,

Daer haer liefhebbers sonder druck,

Wel end' gheluck'lijck moghen varen.

Dy moet stadt Godt veel goets gheschien,

End' vred' zijn binnen dynen muer.

End' dijn paleysen t'aller uer,

Met veel ghelucks wel zijn versien:

Want mynen naesten die ick minn',

End' mijn ghebroeders zijn daer inn',

Ick wensch' dy gh'luck end' goede vrede.

End' om dat Godes heyl'ghe throon,

Staet binnen dynen tempel schoon,

Ick soeck dijn welvaert t'aller stede.

---

*123

TOt dywaerts, Heer, in s'hemels wooning' hoog',

Verheffen wy ons' oogh.

Gelijck een knecht die in druck end' ellendt

Hem tot zijn meester wendt:

Oft een dienstmaecht die haer hert' end' vertrouwen,

Keert vast tot haerder vrouwen.

Soo wacht op God, ons' oogh' end' hert' ghestadigh,

Dat hy ons sy ghenadigh.

Ontferm dy doch, ontferm dy onser Heer,

Dijn aensicht tot ons keer:

Want wy soo vol van s'volcx versmaetheyt steken,

Dat ons t'hert' schier moet breken.

Die rijcke li'en bespotten ons hoomoedigh,

Dat het is ouervloedigh.

Des schimps end' smaedts van dit volck stout end' pratt,

Is onse siele satt.

---

*124

ISrael mach nu spreken uyt den mondt,

Hadd' ons de Heer voorwaer niet byghestaen,

End' hadde God ons niet ghenomen aen,

Doe al dit volck soo hart ons teghen stont,

Het waer met ons al ouer langh' ghedaen.

Sy hadden ons all' leuendigh geslickt:

Na dat haer toorn' heel heet ontsteken was:

Na dat haer stroom ons ouerliep so ras,

Wy waren al versmoort end' gantz verstict

Diep' inden grondt van haren water plas.

Haer baren fel die sloeghen ons alree

Tot ouer t'hooft, end' hadden ons ombracht.

Maer God' sy lof hy heeft ons wel ghewacht.

Dat wy geen roof van hare tanden wreet

En sijn gheweest, so yeg'lijck van ons dacht',

Wy sijn't ontgaen end' uyt den strick geraect,

Als t'vogelken, d'welck ontvliet uyt een net:

T'touw is ontwee, wy sijnder uyt gheredt.

Want God die d'eerd' end' hemel heeft gemaect,

Is onse hulp' ons' troost end' ons' ontsett.

---

*125

DIe op God haer vertrouwen stellen,

Sullen tot eew'ger stont,

Staen op een vasten gront.

Gh'lijck Sions berg staet sonder hellen,

End' nemmermeer en sal afwijcken

Ofte beswijcken.

Ghelijck Jerusalem rontomme,

Is met ghebergt' bewalt,

Dat gheenssins en vervalt:

Alsoo sal God zijn heyligdomme,

End' zijn volck eewelijck beschermen

Onder zijn ermen.

Want op der vromen lott end' erue,

Sullen de boose straff',

Niet rusten haren staff:

Om die te brenghen ten verderue:

Op dats' uyt ondult tot boos' leuen,

Haer niet begheuen.

O Heer doe wel den vromen herten:

Maer velt de boosen om,

Die wand'len slim end' crom.

Met alle die staen nae quaey perten:

Maer laet Israel d'eerd' betreden,

In rust end' vreden.

---

*126

DOe Godt uyt s'vyants handt end' macht

T'ghevanghen Sions volck we'erbracht,

Het docht ons slechts een droom te zijn,

Oft een ghesicht end' loose schijn.

Ons' hert' was blyd', so dat ons monden.

End' tonghen om te lacchen stonden:

Elck een die dit groot werck sach aen,

Sprack: Godt heeft dees' lie'n veel ghedaen.

Voorwaer du is een seer groot werck,

Dat Godt ons doet door sijn handt sterck:

Daerom' ist dat wy dryuen vreugt,

Om dat ons Godt doet sulcke deugt.

Wil Heer al d'ander med' ghevanghen

Oock brenghen t'huys, na ons verlanghen:

Als of een water beke diep,

In eene dorr' woestyne liep.

Al die met tranen end' met smaet,

Hebben gesaeyt haer lieue saet,

Hun sal de droeffenis vergaen,

Als sy afmaeyen sullen t'graen.

Sy ginghen voorwaer treurich saeyen,

Maer sullen't nu met vreuchde maeyen:

End' vrolijck brenghen haren schoot,

Vol schoouen corens schoon end' groot.

---

*127

SO God de Heer t'huys niet en bouwt

So God de handt daer aen niet slaet:

Al wat men bouwt en brenght gheen baet,

T'is te vergeefs dat men waeck houdt:

Alsm' eene stadt bewaren will',

So verr' als God de Heer stae still'.

Tis te vergheefs, wat Godt niet stuert,

Al ist dat ghy seer vroegh opstaet,

End' t'sauons spaey te bedde gaet,

End' met verdriet uw' broot besuert:

Godt gheeft den mensche zijn gherief,

Als inden slaep, dien hy heeft lief.

Want siet als yemant kinders heeft,

Daer naer hy groot'lijcks heeft verlangt,

T'is recht dat hy dies Godt bedanckt,

Want t'is een erf die Godt hem gheeft.

Daeromm' een yegh'lijck vry ghedenck,

Dat s'lichaems vrucht is Godts gheschenck.

Als dan de kinders worden oudt,

Sy worden mede snel end' fris:

Als een pijl die gheschoten is,

Van eenen schutter sterck end' stout:

Dat komt oock all' van Godes handt,

End' is een recht ghenaden pandt.

Wel hem, wiens koker wel gherust,

Met sulcke pylen is versien:

Want hem en sal gheen leedt gheschien,

Noch schaey oft schande met onlust

Van synen vyandt zijn ghedaen,

Als hy hem by recht spreket aen.

---

*128

HY heeft geluck end' seghen,

Die Godt den Heere vreest:

End' hem tot syne weghen,

Begeeft met sin end' geest.

Dijn handt saldy geneiren

End' winnen doen dijn broot:

Ja Godt sal dy bescheiren,

Gheluck end' voorspoet groot.

Dijn huysvrouw' sal dy wesen,

In dijn huys end' ghesinn',

Een wijnstock uyt ghelesen,

Die brengh't schoon vruchten inn'.

End' dynen disch rontomme,

Sullen dijn kind'ren jonck,

Vercieren als een blomme,

Oft een Olyuen stronck.

Siet, dit zijn de weldaden,

End' seghen die Godt gheeft

Den mensch' die in zijn paden,

Nae Godes vreese leeft.

Oock sal dy van Godt goedich,

Noch dit gheluck gheschien,

Dat du Sion voorspoedich.

Salt all' dijn leuen sien.

End' salt kinds kind'ren mede,

Oock zien van dijn gheslacht:

End' Israel in vrede,

Wt allen druck ghebracht.

---

*129

SY hebben my van joncx op' onghespaert,

Swaerlijck benout: mach Israel vry seggen,

Ja van kints aen, hebben sy my beswaert,

Maer konden noyt my heel ter nederleggen.

Als offmen my den rugg' hadd' omghedelft,

Met eenen ploegh, end' heel lancx opgesneden,

Met voren diep, van deen tot dander helft,

Sulcx was t'verdriet end' last dien sy my deden.

Maer God de Heer rechtveerdich inder daet,

Hieuw flocx ontwee, der boosen stercke stringen:

All' die Syon nagaen met boosen haet,

Sal hy oock soo met schand' te rugge dwinghen.

Het sal hun gaen g'lijck als den graes' des dacx.

T'welckmen seer snel, eer het kan recht opschieten

Verwelcken siet, end' gantz verdrooghen stracx:

Soo datmen niet daervan en kan ghenieten.

Ja dat oock niet een maeyer inden noot,

Slechts een handt vol daer van soud' konnen maeyen:

Men soud' veel min een ghervenlesers schoot

Met sulcken gras ymmermeer kunnen laeyen.

Men siet oock niet dat die daer gaen voorby,

Spreken, de Heer verleen v synen seghen:

In den naem Gods van herten wenschen wy

Dat v wel gae in allen uwen weghen.

---

*130

WT t'diepste mynes herten

Versoncken in den grondt,

Van ancxt end' bitter smerten,

Schreyt tot dy myne mont.

O Heer wil my verhooren,

End' op mijn stemme lett:

Neyg' dijn ghenadigh' ooren,

Tot mijn bedruckt gebet.

Soo du wilst onse sonde,

Op t'scherpste gade slaen,

Wie is Heer die daer' konde,

Voor dijn oogh' blyuen staen?

Maer by dy is ghenade,

Heer end' gheen strengh' ghericht:

Daeromme mijdtmen t'quade,

End' dient dy met ontsicht.

My heeft na God verlanghet,

Mijn siel slaet op hem acht:

Mijn hop' aen zijn woort hanghet,

End' vlytich daer op wacht.

Mijn siel' verlangt end' haecket

Nae Godt uyt s'herten grondt:

Veel meer dan die s'nachts waecket,

Naeckt inden morghenstont.

Dat Israel vast bouwe,

Op Godt in alle noot:

By hem is liefd' ende trouwe,

End' oock verlossingh' groot.

Hy is, hy is alleene,

Die na zijn goet beval,

Van sonden groot end' kleene,

Israel vryen sal.

---

*131

O Heer, mijn hert' en is niet hoogh',

Ick heb oock gheen hooveerdich oogh':

End' stae niet hoogh' noch onverschaemt

Na grooter saecken dan m'en taemt.

Ick houd' voorwaer mijn sinnen stil,

End' speense van haer lust end' wil,

End' houd' mijn hert' alsoo vercleendt

Als t'jonck kindt dat de moeder speent.

Ben ick niet als een kindt, het welck

De voester speent van hare melck,

Soo moet ick van nu rechte voort,

In mijn ghebet zijn onverhoort.

Dat Israel vry hop' end' wacht,

Op Gods des Heeren groote macht,

End' op zijn ontfermherticheyt,

Van nu tot inder eewicheyt.

---

*132

#12

O Heer, wil Dauid in ghedacht

Behouden end' oock all' zijn leedt:

Die God gesworen heeft een eedt.

Den God Israels groot van macht,

Heeft hy't ghelouet al bereedt.

Dat ick noch weynigh wil noch veel,

Den dorpel mijns huys innegaen,

Noch my op't bedde nederslaen:

Noch toe doen myner ooghen scheel,

Oft inden ooghen slaep ontfaen.

Eer ick een plaetse recht bestell',

Daer God de Heer sijn woning' houw':

End' een bequaeme sted' op bouw',

Daer in de helt van Israel,

Syn' volck bewys' genad' end' trouw.

Wy hadden een gerucht ghehoort,

Dat Ephrata de plaetse sy:

Maer nu ter tijt bevinden wy

Dat hy wilt een bosschachtigh oort,

Al daer hy syn' volck blyue by.

Wy sullen daer hen' gaen met lust,

Tot dijn woonsted', end' bidden aen,

De banck daerop dijn voeten staen:

O Heer stae op kom' in dijn rust

Met d'arcke die cracht heeft gedaen.

Vercier dijn weerde priesters, Heer,

Met onschult end' oprechte deugt:

Dijn uytverkor'ne maeck verheugt.

Om Dauids will' dijn licht niet keer.

Van dijn ghesalfden, noch dijn vreugt.

God swoer tot Dauid, d'welck hy niet

Sal wederroepen: op dijn throon,

Te stellen dijns lijfs vruchte schoon:

Die ouer mijn volck hebb' ghebiedt,

End' voer' den scepter ende kroon.

So dan dijn kind'ren welbedacht,

Vast onderhouden mijn verbondt,

Soo't hun in mijn woort wordt verkont:

So sal oock na hun haer geslacht,

Op dijn stoel sitten t'eew'ger stondt.

Aen Syon heeft de Heer sijn lust

Die hy verkiest voor syne stadt,

End' vaste woningh' als sijn schat.

Hy sprack: Dit is mijn eeuw'ghe rust,

Want ickse doch heb lief ghehadt.

Ick wil hun seg'nen haere deyl,

Van spijs' end' dranck ghebenedijt:

Haer armen voeden alle tijt:

Haer priesters kleeden met mijn heyl,

End' maken d'heyl'ghen recht verblijt.

Ick sal daer Dauid synen horn,

Doen groeyen, als een lieflijck kruyt,

Dat van nieuws uyt der eerden spruyt:

End' mijns ghesalfden lamp vercor'n,

Bereyden dat sy niet gae uyt.

Ick wil met schanden end' oneer,

Sijn wedersakers stout end' koen,

Als met een mantel cleedt aendoen:

Maer syne croon met grooter eer,

Sal stadigh bloeyen schoon end' groen.

---

*133

HOe goet, hoe schoon: end' lieflijck is't warachtich,

Datmen te saem' siet broeders wel eerdrachtigh,

Met liefden zijn ghevoecht by een:

Tis als een salf' seer kost'lijck ende reen,

Die m'ouer t'hooft des priesters A'rons giet,

Alsoo't des Heeren wet ghebiedt.

Die hem van t'hooft tot inden baert comt dalen,

End' gaet dan voorts met soeten reuck bestralen

De soomen van zijn heyligh cleedt.

Oft als den daeuw sick ouer Hermon spreedt

End' hem van daen op Sion wijdt verbreydt,

End' gheeft den lande vruchtbaerheyt.

Soo zijn sy oock die in goed' eendracht leuen

Want God sal hun zijn seghen rijck'lijck gheuen

End' t'leuen inder eewicheyt.

---

*134

GHy die des Heeren dienaers zijt,

End' in zijn huys blijft alle tijdt,

Dach ende nacht looft al te saem

Des Heeren allerhoogsten Naem.

Steeckt reyne handen vry om hoogh',

Heft op v herten end' u oogh'

Nae Godes huys end' heylighdom,

End' prijst hem doch all' om end' om.

De Heer die hemel heeft end' eerd'

Gheschapen, end' die't all' gheneert,

Verleene dy zijn seghen goet,

Wt Sion in all' ouervloet.

---

*135

#12

SInghet loff des Heeren Naem:

Ghy die syne dienaers zijt,

Danckt hem met een gheest verblijt.

Die ghy wort gheacht bequaem,

Om te wonen reyn end' kuys,

Op het voorhof van Godts huys.

Looft den Heer, want hy is goet,

Syne Naem is lief end' soet.

Hy heeft Jacob bouen all',

Als die hem was liefghetal,

Wtvercoren end' ghehadt

Israel voor synen schat.

Ick weet dat God machtich seer

Sterck is, end' te bouen gaet

Alle Goden: Want de Heer

Vollenstreckt zijn wil end' raet,

Inden hemel, eertsche dal,

Zee end' afgrondt ouer al.

Wolcken doet hy van het endt

Des aertbodems rysen op:

Blixem inden reghen wendt,

End' in menich water drop:

Hy brengt den windt koudt end' nat,

Inde locht, uyt synen schat.

Hy heeft in Egypten landt

D'eerst ghebor'nen doodt gheslaen:

Mensch end' veeh met sterker handt.

In Egypten heeft ghedaen

Wonderteeck'nen, tot zijn loff,

Aen Pharhon end' all' zijn hoff.

Stercke volcken ne'er ghevelt:

Ende Coninghen seer groot.

Hy sloech Sichon end' t'ghewelt

Des volcks Hemor al ter doodt.

Met Og Coning van Basan,

End' all' t'rijck van Canaan.

Heeft voort uytghedeylt haer landt,

Synen volck van Israel:

Die het houdt van syner handt,

Tot een erf, nae zijn bevel:

Dyne naem moet, Heer, verbreydt

Werden inder eewicheyt.

Dijn gheheug'nis wijt vermaert,

Van gheslacht duert tot gheslacht.

Want Godt sal na synen aert,

Sijn volck richten door zijn cracht:

Ende rouwich om zijn knecht,

Sal hem doen ghenadigh recht.

Maer de beelden allerhandt,

Daer het volck soo veel van houdt,

Is een werk van s'menschen handt,

T'sy van siluer ofte gout.

S'hebben mondt maer gheen ghespreeck:

Ooghen, maer sien niet een steeck.

S'hebben ooren, niettemin

Hooren sy gantz gheen gheluyt:

Haer mont schept gheen adem in.

Doch en gaeter gheen locht uyt.

Sulcx moet werden diese bouw't,

End' all' dieder op vertrouw't.

Maer du volck van Israel,

Prys' den Heer Godt ende danck':

Du huys A'rons vry vertel

Sijn weldaden met ghesanck:

Du Levitische gheslacht,

Prijst hem oock uyt all' u macht.

All' ghy die godtsvruchtich zijt,

Prijst doch alleen Godes Naem:

Godt Heer sy ghebenedijt,

Op den bergh' Sion bequaem,

Ghy all' t'samen louet hem,

Die woont in Jerusalem.

---

*136

#26

LOft Godt, gheeft hem prijs end' eer,

Want hy is ghenadigh seer:

End' zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Looft end' prijst Godt met gheschal,

Bouen dander' goden al:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Looft Godt nu end' ymmermeer,

Die is aller Heeren Heer:

End' zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Hy alleen met zijn handt bloot,

Richt uyt, wonderwercken groot:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Die den hemel met zijn handt,

Schiep in wijsheyt end' verstant:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

T'aertrijck heeft hy uytghebreydt,

End' op s'waters grondt gheleydt:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Groote lichten heeft ghesticht,

End' de werelt schoon verlicht:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

De Sonn' die met haren schijn,

S'daghes herscher soude zijn:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

End' de Maen die bruyckt haer macht,

Met de Sterren inder nacht:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

D'eerst gheboor' nen heeft gheslaen,

In Egypten end' verdaen:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Ende daer uyt heeft ghebracht,

Israel met grooter macht:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Door zijn stercke handt end' scherm,

Met een uytghereckten erm:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Die de roode biesen zee,

Met ghewelt verdeyld' in twee:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

End' voer zijn volck Israel

Midden door haer baren fel:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Pharao met all' zijn heyr,

Veld' hy midden in het meyr,

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

End' voorts leyde metter handt

Sijn volck door het woeste landt:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Die de Coninghen seer groot,

Toornich sloech end' bracht ter doot:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Vorsten van seer grooter macht,

Heeft hy schielijck omghebracht:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Sichon heeft ghebracht te schandt,

Coninck wyl' in Emorlandt:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

End' Og mede den tyran,

Die regeerde tot Basan:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

End' heeft haer landt ende werf,

Wtghegheuen tot een erf:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Tot een erf van Israel

Sijns knechts die deed' zijn bevel:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Die op ons in ons' ootmoet,

Heeft ghedacht met herten goet:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Heeft ons verlost end' bevrijt,

Van des vyants swaren strijt:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Die spys' ende kost bescheirt,

End' voort alle vleesch gheneirt:

Want zijn goedertierenheyt,

Duert tot inder eewicheyt.

Looft end' dancket wel ghewis,

Godt die Heer des hemels is,

Want zijn goedertierenheyt,

Duert in aller eewicheyt.

---

*137

DOe w'uyt ons' landt aen waterkanten saten,

In Babylon weemoedich uyt der maten,

Wy maeckten ons in onsen tranen nat,

Als ons quam voor Sion de schoone stadt.

Daer hinghen wy neuens de waterstroomen,

Ons harpen soet op groene wilghenboomen.

Daer heeft ons t'volck datons self hadd' gevanghen

End' t'landt verwoest geëysschet bly ghesangen,

Sing't, spraken sy, sing't ons van Sion yet.

Ach, seyden wy: Hoe souden wy Gods liet

Nu singhen hier, in een vreemt landt gheseten,

By lie'n die niets van Godt den Heer en weten!

Dies niettemin, so ick dijns oyt vergete

Jerusalem: Dat mijn handt niets meer wete

Van harp' oft luyt: noch meer daer op en speel'.

Ja dat mijn tong' kleu' aen mijn raeck end' keel

So verr' als my dijns niet meer en gheheughe,

Oft dat my t'hert aen anders yet vervreughe.

Doch dit o Heer, wil aen't volc Edoms dencken,

D'welck ons tot leedt, doe m'onse stadt quam krencken,

End' dat Gods straff' Jerusalem versocht,

Wt boosen haet, riep wat het roepen mocht:

Ruckt uyt, ruckt uyt: Siet den grondt uyt te ryuen,

En laet geen steen meer op den ander blyuen.

Du Babel salt ten grond' oock nederdalen,

Wel hem die dy de schade sal betalen,

Die du ons doest met schand' end' met oneer.

Saligh sal sijn die dyne kinders teer,

Sal met ghewelt van s'moeders borsten rucken.

End' aen een steen vergruysen in veel stucken.

---

*138

ICk wil dy bieden prijs end' eer,

Mijn Godt mijn Heer,

Wt s'herten gronde.

End' singhen inder vorsten hof,

Dijn prijs end' lof

Vry uyt den monde.

In dynen tempel seer bequaem,

Wil ick dyn'n naem

Eer end' dienst pleghen.

D'wijl ick dijn goedicheyt aenschouw',

End' waere trouw,

In all' dyn' weghen.

Du maeckst datmen dyn naem verheft,

Als de daet treft

Dijn woort warachtich.

Want als ick in noot dy roep aen,

Du hoorst my saen,

End' maeckst my crachtich.

Dat dy dan Vorsten ouer al,

Doen den voetval,

End' hoogh' vereeren.

Want sy doch hebben wel ghehoort,

Dat dijn waer woort

Niet is te keeren.

Dat sy dan met my roemen sterck,

Menich groot werck

Van dy bedreuen.

Want Godes loff end' heerlijckheyt

Is wijt verbreydt,

End' hoogh' verheuen.

Al is Godt hoogh' hy kan wel sien,

De kleyne lie'n,

Van gheest ootmoedigh.

Hy merckt van vers met een scherp oogh'

All' die zijn hoogh'

Stout end' verwoedigh.

Ben ick in druck end' teghenspoet

Dijn gunste goet

Houdt my in't leuen.

End' teghen myner haters swerm,

Streckstu dijn erm,

Die m'hoedt van sneuen.

Dijn werck aen my sal sijn volvuert,

Want dijn gunst duert,

End' sal beklyuen.

Wat Godt eens heeft ghevanghen aen,

Sal onvoldaen

Nemmermeer blyuen.

---

*139

#14

DV hebst o Heer my wel doorgrondt,

End' draegst mijns herten goet orkont.

Du kendst mijn sin verr' ende nae,

T'sy dat ick liggh' oft rechte stae,

Ick soud' gantz niets kunnen versinnen,

Off du weetst mynen gront van binnen.

T'sy dat ick gae oft ligghe stil,

Du bist om my, end' merck'st mijn wil:

Du bist mijn weghen al ghewent,

End' all' mijn doen is dy bekent.

Ick hebb' noch t'woordt naeuw' uyt den monde,

Du weetst het Heer ter seluer stonde,

Ick ben van achter end' van voor

Omringt, du sietst my door end' door

End' houd'st dijn hant steed's op mijn hoot.

Dijn wetenschap is my te groot:

Dijn wijsheyt is soo hoogh' end' wonder,

Dat mijn verstant beswyckt daer onder.

Wat wech soud' ick in kunnen slaen,

Dat ick mocht dynen gheest ontgaen,

End' uyt dijn oogh' verborghen waer?

Vaer ick ten hemel du bist daer,

Bedd'ick m'omleeg' in d'eertrijcks gronden,

Du salt my haest hebben ghevonden.

Ontleen' ick van den morghenroot

De wiecken snel, om inden noot

Te woonen aen d'eynd' vande zee.

Dijn rechte handt is daer alree.

Die sal my sonder langh' te dralen,

Daer leyden end' van daen gaen halen.

Sprek' ick van sinnen onbedacht,

Ymmers sal my de duyster nacht

Verberghen, ende zijn mijn licht.

Daer'n is gheen nacht voor dijn ghesicht,

D'welck' all' ontdeckt, want inder waerheyt

Nacht is dy dach, end' t'duyster claerheyt.

Mijn nieren staen in dijn ghewelt,

Want du hebst my tesaem ghestelt:

End' hebst m'in s'moeders buyck bedeckt,

End' ouer my dijn handt ghestreckt,

Ick ben ghemaeckt (dies ick dy pryse,)

Op eene wonderlijcke wyse.

Voorwaer dijn wercken allegaer

Sijn seer groot ende wonderbaer,

Mijn gheest bekendt het lancks soo meer.

Al mijn ghebeente kenstu Heer,

Du schiepst het als in duyster kuylen,

Nochtans en kondt voor dy niet schuylen.

Du hebst m'in d'aerd' van ledt tot ledt,

Als eene webb' te saem ghesett.

Dijn oogh' heeft m'onvolmaeckt ghesien,

End' wat met lanckheyt moet gheschien

Stondt al in dijn boeck opgheschreuen,

Eer noch een lidtmaet hadde leuen.

Hoe cost'lijck is, Heer, dynen raet,

Die ons verstant te bouen gaet!

End' dijn ghedachten t'samen all',

Sijn menich veel sonder ghetal.

Soo ickse tell' sy gaen de sanden

Te bouen, ligghend' aen de stranden.

End' alleganck als ick ontwaeck,

Sijn my dijns lofs een nieuw' oorsaeck.

Daeromm' als dy door dijn cracht groot,

Den goddeloos' breng'st tot den doot,

Soo seggh' ick in mijn herte vierigh:

Wijckt van my die ghy zijt bloetgierigh.

Laet van my wijcken al te saem

Die god'loos last'ren dynen naem,

End' pracchen met een valschen schijn.

Soud' ick, Heer, die dy vyandt zijn

Niet haten? Soud't my niet verdrieten,

Da sy haer ghift op dy soo schieten?

Ja Heer' ick draegs' een rechten haet,

End' houd'se voor mijn haters quaet:

Want het my in mijn siele smert.

Heer ondersoeck mijn sin end' hert',

Verneme doch nae mijn ghedachten

End' wil op myne weghen achten.

Bekeur mijn hert' end' mijn ghemoet:

Off het nae quaet staet oft nae goet:

Bemerck of ick in boosheyt leef,

End' my tot quade rancken gheef:

End' voer my recht, mijn Godt ghenadigh,

In dynen dienst altijts ghestadigh.

---

*140

#13

UErlosse my Heer vanden boosen,

Die my nae t'leuen haetigh tracht:

Bewaert my voor den goddeloosen,

Die moetwil bruyckt end' enckel cracht.

Hy met den synen legt my laghen,

End' sy versinnen alle spijt:

Sy rusten sick gheheele daghen,

Om my te leueren den strijt.

Sy slypen hare tonghen vinnigh,

Ghelijck een slangh' vol van venijn:

Mits hun de mondt end' t'hert' ontsinnigh

Van addersghift gheswollen zijn.

Bewaer my Heer van s'boosen handen,

Behoude my voor ouerlast,

Der ghen' die my in schad' end' schanden

Te storten hebben recht ghepast.

Haer herte steeckt vol hoveerdyen,

Sy hebben m'eenen strick gheleydt:

End' langs den wegh uyt boeveryen,

Haer netten listigh uytghebreyt.

Maer ick wend' tot den Heer mijn reden,

End' seggh', O Heer, mijn Godt bist du:

Dijn ooren neygh' tot mijn ghebeden,

Ick ben in noot, verhoor my nu.

Du bist mijn troost, mijn heyl, mijn crachten

Die du my helpest alletijt:

Du hebst mijn hooft in dyner wachten,

Voor ongheluck bedeckt in strijdt.

Laet doch niet lucken noch ghelinghen,

Der goddeloosen wensch' onvroet:

Laets' haer voornemen niet volbringhen,

Dat sy niet heffen haren moet.

Den ouerlast van harer tonghen,

Daer med' ick word' beladen swaer,

Werd' hem selff ouer t'hooft ghedronghen

Die t'hooft is ouer hare schaer.

Schudd' hun op t'hooft Heer gloey'nde kolen

Op dats' vlamm' end' vyer verteir:

Du salts' in kuylen ende holen,

Voor eewichlijck storten omveir.

Want nemmermeer en sal ghedyen

Op eerden die een quaey tongh' heeft:

Boos ongheluck sal hem doen glyen,

Die hem tot moetwill' hier begheeft.

Ick wete dat Godt wel sal slichten

De saecke des bedruckten mensch,

End' in rechtveerdicheyt uytrichten,

Des armen recht nae synen wensch'.

Voorwaer de vromen sullen eeren,

End' louen, Heer, dijn hooghen naem,

D'oprechte sullen steed's verkeeren,

Voor dijn lief aensicht end' heylsaem.

---

*141

#11

TOt dy schrey ic o Godt almachtigh:

Kom my te hulp' end' haeste dy

In mynen noot verhoore my,

Als ick dy voordraeg mijn stem clachtigh.

Laet mijn ghebeden opgheresen,

Sijn als een soeten wieroock brandt:

End' het opsteken myner handt,

Een heyligh auont offer wesen.

Mijn tongh' end' mont wel naeuw beware:

Dat ick my nerghens en ontgae,

Een slot voor myne lippen slae,

Op datter niet quaets uyt en vaere.

Laet doch mijn hert' niet zijn gheneghen,

Tot saecken onrecht ende boos,

Met dese lieden goddeloos':

End' laet m'haer lusten gheenssins pleghen.

Soo my de vrom' wilt slaen oft laken,

Ick acht dat hy my vrientschap doet:

Sijn straff' is als een balsem soet:

Dat gheen wond' in t'hooft en kan maken.

Doch eer veel tijts noch sy gheleden,

Sal de god'loose zijn in druck:

Dat ick noch om zijn ongheluck

Sal voor hem storten mijn ghebeden.

Als haere richters die t'roer stieren,

Ter neder sullen zijn gheslaen:

Dan salmen mijn woort hooren aen,

Want het is sacht end' goedertieren.

Alsoo men steeuen hauw't in stucken,

Dat d'een hier springt end' d'ander daer,

Soo sietmen ons' ghebeent' te gaer,

Seer wreed'lijck van een ander rucken.

Daeromme staet mijn oogh' verheuen

Tot dy Heer, ick heb dy vertrouwt:

Op dy alleen mijn herte bouwt,

Wil doch mijn siel niet heel bloot gheuen.

Bewaer my Heer voor haere laghen.

Dies' op my hebben toeghelegt:

End' van den strick die my t'onrecht,

Van t'boose volck is voorgheslaghen.

Maer laet de boos' in hare garen,

Dat sy my hadden toeghepast.

Ghevanghen worden end' verrast,

Dewyl' dat ick vry mach doorvaren.

---

*142

ICk roep tot God met heller stem,

Al mijn gebeden gaen tot hem:

Ick stort mijn hert' in synen schoot,

Ontdeckend' hem all' mynen noot.

Den gheest end' sin is my verwert,

Ick ben benauwt met sware smert:

Maer dy Heer is mijn wegh bekent,

Du weetst van myner ancxt het endt.

Op mynen wech daer ick ginck recht,

Hebben sy m'eenen strick ghelegt:

Als ick alomme d'ooghen keer,

Vind' ick niet een die my kenn' Heer.

Hulp ende troost zijn van my veir':

Ick hebbe niemandt die my weir,

Oft die my inden noot bystae,

Noch myn' arm leuen gade slae.

Maer voor dy Heer komt mijn gheschrey,

Ick seggh': du bist mijn vry gheley:

Du bist mijn troost, mijn toeverlaet,

Het deel daer op, mijn leuen staet.

Merck op mijn schreyen end' ghebett,

Want mijn ghemoet is heel ontsett':

Loff' my van mynes vyants schrick,

Die vele stercker is dan ick.

Verloss' my uyt dit duyster loch,

Op dat ick dyn' naem loue doch:

End' dat de vromen om my staen,

Om dijn weldaden te sien aen.

---

*143

#12

O Heer wil mijn ghebet verhooren:

End' tot mijn smeecken neygh' dijn ooren:

Nae dyne waerheyt ende trouw.

Antwoord' my gunstigh sonder stooren:

Dijn g'rechticheyt my onderhouw.

Wil in't ghericht met my niet treden,

Om dynen knecht te ouerreden,

Van tghen' ick groot'lijcks heb misdaen:

Want gheen mensch' leuend' hier beneden,

Sal van dy gherechtveerdicht gaen.

Mijn vyandt jaegt my hardt na t'leuen,

Hy heeft m'alreeds om verr' ghedreuen:

End' voort, de diepe duysternis

My tot ghevanckenis ghegheuen,

Als een die ouerleden is.

Der haluen is mijn gheest benouwet,

Soo dat hy schier gheheel wantrouwet:

Mits hy gheen troost meer nerghens heeft,

T'hert' is my gantz end' gaer verflouwet,

Soo dat mijn cracht my schier begheeft.

In desen noot staen mijn ghedachten,

Den tijdt voorleden en betrachten,

Diewyl' ick dyne daden merck':

End' denck by daghen end' by nachten,

Aen dyner handen wonderwerck.

In dese myne sware banden,

Streck ick o Heer tot dy mijn handen,

Mijn siel in desen harden strijdt,

Voel ick uyt enckel yuer branden,

Als d'aerde die van droogte splijt.

Spoey dock, en wil niet langher wachten,

Oft anders moet my t'hert' versmachten:

End' bergh' dijn aensicht van my niet,

Oft ick sal corts die ghene slachten,

Die m'onder t'graf in d'aerde schiet.

Des morghens vroegh' wil my ontvouwen.

Dijn gh'nad': op dy staet mijn vertrouwen:

Soo gunne my dat ick dach tref,

Den rechten wegh die ick moet bouwen,

Midts ick tot dy mijn siel verhef.

O Heere God tot wien ick suchte,

Van mynen vyandt, die ick duchte,

Verloss' my door dijn stercke cracht:

Want ick tot dijn hulp' alleen vluchte,

End' verlaet' my op dyne macht.

Wil my met vlijt mijn hert' verlichten,

Dat ick dijn wille mach verrichten:

Du bist mijn God, geef my dan raet:

Dijn goedigh geest wil my vast stichten,

End' voeren op de rechte straet.

Verquick mijn leuen lieue Heere,

End' maeck my doch ghesont, ter eere

Van dynen naem, seer hoog' end' groot,

End' om dijns g'rechticheyts wil, keere

Mijn siel uyt allen ancxt end' noot.

Door dijn ghenade wil bestryden

Mijn vyanden die my benyden,

Verderf het volck dat my bevecht,

End' myne siele brengt in lyden,

Want ick ben dijn ootmoedigh knecht.

---

*144

GHelooft sy God mijn sterckte, die rechtschapen

Mijn handen leer te handelen de wapen:

End' tot den crygh' mijn vingers onderricht.

Sijn goetheyt groot is ouer my gesticht,

Hy is mijn borcht, mijn toevlucht ende toren,

Mijn heyl, mijn troost, end' mijn hop' uytvercoren.

Hy is die my dit volck heeft toegheslaen.

End' heeftse my gemaeckt gantz onderdaen.

Wat is de mensch' met alle zijn aenslaghen?

Dat du zijns wilt dus sorgh' end' kennis dragen?

Wat is de mensch' end' zijn sterff'lijck gheslacht',

Dat du hem Heer houdst in d' oogh' end' gedacht?

Een mensch en is niet beter te ghelijcken,

Dan by een niet: want hy gaet henen strijcken

Als eene scheem oft droom die treckt voor by,

End' stracx verdwijnt eer't yemandt gewaer sy.

Dijn hemel buyg' o Heer end' daele neder

Roer t'ghebercht' aen, t'sal roocken met onweder.

Dijn blixem strael', end' brengs' al inde vlucht,

Schiet dijn pijl af, end' maeckse gantz beducht.

Reyck my dijn handt, wil myne siel behoeden

Van desen storm, end' stercke watervloeden,

Verloss' my Heer, end' ruck my uyter handt:

Den kind'ren boos' die sijn van een vreemt landt

Want haere mondt en doet toch niet dan liegen,

Haer handt bedrijft groot moetwil met bedriegen.

So wil ick dy, Heer, singhen nieuwen sanck

Op harp' end' luyt, end' seggen lof end' danck.

Du bist o God die Coningen beschermest,

Die Dauids oock dijns dienaers dy ontfermest,

End' hem bevrijdst van het moordadigh sweirt,

End' maeckst dat hem geen boose wapen deirt.

Verloss' my dan van der god'loosen handen

Die bastaert sijn, end' sijn van vreemde landen,

Want vol bedrogs steeckt hun mondt ende hals,

Haer handt gaet om met listen boos end' vals.

Ons' sonen, Heer, sullen als schoone twyghen

Van der jeugt aen in vromicheyt opstyghen,

Ons' dochters schoon sullen staen met een lust,

Als zuylen fraey daer t' sconincks huys op rust.

Wt elcken hoeck sal spruyten een gheslachte,

End' duysent fout voortbrenghen hare drachte.

Het schaep end' t'veeh sal groeyen opden stal,

Met duysent sterck end' thien duys't in getal.

Ons' ossen sterck sullen den ploeg' vry trecken:

Wil slechts goey vred' end' vreugt op ons verstrecken

Bevry ons Heer van kommer ende schae',

Datm' op der straet geen claghen en verstae.

Welsaligh is t'volck dat door Gods genaden

Ghenieten mach dus heerlijcke weldaden:

Salich is t'volck dat God den Heere houdt

Voor synen God, end' vast op hem vertrouwt.

---

*145

ICk loue dy mijn Coninck ende Heer,

End' wil altijts op geuen prijs end' eer.

Ick wil met vreugt dy louen alle dagh,

End' eewichlijck dijns naemes doen gewagh.

De Heer is groot end' loflijc bouen maten,

Sijn grootheyt kan gheen mensches sin ghevaten.

Dijn roem verstreckt

van gheslacht tot gheslacht,

Met oorcondt vry van dyner stercke macht.

Dies wil ick steed's behouden in ghedacht

Dijn heerlijckheyt, dijn lof end' wonder cracht,

Dijn majesteyt end' dijn ghewelt seer sterck,

Die du ghetuygst door menigh wonder werck.

Laet yegh'lijck vry met herten ende monden,

Sijn sterct' end' cracht end' wonderwerc verconden:

Ick wil my oock daer toe gheheel begheuen:

Dat dyne macht van my werd' hoogh' verheuen.

Laet alle man ghedencken wijs end' vroet,

De tuygh'nis recht van dijn ghenade soet:

Een yegh' lijck sal met vrolijcken ghesanck,

Dijn rechter trouw lof segghen ende danck.

God is voorwaer barmhertigh ende goedigh

Mitlydigh, milt, sachtsinnigh end' lancmoedigh:

Sijn gunst laet sick aen allen syden mercken

End' zijn ghenad' is bouen al zijn wercken.

O Heer het werck van dyne stercke hant,

Is ons dijns lofs een oorkond ende pandt:

Maer bouen al dijn heyligh volck altijdt,

Prijst dynen naem, sijnd' in dijn gunst verblijdt.

De heerlijckheyt dijns Coninckrijcx sy melden

Dijn groote macht end' wonderbaer ghewelden,

Gaen sy alomm' de werelt door vermaren:

End' dijns rijcks eer end' roem vry openbaren.

Dijn rijck, is doch een eewich Coninckrijck,

Dijn heerschappy', duert steed's van wijck tot wijc

Dijn handt behoudt den ghenen die valt om

End' richt we er op, al die gaen slim end' krom.

All' ooghen Heer staen op, tot dy verheuen,

Dat du hun wilst by tijts haer voetsel gheuen.

Dijn milde handt doetst du op, end' versadigst,

All' wat daer leeft, end' met dijn gunst begnadigst.

God is oprecht in alles wat hy doet,

In all' zijn werck barmhertich ende goet:

Hy is nae by all' die hem roepen aen,

Die in den gheest end' waerheyt na hem staen.

Al die den Heer een rechte vreese draghen,

Sal hy voldoen haers herten goet behaghen,

Hy sal zijn oor tot haere schreyen wenden,

End' lossens' all' uyt kommer end' ellenden.

De Heer bewaert elck een die hem bemint

Maer syne toor'n zijn vyanden verslindt.

Dies sal mijn mont sijns lofs doen onderwijs

End' alle vleesch hem gheuen eewigh prijs.

---

*146

LOof mijn siel God van daer bouen

Schrijf hem toe lof, prijs end' eer,

Want ick wil den Heer God louen,

Al mijn leuen lancx soo meer:

Ja ick wil mijn leuen lanck,

Prysen hem met lofghesanck.

Wilt doch uwen troost niet bouwen

Op de Vorsten sterck end' groot:

Noch op gheenen mensch vertrouwen,

Die doch niet helpt inden noot.

Hy vergaet met eenen snick,

Tot stoff in een oogenblick.

Met hem gaen wech zijn ghedachten:

Sijn aenslaghen staen oock still.

Maer welsaligh moetmen achten,

Dien God Jacobs helpen wil,

End' wiens hop' end' toeverlaet

Op den Heer' alleene staet.

God Heer die den hemel hooghe,

Aerd' end' zee gheschapen heeft:

Hitt' end' koud' end' nat end' drooghe,

End' all' wat daer inne sweeft:

Die zijn waerheyt onbevleckt,

Inder eewicheyt verstreckt.

Menschen die hier onrecht lyden,

Schutt' end' schermt hy inden noot:

Ende gheeft in dieren tyden,

Allen hongherighen broot:

Die ghevanghen lieden slaeckt,

End' los van haer banden maeckt.

Den mensch blindt end' sonder ooghen

Gheeft hy claerheyt ende licht:

Die die den ruggh' kromme booghen,

Met zijn handen we'er op richt't.

Seker, God de Heer bemindt

Die rechtveerdigh zijn ghesindt.

Hy bewaert de vreemde lieden,

Ende leydtse met den erm,

Laet de weesen niet misschieden:

Maer hy neemts' in synen scherm.

Hy troost wed'wen inden rouw,

End' bewaertse seer ghetrouw.

God vernielt end' maeckt te schande,

Der god'loose weghen all:

Gods rijck blijft in eenen stande,

Want het eewigh dueren sal.

Sion dynes Heeren macht,

Duert van gheslacht tot gheslacht.

---

*147

#10

PRijst God, want t'is een schoone saecke,

Dat yegh'lijck Gods naem heerlijck maecke,

T'is een lief dinck end' aengenaeme,

Datm' hem prijs met ghesanck bequame,

Hy is de Godt die wederomme

Jerusalem bouwt heel rontomme,

End' als een goedertieren Vader,

Sijn volck verstroyt, brengt we'er te gader.

Hy heelt van alle pijn end' smerten,

Die verwondt zijn in haeren herten:

End' houdt haer seeren ende wonden,

Als een goet meester, wel verbonden.

Hy kendt de sterren met een ander,

End' onderscheydtse van malcander:

End' weet al haer ghetal te samen,

Ja noemts' oock all' by hare namen.

Ons' Heer is groot end' sterck van machten,

Men kan hem niet ghenoechsaem achten:

Sijn wijsheyt kan gheen mensch doorgronden,

Noch gheene tongh' zijn raet vermonden.

Hy gheeft verlichtingh' van het lyden,

Den armen, in sijn swaer aenstryden:

Maer die hier in god'loosheyt leuen,

Doet hy ter aerden omme sneuen.

Dies looft den Heer in uw' ghesanghen,

Laet u Psalmliedt tot hem ghelanghen.

Hem die de Sonn' met mist bedecket,

De locht met wolcken ouertrecket:

End' laet den reghen neder spuyten,

End' d'aerd' haer vruchtbaer schoot ontsluyten:

Om daer uyt vruchten op te halen,

End' cleed't met gras bergh ende dalen.

Hy gheeft den veeh zijn cost end' voeder,

Der beesten schepper end' behoeder:

Hy aest der rauen cleyne jonghen,

Die schreyen uyt den noot ghedronghen.

De Heer en heeft gheen welbehaghen,

Aen een sterck hencxt, aen ros, noch waghen:

Noch aen gheweldighe mans beenen,

Die hy hem heeft willen verleenen.

Maer God laet sick aen die ghelusten,

Die hem ontsien, end' haer hert' rusten

Op synen erm van grooter crachten:

End' op zijn goetheyt eewigh wachten.

Jerusalem du heyl'ghe stede,

Looft God den Heer, t'is groote rede.

Du Syon lieue bergh des Heeren,

Loof dynen God met aller eeren.

Hy heeft dijn poorten vast ghesloten,

End' yser' grendels voorgheschoten:

Dat dy gheen vyant kan ghehind'ren,

Hy seghent grootlijcx dyne kind'ren.

Hy gheeft dy vred' om all' dijn palen,

End' laet op dy sijn seghen dalen:

Die met zijn weldaet dy begnadight,

End' dy met terwe bloem' versadight.

Hy schickt sijn woort van grooter weirden,

End' zijn ghebot hier op der eirden:

D'welck haestigh loopt (om sonder swichten)

Sijn wille snellijck te verrichten.

Hy is die t'sneeu op alle palen,

Wit als een woll', laet nederdalen,

End' die den rijm verr' uytghebreydet,

Als asschen dicht op t'velt verspreydet.

Hy seyndt het ijs met groote schollen,

Daer door het water opgheswollen

Verstramt wort, end' vervriest: wie soude

Kunnen bestaen voor haere koude?

Maer stracx als hy een woort wil spreken,

Men siet t'ijs doyen end' verbreken:

End' als zijn wint bestaet te waeyen,

Soo gaet de vloet van nieuws aen swaeyen.

De Heer laet Jacob openbaren

Sijn heyligh' woort, end' doet verclaren,

Israel zijn wet ende seden,

Daerinn' de mensch behoort te treden.

Dit laet hy niet alsoo gheschieden

Den and'ren volcken ofte lieden,

Dat hyse soud' in zijn gherichten,

Oft in zijn waerheyt willen stichten.

Halelujah.

---

*148

GHy die woont in des hemels hof

Gheeft den Heer prijs, eer ende lof.

Ghy die daer in de hoochte zijt,

God sy van v ghebenedijdt.

Looft hem ghy Enghels sterck van machten.

Looft hem ghy alle zijn heyrcrachten.

Ghy Sonn' end' Maen looft synen naem,

Met s'hemels sterren al te saem.

Ghy hemels bouen d'hemels hoogh',

Doet zijns lofs openbaer vertoogh,

Ghy waters die daer tusschen hangt:

God werdde van u hoogh' ghedanckt.

Want hy heeft t'woort van hem ghegheuen,

Soo is haer schepping' aengheheuen.

Hy onderhoudt het voort end' voort,

Wt cracht van zijn almachtigh woort.

Hy heeft hun een ghebot ghedaen,

T'welck sy voorby niet sullen gaen.

Elck schepsel maecke zijn naem kondt:

Ghy draken inden diepsten grondt.

Vier, haghel, sneeu, vorst ende kouwe,

Wint ende storm end' weder rouwe,

Die ghy verrichtet zijn ghebot,

Looft alle t'samen onsen God.

Ghy berghen, heuuels ende dal.

Ghy Ced'ren end' fruytboomen all',

Ghy all' t'ghedierte van het velt,

Met t'vee end' beesten onghetelt.

T'ghewormte dat kruypt sonder schryden,

End' vogh'len die de locht doorsnyden.

Ghy Coninghen end' volck van prijs,

Ghy Vorsten ende richters wijs.

Ghy frissche jeught, ghy maegden reyn,

Ghy oude mans end' kind'ren kleyn.

Looft end' prijst God, wiens naem end' throon,

Streckt ouer d'eerd' end' hemels schoon.

Den hoor'n zijns volcks heeft hy verheuen

Mits welcken sy in eere leuen:

Ick seggh' het volck van Israel,

D'welck naest God leeft mits zijn bevel.

Halelujah. Looft den Heere.

---

*149

DIcht een nieuw liedt ons' God ter eere:

Sijn lof, zijn heerlijckheyt end' eere,

Onder zijn heyl'ghe goedertieren,

Moet yegelijck nu vieren.

Dat Israel te deser tijdt

In synen schepper sy verblijdt:

Dat Syons kind'ren allegaer,

Haers Conincks roemen haer.

Laet hem met tromm'len ende fluyten,

Ghelouet zijn: End' wilt op luyten,

Op harpen end' op alle snaren,

Sijn heerlijckheyt verclaren.

Want Godt heeft aen zijn volck een lust,

Daer op zijn sin end' herte rust:

Hy voert de kleyn' uyt haren druck,

Tot eer' end' groot gheluck.

Voorwaer des Heeren uytvercoren,

Die sullen volle vreugd' orboren:

Ja sullen op haer' bedd' gheleghen,

Gods lof met vreugde pleghen.

Wt haere keel spruyt anders niet,

Dan tot Gods lof haer heyligh liedt,

In haer' handt houden onverveirt,

Een scherp tweesnydend' sweirt.

Om ouer d'heydens te doen wraken,

Die teghen hun haer steeg opmaken,

End' om der volcken hooveerdyen

Wel harde te castyen.

Ja oock om Coninghen met cracht,

Te stellen onder haere macht:

In ys'ren boeyen end' in stock,

Te houden onder t'jock.

Op dat sy van hun t'vonnis gheuen,

Alsoo't hun God heeft voorgheschreuen,

Dit is de eer die alle vromen,

Sullen van God becomen.

---

*150

PRijst den Heer al om end' om,

Prijst hem in zijn heylighdom:

Inden hemel uytgebreydt:

End' door syne cracht bereydt.

God de Heer moet zijn ghepresen,

Looft zijn wonderbaere macht:

End' zijn uytghestreckte cracht,

Ouer alles wat heeft wesen.

Datmen byder stemmen sang,

Voeghe des basuyns gheclanck,

Psalter ende harpen soet,

Om te louen Gods naem goet.

Met Violen ende snaren,

Cister, Orgels ende Luyt,

Met der Trommel ende fluyt:

Om zijn lofsanck t'openbaren.

Looft God met Cimbalen hel,

Ende met schalmeyen spel,

Sijnd' in v ghemoet verheugt.

Alles wat de tongh' kan roeren,

Oft dat gheest end' adem heeft,

End' op deser werelt leeft,

Moet den lof Gods eewigh voeren.

---